Ostatnia cesarzowa

Jehonala wybrana na nałożnicę cesarza Chin zamieszkała w jego haremie i urodziła mu syna, co wyniosło ją do rangi najważniejszej kobiety w pałacu. Po śmierci cesarza w wyniku zamachu stanu objęła tron w imieniu swojego małoletniego syna. Dążyła do zachowania władzy bez względu na konsekwencje. Gdy jej syn dorósł i objął władzę Jehonala z dużym prawdopodobieństwem otruła jego oraz jego ciężarną żonę. Wprowadziła na tron swojego siostrzeńca, kolejnego marionetkowego cesarza zachowując tym samym władzę i wpływy.
Na chińskim dworze pełnym intryg i zakulisowych rozgrywek Jehonala jawi się jako okrutna despotka, bardzo konserwatywna i przeciwna postępom, co pogrążyło Chiny w jeszcze większej korupcji, anarchii i zacofaniu. Za jej rządów Chiny stanęły nad przepaścią bankructwa, gdy sama cesarzowa opływała w luksusach Zakazanego Miasta.
Autor bardzo dobrze i w przystępny sposób opisuje życie i czasy Jehonali, dlatego ,,Ostatnia cesarzowa” jest dobrą pozycją do zgłębienia historii Państwa Środka przełomu wieków.

Jehonala wybrana na nałożnicę cesarza Chin zamieszkała w jego haremie i urodziła mu syna, co wyniosło ją do rangi najważniejszej kobiety w pałacu. Po śmierci cesarza w wyniku zamachu stanu objęła tron w imieniu swojego małoletniego syna. Dążyła do zachowania władzy bez względu na konsekwencje. Gdy jej syn dorósł i objął władzę Jehonala z dużym prawdopodobieństwem otruła...

Biografia cesarzowej Chin, Jehonali, nałożnica cesarza Xianfenga, matka jego syna - przyszłego cesarza, a także wieloletnia regentka faktycznie rządząca losami kraju. Biografia bardzo dobra, bo sprawiedliwa i niekoloryzowana, a w dodatku dobrze napisana. Nawet jeśli ktoś nie zna historii Chin przełomu XIX i XX wieku, znajdzie tu sporo informacji wprowadzających w temat. Książka kończy się tam, gdzie mniej więcej zaczyna się autobiografia Pu Yi - "Byłem ostatnim cesarzem Chin", co stanowi ładną klamrę historyczną.

Biografia cesarzowej Chin, Jehonali, nałożnica cesarza Xianfenga, matka jego syna - przyszłego cesarza, a także wieloletnia regentka faktycznie rządząca losami kraju. Biografia bardzo dobra, bo sprawiedliwa i niekoloryzowana, a w dodatku dobrze napisana. Nawet jeśli ktoś nie zna historii Chin przełomu XIX i XX wieku, znajdzie tu sporo informacji wprowadzających w temat....

Polecam! Świetnie napisana, bardzo ciekawa, wartościowa książka.

Polecam! Świetnie napisana, bardzo ciekawa, wartościowa książka.

Chiny niewiele mają kobiet, które zapisałyby się w jej historii. Wynika to z bardzo silnego wzorca kulturowego, gdzie miejsce kobiety jest zdecydowanie podrzędne względem mężczyzny. W tej sytuacji kariera i rola jaką odegrała Cesarzowa Wdowa Cixi jest wyjątkowa, ale również jak najbardziej kontrowersyjna. W drodze do władzy wykazała zdecydowanie i determinację, umiejętnie wykorzystując dworskich eunuchów. Pomogła jej kuzynka Sakota i to w sposób, który zaskoczył nawet samą Jehonalę, bo pod takim imieniem przyszła na świat nasza bohaterka. Wywodziła się z mandżurskiego rodu Jeho-Nala, który rywalizował z Aisin-Gioro o dominację nad plemionami stepowymi jeszcze przed podbojem Chin. Autorka przywołuje tu pewne wydarzenia, które stały się zarzewiem konfliktu i źródłem rywalizacji i nienawiści między tymi dwoma rodami. Jakie były intencje Jehonali odnoście Qingów, czy świadomie doprowadziła dynastię do upadku pozostaną na zawsze w sferze spekulacji. Zderzenie Cesarzowej Wdowy z nowoczesnością również wypada na jej niekorzyść. Zamknięta w swoim pałacu, otoczona eunuchami zwalczała zachodnie wpływy, gardziła nimi i z mandżurską wyższością odrzucała jakiekolwiek próby modernizacji. Wyszła na skrajną reakcjonistkę, zapatrzoną w przeszłość, niepotrafiącą dostrzec zmieniającego się świata i wyciągnąć odpowiednich wniosków. W połączeniu z nieumiejętną polityką wobec mocarstw skończyło się to rozlewem krwi i upokorzeniem Chin.

Chiny niewiele mają kobiet, które zapisałyby się w jej historii. Wynika to z bardzo silnego wzorca kulturowego, gdzie miejsce kobiety jest zdecydowanie podrzędne względem mężczyzny. W tej sytuacji kariera i rola jaką odegrała Cesarzowa Wdowa Cixi jest wyjątkowa, ale również jak najbardziej kontrowersyjna. W drodze do władzy wykazała zdecydowanie i determinację, umiejętnie...

Z przyjemnością odkładam tę książkę na półkę „Ulubione”. I na wstępie (licząc się z tym, że nie każdy doczyta opinię tę do końca) podkreślę, że naprawdę warto poświęcić jej kilka dni. Książka wydana w Polsce ponad 15 lat temu doczekała się do tej pory tylko jednej opinii na tym opiniotwórczym serwisie literackim. A szkoda. Bo jest to opracowanie wyjątkowe. Niezwykle ciekawie i przystępnie napisana biografia i choćby za to należy się dziesięć gwiazdek! Czyta się ją jednym tchem, jak powieść sensacyjną w elementami thrillera. Z drugiej strony porusza tematykę mało popularną w naszym kraju i poza gronem sinologów chyba raczej niezbyt znaną i w powszechnym odbiorze historii niezgłębioną.
O czym jest ta książka? O tym, co nie miało się prawa zdarzyć w cesarstwie chińskim. Przez ponad 40 lat, w drugiej połowie XIX wieku, największym i najludniejszym państwem świata rządziła, i to jak! kobieta. Konkubina cesarska! A potem Cesarzowa Wdowa, do tego posiadająca jeszcze dziesiątki różnych tytułów. Cesarzowa Cixi, Jehonala, zdaniem autora była narzędziem losu, aby spełniła się przepowiednia, że koniec panowania dynastii mandżurskiej nastąpi z powodu kobiety. Można w to wierzyć, lub nie. Wartością tej książki jest mnóstwo faktów (które po przeczytaniu szybko weryfikowałam w innych źródłach) z historii końca cesarstwa chińskiego, których dotąd nie znałam, a które dają odpowiedź na wiele pytań dotyczących polityki chińskiej, aż po dzisiejsze czasy. Autor pokazuje, jak izolacjonizm i poczucie wyższości władców chińskich wobec reszty świata przyczyniły się w drugiej połowie XIX wieku do osłabienia Państwa Środka. I ekspansji na jego terytorium ówczesnych mocarstw imperialnych „odkrawających plastry chińskiego melona”. Ale główną bohaterką polityki tego okresu była Jehonala. Polityk nie tylko na miarę tamtego czasu. Czytając o jej posunięciach politycznych, decyzjach, koalicjach i woltach przychodzi mi na myśl refleksja, że reguły polityki i sposoby utrzymania się u władzy przez wieki niewiele się zmieniają. Cesarzowa była nadzwyczaj inteligentna, przebiegła i bezwzględna. Łatwo skracała o głowę lub wręczała jedwabny sznur każdemu, kto mógł jej zaszkodzić, czy stał się niewygodny. W przypadku członków rodziny cesarskiej skutecznie też wspomagała się truciznami. Sama także, jak podaje autor, została otruta. Był 15 listopada 1908 roku. Dzień wcześniej od trucizny zmarł cesarz Guangxu, siostrzeniec cesarzowej, którego wyniosła na tron a potem uczyniła marionetką. Po jej śmierci cesarstwo trwało jeszcze cztery lata, z cesarzem Puyi na tronie.

Z przyjemnością odkładam tę książkę na półkę „Ulubione”. I na wstępie (licząc się z tym, że nie każdy doczyta opinię tę do końca) podkreślę, że naprawdę warto poświęcić jej kilka dni. Książka wydana w Polsce ponad 15 lat temu doczekała się do tej pory tylko jednej opinii na tym opiniotwórczym serwisie literackim. A szkoda. Bo jest to opracowanie wyjątkowe. Niezwykle...

Keith Laider, Brytyjczyk: z jednej strony otwarcie pisze o niepohamowanej żądzy zdobycia kolejnych rynków zbytu, wpływów politycznych i pieniędzy z kolonii swoich krajan i innych imperialnych potęg XIX wieku, z drugiej – zawsze gdzieś tam tkwi zawoalowana krytyka pod adresem Chin: ich władców, mieszkańców, ksenofobicznej, pełnej nieuzasadnionego siłą poczucia wyższości, mentalności… Mam czasem wrażenie, że ta książka może zostać podsumowana jednym zdaniem: „Okej, nie jesteśmy bez winy, ale gdyby Chińczycy byli inni, to my nie musielibyśmy…”. Nie mam mu nic do zarzucenia od strony formalnej: to naprawdę świetnie napisana, wciągająca i barwna biografia, staranna, dopracowana i rzetelna. Zastanawiam się tylko, czy gdyby dodać do tego sinologiczne wykształcenie, w biografii Cixi więcej byłoby obiektywności, zrozumienia dla mentalności Chińczyków, tak diametralnie różnej od europejskiej. I nie jestem też do końca pewna, czy sama Pani Orchidea, jako córka plemienia Jeho-Nala, zwaśnionego przecież z rodem cesarskim, za życiowy cel postawiła sobie wypełnienie starej przepowiedni i zniszczenia państwa chińskiego, co wyraźnie stara się przeforsować sam autor.

Keith Laider, Brytyjczyk: z jednej strony otwarcie pisze o niepohamowanej żądzy zdobycia kolejnych rynków zbytu, wpływów politycznych i pieniędzy z kolonii swoich krajan i innych imperialnych potęg XIX wieku, z drugiej – zawsze gdzieś tam tkwi zawoalowana krytyka pod adresem Chin: ich władców, mieszkańców, ksenofobicznej, pełnej nieuzasadnionego siłą poczucia wyższości,...