Taty misia nigdy nie ma

Świetna książka do przeczytania dziecku przed snem... Kret jest pewien, że Księżyc to najpiękniejsza rzecz na świecie. Postanawia go zdobyć budząc przy tym przyjaciół lasu. Żadnemu ze zwierząt nie wieży, że nigdy nie uda mu się ściągnąć z nieba tego błyszczącego wielkoluda. "Księżyc nie jest tak blisko, jak Ci się wydaje" - mówią kolejno zwierzęta. Pouczająca książka dla dzieci w której znajdziemy piękne ilustracje.

Nie ma w klasie mojego starszego i grupie przedszkolnej młodszego z synów dzieciaka, która za naszą przyczyną nie znałoby tej historii. Ciepła, rodzinna, z morałem i przekazem... "Wielki, zwalisty Pan Misio, mieszkał sobie samotnie..." Zakochacie się, gwarantuję!

Zbiór opowiadań o zwierzętach domowych dla dzieci. Książka edukacyjna w sensie do nauki czytania. Bardzo duże litery w tekście zgodnie z serią o tym samym tytule. Cykl ,,Uczę się czytać’’. Trochę większy format od standardowego. Twarda okładka , po części lakierowana. Dobry gatunek błyszczącego papieru. Ilustracje prześliczne wyczarował Artur Nowicki. Zbiorek opowiadań dotyczy zwierzątek domowych , adoptowanych lub znalezionych w miejscu, gdzie być nie powinny. Treść dotyczy też empatycznych rodzin i osób, którym los zwierząt nie pozostaje obojętny. Znajdziemy tu historię o biało-czarnym kotku, wyżełku, króliku, rudym kotku. Każde z nich odnajduje domy w specyficznych sytuacjach. Przesłaniem dla tych opowiadań jest : Nie kupuj, adoptuj dla dobra zwierząt. Ludzie zmieniają się pod wpływem zwierząt, stają się bardziej otwarci na świat. Nie sądź po pozorach, jak ci się wydaje nawet coś najbardziej dziwnego i niemożliwego. Poruszono też problem deweloperki, zagrabiającej coraz większe tereny pod nowe apartamentowce, niosącej nierzadko krzywdę ludzką. Czasem podczas rozbiórek ludzie tracą też i miejsca pracy, o innym nie wspomnę. Piękne opowiadania niosące empatię ,radość z posiadania zwierząt, otwartość na świat. Pokazują jak dzieci są mądre, czasami swoją wiedzą przewyższają niektórych niezorientowanych dorosłych. Polecam! Szczególnie dla zerówkowiczów i dzieci stawiających pierwsze kroki w czytaniu. Dla tych co kochają zwierzęta i są gotowi nieść im pomoc.

Tym razem "Poczytajki Pomagajki" na tapetę wzięły temat uprzedzeń rasowych ksenofobii. Kiedy czarnoskóra dziewczynka trafia do polskiego przedszkola, wiadomo, że nie będzie różowo. Dzieci niby nie zwracają uwagi na jej odmienność - przynajmniej nie w negatywnym sensie - dopóki pałeczki nie przejmuje Kubuś, który "nie lubi nowych". A nie lubi nowych i innych, ponieważ "jego tata mówi, że nie powinno się ufać obcym"... Dziewczynce - z pomocą mamy i pani przedszkolanki - udaje się odczarować trochę strach przed obcością. Co więcej, udaje im się zainteresować dzieci inną kulturą. A to już pierwszy krok do akceptacji nowej dziewczynki w swoim gronie. Ciekawa pozycja do dyskusji z dziećmi na temat odmienności, innych nacji itp. Tylko finałowe wciśnięcie w usta Kuby przeprosin w suahili było chyba lekką przesadą ;)

Wspaniały zbiór wierszyków dla dzieci, ale i dorośli będą się świetnie bawić, czytając o przygodach różnych zwierzaków- o słoniu, który śni, że jest czajnikiem, o szympansie Szymonie, który nie lubi małpiego gaju, o jeżyku, którego kłują kolce i marzy o miękkim kołnierzu i wielu innych. Z moją siostrzenicą przeczytałyśmy tę książeczkę chyba z tysiąc razy, aktualnie jest naszym numerem jeden.

A mnie się nie podobało. Same opowieści mają sens, owszem, opowiadają o rzeczach trudnych, a jakże, ale w żaden sposób nie mówią jak sobie z nimi radzić. Bliskie mi osoby w różnym wieku rozprawiały się z podobnymi kłopotami jak opisane w książce, ale nie nastąpił nagle gwizd nagle świst para buch koła w ruch i sparaliżowana dziewczynka nie zmieniła się w lokomotywę, nadal pozostała okaleczona i zła na cały świat. Przeczytanie tej ksiażeczki tylko ugruntowało ją w refleksji że wszystko jest do niczego i niesprawiedliwe, a zerowym ratunkiem są złudzenia i malowanie blokowisk na pastelowo. Tak czy siak ksiażka opowiada faktycznie o sprawach problematycznych omijanych przez autorów książek dla dzieci. I super ale mi to nie wystarcza.

Nieco groteskowe ilustracje mają swój urok, moje 5-latce się podobało niemniej wydaje się niedokończona. Przez całą książkę autor zarówno tekstu jak i ilustracji w w sposób ciekawy bawi się iluzją i realizuje przesłanie książki jakim jest to że każdy chce się czuć potrzebny, i w porównaniu do tego zakończenie wydaje się trochę leniwe

Urocza historia, w której trudny temat dziecięcej choroby zostaje pokazany w sposób dodający otuchy i budzący nadzieję. Rzeczywistość nie jest tu sztucznie kolorowana, co nie wyklucza stworzenia opowieści o tym, że nie warto się załamywać i nawet chorując, nie przestawać marzyć.

Moje drugie spotkanie z autorem. Zachwycona Ignatkiem, którego czytałam z dzieciakami na okrągło, z wielkimi oczekiwaniami sięgnęłam po Jajuńcia (nie mam pojęcia jak to się odmienia). I niestety jestem z lekka rozczarowana. Historia czwórki braci, którzy uwielbiali muzykować, a trudna sytuacja rodzinna zmusiła ich do odejścia z domu w celu poszukiwania lepszego życia, jakoś nie do końca mnie porwała. Owszem, było wszystko, ciekawy główny bohater, dość ciekawa grafika, walka dobra ze złem, ale nie zrobiło to na mnie wrażenia. Najmniej podobał mi się chyba główny złoczyńca opowieści, nic specjalnie oryginalnego i odkrywczego i w dodatku o imieniu jeszcze dziwniejszym od imion poszczególnych braci-zajęcy. Dzieci straciły zainteresowanie dość szybko, raczej do tego nie wrócimy.

Jedna z mądrzejszych opowiastek o kolorowym bohaterze. Niby taka sobie historyjka o tym, jak Noddy i Miś chcieli zbudować rakietę. Nie mieli pojęcia, jak się za to zabrać i szukając wiedzy i pomocy u swoich przyjaciół, stworzyli coś na podobieństwo kosmicznego statku. A teraz o najważniejszym wątku- jak mi się wydaje :) Małpka Marta, od początku sceptycznie nastawiona, odradza naszym bohaterom budowanie czegoś, co powinni robić tylko naukowcy. Jej słowa sprowadzają się do jednego "nie uda się wam". Rzeczywiście jest w tym dużo racji, a raczej zdrowego realistycznego podejścia. Jednak! Uwaga! Przy pomocy Wielkouchego to wspaniałe, aczkolwiek dla większości utopijne przedsięwzięcie staje się sukcesem. I tu puenta...trzeba wierzyć w marzenia i robić wszystko, by się spełniły! Nie poddajemy się! Mimo wszechobecnych małpek Mart wokół ;) No i zawsze znajdzie się ktoś, kto pomoże, tak szczerze, a nawet bezinteresownie. Dodam tylko, że Noddy przywiózł Marcie, gwiazdkę z kosmosu, na dowód, że naprawdę tam był. Wiedział bowiem, że na słowo to ona mu nie uwierzy. :) Polecam!

Uwielbiam tę książkę. Zarówno za humor, grubą kreskę, jaką pisane są poszczególne charaktery, klimat uzdrowiska, jaki utworzyła Autorka, a także za ilustracje świetnie wpasowujące się w wariacki, niekrzesany i nieujarzmiony świat seniorskich losów sanatoryjnych. Borowina, werandowanie, baseny i wanny, wieczorki zapoznawcze i pożegnalne, tańce, gimnastyki, rowerki, oświadczyny i flirty towarzyskie - oto esencja sanatoryjnego grafika. Panie się stroją, panowie prężą, wszyscy mają czas na rozmowy i poznawanie siebie (a raczej tej wersji siebie, która ma być najkorzystniejsza dla otoczenia). Humor, dowcip, dystans i znakomity zmysł obserwacyjny, który urzeka od pierwszego utworu (czyli "Wtorek i zapoznawczy wieczorek"),aż po ten ostatni, gdy po tygodniowym turnusie żegnamy się z naszymi bohaterami. Żart, zawsze smaczny, choć czasem dotkliwy, cała galeria zróżnicowanych, ale zawsze dobrze widocznych charakterów, a także nastrój sanatoryjnych scenerii dobrze wpływają na czytelnika. Mam jednak jedną wątpliwość: czy młody słuchacz lub czytelnik tego świetnego dzieła zrozumie i złapie choć ułamek dowcipu Autorki dotyczącego humoru sanatoryjnego? Podejrzewam, że najlepszymi u najwdzięczniejszymi odbiorcami tej pysznej historii będą jednak dorośli czytelnicy.

Wyobraźcie sobie, że to co narysowaliście nagle ożywa i zaczyna mówić do Was z kartki... Jakbyście zareagowali? Zaczęli byście zastanawiać się, czy wszystko z Wami w porządku? Czy posłuchalibyście "przybysza" i rozpoczęli konwersację? Tę drugą opcję wybrali Marcin i Natalka... ⚜️𝗢 𝗰𝘇𝘆𝗺 𝗷𝗲𝘀𝘁? Historia opowiada o tytułowej zebrze, narysowanej na kartce przez chłopca, która marzy o kwiatuszkach, a nie o czarno-białych paskach... Choć świat rysowany przez Marcina jest szalony i trochę magiczny (lew z połową grzywy, niebieskie drzewa!),to emocje, jakie za sobą niesie, są jak najbardziej realne: chęć bycia kimś innym, poczucie, że "nie pasujesz”, strach… i wreszcie – powrót do własnej skóry. Zebra doświadcza wielu sytuacji i uczuć, by w końcu trafić i poczuć się "na swoim miejscu". 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹fantastyczny, dziecięcy świat – Marcin i Natalka rysują światy, w których wszystko może być inne: drzewa, zwierzęta, itp. To doskonała przestrzeń dla wyobraźni! 🔸lekcja bycia sobą – Zebra, rozczarowana własnymi paskami, pragnie być w kwiatki. Z pomocą dzieci zmienia się, ale okazuje się, że zmiany nie zawsze przynoszą szczęście. W końcu lepiej być sobą niż kimś innym 🔹ponadczasowy przekaz. Autorka porusza trudne tematy w ciepły, prosty sposób. Mówi o akceptacji siebie, samotności, lęku, potrzebie przynależności. 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? "Zebra..." z pewnością przemówi do wyobraźni dzieci od 4. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "O zebrze, która chciała być w kwiatki” to mała książeczka z wielkim przesłaniem. Łączy magię dziecięcej wyobraźni, piękne ilustracje i ważną lekcję: że akceptacja siebie jest najcenniejsza. Idealna do wspólnego czytania, ale też rozmowy o emocjach i poczuciu własnej wartości. Nam bohaterowie zwierzęcy w książkach bardzo się podobają, dlatego z przyjemnością wrócimy do tego tytułu.😍 P.S. Książka zdobyła wyróżnienie w konkursie „Dziecięcy Bestseller Roku 2004”

Bądź sobą. Nie udawaj kogoś, kim nie jesteś. Takie przesłanie przemawia z książki "Wilczek" autorstwa niemieckiej pisarki Gerdy Wagener, opatrzonej ilustracjami wybitnego artysty Józefa Wilkonia. Wilczek urodził się inny niż jego siostry i bracia. Nie polował na króliki, ale się z nimi bawił, nie łapał ryb tylko ścigał się z nimi w wodzie. Uwielbiał jeść szczaw. Martwilo to jego rodziców. Gdy mu o tym powiedzieli, Wilczkowi zrobiło się smutno i uciekł, aby się wypłakać i pożalić, że nikt się go nie boi, bo nie jest jak inne wilki. Z pomocą przyszła mu Mysz Myszata. Wymyśliła coś, dzięki czemu Wilczek miał stać się groźniejszy. Czy to się udało? Piękna opowieść o tym, że każdy jest inny ale dzięki temu jedyny w swoim rodzaju, że nie ma sensu udawać kogoś innego. Trzeba zaakceptować to, kim się jest i jakim się jest, i nie starać się upodabniać do innych.

Prześliczna, mądra, pouczająca i terapeutyczna książeczka o tym, czy łatwo jest znaleźć prawdziwego przyjaciela. Czy podczas tego żmudnego procesu można natrafić na zasadzki? Czym jest prawdziwa przyjaźń i jak ją rozpoznać? Pewna dziewczynka była bardzo samotna, nie miała się z kim bawić i trochę się nudziła. Pragnęła na gwałt znaleźć sobie przyjaciela, nie kolegę czy koleżankę. Nie bez kozery mówi się, żeby kogoś dobrze poznać, trzeba najpierw beczkę soli z nim zjeść. Wyobrażała sobie, że przyjaciel to ten z kim można się świetnie bawić, gdyż lubi te same rozrywki co ona. Ktoś kto potrafi wysłuchać i nie wyśmiewa przy tym, kto czuje i myśli podobnie, z kim można porozmawiać od serca ,kto zawsze stanie w jej obronie. Piękna definicja i cudne wyobrażenie. Niestety nie tak prosto jest znaleźć prawdziwą przyjaźń, która wszystko wybacza i kocha pomimo. Dziewczynka długo myślała nad tym kto byłby najlepszy u jej boku. Analizowała krowę, konia, żabę oraz inne zwierzątka, aż zdecydowała ,że najlepszym kandydatem byłby koala. Na swojej drodze jednak ,dziewczynka spotkała jedynie samotnego jak ona krokodyla. A, że tonący brzytwy się chwyta , zdesperowana próbowała nawiązać z nim nić przyjaźni. Nadała mu nawet imię Koala. Ale samo imię nie wystarczyło. Krokodyl był i zawsze będzie tylko krokodylem. Gad był toksycznym przyjacielem, manipulował dziewczynką, wpędzał na każdym kroku w poczucie winy. Im więcej się ona starała, tym było coraz gorzej w ich relacjach. Nie była przy nim bezpieczna, w każdej chwili mógł ją zjeść. Dziewczynka myślała, że krokodyl w końcu się zmieni, ale to nie następowało i nie czuła się najlepiej w ich związku. To nie była prawdziwa przyjaźń, nie uskrzydlała jej ,a wprost przeciwnie ograniczała i czyniła spustoszenie w jej życiu. Dziewczynka postanowiła trzymać się z daleka od niebezpiecznego przyjaciela. Czy dziewczynka spotkała jeszcze prawdziwego przyjaciela? Jak potoczyły się jej dalsze losy? Co się stało z krokodylem? O wszystkim przeczytacie w książeczce i znajdziecie odpowiedzi na te pytania. Razem z dziećmi obejrzycie piękne ,kolorowe ilustracje. A dla Was kochani rodzice jest specjalna wkładka ze wskazówkami ,jak przeprowadzić rozmowę z dzieckiem i wytłumaczyć mu ,żeby w życiu kierowało się sercem i rozumem w doborze przyjaciela, żeby nie było rozczarowane na przyszłość i pogrążone w niepotrzebnym smutku . Krokodyle najlepiej obserwuje się w ogrodzie zoologicznym, więc proponuję udać się z dziećmi na piękną wycieczkę. Nie stoi nic na przeszkodzie by zostały ulubionymi zwierzątkami waszego dziecka, ale nie przyjaciółmi. A to już poważna różnica.

Wzruszająca książeczka o trudnej dziecięcej miłości i o odwadze. Kotopies jest dziwakiem. Nie udał się krawcowej Joli, oj nie udał. Ni to kot, ni to pies. Za krótki ogon, brak wibrysów. No dziwadło! To dziwaczne gałgankowe stworzonko trafia do wyjątkowej dziewczynki Oli. I rodzi się miłość. Czysta, dziecięca, przytulankowa. Miłość wbrew wszystkim uśmieszkom i złośliwostkom, drwinkom i wredotkom. Potrzeba tylko trochę odwagi, aby móc być sobą i kochać po swojemu.

W zalewie lepszych i gorszych książek dla dzieci wcale nie tak łatwo znaleźć coś wyjątkowego, a ta książka taka właśnie jest. Czytałam ją moim przedszkolakom, ale nie jestem pewna komu podobała się bardziej, mnie czy im ;) Dla mnie była zachwycająca. O tym, że ktoś może być inny niż wszyscy, iść swoją drogą, mieć swoją pasję i to wcale nie znaczy, że jest gorszy. Ta różnorodność czasem może uratować resztę, może być wyjątkowo cenna. To też książka o odwadze bycia sobą w maistreamowym świecie, ale też książka o książkach, o pasji czytania. I o miłości do biblioteki. I wszystko to świetnie napisane, ciekawie zilustrowane i dostosowane do dzieci. Miodzio :)