Rozstaje zmierzchu

Ocena w większości za ten tom.
Za całokształt twórczości w tomach 1-10 należy się co najwyżej 3=
Nawarstwiajacy się brak konsekwencji w działaniach bohaterów, kompletnie pozbawione logiki decyzje "g(ł)ównodowodzących i sprzeczności w samym systemie magii względem poprzednich tomów sprawiają, że po kolejny tom nie sięgnę. Nawet Sanderson, którego twórczość bardzo cenię w roli autora mnie nie przekonuje do kolejnego podejścia.

Ocena w większości za ten tom.
Za całokształt twórczości w tomach 1-10 należy się co najwyżej 3=
Nawarstwiajacy się brak konsekwencji w działaniach bohaterów, kompletnie pozbawione logiki decyzje "g(ł)ównodowodzących i sprzeczności w samym systemie magii względem poprzednich tomów sprawiają, że po kolejny tom nie sięgnę. Nawet Sanderson, którego twórczość bardzo cenię w...

Całą książkę słuchałem na prędkości pomiędzy 2-2,5x. Kompetentny edytor połączył by tą i poprzednią część w jedną książkę, krótszą od którejkolwiek z nich. Jeden wielki ocean szlamu. Tyle bezwartościowych widomości i ciągłe powtarzanie tego co już wiemy. Oficjalnie nienawidzę Elayne i Egwene, ale nie dlatego że są okropnymi postaciami, tylko dlatego że zasypiam przy ich rozdziałach. Przy Matcie i Perrinie zresztą też, ale w ich rozdziałach przynajmniej minimalny progres historii był zauważalny. Do tego rozdziały z perspektywy jakiś randomowych postaci, których imion już nie pamiętam, nie mówiąc już o tym co się "działo" w ich rozdziałach.

Całą książkę słuchałem na prędkości pomiędzy 2-2,5x. Kompetentny edytor połączył by tą i poprzednią część w jedną książkę, krótszą od którejkolwiek z nich. Jeden wielki ocean szlamu. Tyle bezwartościowych widomości i ciągłe powtarzanie tego co już wiemy. Oficjalnie nienawidzę Elayne i Egwene, ale nie dlatego że są okropnymi postaciami, tylko dlatego że zasypiam przy ich...

Bardzo kiepski tom. 3/4 książki można by zupełnie pominąć bo nic nie wnosi. Końcówka jedynie pcha nieco fabułę do przodu. Wykończyły mnie niekończące się opisy, przemyślenia. Szczytem była pewna rozmowa, zaczęta, przerwana PIĘCIOMA stronami rozmyślań i obserwacji, i kontynuowana dopiero potem. Autor pobił wszelkie rekordy lania wody. No ale "robota" wykonana, teraz mogę czytać dalej, a ponoć ma być tylko lepiej.

Bardzo kiepski tom. 3/4 książki można by zupełnie pominąć bo nic nie wnosi. Końcówka jedynie pcha nieco fabułę do przodu. Wykończyły mnie niekończące się opisy, przemyślenia. Szczytem była pewna rozmowa, zaczęta, przerwana PIĘCIOMA stronami rozmyślań i obserwacji, i kontynuowana dopiero potem. Autor pobił wszelkie rekordy lania wody. No ale "robota" wykonana, teraz mogę...

Autor tak lubi rozwlekać wszystko, że finalnie powstaje błąd logiczny na błędzie, bo autor zapomina co samemu napisał wcześniej. Finalnie jest to jedna wielka oparta na setkach błędów bardzo rozwlekła powieść bez podstaw logicznych.

Autor tak lubi rozwlekać wszystko, że finalnie powstaje błąd logiczny na błędzie, bo autor zapomina co samemu napisał wcześniej. Finalnie jest to jedna wielka oparta na setkach błędów bardzo rozwlekła powieść bez podstaw logicznych.

Mam wrażenie że więcej dzieje się w czasie pomiędzy opisywanymi akcjami poszczególnych bohaterów niż w samych rozdziałach

Mam wrażenie że więcej dzieje się w czasie pomiędzy opisywanymi akcjami poszczególnych bohaterów niż w samych rozdziałach

Mocno przeciągane budowanie wielu frontów. Plus tego taki że jak już się trafi kilka stron na której jest faktyczna akcja to człowiek pochłania taki fragment bardzo łapczywie.

Mocno przeciągane budowanie wielu frontów. Plus tego taki że jak już się trafi kilka stron na której jest faktyczna akcja to człowiek pochłania taki fragment bardzo łapczywie.

Uwielbiam czytać książki o tematyce fantasy, głównie dlatego że jest pokazany świat całkiem wymyślony przez autora. Im bardziej jest rozbudowany świat magiczny, tym bardziej jesteśmy na chwilę oderwani od rzeczywistości. Tu już działa podczas czytania nasza wyobraźnia. Przez tą krótką chwilę możemy przenieść się w inny świat.

Książka "Rozstaje Zmierzchu" jest X książką z serii Koło Czasu .

Poprzednio na blogu przedstawiłam Wam recenzję części V tu - KLIK

Na początku książki autor przenosi nas w różne miejsca pokazując nam jak wygląda bieżąca sytuacja z różnych stron barykady. Książka jest wielowątkowa. Dowiadujemy się do walki szykują w uproszczeniu pisząc północ i południe. Zbierane są wojska i zawierane są sojusze wojskowe. W tej walce biorą po obu stronach kobiety władające mocą (Ase Sedai oraz Mądre). Większość z nich jest skupiona wokół Białej Wieży, które zajmuję się ich szkoleniem. Rozdzielone Ase Sadai według specjalizacji na różne grupy, które są przypisane kolorami. Mamy więc grupy np. Zielonych, Błękintych, Czerwonych, Żółtych. Wiemy, że część z nich zdradziły Białą Wieżę i opowiedziały się po stronie Czarnego. Teraz we wszystkich kręgach traw poszukiwanie zdrajczyń nazwanych jako grupa Czarnych. Ase Sadai nie ufają sobie, szukają szpiegów wśród wszystkich innych grupach, które mogą wykorzystywać zdobyte informacje, aby zaszkodzić ich planom. Tak się przedstawia jeden z głównych wątków książki, lecz w książce są też inne wątki, które są moim zdaniem bardziej interesujące. Jest opisana historia Mata Cauthon, który wędruję z trupą cyrkowców. Wraz z nim jest też Egeanin seanchańska arystokratka. Wędrując razem udają kochanków. Ich relacja są bardzo zabawnie opisane. Mat porywa jednak Tuon i Suluci. Rozpowiadają potem historyjkę, o tym że Mat i Tuon (Cóka Dziwieciu Księżyców - księżnicka) są kochankami. Teraz trwa ucieczka. Pod strażą obie są umieszczone w jednym z wozów. Chłopak skrycie podkochuje się z Tuon, choć rozumie, że pewnie nie będzie mógł nigdy zostać jej mężem. Tuon jest przez niego nazywana Zabawką. Mat próbuje odgadnąć jej uczucia i przez cały czas wędrówki próbuje poznać jak jest tak naprawdę ta dziewczyna. Czy uda mu do niej zbliżyć i zostać jej mężem czego tak bardzo pragnie? Możecie być pewni, że finał tej historii na pewno Was zaskoczy i wzruszy.

Przedstawiłam według mnie dwa najbardziej interesujące wątki tej książki, jednak jest ich o wiele więc i są bardzo szczegółowo opisane i rozbudowane. Z jednej strony może zniechęcać te ciągłe przeskakiwanie do kolejnego miejsca i historii. Tu są opisane równolegle dziele bohaterów i nie jest to tak moim zdaniem spójne. Ilość postaci pobocznych sprawia, że można stracić orientację w jaki miejscu znajduje się w kolejnym rozdziale. Może to stanowić dla jednych wadę, gdyż to nie jest prosta historia, a z drugiej strony wiemy co się dzieje po stronie przeciwnej, co planuje ta druga strona. Dla mnie jest to naprawdę ciekawa seria książek, dla innych może być trudna, gdyż to nie jest prosta lekka historia. Moim zdaniem autor bardzo ciekawie i przemyślanie prowadzi nas przez całą opowieść. Ja na pewno wrócę to tej serii bo uwielbiam tak przedstawiony świat fantasy. Zapraszam, Was do przeczytania tej książki, a może nawet całej serii zaczynać od pierwszego tomu. Polecam tą książkę, a wydawnictwu ZYSK I S-KA dziękuje za możliwość zrecenzowania książki "Rozstaje Zmierzchu"

Klub Twórczych Mam

Uwielbiam czytać książki o tematyce fantasy, głównie dlatego że jest pokazany świat całkiem wymyślony przez autora. Im bardziej jest rozbudowany świat magiczny, tym bardziej jesteśmy na chwilę oderwani od rzeczywistości. Tu już działa podczas czytania nasza wyobraźnia. Przez tą krótką chwilę możemy przenieść się w inny świat.

Książka "Rozstaje Zmierzchu" jest X książką z...

Lepsza cześć niż poprzednia to na pewno. Ale da się wyczuć, że seria była już nieco za długa dla autora. Często pojawiają się zwroty typu: "tak czy siak", "tak czy inaczej", które poprzedzone są całymi akapitami tekstu, które nic nie wnoszą do powieści. Autor był bardzo imersyjnym pisarzem, ale na prawdę za dużo, za dużo. Występuje również wiele błędów edytorskich. Styl pisania po pl i ang się różni, w szczególności przedstawianie czyichś wypowiedzi. A w tej części mieszane są oba te style, przez co można nie zauważyć kiedy tekst przechodzi z opisów do dialogów i odwrotnie.

Lepsza cześć niż poprzednia to na pewno. Ale da się wyczuć, że seria była już nieco za długa dla autora. Często pojawiają się zwroty typu: "tak czy siak", "tak czy inaczej", które poprzedzone są całymi akapitami tekstu, które nic nie wnoszą do powieści. Autor był bardzo imersyjnym pisarzem, ale na prawdę za dużo, za dużo. Występuje również wiele błędów edytorskich. Styl...

O matko jak tu się bardzo strasznie i okrutnie nic nie dzieje.

Od dziecka uwielbiam Koło Czasu, ale wiadomo, z wiekiem zdaję sobie coraz bardziej sprawę z niedociągnięć cyklu. Zatem przy obecnym, audiobookowym, odświeżaniu, ulało mi się przy tym tomie, bo to jest już grafomania, poziom kryminał.

Przemyślenia z dupy, przepraszam, duszy głównych przesadnie egzaltowanych bohaterek, które nie wnoszą zupełnie nic do fabuły. No i legendarny wielostronicowy opis prania jedwabiu. Jak mi pralka padnie być może skorzystam.

O matko jak tu się bardzo strasznie i okrutnie nic nie dzieje.

Od dziecka uwielbiam Koło Czasu, ale wiadomo, z wiekiem zdaję sobie coraz bardziej sprawę z niedociągnięć cyklu. Zatem przy obecnym, audiobookowym, odświeżaniu, ulało mi się przy tym tomie, bo to jest już grafomania, poziom kryminał.

Przemyślenia z dupy, przepraszam, duszy głównych przesadnie egzaltowanych...

Po 500 stronach coś zaczęło się dziać...

Po 500 stronach coś zaczęło się dziać...