Major Hubal. Historia prawdziwa

Bardzo ciekawie w ujęciu historycznym i z duża ilością fotografii napisana ksiażka.

Bardzo ciekawie w ujęciu historycznym i z duża ilością fotografii napisana ksiażka.

Chciałem uzupełnić wiedzę o majorze Hubalu. Cel osiągnięty. Jeżeli ktoś ma podobny zamiar, to polecam. Ale nie jest to też jakaś porywająca lektura. Po prostu rzetelna praca badacza podana w sprawny sposób.

Chciałem uzupełnić wiedzę o majorze Hubalu. Cel osiągnięty. Jeżeli ktoś ma podobny zamiar, to polecam. Ale nie jest to też jakaś porywająca lektura. Po prostu rzetelna praca badacza podana w sprawny sposób.

„Cierpienie wymaga więcej odwagi niż śmierć”
Napoleon


Był 9 października 1939 roku w Górach Świętokrzyskich. Major Henryk Dobrzański, przyjął właśnie na potrzeby dalszej walki z wrogiem pseudonim „Hubal”. Tak właśnie narodziła się jedna z największych legend wojennych.

Mieszkańcy wsi w województwie świętokrzyskim musieli być mocno zdziwieni widokiem oficera w ułańskiej czapce, który ciągle naprzykrzał się Niemcom pomimo tego, że opanowali oni cała Polskę. Robił to przez ponad pół roku, aż do momentu, w którym zginął w zasadzce.
Kawalerzysta, który przed wojną odnosił wspaniałe sukcesy sportowe. Dla wrogów nie miał litości, za nieposłuszeństwo i niesubordynację karał, jednak nikogo do walki o Polskę nie przekonywał i nie zmuszał. Jednak mieszkańcy kraju chcieli walczyć u boku „Szalonego Majora”. Tak nazywali go Niemcy. Nie mieściło im się w głowach, jak można nadal tkwić w II Rzeczpospolitej i walczyć o coś, co już praktycznie nie istnieje. Dobrzański nazywany był ostatnim żołnierzem września. Był człowiekiem, który nigdy nie złożył broni. Dla niego kampania wciąż trwała.

Hubal miał plan, którego konsekwentnie się trzymał. Wierzył on, że Hitler nie opanuje prawie całej Europy - jak ostatecznie się stało. Uważał on, że na wiosnę 1940 roku alianci zachodni wystąpią zbrojnie przeciwko Niemcom. Należało jedynie przeczekać zimę.

Niemcy podczas wojny stosowali zasadę winy zbiorowej. Za pomoc partyzantom groziła śmierć. Tropem Oddziału Wydzielonego okupanci przeczesywali wsie i miasteczka. Wiele z nich spłonęło. Wieści dotarły do Majora, który wolał umrzeć niż złożyć broń.
Niestety władze Polski Podziemnej uważali Hubala za duży problem. Chociaż wałczył on w szczytnym celu, robił to samowolnie. To oznaczało sąd wojskowy. 13 marca 1940 roku Dobrzański otrzymał informację od półkownika Leopolda Okulnickiego. Naczelny wódz generał Władysław Sikorski zabronił majorowi dalszej walki na własną rękę, groził pociągnięciem do odpowiedzialności karnej. Henryk Dobrzański nie posłuchał.



Rozkaz Komendy Głównej ZWZ, 1 V 1940
Po raz trzeci i ostatni rozkazuję natychmiast rozwiązać i zlikwidować oddział. (…) W razie niezastosowania się do powyższych zarządzeń będzie Pan Major traktowany jako dywersant i szkodnik sprawy narodowej. Ponadto jako działający na szkodę społeczeństwa będzie Pań ścigany sądownie.

Major zginął w strzelaninie z Niemcami 30 kwietnia 1940 roku pod Anielinem. Do tej pory nie odnaleziono grobu ze szczątkami majora Dobrzańskiego. Jednak cały czas trwa zbieranie informacji na ten temat.

3 lutego 1968 roku w Dzienniku Frankfurter Allgemeine Zeitung ukazał się tekst „Polski jeździec na siwym koniu” zawierający relację niemieckiego oficera wywiadu i kontrwywiadu 372 dywizji Wehrmachtu, Heinricha Schreihagego. Kwerenda archiwalna prowadzona przez pracowników Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN, pozwoliła dotrzeć do oryginalnego tekstu, którym posiłkował się dziennikarz FAZ ponad 50 lat temu. Poza opisem prób rozbicia Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego majora Hubala znalazł się tam również wiersz, w którym padają słowa szacunku, jakim okupant darzył Henryka Dobrzańskiego.

Pan Łukasz Ksyta Autor książki „Major Hubal historia prawdziwa” jako kolejny Pisarz podjął się opisania życia, działalności, a także zwykłej codzienności legendy polskiego wojska. Serwis internetowy Pana Łukasza dedykowany polskim żołnierzom walczącym podczas II wojny światowej to dziś jedna z najważniejszych stron internetowych. Pisarz w swej pozycji nie tylko przedstawia nam majora człowieka, który posiadał wielka pasje do sportu, miał wspaniałą rodzinę, wierzył w wolną Polskę, ale również zmierza się z licznymi oskarżeniami pod adresem Dobrzańskiego, jak zarzuty o narażaniu ludności cywilnej na odwet okupanta czy nieposłuszeństwo wobec przełożonych, które było odbierane jako zdrada.
Publikacja ta nie polemizuje z powstałymi już do tej pory książkami o Hubalu. Jest to pozycja, która uzupełnia przez dodatkowe źródła, fotokopie, zdjęcia i dokumenty dopełnia to, co już powstało. Dzięki temu książka ta przedstawia majora nie przez pryzmat samej wojskowości, ale przede wszystkim jako człowieka, który ryzykując wszystko, postawił na swoją ojczyznę.

Publikacja ta to moim zdaniem jedna z ważniejszych książek o Henryku Dobrzańskim. Przeczytałam ich trochę i tylko w tej nie spotkałam się z narracją PRL, że major był partyzantem. Sam Hubal nie godził się na nazywanie go partyzantem, a swoją działalność uważał za naturalne przedłużenie żywotności regularniej armii. Swoją drogą Henryk Dobrzański i tak miał dużo szczęścia, ponieważ w PRL-u pozwalano o nim zarówno mówić jak i pisać. Jednak określenie partyzant wywodzi się, z tamtego okresu i przyległo do majora, jak widać na stałe. Moim zdaniem jednak nie jest ono prawdziwe. Byłam zaskoczona jak wiele Autor zadał sobie trudu jeśli chodzi o źródła. Niektóre dokumenty przytoczone w tej pozycji są naprawdę trudno dostępne, co jest dość dziwne skoro mamy wolną Polskę. Książka napisana przez pasjonata co widać od razu w formie tekstu, wnikliwości poruszanych tematów i przede wszystkim w bardzo starannym przedstawieniu faktów nawet tych nie zbyt chwalebnych.
Pozycje polecam. Ważna publikacja o człowieku, dla którego wolna Polska była ważniejsza, niż poprawność polityczna.

Cześć i Chwała Bohaterom, Wieczna Pamięć Poległym!!

„Cierpienie wymaga więcej odwagi niż śmierć”
Napoleon


Był 9 października 1939 roku w Górach Świętokrzyskich. Major Henryk Dobrzański, przyjął właśnie na potrzeby dalszej walki z wrogiem pseudonim „Hubal”. Tak właśnie narodziła się jedna z największych legend wojennych.

Mieszkańcy wsi w województwie świętokrzyskim musieli być mocno zdziwieni widokiem oficera w ułańskiej...

Oj, słaba to książka. Odniosłem wrażenie, że autor chce uchodzić za specjalistę w temacie majora Dobrzańskiego "Hubala", a nic nowego w tej książce nie wyczytamy praktycznie. Trzeba zauważyć, że książka liczy 250 stron, a na co drugiej jest zdjęcie. Nie tego oczekiwałem.

Oj, słaba to książka. Odniosłem wrażenie, że autor chce uchodzić za specjalistę w temacie majora Dobrzańskiego "Hubala", a nic nowego w tej książce nie wyczytamy praktycznie. Trzeba zauważyć, że książka liczy 250 stron, a na co drugiej jest zdjęcie. Nie tego oczekiwałem.

Dobrze udokumentowana i rzeczowo opisująca wojenną zawieruchę pozycja. Niestety Hubal wymyka się nam, zwłąszcza z uwagi na fakt, że do tej pory miejsce jego pochówku pozostaje nieznane. Autor przedstawia środowisko, z któego sie wywodził, rodzinne strony, patriotyczne wychowanie, które było jego udziałęm. Chrzczony w 1897 r. był potomkiem zuc=bożałego ziemiańskiego rodu z okolic Jasła. młody Henryk miał ułańską wręcz fantaczję, nie garnął się do nauki, a gdy tworzyły sie Legiony w 1914, sfałszował datę urodzin by go przyjęli. Czyżby edukację formalnie zakończył na 7 klasie?
Kalisz, odsiecz Lwowa w 1918, Dobrzń, Golub, Puck, odznaczenia czyli krzyż Virtutu Militari.Bitwa pod Bielawiejką 1 czerwca 1920- zmysł taktyczny. Odwody pułku 24 sierpnia. 1922- Centralna szkoła kawalerii . Życie garnizonowe- problemy wieczne z dyscypliną i poszanowaniem regulaminu. Slubz z ukochaną w 1930r, narodziny córki Krystyny.
W jego życiorysie wiele było wątków, wszystkie dokłądnie zbadane. Piękną kartę zapisał jako olimpijczyk, wielokrotny medalista, reprezentant Polski w wyścigach końskich. Puchar Narodów- w NiceiI. sUERP SERZON W LATACH 1925-26, potem 1928.
Autor odbrązawia postać Dobrzańskiego. Mimo silnej miłości między nim a żoną uczucie nie przetrwało, gdyż zawsze przedkładał służbę ojczyźnie nad osobiste pragnienia, zresztą jako wojskowy ciałem i dusza niezbyt nadawał się do rodzinnych obowiązków.
Łukasz Ksyta podołał wyzwaniu, jakim było zmierzenie się z legendą. Opisał okolicznoci sformowania oddziałów, wahania liczbowe żołnierzy, przedstawił sylwetki towarzyszy broni i ich dalsze losy wojenne. Dotarł do rozkazów, ostatnich świadków tamtych wydarzeń , cywilów sprzyjających majorowi, świadectwa Jóżzefa Słonia. Poruszająca lektura, po którą warto sięgnąć.

Dobrze udokumentowana i rzeczowo opisująca wojenną zawieruchę pozycja. Niestety Hubal wymyka się nam, zwłąszcza z uwagi na fakt, że do tej pory miejsce jego pochówku pozostaje nieznane. Autor przedstawia środowisko, z któego sie wywodził, rodzinne strony, patriotyczne wychowanie, które było jego udziałęm. Chrzczony w 1897 r. był potomkiem zuc=bożałego ziemiańskiego rodu z...

Książka napisana inaczej niż typowa książka historyczna. Dzięki temu bardzo dobrze, szybko i z przyjemnością się ją czyta. Jedynym spowalniaczem mogą być liczne przypisy, które mimo wszystko zawierają ogromną ilość informacji. Polecam wszystkim miłośnikom historii Hubala.

Książka napisana inaczej niż typowa książka historyczna. Dzięki temu bardzo dobrze, szybko i z przyjemnością się ją czyta. Jedynym spowalniaczem mogą być liczne przypisy, które mimo wszystko zawierają ogromną ilość informacji. Polecam wszystkim miłośnikom historii Hubala.

Książka „Major Hubal. Historia prawdziwa” autorstwa Łukasza Ksyty to nie tylko biografia legendarnego żołnierza, partyzanta, ale także sportowca, męża i ojca. Poznajemy dzieciństwo, młodzieńcze lata wywodzącego się z powstańczej rodziny Henryka Dobrzańskiego. Śledzimy jego karierę oraz szlak bojowy podczas służby w 2 Pułku Ułanów Legionów Polskich. Młody żołnierz już w stopniu chorążego uczestniczył w walkach pod Lwowem pod komendą pułkownika Władysława Sikorskiego. Przełożeni cenili w nim zdolności dowódcze, troskę o podwładnych oraz znakomite umiejętności jeździeckie. Za bohaterstwo na polu walki Dobrzański został czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, nadano mu także krzyż Virtuti Militari V klasy.

Więcej na:
http://ksiazkiprzygodowe.blogspot.com/2014/06/major-hubal.html

Książka „Major Hubal. Historia prawdziwa” autorstwa Łukasza Ksyty to nie tylko biografia legendarnego żołnierza, partyzanta, ale także sportowca, męża i ojca. Poznajemy dzieciństwo, młodzieńcze lata wywodzącego się z powstańczej rodziny Henryka Dobrzańskiego. Śledzimy jego karierę oraz szlak bojowy podczas służby w 2 Pułku Ułanów Legionów Polskich. Młody żołnierz już w...

„Broni nie złoże, munduru nie zdejmę. Tak mi dopomóż Bóg”

To chyba jedna z najbardziej legendarnych i obrosłych mitem postaci polskiego żołnierza ( choć jak to często bywa nie wolna od sporów i kontrowersji ) którego burzliwe losy nierozerwalnie splecione są z całą dramatyczną historią naszego państwa i narodu w wieku dwudziestym. Gorący patriota, który po przegranej dla nas Kampanii Wrześniowej 1939 roku nie złożył broni i na czele tzw. Wydzielonego Oddziału Wojska Polskiego aż do 1940 roku prowadził nieprzerwana walkę z niemieckim okupantem, płacąc za to najwyższą cenę. Walkę która, jak dziś wiemy, była nie do wygrania a jej finał łatwy do przewidzenia. Postać zdecydowanie wybitna, barwna, nietuzinkowa i w takiej też formie zasłużenie utrwalona w naszej powojennej świadomości, wliczając w to zarówno literaturę przedmiotu jak i liczne liczne popularnonaukowe publikacje, wspomnienia, przekazy medialne w tym zwłaszcza słynny i kultowy już film „Hubal” z 1976 roku w reżyserii Bohdana Poręby ze znakomita rolą Ryszarda Filipskiego.

Major Henryk Dobrzyński na zawsze stał się symbolem żołnierskiego poświecenia , honoru, dumy, życiowej postawy i ponadczasowych patriotycznych wartości. A przecież czas II wojny światowej był jedynie dwuletnim fragmentem jego ciekawych losów i życiorysu (niełatwego i pełnego zakrętów) którym można by spokojnie obdzielić kilka osób.

„ Nie robimy z siebie bohaterów (…) w całym tego słowa znaczeniu dochowujemy żołnierskiej przysięgi i spełniamy nasz obowiązek. I to każdy uznać musi[...]”

Wydawnictwo Iskry oddaje nam w ręce świetnie napisaną i udokumentowaną biografię tego człowieka, uwzględniającym właśnie te mniej znane obszary jego życia (osobistego i wojskowego) od lat najmłodszych aż po śmieć, która dosięgnęła go 30 kwietnia 1940 roku pod Anielinem.

Działalność w Drużynach Strzeleckich, służba w Drugim Pułku Legionów Polskich, internowanie na Węgrzech (obóz Saktabos),ucieczka, udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918 roku, walkach o Lwow oraz wojnie polsko bolszewickiej za co odznaczony został Krzyżem Walecznych i Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Wiele odpowiedzialnych funkcji w odrodzonym i odbudowującym się Wojsku Polskim i naprawdę spektakularne osiągniecie i zwycięstwa w zawodach jeździeckich (odgrywały ogromną rolę w pełnej kawaleryjskiego kultu armii ) zarówno w Polsce jaki arenie międzynarodowej. Autor próbuje, na ile jest to oczywiście możliwe, wniknąć w jego warstwę psychologiczną co pozwala nam lepiej zrozumieć motywy które nim kierowały i decyzje które zmuszony był podejmować w niekiedy trudnych czy wręcz ekstremalnych warunkach. Również tego co kładło się u podstaw nierozwiązania oddziału i kontynuowaniu walki zbrojnej, będącej w sprzeczności z rozkazami rodzącej się narodowej konspiracji i stającej się zarzewiem konfliktów.

„W odpowiedzi przyszło pismo następującej treści. Kom. Pow. organizacji w Końskim(…) Grabców itp. Nie znam(…) ich rozkazy mam w dupie. Hubal mjr ”.

Książka Łukasza Ksyty „Hubal. Historia prawdziwa”oparta jest o liczne, niekiedy unikalne dokumenty, podparte bogatym materiałami faktograficznymi, wspomnieniami i relacjami świadków opisywanych zdarzeń oraz licznymi aneksami w których znajdziemy min: krótkie biogramy żołnierzy i ludzi współpracujących z Henrykiem Dobrzańskim i jego oddziałem.
To bez wątpienia wspaniała lekcja historii, umożliwiającą nam bliższe poznanie biografii jednego z tych polskich bohaterów, który jak mało który zasłużył ma miejsce w naszym narodowym panteonie.

„Broni nie złoże, munduru nie zdejmę. Tak mi dopomóż Bóg”

To chyba jedna z najbardziej legendarnych i obrosłych mitem postaci polskiego żołnierza ( choć jak to często bywa nie wolna od sporów i kontrowersji ) którego burzliwe losy nierozerwalnie splecione są z całą dramatyczną historią naszego państwa i narodu w wieku dwudziestym. Gorący patriota, który po przegranej...