Two Boys Kissing

"Two boys kissing" to książka opowiadająca o codziennych problemach nastolatków w niecodziennej narracji. Poznajemy w niej nie tylko Harry'ego i Craig'a, tytułowych całujących się chłopców, ale również innych nastolatków odkrywających swoją tożsamość, przeżywających pierwsze miłości, zmagających się z problemem homofobii, trudami coming out'u czy z brakiem zrozumienia przez bliskich. Wszystko to jest opatrzone komentarzami głosów z przeszłości, słowami mężczyzn, którzy kiedyś przeżywali podobne sytuacje, choć w innych czasach. To właśnie ta narracja sprawiła, że "Two boys kissing" była dla mnie książką wyjątkową, poruszającą i pozostającą w myślach na długo po jej przeczytaniu.

"Two boys kissing" to książka opowiadająca o codziennych problemach nastolatków w niecodziennej narracji. Poznajemy w niej nie tylko Harry'ego i Craig'a, tytułowych całujących się chłopców, ale również innych nastolatków odkrywających swoją tożsamość, przeżywających pierwsze miłości, zmagających się z problemem homofobii, trudami coming out'u czy z brakiem zrozumienia przez...

może jednak young adult nie jest takie złe.

może jednak young adult nie jest takie złe.

Przepiękna książka. Jedna z tych, które człowiekowi ogrzewają serce. Obowiązkowa pozycja dla każdej osoby LGBTQ lubiącej czytać; mam nadzieję że zostanie kiedyś przetłumaczona na polski.

Przepiękna książka. Jedna z tych, które człowiekowi ogrzewają serce. Obowiązkowa pozycja dla każdej osoby LGBTQ lubiącej czytać; mam nadzieję że zostanie kiedyś przetłumaczona na polski.

"Two boys kissing" jest jedną z niewielu książek po której nie mogłam zasnąć i mam ochotę czytać ją wciąż na nowo. Historia niby banalna - dwóch chłopców bijących rekord najdłuższego pocałunku - ale nie daje o sobie zapomnieć na długo. Powieść pokazała mi jak ważna jet wiara w swój przekonania i dumę z tego, kim się jest. Oczywiście, mówiąc o dziele Davida Leivithana nie można zapominać o wątkach pobocznych: zmagania Ryana i Averego, retrospekcję wydarzeń z przeszłości Tariqa, codzienności Petera i Neil'a oraz przede wszystkim uderzajacej historii Coopera. "Two boys kissing" nie opowiada jedynie historii rekordu Guinessa - jak dla mnie jest dość kompletnym przekrojem przez różne warstwy nastolatków lgbt. Od opisów, które chce się czytać wciąż na nowo, przez cytaty mogące zostać moimi tatuażami, czasem szokujace chwile aż po trafne podsumowania - to właśnie to co buduje tak niesamowity klimat książki. Zdecydowanie polecam każdemu, niezależnie od wieku, poglądów czy gustów.

"Two boys kissing" jest jedną z niewielu książek po której nie mogłam zasnąć i mam ochotę czytać ją wciąż na nowo. Historia niby banalna - dwóch chłopców bijących rekord najdłuższego pocałunku - ale nie daje o sobie zapomnieć na długo. Powieść pokazała mi jak ważna jet wiara w swój przekonania i dumę z tego, kim się jest. Oczywiście, mówiąc o dziele Davida Leivithana nie...

Wow! Po prostu - WOW!!!
Ta książka po prostu oderwała mnie od świata i chyba nadal nie mogę powrócić.
Dawno nie czytałam czegoś tak pięknego... Autor ma jakiś dar przekazywania tego, co ważne i kruche w delikatny i zapadający w serce sposób.
Zarówno AIDS jak i homoseksualizm nie są czymś dotykającym mnie bezpośrednio, lecz są to sprawy niezwykle ważne i warte uwagi. A pan David zwrócił na nie moją uwagę.
"Two Boys Kissing" to ten rodzaj książki, który zmienił mój sposób postrzegania pewnych spraw i sądzę, że warto dać tej pozycji szansę.

Podoba mi się to, że książka skierowana jest do młodych chłopców i pomaga zaakceptować to kim są oni sami albo ich koledzy. A co najważniejsze odpędza wszelkie myśli o samobójstwie i ulegnięciu prześladowaniom.
Żeby już nikt nie musiał się czuć jak Dominik z Bieżunia...

Wow! Po prostu - WOW!!!
Ta książka po prostu oderwała mnie od świata i chyba nadal nie mogę powrócić.
Dawno nie czytałam czegoś tak pięknego... Autor ma jakiś dar przekazywania tego, co ważne i kruche w delikatny i zapadający w serce sposób.
Zarówno AIDS jak i homoseksualizm nie są czymś dotykającym mnie bezpośrednio, lecz są to sprawy niezwykle ważne i warte uwagi. A pan...

Przepięknym językiem opisana główna historia dwóch chłopców bijących rekord Guiness'a w najdłuższym pocałunku, który miał miejsce również w rzeczywistości. Powiązane z tą historią historie poboczne niezwykle barwnie i plastycznie opisują wchodzenie młodych mężczyzn w dorosłość i akceptowanie siebie takiego, jakim się jest. Wspaniała lekcja tolerancji, szacunku do innych, ale, przede wszystkim, do samego siebie.

Przepięknym językiem opisana główna historia dwóch chłopców bijących rekord Guiness'a w najdłuższym pocałunku, który miał miejsce również w rzeczywistości. Powiązane z tą historią historie poboczne niezwykle barwnie i plastycznie opisują wchodzenie młodych mężczyzn w dorosłość i akceptowanie siebie takiego, jakim się jest. Wspaniała lekcja tolerancji, szacunku do innych,...

Davida Levithana poznałam dzięki książce „Will Grayson, Will Grayson”, którą napisał wspólnie z Johnem Greenem. W swojej recenzji tej powieści na blogu podkreśliłam to, jak bardzo przypadł mi do gustu styl Levithana, jego język i postać, którą wykreował. Napiałam nawet, że wszystkie te elementy spodobały mi się znacznie bardziej niż te, które stworzył John Green - pomimo mojego uwielbienia do tego autora muszę niestety przyznać, że w porównaniu z Levithanem wypadł troszkę blado, aczkolwiek nie aż tak, że mogłabym kręcić nosem. Powoli spełniam swoje postanowienie dotyczące zapoznania się z twórczością Davida Levithana i oto pierwsza jego samodzielna książka, którą miałam okazję przeczytać. Jeżeli wszystkie pozostałe jego powieści są w takim stylu (w jakim to za chwilę wyjaśnię) to szczerze mogę uznać, że John Green ma godnego sobie przeciwnika, który może zrzucić go z tronu jednego z moich ulubionych pisarzy i spokojnie zająć jego miejsce.

Tytuł tej powieści trafia w samo sedno tego, o czym ona opowiada. Dwójka siedemnastoletnich chłopców, Harry i Craig postanowili pobić rekord Księgi Guinessa w najdłuższym pocałunku. Ich celem jest całowanie się przez 32 godziny, czemu towarzyszy wsparcie bliskich im osób oraz tych, którzy są tym zajściem oburzeni i zdegustowani. Co ciekawe, sytuacja ta wzorowana jest na prawdziwym wydarzeniu zorganizowanym w 2010 roku przez Matta Daley'a oraz Bobbiego Canciello, którzy całowali się nieco dłużej niż bohaterowie tej książki, jednak nie ma jakiegokolwiek podobieństwa pomiędzy bohaterami tej powieści a rzeczywistymi postaciami.

Co w tej książce jest najbardziej zachwycające i na co chciałabym zwrócić szczególną uwagę to narracja. Nie jest to typowa narracja z punktu widzenia konkretnego bohatera, czego można byłoby się spodziewać. W tym przypadku narracją zajmuje się Greek Chorus of the generation of gay men lost to AIDS, czyli nie konkretna postać, a grupa homoseksualnych mężczyzn zmarłych z powodu AIDS, którzy wypowiadają się o sobie, swoich doświadczeniach w kierunku konkretnych bohaterów w liczbie mnogiej, co było fantastycznym doświadczeniem, to muszę przyznać. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką narracją, w żadnej innej książce, a jest ona o tyle wyjątkowa, że czuć od niej niezwykłą wymowność, która głęboko mną poruszyła.

Niewypowiedziane słowa, które wyglądają na światło dzienne dopiero teraz, gdy jest już zbyt późno, aby komukolwiek pomóc, odwieść od konkretnej decyzji i dać jakąkolwiek wskazówkę czy podpowiedź na to, jakich decyzji nie podejmować, nad czym warto jeszcze raz się zastanowić, aby nie popełnić jakiegoś drastycznego błędu. Wszyscy główni bohaterowie tej książki to homoseksualiści, dlatego grupa prowadząca narrację często wypowiada się w ich stronę, daje im rady oparte na własnym doświadczeniu, które jednak odbijają się bez echa, a bohaterowie nie są w stanie w żaden sposób ich usłyszeć czy zareagować. Sytuacje te są ogromnie przygębiające, jednak posiadają niezwykły klimat, który wywołuje pewnego rodzaju tęsknotę za tym, co przeminęło i czego już nigdy się nie odzyska.

Homoseksualiści są nieustannie i całkowicie niesłusznie wypierani ze społeczeństwa, zdecydowana większość nie akceptuje ich albo akceptuje, ale tylko pod pewnymi względami. Zwykle jest to pewnego rodzaju tolerancja w nietolerancji, coś na zasadzie „niech sobie żyją, ale...”. Ale niech się nie wychylają; ale niech siedzą w domach i udają, że nie istnieją.

Jawna, ostentacyjna nienawiść prowadzi właśnie do takich sytuacji, jakie opisuje wyrwany z książki fragment. Często również nie tylko nienawiść, a po prostu brak akceptacji ze strony najbliższych w chwilach, kiedy ta akceptacja jest najbardziej potrzebna. Pokazuje to również jeden z bohaterów tej książki, Cooper. Coming out to moment, kiedy to wsparcie jest najbardziej potrzebne, bo jeżeli niektórzy myślą, że to dla członków rodziny sytuacja ta jest najtrudniejsza, a nie dla osoby, która tego coming outu dokonuje to są oni w ogromnym błędzie.

Nie tylko Harry i Craig są bohaterami tej powieści. Mamy tutaj Neila i Petera, którzy są w solidnym związku, Ryan i Avery to chłopcy, którzy niedawno się poznali i dopiero co okrywają stojące przed nimi możliwości. Kolejnym bohaterem jest również Cooper, którego sytuacja jest znacznie bardziej skomplikowana niż pozostałych bohaterów, a sama historia przygnębiająca, chociaż zakończenie daje nadzieję na to, że nie wszystko musi mieć smutny, rozdzierający koniec. Każda z tych historii jest inna, w innym klimacie, każda z nich nastraja w zupełnie inny sposób i przekazuje inne wartości. David Levithan operuje zachwycającym językiem, gdybym miała przytoczyć wam chociaż część cytatów, które zwróciły moją uwagę i które uważam za godne zainteresowania nie byłabym w stanie tego zrobić, bo musiałabym w zasadzie cytować co drugie zdanie znajdujące się w tej książce, a to mijałoby się z celem. Każdy fragment tej książki jest oszałamiający, a gdy złoży się je w całość otrzymujemy fantastyczną, niezwykle wartościową książkę jaką jest właśnie ta powieść.

Ta książka ma zaledwie 208 stron, więc mam nadzieję, że nikt nie uzna jej za stratę czasu i przynajmniej przemyśli jej przeczytanie. To niezwykle wartościowa powieść, która we mnie osobiście wywołała masę emocji. Gdy ją czytałam nie byłam w pokoju sama, jednak gdybym była to z pewnością nie miałabym oporów do zalewania się łzami w konkretnych momentach. „Two Boys Kissing” to powieść, która zasługuje na polecenie oraz - w moim przypadku - na natychmiastowe dodanie do ulubionych.

Davida Levithana poznałam dzięki książce „Will Grayson, Will Grayson”, którą napisał wspólnie z Johnem Greenem. W swojej recenzji tej powieści na blogu podkreśliłam to, jak bardzo przypadł mi do gustu styl Levithana, jego język i postać, którą wykreował. Napiałam nawet, że wszystkie te elementy spodobały mi się znacznie bardziej niż te, które stworzył John Green - pomimo...