Nagie teraz. Widzieć tak, jak widzą mistycy

Jedna z lepszych książek Rohra. Jest w tym jakaś prawda, że przemyśleniom autora ciężko jest się wpasować w tradycyjne myślenie w Kościele. Książka choć dotyka znanej od wieków kontemplacji to jednak patrzy ona na nią w niezwykle oryginalny sposób.

Jedna z lepszych książek Rohra. Jest w tym jakaś prawda, że przemyśleniom autora ciężko jest się wpasować w tradycyjne myślenie w Kościele. Książka choć dotyka znanej od wieków kontemplacji to jednak patrzy ona na nią w niezwykle oryginalny sposób.

Książki z nurtu rozwojowego, filozoficznego, teologicznego, psychologicznego ocenia się w innej skali i przy każdym przeczytaniu inaczej. Jednak nie dualność myślenia, piękno formy i języka (brawa dla tłumacza),odkrywcze myśli, otwartość na nieskończoność sprawiają, że może przez to jak bliskie jest to dla mnie myślenie o rzeczach duchowych, to stawiam tę pozycję niesamowicie wysoko.
Świat nas otaczający czy materialny, czy tym bardziej ten niematerialny w duchu tej myśli może jawić się jako przytłaczający i niemożliwy do określenia i nazwania, ale to dzięki temu nożna stanąć przed nim pochylić głowę stwierdzić, że jest piękny i nieogarniony, i że warto ten nasz czas poświęcić na jego kontemplowanie i odkrywanie skrawków dostępnych dla nas, odpuścić i popłynąć.

Książki z nurtu rozwojowego, filozoficznego, teologicznego, psychologicznego ocenia się w innej skali i przy każdym przeczytaniu inaczej. Jednak nie dualność myślenia, piękno formy i języka (brawa dla tłumacza),odkrywcze myśli, otwartość na nieskończoność sprawiają, że może przez to jak bliskie jest to dla mnie myślenie o rzeczach duchowych, to stawiam tę pozycję...

Kolejna książka tego autora, franciszkanina, jest o duchowości chrześcijańskiej - aby postrzegać ją jakoś cieplej, uważniej cały czas pamiętając, że Bóg jest przede wszystkim miłosierną miłością, która nie odrzuca nikogo. Autor wielokrotnie nawiązuje do dualnego postrzegania rzeczywistości przez niektórych: albo-albo. I przekonuje, że dużo mądrzejsze i prawdziwsze w wielu sytuacjach jest widzenie poprzez postawę otwarcia: i to-i tamto. Niektóre z jego refleksji pozwalają na zobaczenie znanych sytuacji z życia duchowego czy tekstów Biblii w inny sposób, nieortodoksyjny, ale nie heretycki.

Kolejna książka tego autora, franciszkanina, jest o duchowości chrześcijańskiej - aby postrzegać ją jakoś cieplej, uważniej cały czas pamiętając, że Bóg jest przede wszystkim miłosierną miłością, która nie odrzuca nikogo. Autor wielokrotnie nawiązuje do dualnego postrzegania rzeczywistości przez niektórych: albo-albo. I przekonuje, że dużo mądrzejsze i prawdziwsze w wielu...

Z Rohrem mam pewien problem. Z jednej strony wiele jego ujęć wydaje się być niezwykle inspirująca, a z drugiej strony mam wrażenie, że czasami brzmi to nazbyt przekombinowanie i za dużo tu trochę coachowo-amerykańskiego entuzjazmu i jakieś synkretyczno-popowej duchowości. Przede wszystkim brakuje mi tutaj szerszego odwołania się do tradycji chrześcijańskiej. Dużo buddyzmu, dużo Eckharta Tolle, jakieś wszystko to rozwodnione. Ale czasami potrafi zasmakować.

Autor wiele razy wspomina o porzuceniu dualnego spojrzenia na rzeczywistość, więc może jednak należałoby by po prostu przyjąć tę książkę taką jaką jest? Ostatecznie wszystko jest tu dobre - dobre do wchłonięcia, dobre do zrozumienia i do przetrawienia. Ocena też więc jest dobra.

Cytaty:

"Nie­du­alne my­śle­nie to taki spo­sób spo­strze­ga­nia, który unika eli­mi­no­wa­nia ne­ga­tyw­nych, pro­ble­ma­tycz­nych, groź­nych ele­men­tów każ­dej rze­czy­wi­sto­ści. Od­rzuca wszyst­kie me­tody, które zbyt szybko koń­czą się stwier­dze­niem: „To jest nie­moż­liwe” lub „To nie ma sensu”. Tak na­prawdę nie­du­alne my­śle­nie oczysz­cza i wy­ostrza ra­cjo­nalny umysł oraz wzmac­nia zdol­ność do pa­trze­nia w praw­dzie, po­nie­waż usuwa uprze­dze­nia i lęki. Nie­du­alne my­śle­nie nie dzieli pola na­giego te­raz, nie eli­mi­nuje tego, co pro­ble­ma­tyczne, ale wszystko przyj­muje. To wy­maga pew­nego dy­stansu do sie­bie. Umysł nie­du­alny/kon­tem­pla­cyjny po­kor­nie trwa w praw­dzie, wie­dząc, że je­śli jest to prawda, to ona sama jest naj­lep­szym ar­gu­men­tem, a każda próba wy­ra­że­nia jej w sło­wach za­wsze bę­dzie nie­pełna i „nie­do­sko­nała”, jak na­pi­sał św. Pa­weł w Pierw­szym Li­ście do Ko­ryn­tian (1 Kor 13,12). Kon­tem­pla­tyk wie, że aro­ganc­kie trak­to­wa­nie prawdy nie przy­nie­sie cu­dow­nych owo­ców prawdy. Mo­ralne obu­rze­nie na idee in­nych pra­wie ni­gdy nie służy Bo­żym ce­lom, ale na­szym wła­snym".

"Po­go­dze­nie się z ist­nie­niem ukry­tej strony wszyst­kich rze­czy, po któ­rej jest coś „wię­cej”, ciem­nej strony wszyst­kich rze­czy – przy jed­no­cze­snym trzy­ma­niu się strony zna­nej i po­nęt­nej – zwy­kle ozna­cza po­czą­tek świa­do­mo­ści nie­du­ali­stycz­nej. Ile­kroć po­tra­fimy do­ce­nić do­bro i war­tość cze­goś, a jed­no­cze­śnie do­strzec jego ogra­ni­cze­nia i wady, ty­le­kroć po­ja­wiają się znaki mą­dro­ści i świa­do­mo­ści nie­du­ali­stycz­nej".

"Na­zy­wam kon­tem­pla­cję „drze­wem ży­cia”, w od­róż­nie­niu od in­nego drzewa, „które ro­sło w środku ogrodu” w Ede­nie: „drzewa po­zna­nia do­brego i złego” (Rdz 2,9). Te drzewa są do­sko­nałą me­ta­forą dwóch ro­dza­jów umy­słu. Drzewo po­zna­nia do­brego i złego re­pre­zen­tuje du­alizm „albo – albo”, przed któ­rym Stwórca nas ostrzega, a na­wet za­bra­nia nam jeść jego owoce. Drzewo ży­cia obie­cuje do­stęp do rze­czy wiecz­nych (3,22),„zbio­rów dwa­na­ście razy w roku” i wy­pusz­cza­nia „li­ści, które służą do le­cze­nia na­ro­dów” (Ap 22,2). Sięga to głę­bo­kiej istoty Boga i ludz­kiej jaźni. Kon­tem­pla­tywny, nie­du­ali­styczny umysł jest drze­wem cią­głego i sta­łego owo­co­wa­nia dla du­szy i dla świata".

"W isto­cie mo­dli­twa jest spo­so­bem kon­taktu z Bo­giem/Osta­teczną Rze­czy­wi­sto­ścią, ale nie jest próbą zmiany Jego na­sta­wie­nia do nas lub do wy­da­rzeń. Ta­kie próby są przed­mio­tem żar­tów nie­wie­rzą­cych, i słusz­nie. Cho­dzi przede wszyst­kim o taką zmianę na­szego na­sta­wie­nia, aby mo­gły w nas roz­brzmie­wać ta­kie rze­czy jak: nie­skoń­czo­ność, ta­jem­nica, prze­ba­cze­nie. Mały umysł nie do­strzega Wiel­kich Rze­czy, bo dzieją się na in­nych czę­sto­tli­wo­ściach lub ka­na­łach. Wielki Umysł może po­znać wiel­kie rze­czy, ale musi do­stroić ka­nały. Po­dobne roz­po­znaje po­dobne".

"Sza­tań­skim im­pul­sem jest cią­głe oskar­ża­nie in­nych, ni­gdy sie­bie, o czym świad­czy samo słowo „sza­tan”, które w ję­zyku he­braj­skim zna­czy „oskar­ży­ciel”".

"Zgod­nie z prze­sła­niem, które więk­szość z nas sły­szała, je­ste­śmy bar­dziej ko­cha­jący niż Bóg, któ­rego trudno w ta­kiej sy­tu­acji trak­to­wać po­waż­nie. Na­wet moi „nie­zbyt święci” przy­ja­ciele z osie­dla da­dzą tro­chę spo­koju, przy­mkną oko na ja­kieś wpadki i na­wet w przy­pły­wie naj­gor­szego na­stroju nie po­my­ślą o tor­tu­ro­wa­niu lu­dzi, któ­rzy ich nie lu­bią, nie sza­nują czy w nich nie wie­rzą. Przy nich „Bóg” wy­gląda ra­czej ma­ło­dusz­nie, bied­nie, sa­mo­lub­nie; wy­gląda na ko­goś, kogo ła­two ura­zić. Wy­gląda to tak, jakby ura­żone po­czu­cie Bo­żej spra­wie­dli­wo­ści było moc­niej­sze od Jego mi­ło­sier­dzia. Dla­czego ktoś chciałby po­ko­chać ta­kiego Boga, za­ufać Mu albo być z Nim sam na sam? A tym bar­dziej kto chciałby spę­dzić wiecz­ność z Kimś ta­kim? Ja na pewno nie. Mu­simy się zgo­dzić, że taki punkt wi­dze­nia leży u pod­staw współ­cze­snego ate­izmu i agno­sty­cy­zmu na Za­cho­dzie".

Z Rohrem mam pewien problem. Z jednej strony wiele jego ujęć wydaje się być niezwykle inspirująca, a z drugiej strony mam wrażenie, że czasami brzmi to nazbyt przekombinowanie i za dużo tu trochę coachowo-amerykańskiego entuzjazmu i jakieś synkretyczno-popowej duchowości. Przede wszystkim brakuje mi tutaj szerszego odwołania się do tradycji chrześcijańskiej. Dużo buddyzmu,...

Bardzo ważna, ale też bardzo trudna książka. Ale nie mogło chyba być inaczej, jeżeli pisze się o mistycznej relacji człowieka z Bogiem. Autor, będący franciszkaninem, w poszukiwaniu prawdziwej relacji z Bogiem nie ogranicza się do doświadczenia chrześcijaństwa, ale również z doświadczeń religii Wschodu. Czynnikiem łączącym drogi do spotkania z Bogiem wychodzące z różnych religii Richard Rohr widzi w doświadczeniu kontemplacji. Wydaje się, że amerykański zakonnik w poszukiwaniu prawdy, stąpa po cienkiej granicy pomiędzy ortodoksją a herezją, choć jak dla mnie jej nie przekracza.

Bardzo ważna, ale też bardzo trudna książka. Ale nie mogło chyba być inaczej, jeżeli pisze się o mistycznej relacji człowieka z Bogiem. Autor, będący franciszkaninem, w poszukiwaniu prawdziwej relacji z Bogiem nie ogranicza się do doświadczenia chrześcijaństwa, ale również z doświadczeń religii Wschodu. Czynnikiem łączącym drogi do spotkania z Bogiem wychodzące z różnych...

To jedna z najbardziej cenionych przeze mnie książek, jaki dane mi było przeczytać. Nie jest łatwa, ale szczególnie godna polecenia. Warto potem do niej wracać...

To jedna z najbardziej cenionych przeze mnie książek, jaki dane mi było przeczytać. Nie jest łatwa, ale szczególnie godna polecenia. Warto potem do niej wracać...

Bardzo mądra, ważna dla mnie książka, będę do niej wracać, właściwie już zaczęłam czytać ją ponownie. Tym razem jeszcze wolniej niż poprzednio, wybierając sobie rozdziały, fragmenty, zdania.

Bardzo mądra, ważna dla mnie książka, będę do niej wracać, właściwie już zaczęłam czytać ją ponownie. Tym razem jeszcze wolniej niż poprzednio, wybierając sobie rozdziały, fragmenty, zdania.

Rozmawiałam z dwiema osobami, które czytały Nagie teraz przede mną. Jedna po-wiedziała, że książka napisana jest językiem łatwym i przystępnym, a druga, że to lektura trudna, choć owego trudu warta. Mnie było łatwo-trudno, a momentami trudno-łatwo, pokonywać kolejne strony zapisane naprawdę treściwą treścią. Można rzec: „niedualnie” odebrałam tę książkę. To chyba dobrze, bo ów nie-dualizm to słowo klucz dla zrozumienia tego, co autor chce przekazać czytelnikowi.
Wielokrotnie w trakcie lektury zastanawiałam się czy ta książka bardziej kontrowersyjna byłaby dla pewnego swych racji ateisty czy dla równie pewnego swych przekonań katolika. I mówiąc szczerze nie wiem… Może nawet doszliby do porozumienia i zgodnie stwierdzili, że „tego po prostu się nie da czytać’!
Pozostała część recenzji na blogu: http://ksiazkapsychologiczna.blogspot.com/

Rozmawiałam z dwiema osobami, które czytały Nagie teraz przede mną. Jedna po-wiedziała, że książka napisana jest językiem łatwym i przystępnym, a druga, że to lektura trudna, choć owego trudu warta. Mnie było łatwo-trudno, a momentami trudno-łatwo, pokonywać kolejne strony zapisane naprawdę treściwą treścią. Można rzec: „niedualnie” odebrałam tę książkę. To chyba dobrze, bo...