W krainie zbuntowanych luster

Na "Fortunę Amelii" składają się cztery krótkie komiksy. Pierwszy, tytułowy to mocno uproszczona sensacyjna historia według scenariusza Jerzego Wolena z rysunkami Jerzego Wróblewskiego. Z opowieści zapamiętujemy głównie niesławne zmagania głównego bohatera, porucznika Chyżowskiego, z agresywnym psem Limitem. Potem dwa razy Janusz Christa - najpierw "Urodziny Milusia", dalej "Łaźnia" - w obu przypadkach niecni zbójcerze dostają solidną nauczkę. Na koniec komiks historyczno-podróżniczy z serii rysowanej przez Zbigniewa Kasprzaka do scenariusza Stefana Weinfelda - "Krzysztof Kolumb i odkrycie Nowego Świata", który ciekawie przedstawia sylwetkę, podróże i dokonania Krzysztofa Kolumba.

Ponieważ w kinach pojawiła się wreszcie wyczekiwana ekranizacja, uznałam, że niezbędnym elementem edukacji kulturalnej mojego siedmioletniego syna będzie zapoznanie go z twórczością Tadeusza Baranowskiego, jednego z klasyków polskiego komiksu, którego dzieła były niezapomnianym elementem mojego własnego dzieciństwa. Tak więc zanim poszliśmy do kina, wypożyczyliśmy i wspólnie przeczytaliśmy kilka tomów, zwłaszcza oczywiście ten o Smoku Diplodoku. Wciąż zachwycają charakterystyczną, fantazyjną kreską, którą zawsze uwielbiałam - światy stworzone przez Autora są po prostu urzekające wizualnie. Humor wciąż śmieszy, a niektóre żarty dopiero teraz zrozumiałam :) Świetna podróż sentymentalna i cieszę się, że Młodemu też podoba się ten styl.

Zdecydowanie lepiej mi się to czytało niż przygody Binio Billa tego samego Autora. Mamy opowiedzianą w inteligentny sposób (nie kawa na ławę) historię terrorystów i reakcji na wynikające z ich działalności zagrożenie ze strony władz, służb, mediów i samego społeczeństwa. Śmieszą "środki" przeciw cenzurze: niebezpieczeństwo czyha w krajach kapitalistycznych, nie zaś w krajach komunistycznych, i chociaż głównego bohatera poznajemy w chwili, gdy ma wylatywać do Londynu, to równocześnie już w pierwszym kadrze dowiadujemy się, że najlepiej czuje się on w Polsce - w kraju jego przodków. Reasumując: "Czarna róża" ma swój urok!

OPINIA DOTYCZY WSZYSTKICH DZIEŁ SZARLOTY PAWEL. A zatem w skrócie: to nieprawdopodobne, jak komiksy z Kleksem nie chcą się zestarzeć. Jest w nich urok "tych starych dobrych czasów", jest radość powrotów i świadomość, że jeszcze nie raz spotkam się z bohaterami tych książeczek, bo po prostu dobrze się spotkać ze starymi dobrymi znajomymi. "Bunt krasnoludków" tak już nie zachwycał, choć dalej był sympatyczny, podobnie ostatni zbiorek z Żąbielkiem... Jednak najbardziej po latach zachwycił mnie Kubuś Piekielny. Tak celnej, ostrej, zabawnej i prawdziwej zarazem satyry na realia PRLu nie mieliśmy poza tą serią praktycznie w ogóle w popkulturze - poza "Alternatywami 4", oczywiście. I generalnie oba są równie genialne. POLECAM!

Szał! Tak to bywa, gdy pojedzie się do rodzinnego domu i zacznie grzebać w szafach w poszukiwaniu książki do czytania. Ostatnio ten komiks czytałam jakoś na początku podstawówki, czyli dawno dawno temu i jakie było moje zdziwienie, gdy wpadł mi w ręce. I jakie było moje zdziwienie, gdy tak dobrze się przy nim bawiłam. Warta akcja, szalone pościgi, piraci, porwana księżniczka, ucieczka z więzienia... słowem - działo się. A przy tym nie trąci myszką nic a nic. Chyba muszę pogrzebać w szafach bardziej i odnaleźć resztę zeszytów. Polecam każdemu.

To jedyny tomik Binio Billa, który przeczytałem dawno dawno temu, gdy jeszcze chodziłem do szkoły podstawowej. I przyznam, że nie zachwycił mnie wówczas. W ogóle nie rozumiałem, o co w tym chodzi. I wróciłem do Kajka i Kokosza, którego mogłem czytać w nieskończoność. Teraz jestem w stanie docenić operowanie konwencją i wyczuwam miłość do gatunku, bo ponoć Autor uwielbiał wszelkie westerny. Nie zmienia to jednak faktu, że dalej mam wrażenie, że to raptem przeciętny komiks. Najwyraźniej nie załapałem się na "BinioBillo-manię".

Wyspa Labiryntu to oczywiście Kreta, a na jej legendy składa się zestaw kilku najbardziej znanych greckich mitów. Od uprowadzenia Europy, poprzez Minosa, Medeę i Minotaura, po Tezeusza i Ikara. Weinfeld, etatowy scenarzysta PRLu, wszystko zgrabnie powiązał historią życia Dedala, który jest centralną postacią tego komiksu. Opowieść ładnie zilustrował Wróblewski swoją charakterystyczną mocną kreską. Czy jest to jakieś wielkie osiągnięcie polskiego komiksu? Absolutnie nie. To rzecz dla młodego czytelnika, przybliżająca mity greckie i objaśniająca ich wpływ na historię. Kiedyś ciekawostka, a teraz biały kruk, bo ten tytuł nie był wznawiany od 1989 roku.

"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.

Gucek i Roch, można powiedzieć że gorszy brat kultowego już Kajko i Kokosza. Christa próbuje przenieść nas w inne okolice i zakresy tematyczne niż KiK. Tu mamy szybką akcję, pistolety i kryminał, który pokazuje, że autor dobrze czuje się również w takiej tematyce.

Pamiętam, że kiedy jako dziecko po raz pierwszy wypożyczyłam i przeczytałam ten komiks, byłam totalnie zachwycona i oczarowana. Teraz przeczytałam go razem z siedmioletnim synem - widziana dorosłym okiem nie robi już może takiego wow, oczywiście widać, ile tu oklepanych motywów, klisz i zdartych płyt, ale mimo wszystko uważam, że to wciąż urocza historyjka dla dzieciaków, w pięknej oprawie graficznej.

Uwielbiam komiksy Tadeusza Baranowskiego. To nie tylko mistrz rysunku ale i słowa. Ileż to jego żartów przeszło już do historii polskiego komiksu, ileż ikonicznych scen! Jego komiksy czytam od dzieciństwa... ale ten jakoś umknął mojej uwadze. A jest on wyjątkowy pod kilkoma względami. Primo: został stworzony z Jean'em Dufaux. Z reguły Baron Tuszka-Idawas tworzył komiksy sam. Ale ta współpraca wyszła na dobre gdyż jest to coś zupełnie nowego. Secundo: Baron odszedł od swojego stylu, jeśli idzie o postacie ludzkie. W tym komiksie są o wiele bardziej antroporficzne. Ale utrzymał swoja cudowną estetykę w przypadku nie-ludzkich istot oraz fany i flory. Z przyjemnością oglądam kolorowe kadry. A fabuła wydaje mi się znajoma. Coś mi świta, że kiedyś już czytałem podobny wątek z Wyspą Żółwi i rozumieniem języków. Ale niech skonam jeśli pomnę dokładnie. To mogło być albo w Świecie Młodych albo na łamach Fantastyki. I jeśli pamięć służy... to nie były rysunki Baranowskiego. Dlatego czytałem i czułem się dość dziwnie. Oczywiście fabuła bardzo mi się podobała. Coś w tym jest z Gormenghastu, Romeo i Julii... ale wciąż mnie prześladował niepokój, że już to skądś znam. Dla mnie to tajemniczy komiks. Nie pytajcie o imię, ono jest tajemnicze :) A kto nie zna komiksów Barona Tuszki-Idewasa ten trąba :P

To interesujące. Czy komiks jest adaptacją książki "Miasto z chmur" czy stanowiła pierwotny pomysł? Komiks został wydany w 1989 roku a książka w 1992. Ale może to tylko data wydania ale nie powstania. Dwie historie, niby o tym samym jednak bardzo od siebie różne. Gdybym miał decydować która z nich jest lepsza... hmm... nie byłoby to takie proste. Książka rozwija wiele wątków, których zupełnie brakuje w komiksie. I odwrotnie. Różna jest wizja miasta z chmur, wypadków na wyspie oraz samych szwarccharakterów. Pozostaje więc traktować te dwie historie osobno. Podstawowa różnica to jednak dynamika fabuły - komiks wydaje się dziać o wiele szybciej, nawet za szybko. Z kadru na kadr mamy szybko zmieniające się miejsca i wydarzenia. Fabuła wydaje się poszatkowana, chociaż spójna. Zdecydowanie wolę ilustracje Jerzego Wróblewskiego niż Sabiny Uścińskiej-Siwczuk. Ba! Nie ma nawet porównania! U mnie mocno działa w tym wypadku sentyment, bo komiks czytałem w 1989 roku. Uśmiecham się na widok reklam Lego i Matchboxów w Baltonie. Dzisiaj dzieciaki nawet nie wiedzą co to :) Działa więc czar dzieciństwa. Wtedy nawet nie wiedziałem, że jest książka niemal o tym samym. Ciężko było cokolwiek dostać w księgarniach, zaczynał się dziki kapitalizm. Komiksowi również towarzyszy uczucie schyłku... kolejne komiksy będą już tylko gorsze.

Kultowa opowieść przygodowa z czasów mojego dzieciństwa ;) Co ciekawe - czyta się ją do tej pory całkiem dobrze. Gdy statek, na którym służbę pełnią Gucek i Roch, zostaje porwany przez współczesnych piratów, bohaterowie znajdą się w nie lada opałach. Zwłaszcza Gucek, który zostanie zmuszony do nurkowania w jeziorze w kraterze wygasłego wulkanu, poszukując tam rzekomego skarbu, pozostawionego przez japońskich żołnierzy. Będzie tu mnóstwo dramatycznych zwrotów akcji, mnóstwo strzelaniny i wybuchów (co ciekawe: nikt nie zginie),będzie ukryty w głębi dżungli skarb i przede wszystkim - mnóstwo humoru, właściwego dla Janusza Christy.

Trzeci album przygód rudowłosego trubadura i jego dzielnych przyjaciół dzieje się w baśniowej krainie zwanej Lasem Boisgelin, zamieszkanej między innymi przez Brimboletów. Jeden z nich imieniem Tibou, został wysłany przez wodza swej wioski, aby odnaleźć Huga i powiadomić go, że wróżka Śliweczka została porwana przez Pana Bribauda, dowodzącego Białą Roszadą. Ów nikczemnik pragnie zmusić młodą czarodziejkę, aby ta pomogła mu w pokonaniu jego brata, Samsona, który przewodzi Czarnej Roszadzie. Hugo nie wahając się ani sekundy, rusza swej przyjaciółce z pomocą, jednak na miejscu sprawy nieco się komplikują. Okazuje się że waśń jaka dzieli dwójkę braci, zrodziła się kiedy zmarł ich ojciec, zostawiając im za zadanie odnalezienie Boskiej Jabłoni. Drzewa, które wedle legend pochodziło z samego serca raju i posiadało nadzwyczajny dar władzy nad wszelkim życiem. Hugo postanawia przechytrzyć swych przeciwników i ostatecznie położyć kres bratobójczej wojnie, po przez odszukanie legendarnego drzewa, w czym pomoże mu piękna wróżka Śliweczka. Przesłanie tego albumu jest chyba dla wszystkich jasne od samego początku. Ukazanie nonsensu sporu, który z czasem prowadzi do otwartej wojny, na przykładzie dwójki braci. Konflikt ten przedstawiono nie tylko z rozwagą, ale również i fantazyjną subtelnością. Otóż wojska należące do Białej i Czarnej Roszady, przypominają żywe figury szachowe, zaś same bitwy toczą się na gigantycznej szachownicy rozciągającej się pomiędzy dwoma zamkami. Zarówno sam pomysł jak i jego wykonanie są wręcz mistrzowskie. Dodatkowo sporo czarnego humoru wprowadzają postacie samych braci oraz ich żony, którzy sobie wiecznie docinają. Drugim dnem tej opowieści jest sama jabłoń. Jej pochodzenie pięknie nawiązuje do Raju utraconego o którym mowa w Starym Testamencie. Jednocześnie jest symbolem pogoni człowieka za tym co Boskie oraz dla niego samego do końca nie zrozumiałe. Właśnie to perfekcyjnie pokazuje finał tej przygody oraz związana z nim przepowiednia. Jeśli idzie o osobę tytułowego bohatera, to tym razem pokazuje czytelnikowi czym jest oddanie, prawdziwa przyjaźń oraz rozważna odwaga. Hugo bardzo ostrożnie podejmuje swe decyzje nie chcą popełnić błędu niczym szachowy gracz. Rozpatruje kilka możliwości po czym decyduje się na jedną z nich i stanowczo podąża obranym kursem do celu. Podczas samej wędrówki wykazuje się prawdziwym męstwem. Nie jakimś heroicznym czy takim na pokaz, ale szlachetnym, w którym pierwsze miejsce ma dobro jego towarzyszy. Pięknie komponuje się z tym wszystkim leśny lud zwany Brimboletami. Są to włochate skrzaty wielkości karzełka, o długich ogonach i ubrane jak typowi myśliwi z czasów Robin Hooda. Zamiast chodzić skaczą na dwóch nogach, a w razie czego do dalekich podróży używają bardzo ciekawych balonstatków, które przypominają połówkę wielkiej łupiny kasztana podczepionej do ogromnego, brązowego balonu. Są oni ukazani jako lud pracowity, żyjący w zgodzie z lasem oraz jego mieszkańcami, jednak kiedy trzeba nie wahają się walczyć jak lwy. Na koniec trzeba wspomnieć o Narcyzie, który jak zwykle jest kwintesencją humoru w całej serii. Tym razem nasze małe, zielone Przeznaczenie odkryło w sobie duszę śpiewaka, co niestety nie wychodzi nikomu na dobre. W sumie to czasem nawet niebo buntuje się przeciw jego śpiewowi, nie mówiąc już o mieszkańcach lasu czy samym Biskoto, mającym wielką ochotę udusić swego małego towarzysza. Jednak oprócz śpiewu, Narcyz w tej przygodzie wielokrotnie wykaże się nie tylko odwagą ale i przebiegłością, z czym ostatecznie będzie się w całkiem wesoły sposób obnosił. Dużo śmiesznych scen ma także miejsce podczas rozmów pomiędzy skrzydlatym Przeznaczeniem a wróżką Śliweczką, w której nasz mały bohater kocha się do szaleństwa i pragnie być jej rycerzem. Boska Jabłoń to mój osobisty faworyt z całej serii Hugo. Ma jedno z najbardziej życiowych przesłań, tętni niesamowitą akcją jak i genialnym humorem oraz pokazuje, że rozsądek i siła muszą iść zawsze z sobą w parze, bo tylko wtedy jest się "szachowym mistrzem" w życiu.

Czwarty tom przygód dzielnego, rudego trubadura i jego towarzyszy, miał być ostatnim zeszytem, mimo że posiadał otwarte zakończenie. Na szczęście dla czytelników okazała się przedostatni, dzięki czemu mogliśmy dłużej cieszyć oko śledząc bohaterskie oraz zwariowane losy Huga, niedźwiedzia Biskoto oraz zawsze wpadającego w tarapaty przeznaczenia imieniem Narcyz. Tym razem to właśnie on jest pierwszoplanową postacią, stając się katalizatorem całej tej zwariowanej, po trochu śmiesznej, po troszku poważnej przygody. Nasza trójka przyjaciół zawędrowała w czasie swej podróży do pewnego spokojnego opactwa w odwiedziny do starego przyjaciela Huga, ojca Foineta. W tym samym opactwie mieszka pewna dziewczynka imieniem Luciola, którą po śmierci rodziców przygarnął wuj, lokalny kowal, wraz z swoją żoną. Narcyz błyskawicznie zaprzyjaźnia się z nieśmiałą dziewczynką, posiadającą pewien unikalny dar, któremu nie zdradziła jak dotąd nikomu – potrafi rozmawiać z mewami oraz siłą wzroku kruszyć kamienie. Narcyz przysięga nie wyjawiać jej sekretu nikomu, a na pożegnanie ofiarowuje jej tajemniczy kamyk w kształcie serca, który znalazł przypadkiem w nocy, goniąc złodzieja kradnącego mu, wcześniej również skradziony przez Narcyza, posiłek. Ku zdziwieniu obojga kamień zaczyna lśnić w rękach małej dziewczynki i Luciola postanawia odszukać kogoś kto pomoże jej wyjaśnić co to oznacza. W tym samym czasie Narcyz wraz z Hugiem i Biskotem ponownie spotykają wróżkę Śliweczkę i jak się okazuje kłopoty. Jednak prawdziwe problemy zaczynają się w momencie gdy małe przeznaczenie łamie dane słowo, wyjawiając swym towarzyszom sekret Lucioli oraz wydarzenia związane z tajemniczym kamieniem. Okazuje się że dziewczynka jest jedyną potomkinią króla wszystkich magów Zolfa, a w jej rękach spoczywa klucz do wspaniałej budowli zwanej Zamkiem Mew. Hugo przeczuwając że prześladowcy Śliweczki będą szukać Lucioli rusza małej czarodziejce z pomocą, narażając się tym samym na gniew jednej z najokrutniejszych wiedźm tego świata. Czwarty zeszyt przygód Huga, tak jak i poprzednie serwuje czytelnikowi sporą dawkę humoru, przygody jak i najtwardszych praw życiowych. Nasz trubadur jest tym razem już dorosłym młodzieńcem, doświadczonym poprzednimi przygodami, podchodzący do realiów tego świata bardzo poważnie, choć umie daje spoglądać na niego przez pryzmat uśmiechu i wesołej melodii. Widać jednak po podejmowanych przez niego decyzjach, że dominuje u niego logika i zdrowy rozsądek, które skutecznie tłumią w nim młodzieńczą brawurę oraz nierozważne bohaterstwo. Wszystkie jego ruchy są przemyślane oraz unikają jak tylko się da wystąpienia przemocy. Narcyz również nieco wydoroślał, choć w głębi duszy pozostaje dalej tym samym niesfornym przeznaczeniem, jakie czytelnik miał radość poznać na początku przygód Huga. Tradycyjnie wnosi on ogromny ładunek humoru do całej opowieści, a przy okazji staje się przykładem że pod żadnym pozorem nie wolno łamać danego słowa oraz nigdy nie należy obiecywać czegoś czego nie jest się wstanie dotrzymać. Jest on również katalizatorem dla Lucioli, dzięki której pokazano, że czasem będąc bardzo młodym i niedoświadczonym trzeba podjąć trudne decyzje bo od naszej osoby zależy los innych. Nie można też pominąć skromnej, aczkolwiek bardzo widocznej, roli Biskota w tomie. Ponownie jego głównym atutem jest siła mięśni, ale i dostarczenie czytelnikowi nie małej dawki zabawy, zwłaszcza w konfrontacji z Narcyzem oraz... kotami. Zamek Mew jest jednym z moich ulubionych komiksów oraz przygód rudego trubadura i jego towarzyszy. Głównie dlatego, że w tej przygodzie autor pokazał w sposób piękny i dobitny jak wygląda prawdziwe poświęcenie, które jest czynnikiem nierozerwalnym dla osób kształtujących swe własne przeznaczenie. Do tego wszystko okraszono jak zwykle przecudnym humorem i baśniowym światem fantasy. Czegóż chcieć więcej?

Komiksowa antologia wydana przez Krajową Agencję Wydawniczą w 1988 przynosi cztery komiksy. Pierwszy jest węgierski "Wygnaniec", do którego rysunki wykonał Imre Sebok, a tekst oparty na "Wyspie Robinsona" Arkadego Fiedlera napisał Tibor Cs. Horvath (bardzo płodny scenarzysta, którego specjalnością były komiksowe adaptacje dzieł literackich). Podobne klimatem morskiej opowieści jest "Magellana okrążenie świata" przedstawiający w komiksowej syntezie wyprawy Vasco da Gamy i Ferdynanda Magellana (scenariusz Stefana Weinfelda i rysunki Zbigniewa Kasprzaka). Dalej mamy jednostronicową "Przygodę z chmurą" (scen. Jerzy Niemczuk, rys. Joanna Sedlaczek) - to bardziej rozbudowany żart rysunkowy niż komiks. Skoro o żartach mowa - całość wieńczy "Profesor Stokrotek" Janusza Christy, w którym Kajko i Kokosz przenoszą się w czasie i trafiają na plan filmowy. Spośród trzech podobnych charakterem antologii komiksowych PRL-u (oprócz "Wygnańca" mam tu na myśli "Bambi" i "Fortunę Amelii") ta chyba najmniej zapada w pamięć, ale komiksowych szperaczy nie powinno to zniechęcać do poznania tej pozycji.