Wiza do Iranu

Name: Wiza do Iranu
Rating: 6,0 (346 reviews)
Author: Artur Orzech
ISBN: 9788364142499

Okładka książki Wiza do Iranu autora Artur Orzech, 9788364142499

Patronat

6,0 / 10

Wydawnictwo: Wielka Litera literatura podróżnicza

224 str.

Kategoria:: literatura podróżnicza
Format:: papier
Data wydania:: 2014-10-22
Data 1. wyd. pol.:: 2014-10-22
Liczba stron:: 224
Czas czytania: 3 godz. 44 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788364142499

Artur Orzech od lat jest wielbicielem kultury perskiej. Ukończył iranistykę na UW, był stypendystą na Uniwersytecie w Kabulu, zajmował się również przekładami literatury perskiej. Iran widziany jego oczami jest krajem niezwykle barwnym, a jednocześnie hermetycznym, z bogatą tradycją i kulturą, a zarazem bardzo rygorystycznymi obyczajami. Nie da się go znaleźć na popularnych turystycznych szlakach – nie każdy może tam wjechać, arabska kultura i tradycja nie jest przyjazna dla Europejczyków. Nie jest też do końca zrozumiała, przez co wydaje się jeszcze bardziej fascynująca. Zachwycają kolory, smaki i zapachy, a jednocześnie rygorystyczne zasady społeczne odstraszają cudzoziemców. Orzech oprowadza nas po kraju, którego kulturalne bogactwo zostało przyćmione przez fundamentalistyczną politykę ajatollahów, opowiada o tradycji, kobietach, kuchni, najpiękniejszych miejscach i spotkanych ludziach. Odsłania przed nami kraj, który zafascynował go wiele lat temu i do którego ciągle chce wracać.

Średnia ocen

6,0 / 10

60 opinii 346 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Wiza do Iranu w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,4

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oficjalne recenzje książki Wiza do Iranu i

Welcome to Iran

Artura Orzecha do tej pory poznałam jako znakomitego prezentera radiowego i telewizyjnego oraz jako wspaniałego dziennikarza muzycznego. Nie miałam pojęcia natomiast, że jest on absolwentem iranistyki na Uniwersytecie Warszawskim i tłumaczem języka perskiego.

Iran w opinii Europejczyka to kraj postrzegany niezbyt pozytywnie. Kojarzy się jako państwo religijne, w którym islam narzuca prawo i normy obyczajowe we wszystkich dziedzinach życia. Nie jest to miejsce chętnie odwiedzane przez turystów, choć ma wiele pięknych zakątków, bogatą historię i cenne zabytki. By postawić stopę na irańskiej ziemi trzeba uzyskać wizę, co wcale nie jest takie łatwe. Iranowi daleko do przyjaznego turystom Egiptu czy Tunezji. Ale tak naprawdę Iran ma też inne oblicze, które kreują jego obywatele, którzy pragną zmian i rozluźnienia obowiązujących norm. Są przyjaźni wobec cudzoziemców i chcą otworzyć się na świat.

Lektura tej książki to nic innego jak literacka podróż w doborowym towarzystwie do kraju egzotycznego, barwnego, a zarazem tajemniczego, który potrafi nie jeden raz wprawić w osłupienie. Tu wszystko jest takie inne niż w Europie. Architektura, zapachy, obyczaje. Czy nam mieszkańcom Starego Kontynentu mieści się w głowie by w środkach publicznej komunikacji były oddzielne miejsca dla kobiet i mężczyzn? Czy wyobrażamy sobie sytuację, by nasze zachowanie na ulicach kontrolowała policja obyczajowa? Czy Europejkom mieści się w głowie, że nie można spotkać się z mężczyzną bez przyzwoitki – spokrewnionego mężczyzny?

Autor pięknym i eleganckim językiem opisuje historię Iranu, przytacza pochodzące z różnych źródeł legendy perskie. Wyjaśnia zawiłości wiary muzułmańskiej. Pisze o roli kobiety i mężczyzny w perskim środowisku. Oprowadza czytelnika po jakże pięknych zakątkach Teheranu i innych irackich miast. Wskazuje osobliwości perskiej kultury, piękno sztuki, ale i pisze o dzisiejszym Iranie, który wciąż się zmienia. Kochając Iran Artur Orzech pokazuje jego blaski i cienie, bolączki i piękno.

Książkę polecam osobom zainteresowanym islamem, krajami Bliskiego Wschodu, ich historią i współczesną rolą w świecie. Na zakończenie Artur Orzech przygotował świetną niespodziankę. Kilka utworów irańskiej poezji, które są niezwykłe i romantyczne. Ci, co lubią gotować mogą spróbować przygotować według zamieszonego przepisu mirza-qasemi – irańską potrawę warzywną. Dla mnie przepyszne danie, które przyrządzę jeszcze nie raz.

Bernardeta Łagodzic-Mielnik

Link do recenzji

5793

691

480

Opinia społeczności książki Wiza do Iranui

Kompendium informacji o Iranie, okraszone przemyślenieniami autora (muzułmanie są the best) i niewielką dawką niby „przygody” udające książkę podróżniczą. Jak nie masz ochoty szukać informacji w internecie o Iranie i Irańczykach (Persach) to ta książka jest jak najbardziej na tak. Jeżeli szukasz tu jakiejś przygody, opisów podróży, krajobrazów itp. rzeczy to się zawiedziesz. Autor niby kogoś tam spotyka i nawet z nim rozmawia ale załatwia to w kilku zdaniach, które są wstępem do bardzo długiego wywodu na temat historii Iranu, jakichś ich zwyczajów, polityki, religii itd. Tu muszę przyznać, że te informacje są całkiem dogłębne i szczegółowe, widać, iż autor „czuje” temat i się nim pasjonuje. Ale nie o to mi chodziło, kiedy sięgałem po tę pozycję pisarską. Trochę się rozczarowałem. Nawet opis tej tak zwanej przygody – czyli perypetii autora z uzyskaniem wizy, wciskany od czasu do czasu pomiędzy rozdziały, nie powalił mnie na kolana. Można było to zawrzeć w kilku kartkach a nie tak rozciągać. Podsumowując – nie jest to książka zła, jeśli nie traktować jej jako książki podróżniczej. Zawiera bardzo dużo informacji o Iranie i Irańczykach a niektóre z nich (np. te o islamie) były dla mnie, bardzo interesujące.

Zgłoś

392

Oceny książki Wiza do Iranu

Średnia ocen

6,0 / 10

346 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Wiza do Iranu

130

Kiwi

01.01.2026

6 / 10

Na półkach:

6,5 Trochę chaotyczna, autor bardzo miesza wątki, jednak da się z niej wycisnąć kilka ciekawostek.

Pokaż mimo to

717

606

anetas83

29.04.2025

8 / 10

Na półkach:

Ta książka to dowód,że p. Orzech jest specjalistą nie tylko do badziewnej Eurowizji:)

Pokaż mimo to

Stanisław

18.04.2025

7 / 10

Na półkach:

Bardzo ciekawa książka choć z roku 2014 a wiadomo sytuacja na świecie się zmieniła to warto przeczytać choć by dla poznania historii Iranu

Pokaż mimo to

482

150

baranek

03.12.2024

7 / 10

Na półkach:

Artur Orzech opisuje Iran taki jakim go poznał. Bez czarowania, zakłamywania rzeczywistości. Ukazuje w książce zarówno piękno regionu, kraju z dłuuugą historią jak i jego współczesne ciemne strony. Szczerze polecam.

Pokaż mimo to

443

189

Mateusz

12.02.2024

4 / 10

Na półkach:

Spodziewałem się więcej jako że autorem jest iranista. Jak dla mnie za mało informacji takich z życia codziennego, momentami czułem się jakbym czytał Wikipedie.

Pokaż mimo to

Jackomito

07.12.2023

6 / 10

Na półkach:

Dość lekko zobrazowany Iran oczami w końcu eksperta p. Orzecha.
Na pewno zachęca do podróży do tego niezwykłego kraju. Warto na własne oczy przekonać się jak wygląda ten kraj bez cienia wypaczonego obrazu przedstawionego prze proamerykańskie media.
Tak było ze mną, i nie żałuję, Polecam wręcz... i książkę i wyjazd.

Pokaż mimo to

497

lepkareka

18.03.2023

6 / 10

Na półkach:

Dało się wycisnąć więcej z tematu. Trochę bezkrytyczny stosunek autora do Iranu.

Pokaż mimo to

1029

495

alfi78

03.11.2022

6 / 10

Na półkach: ,

Jak dla mnie dobra relaksująca pozycja, która wprowadza nas w świat Islamskiej Republiki Iranu.
Autor na własnym przykładzie pokazuje uroki i zawiłości społeczne kraju. Z wykształcenia jest iranistą, a z zawodu tłumaczem, więc ma spore obycie w kontaktach z rządem oraz ,,zwykłymi" Irańczykami. Ponadto jest biegły w historii i kulturze Iranu. Z tego bagażu osobistych doświadczeń powstała wartka historia o tym, ile turysta musi się natrudzić, żeby zdobyć upragnioną wizę :)

więcej Pokaż mimo to

1470

1000

Mario

27.08.2022

8 / 10

Na półkach:

Przeczytałem niedawno rzecz o Indiach (o Delhi, to miasto jest w tytule) autorstwa polskiej indolożki tam zamieszkałej, i skrytykowałem książkę za schematyczność, za obranie danych statystycznych na ducha przewodniego książki. A teraz polski iranista, choć także dziennikarz radiowy, który nigdy iranistą być nie przestał, chociaż mieszka w ojczyźnie, pozwolił mi zobaczyć zupełnie inny sposób opowiadania o swojej fascynacji Orientem, nie tak znowu bardzo różnym od Indii.
Orzech pisze chaotycznie, powtarza się, czasem po kilka razy, miesza relacje ze swojej iranistycznej uniwersyteckiej przeszłości z obrazami kraju i kultury perskiej, chwilami się gubi, częściej odnajduje w różnych miejscach, ale to nie są zarzuty - dzięki temu ta książka żyje, dzięki temu wiemy, że autor pisał ze swego wnętrza, z uczuć swoich, z tęsknot, z osobistych spotkań z duchem tamtego miejsca, a nie z rocznika statystycznego.
Mnie Iran nie interesuje, ale spotkanie z Orientem - bardzo. A tu go jest dużo. I jest bardzo prawdziwe.

więcej Pokaż mimo to

1079

Ewa

06.03.2022

6 / 10

Na półkach: , ,

Na początek ok, ale dość pobieżne wiadomości.

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

755 użytkowników ma tytuł Wiza do Iranu na półkach głównych

Przeczytane 422
Chcę przeczytać 320
Teraz czytam 13

133 użytkowników ma tytuł Wiza do Iranu na półkach dodatkowych

Posiadam 92
2014 9
Literatura faktu 8
Iran 7
Podróżnicze 7
Podróże 6
Ulubione 4

Tagi i tematy do książki Wiza do Iranu

Iran Persja podróże reportaż

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Miasto kłamstw. Cała prawda o Teheranie

Ramita Navai

Małe i duże nieprawdy wpisane w codzienność. Jeśli nie kombinujesz - przepadniesz, nie ujedziesz. Całkiem, całkiem dobrze się to czyta i jest źródłem sporej wiedzy o ludziach i Iranie. Osiem historii z życia mieszkańców pokazuje odmienność kulturową i trudne życie w Teheranie. Najlepszą rekomendacją jest to, że ledwie zaczęłam czytać, już przemierzałam paluchem po mapie. Sprawdzałam najdłuższą ulicę, oglądałam zdjęcia miasta na tle ośnieżonych szczytów. Piękne i ciekawe miasto zaprasza do odwiedzenia.

lubbe

ocenił na71 rok temu

Święta ziemia. Opowieści z Izraela i Palestyny

Marcin Gutowski

Powiedzieć, że Jerozolima to miasto kontrastów, to jakby nic nie powiedzieć. Stare zatargi, nowe wojny, które wybuchają i będą nadal wybuchać. I miliony ludzi, którzy tworzą to miasto, żyją w nim, niektórzy egzystują, ale nie potrafią się ze sobą od wieków dogadać. Niezwykle przejmujące historie ludzi kontrastów. Niby jeden kraj, a każdy z zamieszkujących go mieszkańców ma albo swoją Palestynę, albo swój Izrael, w zależności od wyznania i kultury w jakiej zostali wychowani. Początek niesamowicie wciągający i poruszający, jednak od połowy książka straciła odrobinę na swojej niezwykłości, stąd zamiast ośmiu gwiazdek daje siedem.

Pomidorka

oceniła na71 rok temu

Ameryka po kaWałku

Marek Wałkuski

Teoretycznie sporo o Ameryce wiemy - żółte taksówki, Halloween, gazety pod drzwi itd. Ale skąd się to wszystko wzięło, jak na prawdę wygląda i jak jest odbierane przez mieszkańców, to już dla nas niewiadoma. W tej książce autor w fajny sposób opowiada o historii Ameryki, o ciekawych ludziach, o życiu wśród stereotypowego Amerykanina, ale też kilka kwestii wyjaśnia i prostuje, a wszystko to przez pryzmat własnego wsiąkania w ten świat. Nie raz przyznał, że na początku nie był do czegoś przekonany, ale jak zapoznał się z tematem głębiej, zmienił zdanie, docenił. Jest to szczera i fajna książka, nie jakieś tam pochwalne dzieło na cześć Ameryki. Na prawdę fajna pozycja dla każdego, kto chce poznać ten kraj i jego mieszkańców.

Agnieszka

oceniła na73 lata temu

Seks, betel i czary. Życie seksualne dzikich sto lat później

Aleksandra Gumowska

Betel to używka - orzechy betelowe zawinięte w liść, które się żuje i pluje. Barwią ślinę na czerwono, a zęby na czarno. Historia podróży ciekawa, ale moim zdaniem za bardzo jest to kopia tej poprzedniej podróży Malinowskiego, myślę, że lepiej byłoby przeczytać oryginał.

bar_barossa

oceniła na62 lata temu

Swoją drogą

Tomek Michniewicz

Podróże na inne kontynenty i do innych ludzi. Kamerun, Arabia Saudyjska, Stany. Przyjaciel, żona, ojciec. Wartości afrykańskie, arabskie, europejskie. Zderzenie oczekiwań. Odwaga przyznania kim jesteśmy, a kim się (jeszcze?) nie umiemy się stać. Druga po "Chrobocie" bardzo dobra książka Michniewicza.

Ktosia

oceniła na81 miesiąc temu

Korea Północna - Tajna misja w kraju wielkiego blefu

John Sweeney

Niepokojące są błędy, kardynalne moim zdaniem - m.in. napisanie cyt:" W roku 1997 spotkałem się z Bedrim Choku, zastępcą dyrektora więzienia Spac, najgorszego z łagrów Hodży...". Pomylenie oprawcy z ofiarą poważnie podważa wiarygodność Autora - Choku to więziony przez reżim Hodży w latach 1958–1982. Pytanie ile tam jest jeszcze pomyłek ?

Simply_Heavy_Metal

ocenił na65 miesięcy temu

Angole

Ewa Winnicka

Ktoś kiedyś przy innej okazji powiedział, że „optymizm nie zastąpi nam Polski”. I kiedy przeczytałem książkę pod tytułem „Angole”, zdałem sobie sprawę, że ten cytat może pasować również do tych wszystkich Polaków, którzy po dołączeniu naszego kraju do Unii Europejskiej w 2004 roku wyjechali głównie na Wyspy Brytyjskie, szukać dla siebie i dla swoich rodzin lepszej przyszłości. Wyjeżdżali pełni dobrych myśli, wielu planów na przyszłość – myślę, że niemal każdego dotykał optymizm, że oto znajdą się w miejscu, które zapewni im przyszłość, jakiej oczekiwali, a która tu była wówczas niemożliwa – w Polsce, która podlegała jeszcze ciągłym procesom transformacyjnym. Ewa Winnicka w swoim reportażu opisuje jednak cienie tamtych wyjazdów, skupia się na historiach ludzi, którzy zmagają się z trudną, często brutalną rzeczywistością, niedostosowaniem do warunków panujących w Wielkiej Brytanii oraz poczuciem, że nie pasują do tego miejsca. Niestety, oczekiwanie szybkiej poprawy losu nie spełniło się dla wielu emigrantów, co doprowadziło do rozczarowań, poczucia osamotnienia, ciągłej walki o przetrwanie, co często kończyło się depresją i innymi uzależnieniami. Autorka bardzo trafnie portretuje społeczeństwo brytyjskie, zamknięte w dużej części na fale emigrantów z Europy Środkowej, pokazuje, że jest to społeczeństwo kastowe, gdzie prawie niemożliwym jest przenikanie między jego sferami na przestrzeni jednego pokolenia. Książkę traktuję jako pewnego rodzaju ostrzeżenie dla tych, którzy chcą marzyć o lepszej przyszłości gdzieś za granicą. I chociaż optymizm nie zastąpi nam wcale Polski, to warto mieszkając tutaj, każdego dnia starać się, aby nasz kraj stawał się lepszym domem dla nas i dla kolejnych pokoleń.

Arek

ocenił na73 miesiące temu

Pistacja w Krainie Smoków. Chiny inaczej

Małgorzata Błońska Adrian Chimiak

,,Pistacja w krainie smoków” wciągnęła mnie od pierwszych stron. A to za sprawą opisu jedzenia chińskich ,,specjałów”. Przeżyliśmy ten sam szok kulturowy, co autorka, jedząc larwy i koniki polne na patykach (całkiem smaczne). A danie, które na obrazku w menu wyglądało smacznie, na talerzu okazało się jelitem grubym i smakowało tak jak brzmi- okropnie! Autorka mieszka i pracuje w Chinach od 5 lat. Jej subiektywne spostrzeżenia na temat Kraju Środka i jego mieszkańców są bardzo trafne. Byliśmy krótko, ale kilka rzeczy zdecydowanie mogę potwierdzić. Resztę dostrzega się pewnie dopiero stając się ,,lokalsem”, natomiast uważam, że książka przygotuje czytelnika lepiej na chińską obyczajowość, niż zwykły przewodnik. Ta książka to kompendium wiedzy z codziennego życia młodej Polki, która próbuje ,,rozgryźć” tak odmienną i różnorodną mentalność. Każdy rozdział to krótki opis osobistego doświadczenia. Dowiadujemy się sporo o zwyczajach kulinarnych, bezpieczeństwie, chińskich toaletach i pracy w korporacjach. Poznajemy, jak wygląda chiński ślub, czy rzeczywiście Chińczycy wszędzie plują i wiele innych tematów związanych z życiem codziennym autorki. Styl pisania Pani Małgorzata ma lekki i czyta się przyjemnie. Opowiadane historie nie nużą, za to często są zabawne i skłaniające do refleksji. Nie zgadzam się z opinią, że autorka tylko narzeka na Polskę i Polaków wywyższając Chińczyków. Po pierwsze w wielu przypadkach ma rację, a po drugie na Chiny i Chińczyków też narzeka, jak coś jej się zwyczajnie nie podoba. Ma do tego prawo, bo to subiektywna opowieść o kraju, zarówno tym ojczystym, jak i tym z wyboru. Generalnie jednak książka ma bardzo pozytywny wydźwięk i zdecydowanie zachęca do wyjazdu i sprawdzenia, czy tak jest w rzeczywistości, jak opisane przez ,,Pistację”.

alfi78

ocenił na85 miesięcy temu

Zabijemy albo pokochamy. Opowieści z Rosji

Anna Wojtacha

W książkę się wpada jak w studnię, złapie fantastycznym opisem osób, które poznajemy razem z autorką. Bohaterowie reportażu tak jak sama Wojtacha są charakterne, wyraziste, niespotykane. Poznajemy ich pogląd na Rosję, na władzę, historię ich życia. Po przeczytaniu zostałam z dziwnym poczuciem pustki i niewiedzy co dalej czytać. Co wybrać, żeby wciągnęło na równi z opowieściami z kolei transsyberyjskiej.

tingitur

ocenił na95 lat temu

Pęknięte miasto. Biesłan

Jerzy A. Wlazło Zbigniew Pawlak

Czytałam ten reportaż 10 dni, choć to nieco ponad 300 stron. Inaczej nie mogłam. Pamiętam tę tragedię z przekazów w telewizji. Wstrząsający atak terrorystyczny pierwszego dnia roku szkolnego w Biesłanie na Kaukazie, w Północnej Osetii. Trzy dni niepewności i staje się najgorsze... Doskonale napisany reportaż człowieka, który mieszkał wiele lat na Kaukazie. Powraca tam po 40 dniach od tragedii, po roku i po 10 latach. Między zapisami rozmów, wspomnień, przedstawia historię regionu, swoistego tygla etnicznego, w którym każdego dnia może znowu wybuchnąć wojna. W tym roku minie we wrześniu 20 lat od tamtych zdarzeń.

Jemima

oceniła na82 lata temu

Majubaju, czyli żyrafy wychodzą z szafy

Maja Sontag

Książka o "samotnej" podróży kobiety odważnej i entuzjastycznej . Optymistyczna, dająca poczucie możliwości spełnienia realnych marzeń, o ile włoży się w to wystarczająco dużo wysiłku. Nie jest to przewodnik ani planner podróży. Pod jej wpływem usunęłam kilka ramek, w które sama siebie wcześniej włożyłam:-).

Gosia Adamowska

oceniła na75 lat temu

Ministerstwo Przewodnictwa uprasza o niezostawanie w kraju. Amerykańska rodzina w Iranie

Hooman Majd

Irańska rzeczywistość przedstawiona w ostatniej książce Majda polskiemu czytelnikowi zupełnie nieprzypadkowo może kojarzyć się z rzeczywistością PRL-u. W relacjach społecznych panuje powszechna obłuda, a nawet bardziej lub mniej tajona agresja, czemu sprzyja nie tylko skomplikowany religijno-polityczny system władzy (często nie wiadomo, kto o czym właściwie decyduje),niejasne normy społeczne (nie wiadomo, kto na co może sobie pozwolić),ale też specyfika perskiej kultury: „Zdawałem sobie co prawda sprawę, że kłamstwo może się faktycznie szerzyć w zatłoczonej, wymuszającej zaciekłą konkurencję stolicy, w której bezwzględna walka o sukces stała się w ostatnich latach ogólnie przyjętą strategią, lecz wciąż nie byłem przekonany, czy tak już teraz wygląda perska mentalność. Niemniej perskie maniery, w tym nierzadko frustrujące ta’arofy – niekończące się uprzejmostki, umniejszanie własnej osoby i pełne udawanego zawstydzenia przeprosiny podczas wszelkich transakcji – wcale nie zginęły i są żywo obecne”. W zakresie wolności obywatelskich i norm obyczajowych istnieje całkiem spory margines i pole do negocjowania własnych praw. Co w jednej sytuacji może skończyć się więzieniem, w innej uchodzi na sucho, jak w zdarzeniu relacjonowanym przez autora: „Na przykład kobieta, która pewnego dnia usiadła ze mną w autobusie – miała na sobie czarny czador, ale zlekceważyła przepisy o segregacji płci. Człowiekowi, który zwrócił jej uwagę, poradziła, żeby spadał i zajął się własnymi sprawami, a siedzącemu obok pasażerowi, gdy mijał nas van patrolu obyczajowego: «Wytłumaczcie nam, jak heżdżab pomaga Iranowi, a wszystkie będziemy go nosić z własnej woli»”. Czasami jednak bywa dużo gorzej – i także podobnie jak u nas za PRL-u: „«Jesteś z nami albo przeciw nam, a jeśli coś ci się nie podoba, to sam wybrałeś to drugie». Aparat bezpieczeństwa obserwował obywateli i jeden fałszywy ruch mógł sprawić, że człowiek lądował w Ewin [niesławne więzienie w Iranie – przyp. G.T.]. Paralele z rzeczywistością komunistyczną wyraźne są także w „irańskiej paranoi, która każe unikać kontaktów z każdym, kogo aparat państwowy podejrzewa o złe zamiary, zwłaszcza jeśli ten ktoś jest cudzoziemcem”. Skąd my to znamy? Cała recenzja tutaj 👇 https://innelektury.pl/ministerstwo-przewodnictwa-uprasza-o-niezostawanie-w-kraju/

Grzegorz Tomicki

ocenił na65 miesięcy temu

Świat według Janki. Rozmawiała Marzena Zdanowska

Janina Ochojska-Okońska

Z tej książki dowiesz się czym jest pomoc humanitarna a czym nie jest. Jaki powinien być wolontariusz/pracownik organizacji humanitarnych. Jak są finansowane i co robią. Jak niektórzy chcieliby wykorzystywać takie organizacje do własnych celów. Z tej książki dowiesz się też o ludziach/społecznościach, którym pomagała Polska Akcja Humanitarna. Na każdy temat są poświęcone dwa rozdziały: pierwszy to opowieść o ludziach, ich problemach i potrzebach, drugi to wywiad z panią Ochojską. Muszę przyznać, że w rozdziale o konflikcie izraelsko - palestyńskim, aż mi się nóż w kieszeni otwierał, a zęby nieustannie zgrzytały. Całe szczęście, że druga część tematu nieco ułagodziła nastrój i dała maleńką nadzieję... Książka na 6+

moniss

ocenił na64 lata temu

Dryland

Konrad Piskała

Moja ocena książki „Dryland” autorstwa Dryland jest bardzo pozytywna. Szczególnie poruszył mnie sposób pokazania Somalii poprzez postać głównego bohatera, który wraca z Europy — prawdopodobnie już w pewnym stopniu „europejski”, oswojony z inną rzeczywistością — i zderza się z krajem zniszczonym, ale wciąż żywym. To zderzenie perspektyw działa niezwykle mocno. Dzięki niemu widzimy nie tylko fizyczne ruiny państwa, lecz także życie, codzienność i sposób postrzegania świata przez jego mieszkańców. Autor wielokrotnie obalа nasze zachodnie wyobrażenia o Somalii jako kraju całkowicie zbankrutowanym i pozbawionym sensu istnienia. Zamiast tego pokazuje społeczeństwo funkcjonujące na własnych zasadach, często wbrew temu, co podpowiada nam medialny skrót. Książkę czytałem w 2015 roku i do dziś pamiętam ją jako reportaż uczciwy, empatyczny i intelektualnie wymagający, który nie daje łatwych ocen, ale zmusza do rewizji własnych schematów myślenia.

Tomasz Weśniuk

ocenił na72 miesiące temu

Sprzedaj lodówkę i jedź dookoła świata

Kacper Godycki-Ćwirko

Jeśliby oceniać książkę jako taką, to miałabym wiele zastrzeżeń: chaotyczna, niespójna i nierówna. Nie czyta się jej lekko, mimo, że opisuje ciekawe doświadczenia i przeżycia, a książki podróżnicze przede wszystkim powinny wciągać i ciekawić. W trakcie lektury ma się jednak cały czas z tyłu głowy świadomość, że to była to najważniejsza przygoda życia autora i poniekąd chce się ją przeżyć razem z nim. W moim odczuciu przez całą książkę przebija się też jakiś rodzaj smutku, który udziela się także czytelnikowi. Może to, że odczytać ją można niejako jako przestrogę - nie należy czekać z realizacją marzeń.

magda

oceniła na61 rok temu

Oczy czarne, oczy niebieskie. Z drogi do Santiago de Compostela

Maria Wiernikowska

Jeśli ktoś oczekuje dziennika wyprawy do Santiago to tutaj go nie znajdzie. Znajdzie natomiast szereg przemyśleń autorki dotyczących jej życia, pracy, sensu bycia reporterką, luźnych spostrzeżeń dotyczących sytuacji/wojen na świecie, ale też i lżejszych tematów- dylematów: po co kwiatom kolory? :) Jest trochę historii, dużo dygresji; taka opowieść w drodze, gdzie z przypadkowym znajomym (czytelnikiem) rozmawia się na przypadkowe tematy. Przeczytało się błyskawicznie na fali wyprawy przyjaciół na Camino.

gacopysz

ocenił na72 lata temu

Izrael oswojony

Ela Sidi

Ela (Elżbieta) Sidi mieszka w Izraelu od 1991 roku. Jej mężem jest Żyd z państwa izraelskiego. Autorka nazywa siebie "gojką", bo takim mianem określają ją Żydzi. W tej książce zawiera swoje odczucia i historię państwa izraelskiego. Z tej lektury wyłania się obraz bardzo hermetycznej społeczności jaką tworzą Żydzi, którzy są nieuprzejmi i nieufni wobec obcych. Na Polskę mówią "Po lin", co w języku hebrajskim oznacza "tu spocznij"; a inne określenie to "po-lan-ja", czyli "tu-spoczął-Bóg". Dla mnie jest to nieporywające, ale w miarę ciekawe. Atutem jest bibliografia. Myślę, że sprawiedliwą ocenę stanowi 7 gwiazdek.

Miłośnik-Książek

ocenił na72 miesiące temu

Trębacz z Tembisy

Wojciech Jagielski

Wojciech Jagielski ma niesamowity dar tworzenia wnikliwej narracji. Tym razem snuje swoją opowieść o Nelsonie Mandeli, pierwszym czarnym przywódcy Republiki Południowej Afryki, człowieku, który poświęcił całe swoje życie w imię wolności dla swoich czarnych braci. Przez większość reportażu Jagielski stoi gdzieś z boku, obserwując Mandelę z dalekiego dystansu — przygląda mu się i dostrzega, jak łatwo jest coś zniszczyć, a jak trudno zbudować. Mandela przez całe życie był wierny swoim marzeniom o wolności, ale u niego walka o wolność, bohaterstwo czy męczeństwo nie wynikały z ludzkiej pychy, lecz z głębokiej wiary. Wiedział, że człowiek musi w coś wierzyć, by jego życie miało sens. Człowiek się starzeje wtedy, gdy zapomina o swoich dziecięcych marzeniach — dlatego portret Mandeli naszkicowany przez autora jest pełen młodości i wigoru; nawet u kresu swoich dni Mandela ciągle chciał więcej. Reportaż ma jeszcze jednego bohatera — jest nim człowiek o imieniu Sadam, wielki fan futbolu oraz admirator Mandeli. Opowiadając o piłce nożnej w Republice Południowej Afryki, Jagielski pokazuje, ile było w niej siły i namiętności, podobnej do tej, którą wywołuje polityka. Obie narracje — o Mandeli i o Sadamie — nieustannie się przeplatają, a łączy je ludzka, silna namiętność.

Arek

ocenił na75 miesięcy temu

Przez trzy Ameryki

Tomasz Gorazdowski

doczytałam do końca, ale z uwagi na region po którym się poruszali. zdecydowanie nie pasował mi język i nie do końca obchodziło mnie jako czytelnika, że byli niewyspani, a musieli zrobić coś dla stacji radiowej. cel jest jasny aby w określonym czasie przejechać Ameryki. były elementy krótko opisane, inne długo, ale to kwestia gustu

elpajaro

ocenił na63 lata temu

Cytaty z książki Wiza do Iranu

Kobieta jest chmurą - mężczyzna księżycem
Ona blask jego zaciemnia niestety
Mężczyznom wtedy najwygodniej w świecie
Kiedy się mogą obyć bez kobiety

XII wieczny poeta - Anwari,
tłumaczenie J.A. Święcicki.

Kobieta jest chmurą - mężczyzna księżycem
Ona blask jego zaciemnia niestety
Mężczyznom wtedy najwygodniej w świecie
Kiedy ...

Rozwiń

Artur Orzech Wiza do Iranu Zobacz więcej

Pierwszy i drugi wiek dominacji islamu to wyraźna dominacja wpływów irańskich, rozwoju literatury i nauk humanistycznych. Powiedzmy sobie szczerze i wyraźnie: Arabowie poza kreacją nowej religii nie mieli takiego zaplecza historycznego i intelektualnego, jakie nieśli ze sobą Persowie. Zatem kto miał szerzyć ówczesne zdobycze kultury, nauki i sztuki? Pytanie wydaje się retoryczne.

Pierwszy i drugi wiek dominacji islamu to wyraźna dominacja wpływów irańskich, rozwoju literatury i nauk humanistycznych. Powiedzmy sobie sz...

Rozwiń

Artur Orzech Wiza do Iranu Zobacz więcej

Więcej

Wiza do Iranu

Kup Wiza do Iranu w ulubionej księgarnii

Polecane przez redakcję

Oficjalne recenzje książki Wiza do Iranu i

Welcome to Iran

Opinia społeczności książki Wiza do Iranui

Oceny książki Wiza do Iranu

OPINIE i DYSKUSJE o książce Wiza do Iranu

Poznaj innych czytelników

Tagi i tematy do książki Wiza do Iranu

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Inne materiały dotyczące książki Wiza do Iranu

Targowe premiery pod patronatem LC - Kraków 2014

Cytaty z książki Wiza do Iranu