Moja przygoda z twórczością V.C. Andrews zaczęła się od ,,Ruby", książki która bardzo mocno weszła w mój umysł. Długo czekałam, by móc poznać dalsze losy Ruby Landry, dziewczyny uwikłanej w skomplikowane relacje rodzinne i nietypowy trójkąt miłosny. Byłam tak ciekawa dalszych jej losów, że nie mając pewności, kiedy dostanę następne tomy, postanowiłam wcześniej zdobyć informacje na temat zakończenia historii Ruby. Znałam więc fabułę ,,Cały ten blichtr", ale nie umniejszyło to przyjemności mojej lekturze, bo chociaż żałuje, że straciłam tak cenny u pani Andrews element zaskoczenia, to jednak żeby naprawdę ,,poznać" dzieje bohaterów jej powieści, trzeba przeczytać całość, poznać myśli, uczucia i przeróżne epizody, które wpływają na losy bohaterów. Obawiałam się, czy w tej części przestanę kibicować głównej bohaterce, czy jej decyzje nie będę dla mnie niemoralne. Okazało się jednak, że chyba żadna książka Andrews tak mnie nie porwała(może ,,W matni marzeń").
Ruby wróciła na rozlewiska. Dziewczyna na dobre pokłóciła się z macochą, nie ma zamiaru utrzymywać kontaktów z bliźniaczką Giselle, a jej ukochany Beau zostawił ją w ciąży i wyjechał do Francji. Teraz Ruby żyje jedynie dla swojej córeczki Pearl. Jej podporą jest Paul, przyrodni brat, który nie przestał kochać Ruby, gdy dowiedział się o ich pokrewieństwie. Paul chce ożenić się z Ruby i stworzyć z nią rodzinę dla Pearl. Ruby długo protestuje, gdyż nie potrafi już patrzeć na Paula jak na mężczyznę, nie chce skazywać go na białe małżeństwo z siostrą, a w głębi serca nadal kocha Beau i tęskni za nim. Jednak życie na rozlewiskach nie jest łatwe, zwłaszcza dla młodej samotnej matki, w dodatku obdarzonej urodą i wdziękiem. Przekonana, że to jedyne słuszne wyjście i gwarancja bezpieczeństwa, Ruby zgadza się wyjść za Paula. Jednak wkrótce w jej życie ponownie wkracza Beau, a Ruby uświadamia sobie, że nic nie zastąpi prawdziwej miłości.
W ostatniej części cyklu ,,Rodzina Landry" autorka najwyraźniej postanowiła brutalnie rozliczyć bohaterów z ich przyszłością i zesłać na nich całe zło tego świata. Jest tu wszystko - obowiązkowe kazirodztwo, chore relacje, szantaże, próba gwałtu, śmiertelna choroba i wiele innych. Ruby, dotąd tak prostoduszna i uczciwa, zostaje wepchnięta w okrutny świat, w którym za wszelką cenę chce znaleźć bezpieczny schron dla siebie i swojej córeczki. Dziecko jest dla niej wszystkim i Ruby jest gotowa na wiele, by zapewnić Pearl bezpieczeństwo i szczęście. Wkrótce jednak okaże się, że nikogo nie da się uszczęśliwić na siłę i żadne starania nie pomogą, jeśli brak miłości.
Decyzje bohaterki, bez wątpienia niemoralne i krzywdzące, jakoś nie wzbudziły mojej odrazy, ale współczucie. Bo cały czas podczas czytania miałam w głowie jedną myśl - miłości nie da się niczym zastąpić. Można się lubić, szanować i troszczyć o siebie, ale jeśli ludzi nie łączy miłość, jeśli ich serca są daleko od siebie, jeśli zabraknie tego rodzaju miłości, która powinna łączyć małżonków, na nic zdadzą się starania. Bo gdy dwoje ludzi kocha się prawdziwą miłością żadne z nich nie musi się starać i poświęcać, oni po prostu wiedzą, że są kochani i potrafią walczyć o tą miłość. Paul bardzo się starał, by Ruby go pokochała, ona również starała się pogodzić z przeszłością, ale nie potrafiła przestać kochać Beau i gdy go odzyskała, nie mogła już się z nim rozstać. I dlatego było mi jej żal. Jej największą winą było to, że próbowała wszystkich uszczęśliwić, ale nie zdawała sobie sprawy, że niekiedy to, czego chcemy, nie jest tym, czego potrzebujemy.
Uważam, że każdy bohater zawinił. Beau nie powinien zostawiać Ruby w ciąży, Paul nie powinien namawiać jej do kazirodczego małżeństwa, które nie mogło skończyć się dobrze, a Giselle nie powinna za wszelką cenę dążyć do odebrania Beau Ruby, tylko po to by zranić siostrę. W końcu sama Ruby nie powinna podjąć żadnej z decyzji w tej książce, począwszy od ślubu z Paulem. Ogólnie widać, że w naszej bohaterce walczą dwie natury - pierwsza, łagodna i nieśmiała dziewczyna, która chce tylko bezpieczeństwa dla siebie i dziecka, dziewczyna, która chce uszczęśliwić wszystkich ludzi. I druga - namiętna kobieta, która po życiu przepełnionym goryczą i bólem, chce zaznać szczęścia, cieszyć się miłością, stworzyć rodzinę z kochanym człowiekiem. Relacje między bohaterami nie były normalne, toteż ich decyzje i perypetie nie mogły być normalne. Wszyscy próbowali udawać i tworzyć ułudę życia, ale prawda zawsze wyjdzie na jaw i upomni się o swoje.
I tu jest druga główna myśl książki - prawdy nie da się ukryć. Nie można budować życia na kłamstwie. Ruby próbowała dwa razy i obie próby zakończyły się tragicznie. Ostatecznie jednak dziewczyna wybrała prawdę i postanowiła stawić czoło życiu, przed którym nie da się uciec. Wcześniej tego nie potrafiła, zarówno z Paulem, jak i Beau tworzyła sobie ułudę prawdziwego życia. Paul natomiast nigdy się tego nie nauczył, nie potrafił zaakceptować przeszłości i odciąć się od jej duchów, chciał żyć tak, jakby nic się nie stało. Myślę, że w pewnym sensie sam był zgubą dla siebie, w momencie, gdy dowiedział się, że jest przyrodnim bratem Ruby powinien(dla swojego i jej dobra) zwalczyć w sobie miłość do niej i widzieć w niej tylko siostrę.
Można powiedzieć, że głównym tematem tej książki jest ta straszna choroba, o której pisał nasz Andrzej Sapkowski w opowiadaniu ,,Maladie" na motywach ,,Dziejów Tristana i Izoldy". ,,To straszna choroba, ta miłość. (...) Jak mówią ci z południa, z głębi lądu. La maladie d'espoir, choroba nadziei. Samolubne zaślepienie, czyniące krzywdę wszystkim dookoła."* Uczucie bohaterów, tak jak Tristana i Izoldy nie uszczęśliwiło nikogo, wielu przyniosło krzywdę i zgubę(nie wiem, skąd te skojarzenia, może z tego, że Ruby niczym Złotowłosa wie, jak dyskretnie zdradzać swego męża, który jest tak szlachetny i pełen dobrych chęci, ale serca nie da się oszukać, a ono należało do Beau). Ale, podobnie jak w opowiadaniu Sapkowskiego, okazuje się, że nadzieja nigdy nie umiera i nasi bohaterowie mogą zaznać szczęścia, jeśli tylko postanowią pogodzić się z przeszłością oraz ,,przebaczyć, zapomnieć, ruszyć dalej"**(coś mnie dziś wzięło na cytaty i skojarzenia).
Dołączam do grona fanów Virginii Andrews i do mniejszości, która zachwyca się ,,Całym tym blichtrem". Może coś mnie wzięło dziś na filozofię, bo te historie nie są jakieś szczególnie głębokie i poważne, to raczej miłe czytadła, ale ta historia naprawdę bardzo zapadła mi w pamięć i będę do niej wracać(o ile z niej nie wyrosnę). No, i jak wspominałam niejednokrotnie uwielbiam styl pani Andrews i jej talent do wciągania czytelników w zagmatwane losy bohaterów.
,,(…) nasze życie pełne jest rozstań. Musimy żegnać się z ludźmi, których kochamy i z miejscami, które stały się częścią nas samych."
* Andrzej Sapkowski ,,Maladie"
** Alex Band ,,Only One"(piosenka, zresztą świetna)
Szukamy ofert...
557 
84 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Duch
Nigdy nie sądziłem, że sięgnę po tego typu literaturę. Jednak dziedzictwo w postaci cyklu książek autorki harlequinów wyższych lotów nie postawiło mi wyboru.
A najdziwniejsze jest to, że ta książka nie była wcale taka zła. I doszedłem do przerażającego wniosku: chyba się starzeję.
"Duch" to książka z lekką domieszką fantastyki (mamy tutaj nawet ducha, chociaż rzadko się pojawia). Ale od początku...
Charlie odkrywa, że żona go zdradza, oczywiście jest za późno na naprawę związku, dochodzi więc do rozwodu. Ponieważ mężczyzna nie ma kręgosłupa moralnego ani szacunku do siebie (moje prywatne wrażenie) błaga niewierną prawie na kolanach by ratowali swoją relację. Splot okoliczności sprawia, że wyjeżdża do małego miasteczka gdzie poznaje zdradzoną kobietę Francescę, która rzecz jasna ma dosyć mężczyzn i skupia się jedynie na wychowaniu rezolutnej córki. W trakcie samotnego spędzania czasu we dworku w którym zamieszkuje odkrywa stary pamiętnik życia: "ducha" tego miejsca. I w tym momencie przenosimy się do Ameryki początków XIX wieku i śledzimy losy nowej bohaterki: Sary. Bo oto Danielle Stelle wpada na genialny pomysł i rezygnuje z mężczyzny jako głównego bohatera na rzecz losów kobiety z pamiętnika.
Jest to dziwny dla mnie zabieg, równie dobrze mogła sobie darować cały wątek Charliego i od początku osadzić akcję powieści w czasach walki z Indianami.
I przez to pomimo, że losy Sary śledzimy z zapartym tchem, Charlie jest totalną porażką autorki. I chyba sama doszła do takiego wniosku poświęcając mu od momentu znalezienia przez Charliego pamiętnika zaledwie kilka stron.
Nigdy nie sądziłem, że sięgnę po tego typu literaturę. Jednak dziedzictwo w postaci cyklu książek autorki harlequinów wyższych lotów nie postawiło mi wyboru.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toA najdziwniejsze jest to, że ta książka nie była wcale taka zła. I doszedłem do przerażającego wniosku: chyba się starzeję.
"Duch" to książka z lekką domieszką fantastyki (mamy tutaj nawet ducha, chociaż rzadko się...
Zarówno historia Sarah jak i Charliego jest bardzo bolesna, chociaż Sarah miała chyba o wiele gorzej w życiu, za sprawą okrutnego męża. Pokazana jest tutaj jej odwaga i silna wola, żeby wyrwać się z piekła i rozpocząć nowe życie. Widać, że później była bardzo szczęśliwa, aż do pewnego wydarzenia. A Charlie został jakby zmuszony do zmiany życia, co w sumie też wyszło u niego na korzyść, bo z czasem przestał rozpaczać po byłej żonie, a poza tym bardzo wsiąkł w historię Sarah i to mu pomogło oderwać się od rzeczywistości.
Zarówno historia Sarah jak i Charliego jest bardzo bolesna, chociaż Sarah miała chyba o wiele gorzej w życiu, za sprawą okrutnego męża. Pokazana jest tutaj jej odwaga i silna wola, żeby wyrwać się z piekła i rozpocząć nowe życie. Widać, że później była bardzo szczęśliwa, aż do pewnego wydarzenia. A Charlie został jakby zmuszony do zmiany życia, co w sumie też wyszło u niego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążkę czytałam w angielskiej wersji, trochę dla samego języka, trochę dla odprężenia i zrelaksowania się, a w rezultacie tylko się zirytowałam. Okropna książka. Czytadło. Płytkie niedopracowane postacie. Ciągłe powtórzenia! Na stronie 300 nie muszę być informowana piąty raz, że bohater jest rozbity z powodu odejścia żony, bo dowiedziałam się o tym już na stronie pierwszej! Nic nie zostawione wyobraźni i domysłowi. Nie lubię, gdy pisarz traktuje czytelnika jak idiotę. A w sumie to był nawet dobry pomysł na lekką literaturę, szkoda, że tak schrzaniony.
Książkę czytałam w angielskiej wersji, trochę dla samego języka, trochę dla odprężenia i zrelaksowania się, a w rezultacie tylko się zirytowałam. Okropna książka. Czytadło. Płytkie niedopracowane postacie. Ciągłe powtórzenia! Na stronie 300 nie muszę być informowana piąty raz, że bohater jest rozbity z powodu odejścia żony, bo dowiedziałam się o tym już na stronie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoże i nie jest jakaś bardzo tragiczna ale jest z pewnością książka, która się czyta tylko raz i zapomina o niej odkładając na półkę. Może byłaby ciekawsza gdyby wspomnienia z pamiętnika Sary były pisane z jej perspektywy a nie narratora. Strasznie to było irytujące,że niby jej pamiętnik ale opisany w taki sposób jakby nie był pamietnikiem.... Doczytałam do końca ale w sumie wiem,że już jej nie ruszę 😅
Może i nie jest jakaś bardzo tragiczna ale jest z pewnością książka, która się czyta tylko raz i zapomina o niej odkładając na półkę. Może byłaby ciekawsza gdyby wspomnienia z pamiętnika Sary były pisane z jej perspektywy a nie narratora. Strasznie to było irytujące,że niby jej pamiętnik ale opisany w taki sposób jakby nie był pamietnikiem.... Doczytałam do końca ale w...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWg mnie najlepsza książka tej autorki, z kilkunastu przeczytanych z obowiązku zawodowego :) Ta wciągnęła mnie bez reszty, zgrabną fabułą, wątkiem czegoś co niezbadane a może istnieć i zachętą do przemyśleń własnych. Tak naprawdę to po poprzednich, miałam wrażenie jakby pisał ją ktoś inny :)
Wg mnie najlepsza książka tej autorki, z kilkunastu przeczytanych z obowiązku zawodowego :) Ta wciągnęła mnie bez reszty, zgrabną fabułą, wątkiem czegoś co niezbadane a może istnieć i zachętą do przemyśleń własnych. Tak naprawdę to po poprzednich, miałam wrażenie jakby pisał ją ktoś inny :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSuper książka bardzo żałuję że taka krótka powinna być druga część. Ciekawa, konkretna i z super wątkiem. Polecam
Super książka bardzo żałuję że taka krótka powinna być druga część. Ciekawa, konkretna i z super wątkiem. Polecam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZgadzam się z opiniami tu zamieszczonymi,że "Duch" ma w sobie coś wyjątkowego. To książka obyczajowa przeplatana wątkiem paranormalnym. Pisarka zgrabnie wplotła to co niemożliwe w fabułę. Historia nie trąci naiwnością, ani nie razi nieprawdopodobnym zdarzeniami. Przywołuje wiarę w głębsze uczucia - wrażliwość, miłość, przyjaźń.
Styl Danielle Steel jest bogaty i przystępny zarazem. Mnie czytanie przyniosło sporą przyjemność. Poza tym lubię historie z pogranicza jawy i snu.
Zgadzam się z opiniami tu zamieszczonymi,że "Duch" ma w sobie coś wyjątkowego. To książka obyczajowa przeplatana wątkiem paranormalnym. Pisarka zgrabnie wplotła to co niemożliwe w fabułę. Historia nie trąci naiwnością, ani nie razi nieprawdopodobnym zdarzeniami. Przywołuje wiarę w głębsze uczucia - wrażliwość, miłość, przyjaźń.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toStyl Danielle Steel jest bogaty i przystępny...
Piękna książka, spotyka się dwoje zranionych ludzi którzy boją się zacząć życie od nowa, a dzięki pamiętnikowi kobiety która żyła dwieście lat temu udaje im się zostawić przeszłość za sobą i zacząć żyć na nowo. polecam serdecznie
Piękna książka, spotyka się dwoje zranionych ludzi którzy boją się zacząć życie od nowa, a dzięki pamiętnikowi kobiety która żyła dwieście lat temu udaje im się zostawić przeszłość za sobą i zacząć żyć na nowo. polecam serdecznie
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Duch" Danielle Steel to kolejna propozycja Wydawnictwa Znak, którą warto mieć w swojej biblioteczce. Zarówno fani autorki, jak i osoby które dopiero poznają jej twórczość będą zachwycone tą propozycją. Książka wyzwala wiele emocji- od radości po współczucie dla głównego bohatera... i nie tylko ;) Książkę oczywiście bardzo lekko się czyta.
"Duch" Danielle Steel to kolejna propozycja Wydawnictwa Znak, którą warto mieć w swojej biblioteczce. Zarówno fani autorki, jak i osoby które dopiero poznają jej twórczość będą zachwycone tą propozycją. Książka wyzwala wiele emocji- od radości po współczucie dla głównego bohatera... i nie tylko ;) Książkę oczywiście bardzo lekko się czyta.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoje pierwsze spotkanie z romasami Danielle Steel. No coz, romans jak romans. Pomysł raczej wtórny, ale książka napisana dobrze. Wiecie, jak to jest kiedy głupota aż bije z każdego zdania. Tutaj nie ma nic takiego. Generalnie, jestem na tak. Przyjemna lektura.
Moje pierwsze spotkanie z romasami Danielle Steel. No coz, romans jak romans. Pomysł raczej wtórny, ale książka napisana dobrze. Wiecie, jak to jest kiedy głupota aż bije z każdego zdania. Tutaj nie ma nic takiego. Generalnie, jestem na tak. Przyjemna lektura.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to