Decydujący dzień. Inwazja Aliantów w Normandii

Bardzo dobra książka na temat źródeł wojen w Indochinach. Oczywiście da się wyraźnie odczuć, że autor przyjął jednostronne stanowisko, stawiając się po stronie USA. Mimo to książkę oceniam jako bardzo wartościową - przede wszystkim ze względu na merytorykę oraz bogatą bibliografię. Książka ta uświadamia, jak mało wiemy na temat wojny amerykańsko-wietnamskiej.

„6 czerwca 1944 roku – dzień, w którym alianckie wojska przekroczyły kanał La Manche i zaczęły torować sobie drogę do okupowanej przez nazistów północno-zachodniej Europy. Zapomniane głosy, oparte na ogromnej liczbie niepublikowanych dotąd materiałów, to doniosłe i przejmujące świadectwo kluczowego momentu współczesnej historii”. Literatura dotycząca wydarzeń drugiej wojny światowej jest tak ogromna i rozbudowana iż obejmuje swoim zasięgiem niemal jej wszystkie, militarne, polityczne i społeczne aspekty. Dotyczy to zarówno pozycji popularnonaukowych, przez typowo historyczne aż po pełne i drobiazgowe opracowania technologiczne. Moim jednak zdaniem, elementem który wnosi do naszej wiedzy najwięcej i najbardziej poszerza nasze spojrzenie na ten (innym formom, oczywiście, nic nie ujmując) straszny i krwawy XX –wieczny konflikt są bezpośrednie relacje świadków i uczestników omawianych wydarzeń. To ważne bo w naturalny sposób pozbawione są pojawiających się z biegiem czasu różnych ideologicznych, światopoglądowych i wymuszonych aktualna sytuacją polityczna przekłamań i naleciałości, owocujących, niekiedy wybielaniem, jednych a kolorowaniu innych faktów. Jedną z takich właśnie książek opartych na bardzo osobistym materiale porównawczym i badawczym jest książka Baileya Rodericka zatytułowana „D-Day Lądowanie w Normandii” ukazująca się w ramach znakomitej serii Wydawnictwa RM „Świadkowie”. D-day”był to bez wątpienia był jednym z najważniejszych wydarzeń drugiej wojny światowej i przełomowym moment w historii Europy i Świata, które na zawsze zmienił losy tego konfliktu i całą geopolitykę ówczesnego układu sił. Okupiony ogromną daniną krwi był największa desantowa (powietrzną i morską) operacja w dziejach. Raz na zawsze odwrócił losy wojny i stając się początkiem końca hitlerowskiej hegemoni w Europie i samego nazistowskiego państwa. Dlatego też tak cenne jest zarówno z historycznego jaki i poznawczego punktu widzenia tak bardzo osobiste i indywidualne spojrzenie na ten ważny dziejowy moment. Tym bardziej iż widzimy go z tak szerokiej perspektywy dotyczącej zarówno dowódców różnych szczebli jak i zwykłych szeregowych żołnierzy: pilotów, marynarzy, spadochroniarzy, załóg łodzi desantowych, komandosów, sanitariuszy, personelu pomocniczego i innych uczestników tego wydarzenie, co pozwala pojąć nam cały ogrom i tragizm toczących się wydarzeń To poruszające i niekiedy bardzo emocjonalne opisy najpierw przygotowań a później już samych niezwykle trudnych i krwawych walk ( pokazanych w różnych odsłonach),oddające w sposób porażający całą okrutną dramaturgię i rozlewająca się śmiertelną grozę tamtych dni, w których na zesłanych ciałami rannych i poległych plażach Normandii rozgrywały się losy drugiego frontu i nasza europejska przyszłość. Książka Baileya Rodericka ” „D-Day Lądowanie w Normandii” to świetnie napisana historyczna pozycja dla wszystkich interesujących się obliczem II wojny światowej, tym cenniejsza iż dokonana w oparciu o bezpośrednie relacje ludzi. którzy brali w niej udział.

W zasadzie już PureLogos w swojej recenzji doskonale napisał wszystko to co ja chciałbym tu zamieścić więc podpisuję się pod tą wypowiedzią :) Od siebie dodam tylko że każda wojna to rzeźnia, a opisywana tutaj Pierwsza Światowa, wcześniej zwana Wielką, była po prostu rzeźnią największą.

Bardzo ciekawy temat, szczegółowo opisany z lekko tendencyjną opinią wyrażaną przez autorów. Trochę powtarzanych opinii, wg. mnie troszeczkę niespójna do tego przypisy przez tłumacza brane głównie z Wikipedii to są minusiki tej książki.Plus to temat tej książki.

Dokładna, szczegółowa książka , kompendium wiedzy na temat 12 d. panc w okresie od sformowania do 30.06.1944r. Bardzo dobrze napisana, wiele relacji uczestników walk, opisy bitew i sytuacji na froncie a wszystko to napisane ciekawie bez wrażenia czytania encyklopedii. Autor potrafił napisać szczegółową historię, która nie jest nudna i wręcz wciąga w swoją treść czytelnika. Za treść i sposób przedstawienia należy się właściwie 9 gwiazdek a ja dałem jedynie 7. Niestety aż nie mogę wyjść ze zdumienia jak w tak dopracowanej pod względem treści książce nie znalazła się ani jedna mapa!!. To kolosalny błąd bo bez otworzenia jakiejś mapy na necie nie jesteśmy w sposób zrozumiały śledzić wydarzeń na froncie /ja właśnie tak czytałem - cała książka przed komputerem - chwilę czytam , chwilę studiuję mapę/. To niedopatrzenie ze strony autora lub wydawcy kosztuje minimum -2 gwiazdki, stąd tylko siedem. Brak map dziwi tym bardziej , że obszar walk opisany w książce wymaga tak naprawdę 3-4 map a potem z każdym rozdziałem ta sama mapa z nowym rozrysowaniem sytuacji. Na moje oko ta książka powinna zawierać co najmniej 50 map sytuacyjnych. Moja rekomendacja: Książka świetna, znajdziemy w niej wszystko co się tylko da na temat opisywanej dywizji - za treść wielki plus. Za brak map wielki minus. Generalnie książka ze wszech miar godna przeczytania

Cenna pozycja bo napisana przez samego dowódcę. Szkoda tylko że generał Urquhart tak mało napisał o udziale Polaków kilka lakonicznych wstawek. Rozumiem,że skupił się na heroicznej i tragicznej walce swoich chłopców 1 brytyjskiej dywizji powietrzno desantowej ale nie rozumiem dlaczego nawet nie napomknął o dzielnych Polakach szczególnie przy odwrocie. Chwała Urquhartowi że przyczyny porażki nie widział w generał ok e Sosabowskim i Polakach jak jego nieudolni przełożeni.

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że książka to spisana relacja niemieckiego snajpera z czasów drugiej wojny światowej. Mamy zatem wspomnienia żołnierza, oczywiście stawiającego go w jak najlepszym świetle, pomijającego różne "niewygodne" aspekty, ludobójstwo jakiego dopuściło się niemieckie wojsko na froncie wschodnim, a do tego spisane przez inną osobę, co wpływa akurat na styl książki. Jest to zatem książka relacjonująca wspomnienia snajpera, który na front trafił jako ochotnik, który po osiągnięciu pełnoletniości zgłosił się do służby w Wehrmachcie. Po szkoleniu, jako strzelec górski, obsługujący ciężki karabin maszynowy, szybko ujawnił swoje zdolności strzelca wyborowego i został snajperem. Walczył od lipca 1943 roku aż do samej kapitulacji i szczęśliwej dość ucieczki do domu. Biorąc pod uwagę, że są to wspomnienia snajpera, to jest to tytuł dość wyjątkowy, a opisy walk wydają się bardzo wiarygodne, poparte także licznymi zdjęciami z opisywanych wydarzeń, ludzi. Sporo jest ciekawostek, realiów służby, walki, relacji między żołnierzami. Jak to już nie pierwszy raz czytając wspomnienia niemieckich żołnierzy, znajdziemy tu nieskrywaną pogardę dla przeciwnika. Nawet jeśli we wspomnieniach znajdzie się docenienie żołnierskich walorów, to w sposobie określania radzieckich żołnierzy, wyczytać można pogardę, traktowanie z wyższością. Chociaż w pewien sposób często dotyczyło to żołnierzy walczących na różnych frontach. Oczywiście nieporozumieniem jest szukanie w tych wspomnieniach refleksji o nazizmie, o ludobójstwie, obozach, jakiegoś poczucia winy. To raczej spojrzenie na nieludzką, okrutną wojnę, którego uczestnik mówi w sposób bezpośredni o bezlitosnej walce, o znieczuleniu, o swoim sposobie walki, przecież fascynującym choć kontrowersyjnym. Niektóre fragmenty są bardzo filmowe, pełne akcji, czyta się to rewelacyjnie, także ze względu na przyjętą narrację trzecioosobową, bo autor spisał wspomnienia tytułowego snajpera i podaje je jakby zbeletryzowaną biografię obejmującą okres od szkolenia do końca wojny. To bardzo dobra rzecz, wolna od natrętnej propagandy, raczej pomijająca ludobójcze epizody oddziałów, w których służył tytułowy snajper. I napisana i wydana oryginalnie już kilkadziesiąt lat po wojnie. Niemniej to bardzo ciekawy obraz koszmaru frontu wschodniego i zaciekłości toczonych tam walk.

Bardzo dobra książka, pozwalająca ujrzeć Bitwę pod El Alamein nie tylko z perspektywy szeregowych żołnierzy piechoty lecz także czołgistów, sztabowców, łącznikowców czy artylerzystów, którzy dzielą się z nami opowieściami pełnymi tragedii, humoru i żołnierskich zwyczajów.

Dzień D - szósty czerwca 1944 roku, zwany "najdłuższym dniem". Jeden z najważniejszych w całej II wojnie światowej. Desant na Normandię, otwarcie frontu zachodniego i przynajmniej w świadomości wielu mniej obeznanych początek aktywności aliantów w Europie (aliantów = Amerykanów). Oczywiście, wcześniej była operacja "Torch" (choć to Afryka),a potem "Husky", oczywiście były też akcje komandosów i desant pod Dieppe, aczkolwiek to właśnie od desantu w Normandii zaczęło się ostateczne wyzwalanie Europy Zachodniej. Znamy to z różnych książek i filmów, aczkolwiek znamy z pozycji wygranych, bo to oni piszą historię. Nie zawsze. Przegrani też mogą ją pisać. I taki punkt widzenia prezentuje książka "Front w Normandii". Opisuje działania niemieckiej Dywizji Piechoty w dniu szóstego czerwca aż do lipca i zdobycia przez Amerykanów St. Lo. Już choćby z tego punktu widzenia jest to książka bardzo ciekawa. 352 Dywizja Piechoty była jedynym oddziałem, który szóstego czerwca znajdował się w pełnej gotowości bojowej. To właśnie oni narobili kłopotu Amerykanom na plaży Omaha i później utrudniali utworzenie przyczółków i dalszy pochód w "krainę żywopłotów". Aż do St. Lo, gdzie podjęli desperacką obronę w terenie miejskim. Ogłoszona gotowość bojowa była wynikiem dość odważnego jak na niemieckie standardy postępowania dowódców, którzy częściowo ignorowali rozkazy OKW, a częściowo kreatywnie je interpretowali. To zresztą powtarzało się w trakcie dalszych działań. Książka przedstawia też przygotowania do odparcia desantu, szkolenie i stan wyposażenia niemieckich żołnierzy (zwłaszcza jeśli chodzi o artylerię i amunicję, było ono mizerne),ale główną zaletą jest oparcie relacji o wspomnienia weteranów - tych szczęśliwców, którzy przetrwali Normandię i mieli więcej szczęścia, bo dostali się do amerykańskiej niewoli (ci na Wschodzie mieli gorzej). Drugi plus to ogromna ilość zdjęć - głównie prywatnych i osobistych, ale także zdjęć oficjalnych dokumentów (rozkazów, biuletynów, dokumentów wojskowych, itd.). Oprócz tego ciekawy aneks przedstawia wyposażenie żołnierzy niemieckich i amerykańskich (mundury, oprzyrządowanie, broń, plecaki, itd). Oczywiście nie jest to pozycja dla każdego. Ogromna liczba nazw, nazwisk, a także dość suchy język w opisie działań, sprawia, że nie jest to wyjątkowo lekka lektura. W zasadzie tutaj mogę wskazać jedyny minus, czyli brak map, które pokazywałyby działania oddziałów w kolejnych dniach po desancie. Niemniej jednak polecam wszystkim pasjonatom II wojny, i historykom w ogólności również. Warto spojrzeć z drugiej strony i dostrzec, że tam również byli młodzi ludzie, a nie potwory i "znani z filmów hitlerowcy".

Bardzo dobra biografia admirała Yamamoto. Wypada pochwalić zwłaszcza na tym że autor skupił się bardziej na opisie osobowości admirała (Obok wielu zalet admirał nie był pozbawiony pewnych ludzkich przywar na przykład Yamamoto był nałogowym hazardzistą oraz nie był wierny żonie) oraz na przedstawieniu w jaki sposób skrajny amerykanofil mówiący znakomicie po angielsku i przeciwny wojnie z USA, przygotował jednak plan ataku na Amerykanów. Szczegóły życiorysu admirała mogą być bowiem trudno dostępne dla kogoś kto nie mówi po japońsku i to po tylu latach (Japońskie wydanie książki wyszło 30 lat po wojnie) a opisów wojny na Pacyfiku jest bardzo dużo nawet po polsku o anglojęzycznych dziełach na ten temat nie wspominając. Pewne obawy budzić może jednak fakt że jest to dzieło z trzeciej ręki (Polskie tłumaczenie jest z tłumaczenia rosyjskiego z uzupełnieniami z wydania angielskiego a nie z oryginału japońskiego)

Książka z serii Historia państw świata w XX wieku. Oddzielenie przedstawiona w książce jest też historia Tajwanu, ale tylko w dużym skrócie. Jak na razie najlepsza książka z tej serii, autor (obecnie już profesor, eskpert od Chin, Japonii i... wymarłych ptaków) pisze z lekkością, a podjął się bardzo trudnego zadania, żeby w tak krótkiej książce streścić ponad stuletnią historię Chin. Do tej pory w książkach, które czytałem tematem głównym były Chiny już komunistyczne, więc jak ktoś też chce się zapoznać z całym XX wiekiem to na pewno warto. Zdecydowanie polecam zwłaszcza dzisiaj, gdy kryzys tajwański jest na nagłówkach, to książka na pewno ograniczyłaby ilość bzdur pisanych w internecie.

„Go west boy, go west!” Historię migracji i opanowania olbrzymich połaci ziemi w Ameryce Północnej autorzy opowiadają niezwykle zajmująco. Historia pogranicza: no dobrze, ale gdzie jest to pogranicze? Najpierw linia Appalachów, później Missisipi, aż w końcu wybrzeże Pacyfiku. Zajmowanie każdego z tych obszarów jest historią wielkiej dzielności, hartu ducha i przedsiębiorczości, ale też bezwzględności – szczególnie w stosunku do Indian, chciwości i rozwianych nadziei. Mam wrażenie, że autorzy akcentują tę drugą grupę czynników, dość nieuważnie traktując pierwszą. Pokazują jednak fascynującą przemianę Zachodu z krainy traperów, kowbojów, poszukiwaczy złota, rzezimieszków i eksploatowanych mniejszości etnicznych w najbardziej zaawansowany technologicznie obszar świata (Krzemowa Dolina i nie tylko). Jak do tego doszło? Wcześniej wydawało mi się, że dzięki nieobecności rządu, bo ludzie sami musieli sobie poradzić, więc sobie poradzili. Lektura zweryfikowała jednak to naiwne wyobrażenie: awans cywilizacyjny Dzikiego (naprawdę dzikiego) Zachodu był możliwy dzięki ingerencji państwa, przede wszystkim Nowego Ładu Roosevelta oraz inwestycjom w przemysł zbrojeniowy w czasie II wojny światowej. I tak, o tym, że w Los Alamos w Nowym Meksyku ulokowano ośrodek budowy bomby atomowej, powszechnie wiadomo, ale o tym, że „w Hanford w stanie Waszyngton 40 tys. badaczy i pracowników technicznych wytwarzało pluton do tego rodzaju bomb, które to zadanie byłoby niewykonalne, gdyby nie energia, jakiej dostarczał system elektrowni wodnych na rzece Kolumbia”, to już tak powszechnie nie wiadomo (przynajmniej ja nie wiedziałam). Świetna lektura, nawet jeśli stworzona z pewnym ideologicznym przechyłem. Ale czy faktycznie ten przechył tu występuje? Nie wiem, trzeba będzie coś jeszcze przeczytać

Bardzo fajna rzecz. Tak jak pisał poprzednik jest to dość sucha relacja w układzie chronologicznym o tym gdzie, kto, czym i z jakim skutkiem walczył z tytułowego oddziału. Nota bene nie zawsze są to PZ kpfw VI "Tiger" czasem Panzer III i IV czasem Pantery. Dla mnie zwłaszcza ciekawe były fragmenty o walkach o Kostrzyn. Zaletą w moim ujęciu jest też suchość relacji, duża ilość obszernych cytatów źródłowych i jedynie niewielka ilość cytatów z innych opracowań (rzuca się w oczy "Spalona ziemia"). Tak jak już padło sporo jest wyciągów z rozkazów. Ma książka jednak i swoje wady - brak map (tradycyjnie niejako dla tego wydawcy),pojawiające się literówki (w środkowej części książki),słabo dobrane zdjęcia - ot portrety czołgów i to co mnie nieco drażni - brak zaznaczenia o którego "Tygrysa" chodzi - czy o I czy cięższą II.

Trzymające w napięciu wspomnienia niemieckiego podwodniaka. Autor przez większość służby na okrętach podwodnych był zastępcą kapitana, dopiero w 1944 sam objął dowództwo U-Boota, już na etapie wojny, kiedy niemieckie podwodne 'wilki' zamieniły się z myśliwych w zwierzyny. Jako kapitan autor nie odniósł większych zwycięstw - oprócz jednego - udało mu się jakimś cudem przeżyć. Cała historia jego służby to szereg niesamowitych zdarzeń, kiedy jemu i jego towarzyszom udawało się oszukać przeznaczenie. Przeznaczeniem było pójście na dno w swojej tytułowej 'żelaznej trumnie'. Książka nie pozwala się od siebie oderwać nawet na etapie powojennych losów autora - jego 'przygód' w obozach jenieckich. Jeśli ktoś nie czytał - lektura obowiązkowa!

Przed kilku laty wydawnictwo Bellona zapoczątkowało krótką serię „Zbrodnicze dywizje SS”. Temat kontrowersyjny, acz ciekawy dla miłośników II wojny światowej. Szkoda, że ten cykl nie został doprowadzony do końca. Tomy z tego cyklu, o dość nietypowym formacie (z trudem mieszczą się na standardowej półce) były wydawane w twardej oprawie, z ładną (choć drobną) czcionką i wyraźnymi fotografiami. Co równie istotne, doczekały się nieco lepszego przygotowania naukowego, niż standardowe pozycje figurujące ostatnimi czasy w ofercie Bellony, które częstokroć były pozbawione przypisów, indeksu czy bodaj bibliografii. W tomie podjęto temat „narodowościowych” dywizji wchodzących w skład Waffen SS. Jednostek często efemerycznych, które właściwie tylko z nazwy były dywizjami, a ich historia kończyła się często na etapie szkolenia bądź w roli formacji tyłowej. Z dzisiejszej perspektywy może wręcz zaskakiwać, jak idea walki na rzecz hitlerowskich Niemiec okazała się atrakcyjna dla wstępujących do Waffen SS ochotników z różnych stron Europy. Z polskiego punktu widzenia 31 Ochotnicza Dywizja Grenadierów SS nie jest kompletnie nieznana. Brała udział w walkach w 1945 r. na Dolnym Śląsku, m. in. pod Lubaniem (ostatnia niemiecka ofensywa na Wschodzie) oraz pod Wrocławiem (próba przebicia do oblężonego Festung Breslau). Zaskakująco poczytna pozycja.

"Snajperzy drugiej wojny światowej" to książka, która przedstawia najważniejszych i najlepszych snajperów tego okresu. Każdemu z nich zostaje poświęcony jeden rozdział, albo danej operacji. Przeczytamy tutaj m.in. o Białej Śmierci, Ludmile Pawliczenko, Wasiliju Zajcewie czy Patricku Devlinie. Poznamy sylwetki Rosjan, Niemca, Fina, Brytyjczyków, Amerykanina i Japończyka. Poznamy ich styl działania, walki oraz szkolenia. Dzisiaj snajperzy to elita, świetnie wyszkoleni żołnierze, którzy cieszą się szacunkiem dla ich umiejętności czy misji w których brali udział, lecz w latach czterdziestych ubiegłego wieku, społeczeństwo nie patrzyło przychylnym okiem na takich żołnierzy. Jest to naprawdę ciekawa lektura, choć uważam, że mogłaby być nieco obszerniejsza. Z chęcią przeczytałabym trochę więcej o tych postaciach. Bardzo podobało mi się, że zostały tutaj zamieszczone zdjęcia przedstawiające omawianych snajperów, dzięki temu nie tylko widzimy w nich historię ale po prostu ludzi. Polecam!

Jako historyk pozwolę sobie na autorytatywne stwierdzenie- to bardzo dobra pozycja, świetna robota kronikarska. Nie ma tu zbytniego zagłębiania się w ostatnie dni życia Hitlera, jest za to rzetelny opis taktyki, walk, sytuacji w obleganym Berlinie. Bardzo dużo zdjęć jest dodatkowym atutem. Jest nieco skrótów myślowych, również dotyczących np. Polski, ale nie przesłania to wartości pozycji.