Odarpi syn Egigwy

Name: Odarpi syn Egigwy
Rating: 6,5 (4 reviews)
Author: Czesław Centkiewicz
ISBN: 000-00-0000-00-0

Okładka książki Odarpi syn Egigwy autora Alina Centkiewicz, Czesław Centkiewicz,

Czesław Centkiewicz, Alina Centkiewicz

6,5 / 10

4 ocen

0 opinii

Czytelnik

Wydawnictwo: Czytelnik powieść przygodowa

130 str.

Kategoria:: powieść przygodowa
Format:: papier
Data wydania:: 1973-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1973-01-01
Liczba stron:: 130
Czas czytania: 2 godz. 10 min.
Język:: polski

więcej

Główny bohater powieści to mały Eskimos, który u boku ojca uczy się sztuki przetrwania w skrajnie niekorzystnych warunkach Dalekiej Północy. Czytelnik dowiaduje się wielu ciekawych rzeczy o kulturze i zwyczajach Eskimosów, o ich mitach i wierzeniach, o tym, jak wygląda życie w eskimoskiej osadzie. Wraz z Odarpim budujemy igloo, polujemy, kierujemy psim zaprzęgiem i zaprzyjaźniamy się z młodym niedźwiadkiem.

Autorami powieści są Alina i Czesław Centkiewiczowie, pisarze i podróżnicy, wybitni znawcy zagadnień dotyczących Antarktydy i Arktyki.

Średnia ocen

6,5 / 10

0 opinii 4 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Odarpi syn Egigwy w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Odarpi syn Egigwy

Średnia ocen

6,5 / 10

4 ocen

Twoja ocena

0 / 10

0 ocen

1 ocen

0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Odarpi syn Egigwy

290

134

Mariola Rudakowska

08.02.2025

Na półkach:

Warto przeczytać,chociażby po to żeby dowiedzieć się jak ludzie żyli dawniej.Może nauczy was czegoś pożytecznego?

Pokaż mimo to

1642

1167

beataj

27.03.2023

7 / 10

Na półkach: ,

Moja przygoda z książkami o zimnych kontynentach trwała około roku. Miałam wtedy "naście" lat i marzenia o byciu podróżnikiem. Książki Centkiewiczów tylko podsycały te pragnienia...
Nigdy nie wyjechałam liczyć pingwinów, ale kto wie, co jeszcze życie przyniesie 😀

Pokaż mimo to

509

221

Jakub Piotrowski

08.03.2022

7 / 10

Na półkach: ,

Odarpi jest głównym bohaterem, jednak tak naprawdę bohater jest zbiorowy. To Eskimosi (dzisiaj nazwa już niepoprawna politycznie). Ludzie, którzy od niepamiętnych czasów żyją w chyba najmniej zdatnym do życia środowisku, wśród bieli śniegu i lodowców bardzo dalekiej północy. Żyją tylko dzięki zwierzętom, które potrafią upolować, dzięki wiedzy przekazywanej od tysięcy lat kolejnym pokoleniom. Książka małżeństwa Centkiewiczów jest skierowana do młodego czytelnika, ale już z innej epoki. Opisane jest codzienne życie Eskimosów, którzy nie zdążyli poznać "białego człowieka" z jego całą "nowoczesnością" i "cywilizacją". Używają kamiennych i kościanych narzędzi, mieszkają w igloo, skóry, w które się ubierają zszywają ścięgnami zabitych zwierząt za pomocą igieł wykonanych z kości zwierząt morskich lub z fiszbin wielorybów. Takich Eskimosów już nie ma. Z tego powodu warto sięgnąć po tę pozycję.

więcej Pokaż mimo to

1525

1500

Łukasz Starzewski

04.02.2022

6 / 10

Na półkach:

UWAGA: Celowa prowokacja: jako dziecko PRL miałem dostęp do całego świata…. w książkach. Nie miałem dostępu do innych kultur bezpośrednio, ale znałem je dzięki lekturom – jak tu Inuitów (czyli wtedy Eskimosów).

Dziś ludzie mają dostęp do całego świata ale innych kultur chęci poznawać nie mają. I nie są ich ciekawi. Liczy się wszak leżenie w basenie z drinkiem w reku lub sprawdzanie, w którym to pubie najlepsze piwo.. No i nie czytają nic, czytając smartfona.

I myślę, ze tamten świat - tak komunistycznie ohydny - jest mi jakoś dziś… strach powiedzieć: bliski?

więcej Pokaż mimo to

628

588

Athoualia

11.01.2022

6 / 10

Na półkach: ,

Tylko dobra, bo nieaktualna. Inuici w obecnych czasach prowadzą inny tryb życia, mięso fok, morsów i wielorybów nie są już przysmakiem, a zęby starców nie są starte przez przeżuwanie skór. Niesamowite jak bardzo czasy się zmieniły! Książka jest bardzo podobna do innych lektur o rdzennych ludach z tamtych czasów (patrz: Sat-Okh, chociaż Centkiewiczowie byli pierwsi). Chyba czas wrócić do "Anaruka" i "Zaczarowanej zagrody" gwoli przypomnienia czasów ze szkolnej ławki. Lektura tej książki zachęciła mnie do kupna i zapoznania się z książką o Inuitach aut. Jacka Machowskiego... a niech to! Kolejna książka na półce "Chcę przeczytać"...

więcej Pokaż mimo to

3324

1934

Myszka

02.03.2021

6 / 10

Na półkach: ,

Czytałam tę książkę dawno temu, teraz ponownie czytam wnukom, dla mnie była dobra, wnuki słuchają, ale bardziej wolą kicie kocie itp.

Pokaż mimo to

2489

2044

Rege

01.09.2018

Na półkach:

Dla dzieci - obowiązkowa.

Pokaż mimo to

572

457

krystyna kalinowska

12.03.2012

5 / 10

Na półkach: , ,

Opowieść o chłopcu z dalekiej północy i jego rodzinie.

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

530 użytkowników ma tytuł Odarpi syn Egigwy na półkach głównych

Przeczytane 448
Chcę przeczytać 82

101 użytkowników ma tytuł Odarpi syn Egigwy na półkach dodatkowych

Posiadam 59
Lektury 8
Z dzieciństwa 7
Przeczytane dawno temu 7
6f) Lektury kl. 5 5
1c) przygodowe 5
1aa) Posiadam 5
Dla dzieci 5

Tagi i tematy do książki Odarpi syn Egigwy

polowania chłopiec wyprawa Arktyka

Inne książki autora

Więcej

9,0

Fridtjof, co z ciebie wyrośnie? Opowieść o Nansenie Alina Centkiewicz, Czesław Centkiewicz

5,6

Zaczarowana zagroda Alina Centkiewicz, Czesław Centkiewicz, Agnieszka Żelewska

7,2

Anaruk i inne opowiadania Alina Centkiewicz, Czesław Centkiewicz

4,9

Anaruk, chłopiec z Grenlandii Czesław Centkiewicz

6,0

Odarpi, syn Egigwy Alina Centkiewicz, Czesław Centkiewicz

6,3

Podbiegunowe opowieści Alina Centkiewicz, Czesław Centkiewicz

7,0

Tumbo z Przylądka Dobrej Nadziei Alina Centkiewicz, Czesław Centkiewicz

więcej

Czesław Centkiewicz

Polski pisarz, reportażysta, podróżnik, do wybuchu drugiej wojny światowej pracował w Państwowym Instytucie Meteorologicznym. Z zawodu inżynier elektryk. Był autorem prac naukowych z zakresu radiometeorologii i elektrotechniki. W 1932 roku kierował pierwszą polską wyprawą polarną na Wyspę Niedźwiedzią. Po powstaniu warszawskim trafił do obozu koncentracyjnego Neuengamme koło Hamburga. Pracował po wojnie jako dyrektor techniczny Zjednoczenia Energetycznego Okręgu Dolnośląskiego w Jeleniej Górze oraz w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym. W 1950 roku osiadł w Warszawie. Działał w Związku Literatów Polskich, pełnił m.in. funkcję jego wiceprezesa. Był autorem wielu powieści młodzieżowych i reportażowych poświęconych terenom podbiegunowym; większość utworów napisał wspólnie z żoną Aliną. Otrzymał wiele nagród literackich, w tym: nagrodę Prezesa Rady Ministrów (1955),nagrodę marynistyczną im. Zaruskiego (1963),nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Sztuki (1969). Kawaler Orderu Uśmiechu (1970).

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Robin Hood

Tadeusz Kraszewski

40 lat książka ta stała na półce. Za długo. Gdybym ją bowiem przeczytał jako dzieciak, byłaby jedną z moich ulubionych. Choć czyta się szybko, bo styl lekki, to jednak dziś czuć, że to opowieść bez literackiej wzniosłości. Prosta. Przygodowa. Z małą ikrą.

PrzemekJ

ocenił na610 miesięcy temu

Ślady rysich pazurów

Wanda Żółkiewska

Opowiadanie jest rewelacyjne, ujmujące oraz wzruszające. Wanda Żółkiewska opisała w książce życie ludności bieszczadzkiej pod presją UPA. Akcja rozgrywa się w czasach powojennych, gdzie jeszcze grasowały różne bandy po niedostępnych częściach Polski. Akurat przedstawiona sytuacji w powieści dotyczy UPA. Ukazała ciężką egzystencję ludzi mieszkających w rejonie Baligrodu. Ukazała działania mordercze tychże band na autochtonach. Coś niesamowitego i przejmującego jest w tym opowiadaniu, za serce łapie. Polecam gorąco.

Jacek47

ocenił na82 lata temu

Panienka z okienka

Jadwiga Łuszczewska

„Panienka z okienka” to pełna uroku opowieść, która doskonale oddaje klimat dawnego Gdańska. Autorka tworzy piękne opisy i lekką, wciągającą fabułę, którą czyta się z dużą przyjemnością. Bohaterowie są sympatyczni i zapadają w pamięć, a historia Hedwigi ma w sobie zarówno ciepło, jak i odrobinę romantycznej tajemnicy. Klasyka, która mimo upływu lat wciąż potrafi oczarować.

vivien4

ocenił na94 miesiące temu

Porwany za młodu

Robert Louis Stevenson

Autor bestselleru " Doktor Jekyll i Mr. Hyde " i niezapomnianej " Wyspy skarbów". Trudno żebym nie rekomendował kolejnej książki tego autora z okresu mojej młodości. To klasyczna szkocka powieść przygodowa wydana w 1886 r., w Polsce po raz pierwszy w 1903 r. Do tej pory uznawana jest za jedną z najlepszych książek przygodowych w historii literatury angielskiej. Należy do światowej klasyki !!! POLECAM !!!

ando

ocenił na92 miesiące temu

Serce

Edmund de Amicis

Za długo utknęłam w tej książce, czytanej w oryginale, przez co w pewnym momencie zaczęła mnie męczyć powtarzalność epizodów - o ile typowo szkolno-chłopięce przygody i obrazki mają swój urok (czerwcowa wycieczka na łono przyrody!),o tyle wizyty w ochronkach i zakładach dla głuchoniemych albo akademie i ceremonie rozdania nagród prezentują już nazbyt ciężki dydaktyzm patriotyczno-społecznikowski. A jednak i w tym jest jakaś wartość - cała książka z założenia ma być wychowawcza i ten cel osiąga z łatwością. Kreślone grubą kreską postaci budzą właśnie takie emocje, jakie mają budzić, wyidealizowani Derossi, Garrone i Coretti są niezaprzeczalnie sympatyczni. Sporo miejsca Amicis poświęcił nauczycielom, doceniając ich trud w kształcenie społeczeństwa przyszłości, a także konieczności solidarności i przyjaźni ponad podziałami klasowymi (ale także geograficznymi - w końcu rzecz się dzieje niedługo po zjednoczeniu Włoch). Dydaktyzm "Serca" ma jednak specyficzny posmak mieszczańskiego sentymentalizmu, na co zresztą wskazuje sam tytuł. Nauka dobrego działania zaczyna się od wzruszenia, emocji, nie od operacji rozumowej. To też trzeba przy czytaniu tej książki zaakceptować z całym dobrodziejstwem inwentarza. Generalnie dobrą realizacją tej postawy są opowiadania miesięczne o heroicznych chłopcach włoskich (chociaż przedostatnie, o chłopcu wędrującym przez całą Argentynę w poszukiwaniu matki, przekroczyło już dla mnie granice wzruszenia i znalazło się w krainie łzawości). Realizacją gorszą są podśmiardujące szantażem emocjonalnym reprymendy dla narratora od członków rodziny, kiedy się do któregoś przykro odezwie. "Tak brzydko się odezwałeś do matki/siostry/ojca - przypomnisz to sobie z bólem serca, jak będą leżeli na łożu śmierci" itd.

Grabowski pisał o różnych zwierzętach - w tym też o psach. I mimo, że wciąż w tym samym, ciepłym stylu... to jednak nie są książki o kotach. Jakoś psy - mimo, że wspaniali towarzysze - nie mają w sobie tego piękna co koty (dlatego gwiazdki spadły). Opowiadanie "Reksio i Pucek" przedstawia nam tych dwóch podwórkowych wisusów, szczenięcych zawadiaków, którzy wszędzie wcisną swoje spiczaste (Reksio) i tępe (Pucek) pyszczki. Małe rozkoszniaki, które skradną serce każdemu wielbicielowi piesków... no chyba, że ktoś serce oddał kotom (wtedy trudno, życie). Uwielbiam opowiadania Grabowskiego. Czuję w nich dni pełne słońca, podmiejskie obejście, które nie wiele różni się w sumie od wiejskiego... w tamtych czasach cała Polska była jak jedna wieś. No właśnie, tamte czasy... lata 50' miały swój klimat. W prozie Grabowskiego czuć ten klimat, bez przygniatającego ciężaru komunistycznej rzeczywistości PRLu. Do takich opowiadań chce się wracać. W moim egzemplarzu są rysunki... i wydaje mi się, że to rysunki autora (jedno ze starszych wydań Europy ma taką adnotację... co nie pojawiło się w późniejszych wydaniach). IMO ta książka (jak inne Grabowskiego) mogą cieszyć dorosłych i dzieci również dzisiaj. Nic nie straciły na uroku.

Lis Gracki

ocenił na73 lata temu

Śladami Stasia i Nel, Z Panem Biegankiem w Abisynii

Marian Brandys

Cóż za sympatyczna książka! Otrzymana z okazji ukończenia przedszkola jakieś pięć dekad temu, przeleżała na półce, by teraz stać się miłą niespodzianką. Sięgnęłam po nią bez specjalnego zapału gdyż od zawsze budziła moją nieufność ze względu na czas, w którym została napisana - lata 60-te, pełny PRL. A tu spotkało mnie prawdziwe zaskoczenie! Marian Brandys i jego afrykańska przygoda okazali się lekturą przyjemną, ciekawą, dowcipną i pouczającą. Jego reporterskie przygody w Egipcie, Sudanie i Abisynii, w których towarzyszyli mu: apodyktyczny handlowiec (a zarazem dawny, szkolny kolega) - Paweł oraz wiecznie marudzący, nieznośny i nietaktowny referent ambasady polskiej – komiczny pan Bieganek – to lektura, którą czyta się z uśmiechem na ustach, mimo, że pośród zabawnych i ciekawych perypetii autor poruszył tutaj też tematy bardziej bolesne i poważne jak na przykład angielskie bestialstwa w Sudanie w okresie kolonizacji. Co czyni książkę dla współczesnego czytelnika jeszcze ciekawszą to fakt, że podróż autora miała miejsce dawno temu, gdy realia życia w tamtych krajach wyglądały zupełnie inaczej niż obecnie. Sam sposób podróżowania oraz zwiedzania również – wspomnę tu choćby o rzeczy zupełnie dziś nie do pomyślenia - turysta mógł sobie pościągać ze ściany i poprzymierzać eksponaty w muzeum...:). Jedyną wadą książki jest fakt, że zamieszczone w niej zdjęcia są tragicznej jakości – niestety, w PRL, w latach 70-tych było to zupełnie normalne, co widać również w wydawanych wtedy książkach Arkadego Fidlera. Warto też zaznaczyć, że książka jest całkowicie pozbawiona socjalistycznego bełkotu, w owych czasach wszechobecnego. To po prostu naprawdę świetna lektura! Przewidziana w zasadzie dla młodzieży, według mnie będzie świetna dla czytelnika w każdym wieku – kto znajdzie w bibliotece lub antykwariacie, niech się nie waha:).

Katarzyna

oceniła na75 miesięcy temu

Samotny biały żagiel

Walentin Katajew

"Biały żagiel" czytałem dwukrotnie, raz jako dziecko- ponownie już jako dorosły. Powieść stanowi pierwszą tetralogii "Fale morza martwego", pozostałe to "Chutor w stepie", "Zimowy wiatr" i "Za władzę rad". Ostatnia część cyklu wydana została także jako "Katakumby". Wspomniany cykl opowiada czytelnikowi o losach dwóch przyjaciół- Pietii Baczeja i Gawrika Czernoiwanienko. Książki zawierają wyraźne wątki autobiograficzne- Pietia to alter ego Katajewa, także Gawrik miał zgodnie ze słowami autora pierwowzór w rzeczywistości. W pierwszej części cyklu bohaterowie jako mali chłopcy biorą udział w wydarzeniach związanych z rewolucją rosyjską w 1905r. Wydźwięk ideologiczny książki jest oczywisty, ale nie przesłania to w mojej ocenie walorów literackich powieści. Niestety w kolejnych częściach cyklu propagandy jest już coraz więcej, zwłaszcza powieść "Za władzę rad" jest nią kompletnie przesycona.

PIT

ocenił na61 rok temu

Idzie niebo ciemną nocą

Ewa Szelburg-Zarembina

Kanon literatury dziecięcej, cudowne wiersze i kołysanki , bawiące kolejne pokolenia. Są różne wydania książki. Najstarsze Naszej Księgarni, której ilustratorem jest nieżyjący już Janusz Grabiański. Zilustrował on ostatnią wersję Elementarza Mariana Falskiego. Dlatego to wydanie jest najbliższe sercu wielu czytelnikom. Z kolei Wydawnictwo Poznańskie wybrało ilustratorkę Julittę Karwowską - Wnuczak, znaną z książki i filmu animowanego postaci kotów Filemona i Bonifacego. Lektury z tęczą - Krajowej Agencji Wydawniczej ,ilustratorem jest Tadeusz Gajl a Siedmioróg skorzystało z nowoczesnych usług malarskich Marcina Piwowarskiego. Każdy z ilustratorów ma swój odmienny styl. Jednego polubimy bardziej, drugiego mniej. Wiersze za to pokochamy wszyscy, nawet Ci, którzy jeszcze nie zapoznali się z lekturą. Są pełne uroku przyrody, natury a kołysanki wręcz wielowymiarowe. Nie pokocha ich tylko ten , kto już zatracił się kompletnie w smartfonie i nie jest już w stanie zauważyć cudownej atmosfery. Przykładowy wiersz -kołysanka. Słonko się kładzie – Ewa Szelburg – Zarembina ,,Słonko się kładzie i jabłka w sadzie, i w polu kwiaty, i laska taty, cała ta brać kładzie się spać. Kładź się i ty! Dam ci bajeczkę pod poduszeczkę, niech z tobą śpi’’ Każdy wiersz możemy wziąć na warsztat plastyczno-literacki z dziećmi i doskonale się bawić. Utwór ,, Idzie niebo ciemną nocą’’, przeczytamy dzieciom na głos, a następnie możemy podpytać je, co widać na niebie kiedy jest noc ,a kiedy jest dzień. Można rozdać kartki białe i czarne, kredki oraz mazaki fluorescencyjne i poprosić o namalowanie tego. Poruszymy też temat , w jaki sposób można się wnieść w przestworza i poprosić o ewentualne namalowanie. Mogą to być realistyczne pojazdy jak rakieta , samolot, balon, ale też dziecko może stworzyć własny wytwór fantazji. Niebo w fartuszku w wierszu miało pełno gwiazd. A teraz zbliżają się święta. Powycinajmy z maluchami kolorowe czy też błyszczące gwiazdki do rozdania przez nie na prezenty czy po prostu na choinkę do przybrania. Podobnie można zainicjować z każdym wierszem ,a nie zatrzymywać się tylko na czytaniu. Polecam! Polecam i jeszcze raz polecam! Niepowtarzalna lektura.

Anka

oceniła na102 lata temu

Timur i jego drużyna

Arkady Gajdar

Niby lektura szkolna z 1982 roku (tak głosi okładka) ale patrząc na kartę wypożyczeń bibliotecznych nie podejrzewam, by kiedykolwiek lekturą obowiązkową była (przynajmniej w mojej mieścinie). Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na myśli wiele nieprzemyślanych akcji różnych polskich "patriotów" żądających usunięcia radzieckich cmentarzy z czasów II wojny światowej.)

Walka o wolność Warszawy tuż przed trzecim rozbiorem Polski przedstawiona z perspektywy jedenastoletnich bliźniąt. Historia może trochę naiwna, bo dzieciom udało się wystrychnąć na dudka dwóch pruskich szpiegów, jednak jest budująca i pokazuje, jak dzieci przeżywają ważne historyczne wydarzenia.

Orsetta

oceniła na75 miesięcy temu

Uczniowie Spartakusa

Halina Rudnicka

To druga książka Haliny Rudnickiej. Treść podoba mi się, ponieważ jest ubrana ładne zdania, przy tym jest łatwa w odbiorze. To jedna z ulubionych powieści w moim dzieciństwie. Główny bohater – Kalias, nastoletni Grek z Aten – doznaje interesujących survivalowych przeżyć. Autorka ma żydowskie pochodzenie – daje się to odczuć. Odnoszę wrażenie, że opisując starożytną wojnę wraca myślami do współczesnej, drugiej wojny światowej. W powieści żydowska dziewczynka jest uratowana od zagłady. Jest mowa o wolności, prawach człowieka, oswobodzeniu spod władzy "panów" (tak jak głosi komunistyczna propaganda). Chcę wrócić do tej książki w przyszłości. Oceniam na 7,5 gwiazdki (zaokrąglam do 8 gwiazdek).

Miłośnik-Książek

ocenił na81 miesiąc temu

Dolina bez wyjścia

Thomas Mayne Reid

To że jestem miłośniczką "starszych roczników" książek jest wiadome nie od dziś. Uwielbiam po nie sięgać,czasami w starych "rozklekotanych" egzemplarzach ledwo przypominających pozycję książkową skrywają się fantastyczne przygody. Takie zapomniane ,pisane językiem nieco odmiennym ,zwrotami utartymi i utraconymi przenoszącymi w nieco inny świat i pozostawiając fantastyczne wrażenia. Szczególnie cenię sobie możliwość porównawczą starego stylu pisarskiego z odmiennym współczesnym... Dziś przenosimy się w Himalaje z trójką bohaterów,dwoma braćmi botanikami i hinduskim przewodnikiem,jak sam tytuł wskazuje uwięzionymi w dolinie bez wyjścia. Ciekawe przygody z przyrodą w tle ,determinacja i pomysłowością bohaterów,których odnaleźli ocalenie ze strony majestatycznych ptakow-marabutów. Przyjemnie się tę książkę czytało...

Aleksandra Malek

ocenił na72 lata temu

Tumbo z Przylądka Dobrej Nadziei

Czesław Centkiewicz Alina Centkiewicz

Moja przygoda z książkami o zimnych kontynentach trwała około roku. Miałam wtedy "naście" lat i marzenia o byciu podróżnikiem. Książki Centkiewiczów tylko podsycały te pragnienia... Nigdy nie wyjechałam liczyć pingwinów, ale kto wie, co jeszcze życie przyniesie 😀

beataj

ocenił na63 lata temu

Atlantyda, wyspa ognia

Maciej Kuczyński

Sięgnęłam po tę książkę ze względu na tytuł spodziewając się jakiegoś popularnonaukowego wydania. Lubię miejsca owiane tajemnicą jak Atlantyda. Trafiłam jednak na powieść z gatunku fantastyki . Przyznam ,że zaciekawiła mnie od początku i chłonęłam każde zdanie, zwłaszcza ,że autor ma talent do budowania zgrabnych zdań. Podoba mi się pomysł na wplatanie fragmentów relacji Awaru o tym, co go zaskoczyło na wyspie. Czytając miałam wrażenie,że autorem jest jakiś poczytny zachodni pisarz, a okazało się, że to polski architekt i uczestnik wypraw naukowych. Drugie zaskoczenie to ,że książkę zaliczono do literatury młodzieżowej, co więcej podobno jest to lektura szkolna. Ja tego nie odczułam, książkę z powodzeniem może czytać dorosły, a uczniom można tylko pozazdrościć takich lektur. Jest to kolejna książka, na podstawie której mógłby powstać wspaniały film. Co do fantastyki, niech się schowa poczytny ostatnio Cixin Liu- chiński autor trylogii „Wspomnienie o przeszłości ziemi” . Zraził mnie długimi opisami , niekonsekwencją i chaotyczną akcją. O wiele bardziej wartościowa jest „Atlantyda, wyspa ognia”. Jak się okazuje, można napisać dobrą książkę z gatunku fantastyki, której akcja toczy się w przeszłości, a nie przyszłości. Dałam ocenę 10 gwiazdek, bo nie znalazłam niczego, co by mi się nie spodobało.

MarieAntoinette

ocenił na103 lata temu

Paziowie króla Zygmunta

Antonina Domańska

Szczególnie polecam ze względu na to, że akcja opowieści rozgrywa się na Wawelu w Krakowie. Pamiętam, że podczas moich wizyt na zamku z rodzicami nie mogłem im uwierzyć, że nie mogę tam spotkać moich książkowych bohaterów. Może Twoje dziecko ich spotka !!! POLECAM !!! Ocal od zapomnienia !!!

ando

ocenił na92 miesiące temu

Wielka, większa i największa

Jerzy Broszkiewicz

Książkę znalazłam w biblioteczce w parku. Zakochałam się. Styl pisania - rewelacja. Genialnie dobrane słownictwo. Czyta się to świetnie. Historie - bo są 3 - rewelacja. Pięknie opowiedziane i niosą piękne wartości, którymi zdecydowanie warto się kierować w życiu. Skończyło się na tym, że wypożyczoną z biblioteczki z parku książkę zwróciłam do biblioteczki w parku, aby przeczytały książkę kolejne osoby, a sama zakupiłam dla siebie egzemplarz (niestety dostępne w sprzedaży są już tylko używane),bo zdecydowanie warto ją czytać i mieć na półce. Polecam przeczytać każdemu!

Marta

oceniła na108 miesięcy temu

Dar rzeki Fly

Maria Krüger

Z radością wzięłam ten zbiórek bajek z całego świata z bookcrossingu, to samo wydanie, które miałam w dzieciństwie. Podobno to była moja lektura szkolna, tego nie pamiętam, ale i wtedy, i teraz czytałam te historyjki z przyjemnością. Nie wiem, czy wymyśliła je autorka Maria Krüger (ta od "Karolci"),czy są to autentyczne bajki z egzotycznych krajów, w każdym razie pisarka opowiedziała je nie tylko pięknym językiem, ale i wzruszająco. Cudne są i takie inne, oryginalne, nieoklepane. Ponadczasowa urocza lektura nie tylko dla dzieci: 8.5/10

Agata

oceniła na95 miesięcy temu

Krzysztof

Aleksander Minkowski

W młodości chyba czytałem "Grubego". Oglądałem "Szaleństwo Majki Skowron". Ale nazwisko Aleksandra Minkowskiego nigdy mi specjalnie w głowie nie utkwiło. Teraz żałuję. Pod kilkoma względami "Krzysztof", pochodzący z pierwszej połowy lat siedemdziesiątych, dziś już jest nieco archaiczny: już dziś nikt nie ma żywych wspomnień z wojny czy z okresu tuż powojennego; relacje między młodzieżą też wyglądają dziś już chyba trochę inaczej - wtedy były mocno podszyte agresją i to wcale nie tylko słowną (a może się mylę i to nadal tak wygląda?). Żałuję, bo kiedy posłuchałem tego dziś to odkryłem, że tak książka zawiera w sobie sporo prawdy co do relacji nastolatków z ich rodzicami. Zdumiewająco celnie pokazuje zarówno błędy obu stron jak i beznadziejne i żałosne próby "porozumienia". To niby literatura młodzieżowa, ale jeśli mieliśmy wtedy taką literaturę młodzieżową to żałuję, że jej wtedy nie czytałem. Słuchałem tego jako słuchowiska radiowego, więc to na pewno nie była całość książki. Chyba kiedyś muszę to uzupełnić z papieru. [Słuchowisko radiowe, czyta Marian Opania, 4 i pół godziny]

Zbigniew_Malinowski

ocenił na76 lat temu

Czarna strzała

Robert Louis Stevenson

Wspaniała książka przygodowa. Klimatem przypomina starego, poczciwego "Robin Hooda". Akcja bardzo dynamiczna, trzymająca w napięciu. Cały czas coś się dzieje... Wątek miłosny sympatyczny, choć trochę naiwny. Zupełne odmienny od współczesnych ujęć tematu. Powieść wpadła mi w ręce przez przypadek, ale już teraz wiem, że nie jest to moja ostatnia, pełna emocji podróż w krainę wyobraźni wraz z panem Stevensonem ;) Szczerze polecam.

Joanna Hacz

ocenił na88 lat temu

Cytaty z książki Odarpi syn Egigwy

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Odarpi syn Egigwy