Kawaler złotej ostrogi

Akcja rozgrywająca się tuż przed walna bitwą z Krzyżakami. Książka zaskoczyła mnie pozytywnie, ponieważ podchodziłem do niej jak do szybkiej historyjki do połknięcia na raz. Jest ciekawa i gdyby autorka pokusiła się o rozszerzenie opowieści, dodanie kilku wątków i faktów historycznych to można by mówić o konkurencji dla "Krzyżaków" Sienkiewicza. Niemniej utwór napisany jest sprawnie, choć staropolszczyzną, co według nie dodaje mu uroku i klimatu. Do przeczytania w wolny wieczór.

" Bo jeśli za mało książek znasz, to ci wychodzi na twarz " W. Młynarski " Kto czyta książki, żyje podwójnie " U. Eco O tej książce piszę, żeby pokazać w jaki sposób czytanie książek od najmłodszych lat może wpłynąć na rozwój przyszłych zainteresowań i zasad moralnych. Ta książka ( znaleziona u dziadka na strych w dużym wiklinowym koszu na pranie, całym wypełnionym książkami ), to PIERWSZE moje spotkanie z Napoleonem, Polakami walczącymi u jego boku, patriotyzmem, miłością do OJCZYZNY, ale też początku, ciągle pojawiających się u mnie pytań: CO BYŁO DALEJ ? JAK TO SIĘ SKOŃCZYŁO ? GDZIE MOGĘ SIĘ TEGO DOWIEDZIEĆ ? Wszystkie książki autora POLECAM !!!

nigdy nie spodziewałam się, że w polskim romantyzmie znajdę powieść przygodową, awanturniczą z ciekawym wątkiem powieści gotyckiej, muszę przyznać, ze trochę nieznana perełka. choć potrzebowała czasu na rozwinięcie się, to miała momenty kiedy nie mogłam jej odłożyć, co sprawiało, że była to zdecydowanie przyjemna lektura. łączyło się tutaj trochę wątków historycznych i niepodległościowych, które znamy dobrze z utworów Mickiewicza i Słowackiego, ale w "Zaklętym dworze" łączą się z gotyckim zamczyskiem, duchami i wielką tajemnicą, która dla nas nie jest tak oczywista.

Dawno, dawno temu, w latach 80. w telewizji leciał kilkuodcinkowy serial "Rycerze i rabusie". Widziałem z napisów początkowych, że był na podstawie prozy Józefa Hena, ale niestety, w okolicznych bibliotekach książki nie było. Przypomniałem o niej sobie kilka lat temu, nabyłem i - niestety dopiero teraz - przeczytałem. Dla mnie - pasjonata historii - te wydane krótko po moich urodzinach książeczki to cud-miód. Przygoda pełną gębą, zagadka kryminalna goni zagadkę. No i Jacek Dydyński. Wzór-konspekt zakapiora siedemnastowiecznego. Autor we wstępie zaznacza, że wielki wpływ miała na niego lektura "Prawem i lewem" Łozińskiego. Polecam swoją drogą, ciekawe studium tamtych czasów. I te rysunki... Jana Marcina Szancera nie trzeba nikomu rekomendować. Szkoda, że stworzył rysunki tylko do pierwszego tomu. Bardzo gorąco polecam.

Tytuł odnosi się do nazwy statku wodnego. Jednak jest jeden główny bohater – kapitan tego okrętu, Robert Hawkins, który z listem kaperskim przeżywa różne przygody na lądzie oraz morzach i oceanach. Są wątki dramatyczne i romantyczne. To pisarskie dzieło życia Verney'a Lovetta Camerona. Niestety, autor przedwcześnie umiera w 1894 roku w wyniku wypadku podczas powrotu z polowania w Anglii, więc nie ma szansy powtórzenia sukcesu pisarskiego. Według mnie "Czarny Książę" stanowi uzupełnienie powieści przygodowych i łotrzykowskich. Myślę, że wielbiciele twórczości Aleksandra Dumasa (ojca) są zadowoleni. Jest to przykład literatury młodzieżowej – dla chłopców. Ciekawą "Przedmowę" pisze Mieczysław Fleszar. Przedstawia istotne tło historyczne. Jednak wprowadza mylące daty wojny siedmioletniej, dlatego uczulam na ten błąd.

Niezwykłe przygody dzieciństwa Sięganie po książki z dzieciństwa jest bardzo ryzykowne. Czasami przywracają pamięć o latach minionych i niejedna łza tęsknoty za dzieciństwem skapnie na jej karty. Czasami jest to rozczarowanie i zadawanie sobie pytania "Co ja widziałe(a)m w tej książce.... "Niezwykłe choć prawdziwe przygody kapitana Korkorana" Alfreda Assollanta położył mi pod choinkę Mikołaj, może być święty. Doskonale wiedział, że jestem już po lekturze "W pustyni i W puszczy" Sienkiewicza i całkowicie wchłonęły mnie "Dzieci kapitana Granta" Vernego. Dostarczył mi mniej, a właściwie zupełnie nieznaną książkę, też z gatunku przygodowych w dalekich obcych krajach, bym tym razem poznała Indie. Oczywiście, ze przeczytałam z wypiekami na twarzy. Ach, być księżniczką Sitą, ach, rozkochać w sobie dzielnego kapitana, a przede wszystkim mieć Luizę! Ta ostatnia to tygrys bengalski, oswojony, rozumiejący ludzką mowę i posłuszny, przepraszam, posłuszna swemu panu. Gdybym miała takiego tygrysa, nikt by mnie nie podskoczył, a przede wszystkim Basieńka, koleżanka z klasy, z którą rywalizowałam we wszystkim co się dało. Książka przeniosła mnie do dalekich Indii, zatem musiała w atlasie świata zobaczyć, gdzie są, a w encyklopedii, stającej w domu na półce z książkami, sprawdzić co w ogóle jest.... Bo ongiś kochane dzieci, internetu nie było, ale na szczęście książek istniało mnóstwo... Oczywiście czekacie na wrażenia po latach... też byłam ich ciekawa, kiedy zabrałam się za czytanie. O, kochany czasie dzieciństwa.... Jakże niewiele było trzeba, żeby wywołać emocje i skierować umysł w stronę wiedzy... "Niezwykłe choć prawdziwe..." rzeczywiście są utworem dla dzieci, być może tylko dla dzieci z poprzedniej epoki. Utwór naiwny i prosty. Zło jest złem. Dobro dobrem. Nie ma nic pomiędzy nimi. Ten, który schodzi z drogi zła, od razu trafia na dobry szlak. Miłość jest miłością od pierwszego wejrzenia i nie ma żadnej seksualności. Wojna jest wojną i ludzie giną jak na wojnie. Złych ginie więcej. Czy książka ma coś wspólnego z prawdziwymi wydarzeniami? Ma. Tak samo jak nasza narodowa lektura "W pustyni i w puszczy". Możemy rozpocząć dyskusję. Wśród wielu opinii o przygodach Korkorana pojawiała się ostra krytyka. Zupełnie tego nie rozumiem. Książka jest dla dzieci. Niech więc dzieci się wypowiadają. Pytanie tylko - które? Te z lat minionych czy te współczesne?

129/130/2025 Wyzwanie LC sierpień 2025 - Z liczbą w tytule Bardzo fajny zbiorek. Ambrose Bierce wygląda mi na pasjonata panter. Bolesław Prus przepięknie odmalowuje skąpstwo swego bohatera, Świętoszek Moliera może się schować. Przejmujące są opowiadania O. Henry'ego "Ostatni liść", "Dubeltowy oszust" i "Dary magów". No i na deser Puszkin. Bardzo polecam. Jeszcze zdążycie w sierpniu, akurat na liczbowe wyzwanie :-) "A Włoszka była niezmęczona. Należała do rzędu tych kobiet, które byłyby najszczęśliwsze, gdyby mogły jednocześnie po dwa wyrazy wymawiać." "NA pół umarły z trwogi egoista uczuł tak silne kopnięcie w miejsce, położone między piętami i karkiem, że wyleciał w powietrze z prędkością kuli armatniej."

Fajna książka historyczna. Pisana językiem z epoki. Fabuła najpierw rozwija się powoli, ale później tło historyczne przyspiesza. Ciekawy opis postaw ludzkich końca I Rzeczpospolitej i początków epoki Napoleona. W prost pokazano postawy kolaboracji i totalnego braku zainteresowania ojczyzną tamtych obywateli. Nieliczni patrioci walczą z ogółem - odbrązawia naród polski. Część obyczajowa ciekawie zawiązana w pewnym momencie zatrzymuje się i przeciąga. Rozwiązanie miało potencjał ale cóż. Polecam osobom interesującym się historią ale nie ekspertom w tej dziedzinie, nic nowego tam nie znajdą.

Natalia „Nata” Rolleczek przeszła do historii polskiej literatury jako autorka powieści „Drewniany różaniec”. Opisała w niej swoje traumatyczne wspomnienia z pobytu w sierocińcu prowadzonego przez siostry zakonne. Wielu nie mogło jej tego wybaczyć. Rolleczek, której życie osobiste również się nie układało znalazła ucieczkę w świecie wyobraźni. Zdobyła spore uznanie jako autorka książek dla młodzieży. Również atrakcyjny okazał się dla niej świat starożytny. „Trzy córki króla” znalazłem przez przypadek w bibliotece, jeszcze gdy byłem nastolatkiem. Sięgnąłem również po tą książkę w wieku dojrzałym i ciągle dobrze się ją czyta. Sekret Rolleczek polega na tym, że umie snuć wciagające opowieści. Interesujący jest sam czas akcji powieści. Zazwyczaj starożytność to starożytny Rzym u schyłku republiki lub rządy pierwszej dynastii cesarskiej. Rolleczek wyczarowała przed nami niezwykły świat hellenistycznej monarchii Seleukidów pod rządami Antiocha III Wielkiego. Seleukidzi przejęli największą cześć dawnego imperium Aleksandra Wielkiego. Sami mówiący po grecku rządzili rozległymi terenami na których mieszały się kultury i języki. Egzotyki tej hellenistycznej monarchii dodaje choćby hodowla słoni, służących również do celów militarnych. Oczywiście największym atutem powieści są tytułowe trzy córki króla. Każda inna i każda fascynująca. Najstarsze Laodike jest zimna, władczaoddająca się mistycyzmowi, Antiochis to przykład słodkiej idiotki, a Kleopatra to typ rozsądnej władczyni. Zreszta pierwszej tego imienia wśród egipskich królowych (ta najslynniejsza była siódma i była potomkinią naszej bohaterki). Każda mimo swoich dominujących cech wykazuje się innymi w chwilach potrzeby. Laodike staje się sprawną wladczynią, Antiochis umie bronić interesu ojca i przyjaciół, a Kleopatra pozwolić sobie na odrobinę romantyzmu. Oprócz trzech królowych mamy oczywiście ich ojca, Antiocha, ciekawie pokazaną postać Hannibala, a także podwójnego agenta Aristona. Rolleczek w piękny sposób opisuje zmierzch świata hellenistycznego. Kiedy zaczyna się akcja powieści Antioch III Wielki ma już za sobą swoje największe sukcesy. Przychodzi mu się zmierzyć z młodą i bardzo agresywną potęgą jaką jest republikański Rzym. Świat hellenistyczny odchodzi, następuje nowy porządek. Jedyne co niesie pocieszenie to świadomość, że Rzym choć podbił państwa greckie, to jednak sam uległ helleńskiej kulturze.

Jedna z trzech opinii ( anek7 ) jest pełna i wystarczająca. Książka wydana w 1902 r. stała się wzorem dla innych tego typu powieści i dla wielu westernów. W czasie jej wydania była bestselerem, a sama książka była wielokrotnie sfilmowana. To, taka literatura w starym stylu, może trochę toporna, ale dlatego taka piękna. Akcja rozwija się powoli i coraz bardziej wciąga. Polecam ją dlatego, abyście mogli sprawdzić i porównać rozwój tej literatury. Chciałbym zobaczyć wasze miny, jak się przekonacie, że nie była gorsza od współczesnej. Polecam.

Powieść napisana pięknym, barwnym językiem. Jak to u Sabatiniego :) Wartka akcja, ciekawa fabula. Autor miał bardzo dobry warsztat. Czytało się z przyjemnością. Fantastyczne dialogi, znakomicie oddany duch tamtych czasów. Piraci, korsarze, bitwy morskie, muzułmanie. Noo, po prostu wyśmienita awanturnicza przygodówka :)

Książka znaleziona w biblioteczce rodziców, pięknie wydana w latach 70 tych ubiegłego wieku. Książka składa się z dwóch części, w pierwszej bohaterem jest Bogusław X książę pomorski, który wprowadził na swoich ziemiach wiele reform, musiał mierzyć się z wieloma problemami, nie wyłączając rozterek sercowych i okrucieństwa Inkwizycji. W drugiej części bohaterem jest jego nieślubny syn Krzysztof, ocalonych przed okrucieństwem Inkwizycji, wychowany z dala od ojca, walczący o polskie Pomorze, a także o zakończenie okrucieństwa Inkwizycji. Autor wykorzystał wydarzenia historyczne jedynie jako tło akcji, nie można swej wiedzy historycznej opierać na tej książce. Lektura książki sprawiła jednak że pewne wiadomości znane ze szkoły odświeżyłam sięgając do bardziej naukowych źródeł. 😀

Miłosno-przygodowa opowieść osadzona w XVII-wiecznej Francji. Baron de Sigognac, zubożały szlachcic, przyjmuje w progi swojego zamku trupę aktorską, zakochuje się w Izabeli - jednej z członkiń - i postanawia do niej dołączyć, przyjmując sceniczny pseudonim kapitana Fracasse. Razem przemierzają Francję i stawiają czoło przygodom, bo piękna Izabela przyciąga kłopoty. Typowa historia spod znaku płaszcza i szpady. Nie moje klimaty, ale czyta się dość płynnie.

" Bo jeśli za mało książek znasz, to ci wychodzi na twarz " W. Młynarski " Kto czyta książki, żyje podwójnie " U. Eco O tej książce, żydowskiej pisarki, polskiej patriotki piszę, żeby pokazać w jaki sposób czytanie książek od najmłodszych lat może wpłynąć na rozwój przyszłych zainteresowań i zasad moralnych. Przystępnie napisana, a pomimo to przekazująca wiele informacji o Sparcie, o jej zwyczajach, obrzędach, strojach, zabawach, potrawach, budowlach, krajobrazach, okrętach i ludziach z różnych warstw społecznych... cały leksykon !!! Przepiękna proza, zrobiła na mnie ogromne wrażenie, a teraz przypomina czasy młodości. Prezentowana książka, to właśnie ta którą czytałem. Raczej dla młodszego czytelnika. POLECAM !!!

Czytałem jako nastolatek, ale do dzisiaj ją pamiętam !!! Wspaniała lektura dla młodzieży. Szkoda, że autor jest już prawie zapomniany, był czas kiedy nazywany był polskim J. Verne'em. To On wprowadził polską nazwę aeroplanu - samolot !!! Był pionierem polskiej literatury fantastycznonaukowej i twórcą polskiej egzotyki podróżniczo - przygodowej !!! Nie do pogardzenia jest fakt szerzenia przez autora patriotyzmu i dążeń wolnościowych. Bohaterami wielu jego utworów - jak powyższy - są często dzielni, pomysłowi Polacy. Z przyjemnością przypominam autora i jego książkę !!! Naturalnie POLECAJĄC ją do przeczytania !!!

Krótka, zabawna powieść o grupie ludzi, których połączyło jedno niefortunne zdarzenie i niechciana przesyłka. Wszystko zaczęło się od chciwości jednego mężczyzny, który za wszelką cenę pragnął zdobyć spadek po wuju oraz od psikusa drugiego, przypadkowego jegomościa. Ta historyjka łączy w sobie wątki kryminalne, detektywistyczne, czarny humor i angielski żart. Mimo, że bohaterowie, każdy po kolei, są w mało ciekawej i patowej sytuacji, to czytelnik bawi się przednio. Bardzo ciekawa jest postać narratora, który zwraca się bezpośrednio do czytelnika, wygłasza swoje opinie i otwarcie mówi o tym, że dobrze zna niektórych bohaterów. Lekkość lektury, mała objętość i dobra zabawa sprawiają, że jest to świetna książka na weekend lub w podróż.

W książce fajna letnia przygoda licealistów na mazurskich jeziorach, super opisy przyrody i klimatów robiące niezłe wrażenie. Jednak troszkę za dużo jak dla mnie „socjalizmu” ale ogólnie warto przeczytać moim zdaniem dużo lepsza od serialu który powstał na podstawie książki. Jest woda, wiatr,las i przygoda czegóż więcej trzeba na wakacje.

Jest to jedna z ważnych, chociaż na pewno nie najważniejsza, książek rozrachunkowych z przegraną wojną obronną z 1939r. Pisana w dużym stopniu na gorąco po 5-10 latach po rzeczonych wydarzeniach, gdzie wspomnienia jeszcze żywo kołaczą się w jaźni uczestników. Powieść została oficjalnie ukończona i wydana około 1951 r. A więc musiała się wpisywać w jakimś stopniu w oficjalny ówczesny przekaz na temat tych wydarzeń. Hasłowo: dzielni żołnierze, małoduszni dowódcy, tchórzliwe władze, zdradzieckie elity. Książka jest w jakimś stopniu mocno wspomnieniowa, gdyż autor Wojciech Żukrowski 1939 r. był podchorążym artylerii, a więc weteranem opisywanej sugestywnie bitwy pod Różanem, gdzie został rany, stąd w mamy bardzo realistyczne opisy końcowych scen powieści w wojskowym lazarecie. To co mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło, to że książka ma bardzo sensacyjny charakter. Jeżeli ktoś szuka emocji wynikającej w wartkiej akcji zmagań bojowych, to tutaj się nie zawiedzie. Powieść zaczyna się gorączkowym wyczekiwaniem wroga, przez załogi fortecznych umocnień pod Różanem oraz przez oddziały artyleryjskie. Wojsko jest pewne swego, ufne w dogodne geograficznie umocnienia, siłę ognia swojej broni i ogólną tężyznę państwa polskiego. Pierwsze dni to mało budujące sceny bezładnego odwrotu oddziałów czołowych, które zostały rozgromione w bitwie granicznej. Odziały ułanów w manewrach odwrotowych starły się kąsać napastnika. Jednak formacje spod Różana są przekonane, że dopiero na nich wróg połamanie sobie zęby. Wielostronicowy opis bitwy pod Rożnem bardzo mocno trzyma w napięciu. Pomimo wyraźnej przewagi wroga, Polacy dzielnie stawiali mu czoła na umocnionych pozycjach, gdzie zorganizowane i nietknięte infekcją klęski odziały wykorzystywały przydzieloną sobie broń, szczególnie artylerię. Pomimo ogólnej masakry po obu stornach frontu, nastroje po polskiej stronie Narwi były optymistyczne. A tu naglę przyszedł rozkaz o generalnym odwrocie ponieważ przeciwnik przełamał się w innym miejscu i groziło zgrupowaniu okrążenie. Dalsze strony książki to już typowe dla literatury „polskiego września” opis niezorganizowanego odwrotu, dezorganizacji i masakry ze strony przeważającego technicznie wroga. Niemniej jednak dzięki talentowi autora wydarzenia są przedstawione bardzo plastyczne i ciekawie. Pod koniec książki Żukrowski musiał jednak oddać komunistycznej propagandzie, „to co cesarskie” i pojawiła się wśród rozbitych przypadkowych oddziałków wojska polskiego postać uwolnionego więźnia-komunisty. Który swoim uświadomieniem ideologicznym, osobistą odwagą nadawał kierunek frontowym rozbitką. Mimo, że lubię stare książki, to nigdy nie mogę się przyzwyczaić do tej nachalnej i nierealistycznej propagandy. Nieliczni polscy komuniści- pamiętajmy, że partia komunistyczna była w Polsce marginesem nawet na lewicowej części sceny politycznej – zostali w czasach stalinowskiej wielkiej czystki zutylizowani. Ruch komunistyczny był tak słaby i nieliczny, ze trzeba było rzucać na spadochronach kilku działaczy aby założyli w Polsce partię. To właśnie na tym bezrybiu mógł zając główna pozycję towarzysz „Wiesław”, który w tym czasie był niewykwalifikowanym robotnikiem z Małopolski po czterech klasach szkoły powszechnej. No ale jeżeli dzisiaj w hałasie rządowej propagandy bohaterem ruchu solidarnościowego ma być groteskowy Jarosław Kaczyński, który wykazał się całkowita impotencją jakichkolwiek czynów opozycyjnych, to czego wymagać od pisarzy żyjących i tworzących w totalitarnym państwie epoki stalinowskiej.

Autor, krakowski publicysta, dziennikarz i pisarz. Jeden ze współzałożycieli Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej. Był członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Książka nawiązuje do okresu największej polskiej klęski narodowej, czasów Potopu. Ciekawa fabuła spisana przystępnym językiem oraz ilustracje Zygmunta Chmielewskiego gwarantują przyjemną lekturę. Moja rekomendacja ma na celu przypomnienie, zapomnianego już autora i jego książek. POLECAM !!!