Łowcy kości

Kolejna całkiem niezła książka Esslemonta. Tym razem zdecydowanie bardziej rozbudowana niż pierwszy tom. No i moim zdaniem to rozbudowanie było zbyt duże, zarówno jeśli chodzi o ilość bohaterów jak i miejsc akcji przynajmniej na początku. Muszę przyznać, że na początku ciężko mi się było połapać kto jest kim i gdzie. Do tego niektóre wątki strasznie nudne i niezbyt potrzebne, bo prawie nic nie wnosiły, a tylko odrywały od tych lepszych. Natomiast jak już tę wątki zaczęły się zazębiać i łączyć było zdecydowanie lepiej. Bohaterowie bardzo zróżnicowani, rozumiejący w jak brutalnym świecie żyją i ich decyzje, mimo że nie zawsze dobre były w pełni zrozumiałe. Do tego powróciła cześć bohaterów znanych z głównej serii. Autor pokazywał wielokrotnie brutalność tego świata, zarówno przez uśmiercanie wielu bohaterów, jak i podejście do tego, chociażby przez suche podanie po bitwie kto powstał z oddziału. Ogólnie książka dobra I na pewno będę kontynuował przygodę z Esslemontem.

Całkiem przyzwoity powrót po kilku latach do świata Malazu. Wprawdzie nie jest to poziom Eriksona, ale i tak bawiłem się całkiem dobrze. Fabuła nieźle skonstruowana i sprawnie i szybko poprowadzona, bo całość rozgrywa się właściwie w jednym miejscu i zaledwie przez kilkanaście godzin. Bardzo dobrze napisani bohaterowie, jak zawsze w tym świecie skomplikowani, ale co ważne dla mnie dający się lubić. Do tego wpleceni do tej historii zostali bohaterowie znani z głównej serii. Ogólnie całkiem dobry początek serii i chętnie sięgnę po kolejny tom.

"Woda śpi" - 8/10 Wciągająca i ciekawa. Perspektywa Osoałej bardzo przypadła mi do gustu. "Żołnierze żyją" - 9/10 W tej części ponownie Konował jest kronikarzem. Podoba mi się ten koncept zataczającego się koła (Konował rozpoczyna cykl i go kończy). Część bardzo ciekawa i wciągająca. Sugerując się tytułem, sądziłam, że zakończenie będzie nieco inne, choć w pewnym sensie trafnie się z nim (tytułem) łączy. Samo zakończenie jest dość otwarte, co nie do końca mi odpowiada.

Mimo świetnych ostatnich 20% książki, to nazbyt wolne tempo akcji przez większość książki i całkowicie według mnie niepotrzebny (chyba, że okaże się ważny w kolejnych książkach) wątek Awl, nie pozwala mi dać nic ponad 7/10. Nadal jest to dobra książka, ale muszę sobie zrobić przerwę od Malazanu gdyż styl pisania Eriksona mimo, że ciekawy i dosyć charakterystyczny, to jednak jest dosyć męczący.

Historia o ekipie najemnych żołnierzy, gdzie każdy posiada jakieś szczególne umiejętności, a razem tworzą udaną zgraje. Technicznie książka jest naprawdę super, nie miałem problemu do powrotu po kilku dniach, ani nie męczyła czytając po kilka godzin. Bohaterowie różni i w wystarczającym stopniu rozwinięte wątki i motywacje życiowe ichnich. Na długie jesienne wieczory idealne

bardzo, bardzo długi wstęp do jednej bitwy. Bitwy i owszem, znakomitej, natomiast zdecydowanie zbyt późno osadzonej w fabule. Mam wrażenie, że autor w końcu przegrał swój pojedynek z natłokiem postaci i wątków (a iluż bohaterów jeszcze pominął!). Szczęściem - to dopiero połowo zakończenia, więc liczę na to, że mój odbiór całości zmieni się po ostatnim tomie.

Jestem naprawdę zszokowany, że Opowieści z meekhańskiego pogranicza przebiły (dla mnie) Wiedźmina pana Sapkowskiego. Pan Robert M. Wegner pisze tak cudownie! Od genialnych opowiadań pełnych bólu, znoju, genialnej batalistyki („Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”) przechodzimy do dworskich, dusznych, przybijających opowiadań, jak „Szkarłat na płaszczu” i „Ponieważ kocham cię nad życie”, które wezmą cię w prasę i całkowicie zmiażdżą emocjonalnie. Najlepsze polskie fantasy (w mojej opinii). Jeśli macie ochotę dłużej posłuchać o tej cudownej książce, to gorąco zachęcam do skorzystania z linku poniżej: Miłego dnia lub wieczorka ❤️

Tym razem wkraczamy w tematy żeglarskie ale oczywiście w stylu niecnych dżentelmenów. Mimo że główni bohaterowie to łotrzyki i złodziejaszki nie da się ich nie lubić. Locke Lamora i Jean Tannen jak zwykle wpakują się w nie lada kłopoty. Akcja dzieje się cały czas, nie ma chwili wytchnienia, zaskakujące zwroty akcji są fenomenalne a samo zakończenie świetne, a wszystko napisane z dużą dawką dobrego humoru.

Jedna z tych książek, po których jest takie śmieszne uczucie w żołądku. Czujesz smutek, że ta przygoda tak szybko się skończyła ( pomimo 1300 stron). Książka, która mimo podobieństwa do Tolkienowskiego świata robi ogromne wrażenie na czytelniku. Nie można się przy niej nudzić. W wielu momentach chwyta za serce. Niejedna łza spadła. Pozycja obowiązkowa dla miłośnika fantasy. Serdecznie polecam

Rothfuss po raz kolejny pokazuje geniusz. Styl pisarza sprawia że nie miałem ochoty przestać czytać i po każdym rozdziale mówiłem "no dobra, jeszcze jeden". Brak dłużyzn, unikanie rozległych opisów miejsc, książka jest podzielona na wiele "małych" momentów zamiast jak zazwyczaj w książkach na kilka dużych z fillerami pomiędzy nimi. Najsłabszym punktem podobnie jak w tomie 1 są wydarzenia z czasu teraźniejszego, na szczęście nie zajmują zbyt wiele stron więc można je traktować jako odsapnięcie od opowiadanej historii. Znowu najjaśniejszym punktem jest akcja dziejąca się na/w okolicach Uniwersytetu (gdzie mamy skojarzenia z Harrym Potterem - ze znacznie lepszą wersją HP), gdy bohater wyrusza w droge jest ciut gorzej. No i mamy ponad połowę trylogii za sobą a dalej nie wiadomo zbyt wiele o antagoniście/antagonistach serii, zamiast tego dostajemy coś w rodzaju - używając terminologii z gier - misji pobocznych, co nie jest zarzutem ale po prostu mam nadzieje że autor potem da rade to w sensowny sposób zakończyć jak wszystko sobie zostawi na ostatni tom :) A patrząc na date wydania ostatniej książki można sie domyślać że ma z tym problem.

Powieść utrzymuje klimat pierwszego tomu, oferując epickie bitwy osadzone w spokojniej rozwijanej fabule, która stawia bardziej na atmosferę niż na nagłe zwroty akcji. Największą siłą książki pozostają bohaterowie oraz charakterystyczne pióro autora, bo to właśnie dla nich śledzi się kolejne rozdziały. Historia rozwija się niespiesznie i nagradza cierpliwego czytelnika zamiast szokować spektakularnymi wydarzeniami. To zdecydowanie lektura dla osób już zaznajomionych z serią, wymagająca skupienia i dobrej pamięci. Warto robić notatki, ponieważ autor nie przypomina wydarzeń z poprzednich części.

Surowy klimat staje się w tej opowieści siłą napędową wszystkich zdarzeń, a lojalność zostaje poddana ostatecznej próbie. Wątki śledzone dotąd osobno zaczynają się gwałtownie splatać, co zmienia lokalne starcia na obrzeżach imperium w szeroko zakrojoną walkę o przetrwanie. Całość spaja zderzenie żołnierskiego etosu z desperacją ludzi szukających nowego miejsca do życia. Historię buduje połączenie wojskowego realizmu z narastającą obecnością sił nadprzyrodzonych. Szczegółowo nakreślona logistyka konfliktu – zmęczenie, braki w zaopatrzeniu i ciężar dowódczej odpowiedzialności – wyklucza łatwe rozwiązania, jednocześnie świat bogów przestaje być tylko tłem wierzeń, stając się realnym i często niszczycielskim zagrożeniem dla śmiertelników. Relacje między bohaterami są pozbawione zbędnego sentymentalizmu, krystalizując się w ogniu wspólnych doświadczeń i trudnych wyborów. Postacie nie korzystają z taryfy ulgowej; każdy błąd ma swoje konsekwencje, a każda decyzja wiąże się z wysoką ceną. Lektura gęsta i konkretna, która zamiast prostej rozrywki oferuje wgląd w naturę konfliktu. Tekst, unikając gotowych odpowiedzi, zmusza do refleksji nad ceną przetrwania i kruchością cywilizacji w obliczu bezlitosnych sił. Obraz hartowania się charakterów pokazuje, że ostatecznym zwycięstwem pozostaje zachowanie resztek własnego człowieczeństwa...

Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z ich przyjaciół, którego kazał zamordować. Czytając pierwszą część „Kłamstw” nie mogłem oprzeć się wrażeniu, iż mamy do czynienia z „Żądłem” w wersji fantasy. S. Lynch bardzo mocno wzoruje się na wspomnianym filmie, a kolejne posunięcia i manewry bohaterów naśladują poczynania bohaterów „Żądła”. Nic w tym zresztą złego, bo dlaczego nie skorzystać z dobrych wzorów, doprawiając je własną inwencją? W kolejnych częściach Autor wypływa na głębsze wody, a zamierzony i przeprowadzany przez gang Niecnych Dżentelmenów przekręt okazuje się niewiele znaczącym dodatkiem do szerszej intrygi, ogniskującej się na zemście i walce o władzę, w którą to intrygę nasi bohaterowie zostają bez własnej woli wciągnięci. I tutaj pojawiają się problemy. O ile wzorując się na „Żądle” S. Lynch przedstawiał wydarzenia logicznie i konsekwentnie, o tyle poruszając się samopas na wyższych poziomach komplikacji traci częściowo te walory. W kilku kluczowych punktach fabuły (a i w paru mniej znaczących) rozwój wydarzeń jest mocno naciągany i nielogiczny. Układają się one w sposób bardzo dla głównego bohatera korzystny, sprzeczny jednak ze zdrowym rozsądkiem. Ewentualnie raz jeden mogło mu w ten sposób dopisać szczęście, albo też przeciwnicy (na ogół wysoce inteligentni) popisali się akurat wyjątkową niefrasobliwością, by nie powiedzieć głupotą. Ale kilka razy z rzędu, to już przesada. Odniosłem wrażenie, że Autor tak wysoko zawiesił poprzeczkę, że nie znalazł już logicznego sposobu pokonania jej przez swoich bohaterów. I jako kreator świata oraz zachodzących w powieści wydarzeń, poszedł na skróty. Odczułem z tego powodu wyraźne nieusatysfakcjonowanie. Powyższe uwagi opisują jedyny w moich oczach mankament powieści. Dalej już same superlatywy. Wartka, wciągająca akcja, żywe, jędrne dialogi, udane kreacje bohaterów, którzy potrafią wzbudzić zarówno sympatię jak i zdecydowaną antypatię, nie brakuje też postaci nie do końca jednoznacznych. Najbardziej urzekła mnie jednak kreacja samego powieściowego świata. Niby nic szczególnie oryginalnego, coś w rodzaju renesansowych Włoch (miasto Camorra wydaje się być wzorowane na Wenecji), w tle inne kraje ówczesnej Europy (np. Niemcy), wspomnienia o dawno upadłym imperium (oczywiście rzymskim) itp. Wszystko to jednak podane z olbrzymią swadą i rozmachem, nasycone niezliczoną ilością szczegółów, będących często bardzo oryginalnymi dodatkami Autora, którymi na każdym niemal kroku sypie niczym z rogu obfitości, tryskając kolejnymi, niebanalnymi pomysłami wzbogacającymi i tak już rozbudowany sztafaż powieściowego uniwersum. Powieść godna polecenia, wyróżnia się na tle „taśmowej produkcji” wielu Autorów fantasy.

Jeśli lubicie fantasy, które nie traktuje Was jak dzieci i nie serwuje magicznych kucyków z tęczowymi grzywami, to „Ostrze” jest dokładnie tym, czego potrzebowaliście. Joe Abercrombie stworzył świat, który czuć krwią i przemocą. Dosłownie. Namacalne jest błoto, krew, polityczne intrygi, śmierdzące ulice i ludzie, którzy śmierdzą potem i strachem. To fantasy osadzone tak mocno w realiach ludzkiej natury, że momentami zapominasz, że czytasz fantastykę, a nie mroczną powieść historyczną z lekkim posmakiem magii. I właśnie za to cenię tego autora. Za odwagę, żeby nie uciekać w typowe schematy, tylko pokazać świat brudny, cyniczny i cholernie prawdziwy. Ale największą siłą książki są postacie. Niektóre tryskają takim sarkazmem i czarnym humorem, że nieraz łapałem się na tym, że śmieję się na głos podczas lektury. A na szczycie tej piramidy stoi dla mnie Inkwizytor Glokta. Świetnie napisana postać. Mimo że zajmuje się profesją, przy której tortury inkwizycji hiszpańskiej wyglądają jak delikatna terapia relaksacyjna, jest jedną z najbardziej fascynujących postaci tej książki. Facet jest kaleką, cierpi niewyobrażalny ból przy każdym kroku, ma za sobą koszmar niewoli i tortur, a mimo to rozbraja Cię swoim wisielczym, inteligentnym, bezlitosnym humorem. Polecam.

Wojska Świętej Wojny, dowodzone przez nowo mianowanych przywódców, rozpoczynają marsz. Oczy całego świata zwrócone są na gigantyczne masy przemierzające pogańskie ziemie. Ich jedynym celem jest dotarcie do świętego miasta Shimeh - za wszelką cenę. Richard Scott Bakker kontynuuje swoją mroczną, epicką opowieść – bez cienia wątpliwości spełnia obietnice złożone w poprzedniej książce. To niezwykłe, że napisanie drugiego tomu zajęło mu zaledwie około 2 lat. Historia jest tak gęsta i wielowątkowa, że ​​z pewnością wymagała skrupulatnej pracy. „Wojownik-Prorok” koncentruje się wokół trzech głównych tematów: Świętej Wojny, ludzi ją tworzących i epickich bitew. Zaczynając od pierwszego aspektu, trudno sobie wyobrazić ogromne armie i tłumy – setki tysięcy ludzi – przemierzające niezmierzone tereny, walczące, plądrujące i mordujące. Wszyscy po obu stronach są więźniami wojny, jej okrucieństwa i bezwzględności. Wydarzenia opisane w tej książce skłaniają do refleksji: czy cokolwiek z tego jest uzasadnione? Co popycha tych ludzi do unicestwiania całych plemion, miast i ich dziedzictwa kulturowego? W książce znajduje się wyraźne odniesienie do krucjat, choć nie mam wiedzy historycznej, która pozwoliłaby mi ocenić, na ile inspiracja pochodzi z prawdziwych wydarzeń, więc mogły mi umknąć pewne szczegóły. Po drugie, R. Scott Bakker ma talent do tworzenia wiarygodnych postaci z krwi i kości. Autor szybko pozbawia nas wszelkich złudzeń – postaci czarno-białe tutaj nie istnieją. Relacje między nimi obarczone są również demonami z przeszłości, ciężarem który los każ im w czasie teraźniejszym dźwigać na swoich barkach. Nie wdając się w spoilery, obserwujemy wzloty i upadki relacji Achamiana i Esmenet, machinacje Kellhusa, by przejąć kontrolę nad Świętą Wojną, szaleństwo Xeriusa, psychologiczne dylematy Cnauira. Wszystko to, otulone refleksjami filozoficznymi, tworzy wyjątkowe doświadczenie czytelnicze. Na koniec - bitwy. Nie byłoby przesadą nazwać tę książkę czystą fantastyką militarną. Bakker przedstawia nam co najmniej trzy główne bitwy, wszystkie szczegółowo opisane, momentami wręcz irytujące swoją przesadną szczegółowością. Książka ma świetne tempo, przeplatając melancholijne sceny z epickimi bitwami - wszystkie te elementy idealnie się ze sobą łączą. Same opisy bitew są zazwyczaj nieco zawiłe i niejasne. Bakker rzuca dziesiątkami różnych nazw plemion, rang itp., które są nieistotne dla samej fabuły. Założę się, że celem jest naśladowanie prawdziwej kroniki historycznej napisanej w anachronistycznym stylu, ale nie pomaga to w lekturze. Mimo to, brutalność samej wojny i wiele jej elementów (ach, oblężenie Caraskand…) zostały ukazane w znakomity sposób, co czyni tę książkę jedną z najlepszych powieści fantasy w historii.

Pierwszy tom dał nam dobrych bohaterów, klimat Bizancjum i ciekawe motywy religijne oraz wyścigów rydwanów, z lekką fantastyką w tle. Główny bohater mentalnie zadeklarował się w swojej wizji artystycznej i nieuchronną karą jaką ona wywoła, a dworskie spiski, intrygi kobiet i zbliżająca się wojna, wydają się być nieuchronne. „Władca Cesarzy” samym tytułem obiecuje, że wyższa siła upomni się po Waleriusza II i to od początku ciekawi czytelnika, stawiając pytanie jak to się wszystko skończy. Zaczynamy od wysokiego C, a mianowicie feralnego polowania, podczas którego zraniony zostaje władca państwa na wschód od Sarancjum. Początek jest fenomenalny, bo z miejsca mamy przedstawienie potencjalnej strony konfliktu, jego nieuznającego wdzięczności i zrozumienia władcy oraz twardej kultury groźnego sąsiada. Zdradzę tylko, że lekarze, którzy nie są wstanie uratować władcy przed śmiercią, zostają zesłani na śmierć, a jeden z żołnierzy - mimo tego co miało miejsce - wplątał jeszcze lokalnego medyka w leczenie umierającego króla. Poznajemy więc nowego bohatera od momentu, gdy musi stanąć w obliczu śmiertelnego - dla władcy, ale przede wszystkim samego siebie - zagrożenia. To pełne napięcia otwarcie drugiego tomu robi niemałe wrażenie i czyta się je z przyjemnością. Bassanidzki lekarz jest osobą, która bardzo szybko odbywa swoją "podróż do Sarancjum". Jednocześnie do stolicy wracamy bardzo szybko, otrzymując to co znaliśmy w sporej dawce - intrygi, politykę, specyficzne życie społeczne i nawyki, a także pewne wesele. Spora część książki to przede wszystkim egzystencja w mieście, momentami niemal obyczajówka. Przyjemna, interesująca i wzbudzająca żywe zainteresowanie Bizancjum, nie mniej jednak stawiająca pytanie - co dalej? Gdy do końca zostaje już tylko około stu stron, wydaje się, że czytelnik utknął w punkcie, z którego nie da się wyprowadzić satysfakcjonującego zakończenia. Można nawet się zastanowić czy nie jest to krok w tył względem poprzednika - brak urozmaicającej fantastyki i mniejszy udział wątków religijnych sprawia, że całość wydaje się być nie tyle wariacją Bizancjum, ale jedynie Bizancjum ze zmienionymi nazwami. I wtedy wątek spiskowo-polityczny otrzymuje nagły zwrot - zaskakujący i poprzedzony segmentem niemal thrillerowym, z napięciem, które atakuje jak grom z jasnego nieba. Równolegle, przeplata się wątek hipodromowy, działający nie tylko jako emocjonalne zmaganie, ale wyprowadzający kolejny problem i jeszcze większe zamieszanie. Na początku wydawało mi się, że wszystko dzieje się zbyt niespodziewanie, ale po zastanowieniu jednak stwierdzam, że całość miała odpowiednią podbudowę, a emocje gwarantowane w tym segmencie były pierwszorzędne. To mimo wszystko nie jest lektura o jednej warstwie. Motywem przewodnim jest nieśmiertelność, którą na różne, pośrednie sposoby ludzie pragną osiągnąć, przede wszystkim na przykładzie Waleriusza II i Crispina. Ważne jest też życie miejskie i indywidualne tragedie na tle ważniejszych wydarzeń. Kluczowe dla historii świata wydarzenia równie dobrze mogą być sprowadzone do malowniczego tła w życiu bohaterów. Zostaje to wyłożone kawa na ławę, ale wbrew pozorom - bardzo zręcznie, mając rzeczywiste pokrycie w fabule. Nawet graniczący z byciem pobocznym wątek rodziny senatorów zaczyna lśnić, niczym dowód potwierdzający tę tezę. Co do sukcesji - wyjawić zasadnym jest tylko, że jest ona nie tylko zwrotem dużo odmieniającym w Sarancjum i poza jego granicami, to jeszcze stosownie podbudowanym. Wszystko w duchu Bizancjum, przywołując na myśl początek pierwszego tomu. Myślę, że rozwiązano to bardzo satysfakcjonująco. Jeśli zaś chodzi o kluczową dla całości fabuły mozaikę - otrzymujemy zakończenie słodko-gorzkie, może odrobinę za słodkie, bo początkowo wydające się być niemal idealnym. Właściwie to otrzymujemy Zakończenie przez wielkie Z, bardzo długi epilog niczym filmowy koniec "Powrotu Króla" wypełniony pożegnaniami. Działa on jednak wzorcowo, do ostatniej strony oferując napięcie i mający uzasadnienie w fabule. Polecam. Wybitny początek zrekompensuje obyczajowość, którą niektórzy mogą się znudzić, choć generalnie pierwsza połowa to wszystko to, co kochamy z pierwszego tomu. Dalej są już "tylko" dwa przeplatające się zwroty akcji i długi, satysfakcjonujący finał, wspaniałe odbicie od pierwszej części książki. Na największy plus zasługują kreacje kobiet oraz fakt, że autor potrafi wpoić czytelnikowi żywe zainteresowanie Bizancjum.

Zdecydowanie najtrudniejsza książka jaką miałam przyjemność wysłuchać. I przyznam szczerze, że czytałam opinie, że sam początek trudny, że nie wiadomo o co chodzi… że człowiek zostaje wrzucany w ten świat z tymi wszystkimi gadżetami, nazewnictwem i wiedząc to to i tak dwa razy ją odkładam ale coś mnie jednak ciągnęło do niej. Cały czas słyszałam, że w końcu mi „kliknie” i tak! kliknęło i pochłonął mnie ten świat do reszty. Cały ten świat, kultura, magia i wszystko co jest dookoła jest tak bogate ale jednocześnie na swoim miejscu, nie przesadzone. Jedna z trudniejszych ale i najcudowniejszych książek! Moją ulubioną pistacją jest tutaj Kaladin, może jest to spowodowane tym, że jego tutaj jest najwięcej, najwięcej z przeszłości. Na końcu muszę przyznać zyskuje też Dalinar. Miałam zrobić sobie przerwę między pierwszą a drugą częścią ale nie dam rady ☺️ od razu MUSZĘ wziąć się za drugą.

Stojąc u progu Świętego Shimeh, Święta Wojna jest o krok od osiągnięcia celu. Zostawiwszy za sobą krwawą jatkę i spalone ziemie ich ostateczny cel pozostaje nieosiągnięty. Od początku trylogii mogliśmy przewidzieć, że prędzej czy później będzie to wielki punkt kulminacyjny, do którego prowadzą wszystkie wydarzenia. To powiedziawszy, pierwszą rzeczą, która uderzająco różni się od poprzedniego tomu, jest ton powieści. „Wojownik-Prorok” sprawia wrażenie czystej militarnej fantasy, skupionej na krwawych bitwach. Z kolei tempo „Myśli Tysiąckrotnej” jest znacznie wolniejsze, gdzie przez większość czasu śledzimy przygotowania do ostatecznej bitwy. Moim zdaniem ta zmiana nastroju sprawdza się tutaj naprawdę dobrze i doceniam, że każda książka trylogii gra na nieco innej strunie, zachowując jednak główną melodię. Nie jestem jednak usatysfakcjonowany samym zakończeniem. Autor zdecydowanie pozostawił zbyt wiele pytań bez odpowiedzi. Otrzymujemy raczej zaproszenie do znalezienia odpowiedzi w kolosalnym słowniku lub w kolejnych książkach - czyli tetralogii do tej pory w Polsce niewydanej. Jednak aspekty, w których ta seria naprawdę błyszczy, są nadal obecne w ostatnim tomie. Cała metafizyka i tło filozoficzne, dyskusja o wierze, wolnej woli i religii na tle okrutnej wojny prowadzonej przez narody są warte przemyślenia. Ta książka, podobnie jak poprzednie, to kopalnia złotych cytatów, które zmuszają nas do szczerej refleksji. Pomimo wszystkich wad, to jedna z najlepszych serii fantasy, jakie kiedykolwiek czytałem. Nie tylko ze względu na fabułę i historię, ale także na niemal nieskazitelną, błyskotliwą prozę autora.

Pół żartem, pół serio. Jest tylko jedna rzecz gorsza od źle napisanej książki - książka napisana tak dobrze, że co jakiś czas musisz się zatrzymywać i zachwycać nad tym, jak wspaniale układają się słowa, jak wyjątkowym wyczuciem wykazał się autor, jak świetne rozwiązania wybrał. Tak nie można robić, to wytrąca z immersji. A teraz na poważnie. To książka, która nie śpieszy się. Płynie powoli, pozwala nam złapać oddech, odpocząć, wczuć się w szum wiatru. Nie wiemy, dokąd zmierzamy, ale po prostu ufamy, że to właściwy kierunek. Na pochwałę zasługuje niemalże wszystko. Rothfuss ma niezwykłą lekkość w tworzeniu pamiętnych postaci, zarówno na pierwszym, jak i na drugim, a często nawet na trzecim planie. To w sporej mierze zasługa dialogów, które brzmią swobodnie i naturalnie. Autor pokazał nam jedynie dość niewielki skrawek świata, ale za to zrobił to wiarygodnie i skrupulatnie. Wiemy tyle, ile potrzebujemy i ani grama więcej. To, rzecz jasna, w sporej mierze konsekwencja narracji pierwszoosobowej, którą pisana jest większość książki. To zaleta - pozwala nam zrozumieć i wczuć się w skórę głównego bohatera, Kvothe, który jest postacią ciekawą, rozbudowaną i niejednoznaczną. Jeśli do czegoś mogę się przyczepić, to tylko do końcówki, w której fabularnie Rothfuss zagrał parę złych nut i pewne wydarzenia wybrzmiały nieodpowiednio. Trochę wyglądało to, jakby autor miał problemy z zamknięciem powieści i poszedł na skróty. To jednak za mało, by zmienić mój odbiór tej książki.

Książka rewelacyjna. Jednak trzeba mieć świadomość, że będzie rewelacyjna dla tych, którzy przebrną przez pierwsze 50-70 stron, gdzie ilość nowych słów/treści/poglądów/systemów wartości może być przytłaczająca. Jednak wszystko w niej jest absolutnie rewelacyjne, od postaci, przez historię i świat stworzony aż po zakończenie. Zdecydowanie warto.