Powrót na pustynię

Bardzo fajna, beletryzowana historia jednego z największych rycerzy polskich w historii, aczkolwiek Kuczyński pisze nie tylko o nim, a przedstawia sceny z życia zarówno Jagiełły, jak i Zygmunta Luksemburskiego, a nawet Krzyżaków. Wszystko podparte rzetelnymi źródłami historycznymi (na czele z Długoszem),więc jest solidnie. Kilka scen i anegdot zapadło w pamięć.

Publikacja o Zawiszy nie będąca biografią ale rysem wydarzeń w których ten sławny rycerz brał udział - tak można krótko opisać książkę. Informacje o rycerzu z Garbowa zachowały się skąpe w porównaniu z jego sławą. Dlatego zadziwiająco dobrze autorka napisała książkę, gdzie wątki wielkiej polityki łączą się z postacią Zawiszy. Mamy tutaj postać nie tylko rębajły jakich wiele w tamtych czasach ale zdolnego dyplomaty a może nawet kogoś więcej, szpiega, agenta wpływu ? W końcu przebywał na dworze Zygmunta Luksemburczyka, który jak wiadomo więcej przeszkadzał niż pomagał polityce Krakowa. A mimo to Zawisza doprowadzał swoimi poczynaniami do łagodzenia sytuacji. Książka wielowątkowa, napisana bardzo dobrym językiem, którą czyta się szybko i przyjemnie.

Pisarz był dwukrotnie nominowany w latach 1957 i 1959 do Nagrody Nobla. Niestety, nie był komunistą, jak chociażby Szymborska, czy działaczkom, jak ta druga "gwiazda" antychrześcijańsko - tęczowo - lewackiego odchylenia i d.... zbita, jak to się mówi. O tym, że autor był świetnym historykiem i obserwatorem niech świadczy fakt, że w 1947 r. w " Odrodzeniu " napisał: " Niebawem rozpoczną Niemcy wielką ofensywę moralną przeciw tym, których wczoraj zabijali i tępili z zamiarem całkowitej zagłady. W coraz już śmielszej propagandzie ludność polska, nawet księża polscy są przedstawiani jako nieludzcy oprawcy na Ziemiach Odzyskanych, Można być pewnym, że w niedalekiej przyszłości znajdą się pióra dość nikczemne, by, najpierw zohydzić męczeńskie narody, następnie zaryzykować rehabilitację katów Europy. Nie wystarczy protestować, karcić, oburzać się, trzeba zmusić do myślenia, trzeba także pióra złamać wstydem. Może to zaś uczynić tylko ciągła naoczność faktów " No, tak. Wszystko przewidział, tylko jednego... nie. Nie połączył faktów związanych z rozbiorami Polski z tym, że należy do Wielkiego Narodu IDIOTÓW. Powinien przewidzieć, że kilka dekad później, Polską będzie rządził niemiecki namiestnik !!! Książkę POLECAM !!!

Opisem książki nie chcę zanudzać, redakcyjny jest wystarczający. O tym, że autor był świetnym historykiem i obserwatorem niech świadczy fakt, że w 1947 r. w " Odrodzeniu " napisał: " Niebawem rozpoczną Niemcy wielką ofensywę moralną przeciw tym, których wczoraj zabijali i tępili z zamiarem całkowitej zagłady. W coraz już śmielszej propagandzie ludność polska, nawet księża polscy są przedstawiani jako nieludzcy oprawcy na Ziemiach Odzyskanych, Można być pewnym, że w niedalekiej przyszłości znajdą się pióra dość nikczemne, by, najpierw zohydzić męczeńskie narody, następnie zaryzykować rehabilitację katów Europy. Nie wystarczy protestować, karcić, oburzać się, trzeba zmusić do myślenia, trzeba także pióra złamać wstydem. Może to zaś uczynić tylko ciągła naoczność faktów " No, tak. Wszystko przewidział, tylko jednego - nie. Nie połączył faktów związanych z rozbiorami Polski z tym, że należy do Wielkiego Narodu IDIOTÓW. Powinien przewidzieć, że kilka dekad później, Polską będzie rządził NIEMIEC !!! Książkę POLECAM !!!

Powieść opisuje ostatnie bodajże, 12 lat panowania księcia Bolesława Chrobrego. Obok głównej postaci występuje Mieszko Lambert i jego żona Rycheza. Charaktery postaci oddane są szybko i skrótowo. Akcja nie wchodzi w wątki poboczne, nie ubarwia lektury opisami. Nie mamy szerokiego przekroju warunków życia, sposobu myślenia i działania ludzi tamtej epoki (w tym wybitny był Gołubiew "Bolesław Chrobry"). Akcja jest wartka. Oprócz wojen, głownie z Cesarzem, mamy sceny dworskie, a nawet małżeńskie. Apropo scen dworskich. W opisach występują wszędzie "zamki". Kraków, Gniezno,Poznań, Ostrów Lednicki (nazywany Lednogórą) - wszędzie są zamki, sale, krużganki i nawet "baszty". Nasze skromne palatia zostają tutaj zamkami. Gdyby tak powieść umieścić ok. 200 lat później to proszę bardzo. Tymczasem widziane własnym okiem palatia piastowskie nijak nie pasują do wrażenia z książki. Ale cóż, prawo autora. Samo państwo polańskiego księcia wybija się na kraj obecny w kulturze światowej, w mierze większej niż pozwala na to sądzić historia. Mieszko Lambert odwiedza Konstantynopol, skąd przywozi mapę świata. Podstawowym tematem dyskusji są relacje polityczne państw ościennych - Czechy, Ruś, Cesarstwo, Rzym i papieże, wikingowie, Węgry, nawet Brytania. Co więcej, na dworze mieszka dyskutuje się o wyprawie wikingów do Ameryki i Perskich teoriach nad kulistością ziemi. Słowem, cały świat. A w środku kraj pełen puszcz, a w nim spolonizowana Rycheza (dobra Niemka) i nieudani synowie Bolesława. Ciekawie ujęty jest Bezprym. Wygnany, a jednak pojawiający się na dworze. Okryty zmową milczenia. Wyklęty? Powraca na ostatniej stronie jako osoba godna swojego ojca, wzniecając niepokój czytelnika o los królestwa po 1025 roku. Czyta się szybko i przyjemnie. Język nie jest sztucznie archaizowany. Nie ma nadmiaru dygresji, scen społecznych, wylewnego przedstawiania charakterów. Ułatwia to skupienie na książce, ale też nieco zubaża warstwę pejzażu ówczesnych czasów. Warto, warto przeczytać. Polska pierwszych piastów jest okryta romantyczną legendą puszcz, misjonarzy, pogańskiego swarożyca, drewnianych grodów i pierwszych kontaktów "ze światem". I w tej powieści jest to odczuwalne. Ach jak by to było urodzić się wtedy....

Książka o podboju przez Hiszpan Imperium Inków. Z perspektywy Hiszpan. Poszukiwanie złota, znalezienie kraju Inków, podbój imperium, ustanowienie peruwiańskiej kolonii hiszpańskiej i jej historia aż do śmierci ostatniego z czterech Pizarrów. Napisane w formie książki przygodowej, jest to kontynuacja "Dzieci Słońca" tego samego autora, choć wydana wcześniej. Dawno tak szybko żadnej książki nie przeczytałem, tematem byłem od drugiej strony zainteresowany czyli Inkami, konkwistadorzy w ogóle nie wzbudzali mojego zainteresowania. Czyta się jak fantasy, odkrywanie nieznanych, bajkowych, magicznych, zaginionych krain pełnych złota, klejnotów i innych skarbów, ekspedycje wodne i lądowe, wojny, bitwy, pojedynki na pustyniach, w górach, dżunglach tropikalnych, mnóstwo różnych postaci historycznych, fauny i flory, zderzenie kilku różnych cywilizacji na płaszczyznach kulturowych, militarnych, religijnych i innych. Ciekawostka dla kolekcjonerów - posiadam wydanie z lat 70tych, które ma biało-czarną okładkę i kolorową obwolutę (z innym rysunkiem). Późniejsze wydania z lat 80tych miały kolorowe okładki bez obwoluty. Książka używana warta 1 zł (złotówkę) w roku 2022 na internecie. W tej chwili jest bardzo dobry ekonomicznie czas na zakup książek, ze względu na zasyp rynku nie tylko książkami, żyjemy obecnie w świecie, gdzie "przelewa się" nadmiar informacji i rozrywki, można za pół darmo kupić świetne książki, które leżą gdzieś z tyłu w tle niezauważane, zasłonięte przez inne rzeczy. Warto z tego skorzystać bo czasy się zmieniają, zorganizować sobie miejsce fizyczne i zaopatrzyć się w interesujące tytuły. Pamiętam, że kiedyś nie było mnie stać na jedną nową książkę w miesiącu, a używane kosztowały kilka razy tyle na rynku wtórnym, bo wyszły z druku (i to jeden z powodów dla których w Polsce darmowe biblioteki istnieją).

Jedna z moich ulubionych książek, wielokrotnie przeczytana. Rzecz o czasach ostatniego króla w Polsce, a także o przedstawicielu tych czasów Karolu Radziwiłł. Postać bardzo ciekawa, z jednej strony jak gwiazda rocka w dzisiejszych czasach, z drugiej strony ograniczony intelektualnie furiat z pomysłąmi nie mogącymi się spełnić

Tę książkę do czytania dał mi - lata temu - dziadek. Pamiętam jak dzięki temu była WAŻNA, i jak bardzo mi się podobała. Teraz, po kilkudziesięciu latach wróciłam do niej:) oprócz kilku niemiłosiernych wtrętów o zasługach radzieckich uczonych dla odkryć sumeryjskich, czy egipskich - czyta się ją dalej z wielkim zaciekawieniem. Dzięki dziadku!

Książka pozytywnie mnie zaskoczyła. Spodziewałem się lekkiej przygodówki z morskim klimatem, luźno nawiązującej do faktów, czegoś w stylu „Kapitana Blooda”. Tymczasem otrzymałem zbeletryzowany opis autentycznych wydarzeń, z wiernym odwzorowaniem życia na pokładzie XIX-wiecznych angielskich żaglowców oraz interesującym ukazaniem ówczesnych stosunków społecznych, nie tylko w obrębie floty.

Osterloffa czyta się jednym tchem. Rzadko który autor książek historycznych pisze tak ciekawie I zajmująco. Historia ludów doliny Meksyku od Tolteków do ostatniego króla Azteków Montezumy II. Dzieje, legendy, wierzenia, wybitne postaci. Dla szerokiego odbiorcy, także dla młodzieży.

Książka wydana w latach 60-tych ubiegłego wieku, ale dopiero kilka dni temu ją odkryłem i przeczytałem. Nie wiem jak Pan Jerzy Cepik to zrobił, jakim niewytłumaczalnym sposobem mnie omamił swoją elokwencją i stylem pisania. Wiem, że opowieść mnie pochłonęła bez reszty co jest niezwykle trudne w moim przypadku, bo jestem dosyć wybredny i potrafię przestać czytać książkę w połowie powieści, jeśli się nie podoba. W trakcie przewracania kolejnych stron i zagłębiania się w opisane wydarzenia czułem, że jestem w samym środku historii. To JA sam biłem się z wikingami, wybudowałem Poznań, ochrzciłem Polan, zwyciężyłem pod Cedynią.

Wbrew układowi tytułu więcej w tej książce o cesarstwie wczesnobizantyńskim niż o postaci cesarza Justyniana Wielkiego. To zwięzłe, chociaż bynajmniej nie powierzchowne, przedstawienie państwa oraz epoki. Autor nadał wykładowi porządek rzeczowy, widać przy tym wyraźnie, iż preferuje pewne tematy, inne traktując marginalnie. Szczególną uwagę poświęcił kwestiom wyznaniowym (przyznać trzeba, iż spory doktrynalne w obrębie chrześcijaństwa pasjonowały zarówno samego Justyniana jak i jemu współczesnych, posiadały też olbrzymią wagę polityczną),prawnym (z omówieniem wiekopomnego „Kodeksu Justyniana”, uporządkowanego zbioru prawa rzymskiego, który odegrał olbrzymią rolę w dziejach prawodawstwa europejskiego),a także budowlom cesarskim (z arcydziełem architektury, kościołem Hagia Sophia na czele). Po macoszemu potraktowano natomiast wojny Justyniana, o których zaledwie się wspomina. Sprawy osobiste także znajdują się na uboczu, pomimo zachowania się dotyczącego ich szczególnego źródła: „Historii sekretnej” autorstwa Prokopiusza, paszkwilu przedstawiającego w skandalicznym świetle Justyniana oraz jego żonę, cesarzową Teodorę. Rozdział poświęcony osobie cesarzowej (skądinąd faktycznej współwładczyni cesarstwa) również zajmuje się głównie kwestią sporów wyznaniowych. Wartość opracowania podnoszą liczne i trafnie dobrane cytaty ze źródeł z epoki, ilustrujące omawiane zagadnienia. Interesujące są również zamieszczone w osobnym aneksie obszerne biogramy kilku najwybitniejszych postaci VI w. Ogólną ocenę obniża fatalne opracowanie redakcyjne książki. Występują liczne błędy rzeczowe, omyłki dotyczące dat, osób, wydarzeń, nazw geograficznych itp. Trudno przypuszczać, by poczynił je sam Autor, wydają się raczej skutkiem niedbałości tłumaczki oraz obydwu redaktorek, przy czym pani „redaktor merytorycznej” można zarzucić po prostu brak elementarnej wiedzy o historii średniowiecznej (i nie tylko średniowiecznej) Europy. Tzw. „czeskie błędy” w datacji wydarzeń można jeszcze wytłumaczyć pechowymi omyłkami, ale uczynienie z króla Franków Chlodwiga (jednej z kluczowych postaci w dziejach średniowiecza) „królowej Franków Chlodwig” (s. 125, powtórzono to w indeksie, trudno więc mówić o literówce albo chochliku drukarskim) woła o przysłowiową pomstę do nieba i świadczy o braku jakiegokolwiek rozeznania w dziejach średniowiecza. A może to zastosowana już w 2008 r. (rok polskiego wydania książki) forpoczta wysilonego używania feminatywów? Bardziej prawdopodobne wydaje się albo nieświadome nawiązanie do humoru spod znaku niezapomnianej „Seksmisji”, albo wspomniany brak wiedzy. W tym drugim wypadku nie byłby to pierwszy raz w wykonaniu redaktorów wydawnictwa Bellona.

Autor bestselleru " Doktor Jekyll i Mr. Hyde " i niezapomnianej " Wyspy skarbów". Trudno żebym nie rekomendował kolejnej książki tego autora z okresu mojej młodości. Po śmierci autora została ukończona przez A. Q. - C. Pojedynki, ucieczki, romanse, okres wojen napoleońskich i plan odzyskania spadku po bogatym dziadku. Do tej pory przygodowe książki autora uznawane są za jedne z najlepszych w historii literatury angielskiej. Należą do światowej klasyki !!! POLECAM !!!

Czytelnik znajdzie w tej książce szereg trafnych spostrzeżeń i refleksji, włożonych przez autora w dialogi znanych postaci historycznych, z których wynika przesłanie, dlaczego polsko-litewska kampania w księstwie moskiewskim na początku XVII wieku zakończyła się ostatecznie niepowodzeniem. Poza tym pełno w powieści opisów walk i przygód, których uczestnikami byli trzej młodzi i silni bracia cioteczni i stryjeczni o nazwisku Lis.

W mojej opinii bardzo dobra książka, choć zgadzam się z przedmówcami, że "Kierunek Lwów" nieco gorzej odebrałem. Mimo to spodobała mi się do tego stopnia, że sięgnąłbym po nią jeszcze raz - nie żałuję, że przeczytałem - warto. Lubię wspomnienia więc polecam! :)

Książkę, właśnie to rekomendowane wydanie, odkryłem u dziadka na strych w dużym wiklinowym koszu na pranie, pełnym książek. Większość z nich to były powieści historyczne z okresu zaborów i po I wojnie światowej. Do tej pory pamiętam zdziwienie i niedowierzanie jak porównywałem moje doświadczenia z propagandą socjalistyczną w szkole podstawowej, a rzeczywistością opisywaną w książkach o życiu w ZSRR po rewolucji. Z sentymentu, 9 gwiazdek !!! POLECAM !!!

Książkę przeczytałam dawno temu.Wtedy myślałam że bohaterowie jej są postaciami wybitnie fikcyjnymi.Jakież było moje wielkie zdumienie,kiedy całkiem niedawno,dowiedziałam się że jestem w wielkim błędzie.Czyta się ją ,, jednym tchem,,-a ja osobiście wiele razy już do niej wracałam przez lata jej posiadania.

,,Dzieje pierwszej krucjaty” to wyjątkowy zabytek średniowiecznego kronikarstwa. Anonimowy autor dzieła brał udział we wszystkich opisywanych przez siebie wydarzeniach, co sprawiało, że doskonale znał przebieg opisywanych przez siebie wydarzeń. Mimo tego, jest raczej bezstronny (może poza opisem działań Boemunda, którego mądrość i odwaga zostały nieco podkoloryzowane, co oznacza, że nasz autor był prawdopodobnie Normanem). Jak na średniowiecze, jest to bardzo dojrzałe dzieło: autor nie próbował przedstawić działań krzyżowców w bardziej przychylnym świetle, niż w rzeczywistości. Nie ukrywał w żaden sposób popełnianych przez ,,pobożnych pielgrzymów” zbrodni i bluźnierstw, jak mordowanie niewinnych, łamanie danego słowa i bezczeszczenia zwłok pokonanych Turków. Nie próbował również wyolbrzymiać zwycięstw krzyżowców, poprzez bardzo popularne w dowolnej epoce, mnożenie liczby pokonanych. Jedynie podkreślanie ,,świętości'' ich misji i określanie poległych rycerzy jako męczenników przypomina, że wyprawa Franków jest krucjatą. Jego styl jest bardzo oszczędny i dynamiczny. Wielkie wydarzenia zostały przedstawione w zaledwie kilku zdaniach, co sprawia, że treść kroniki jest po brzegi wypełniona akcją. Mowy i opisy pojawiają sporadycznie i są wręcz surowe. Jak na dwuletnią wyprawę, opis ten jest bardzo krótki. Warto go przeczytać, gdyż w lekki i przystępny sposób można wiele się dowiedzieć o średniowiecznej mentalności i tym niezwykłym spotkaniu europejskiego, żydowskiego, wschodniego i muzułmańskiego świata.