Wiersze: smakowite niespodzianki, rymowanki rapowanki, dla niejadka i łasucha, coś dla ucha i dla brzucha

Pierwsze wydanie książki "Muzykalny słoń" ukazało się w 1965 roku, dziś możemy cieszyć się wznowieniem tego niestarzejącego się klasyka. Radość w tym przypadku to mało powiedziane, to stan euforyczny. Klasyk Wandy Chotomskiej okraszony ilustracjami Julitty Karwowskiej-Wnuczak skradł moje serce. Jest tu dokładnie to czego tego szukam w literaturze dziecięcej: elegancja, niebanalna kreska i mądra nieprzerysowana treść. Historia jest bardzo prosta gdyż oto bardzo uroczy słoń, pewnego dnia postanawia zamienić trąbę na inny instrument. W tym miejscu zaczyna się to co dzieci lubią najbardziej czyli wyliczanie, wymienianie, rozkładanie czynności na czynniki pierwsze. Zjeżdżają się ludzie ciekawymi pojazdami z przeróżnymi instrumentami. W tym miejscu muszę pochwalić autorkę za walory edukacyjne, dziecko poznaje nowe słowa oraz ich znaczenie.Jest to bardzo dobry pretekst do nauki czym jest klarnet, kontrabas, puzon itd. A morał książki jest prosty, współpraca przynosi korzyści. Podsumowując dla mnie bomba a kto się nie skusi ten TRĄBA :)

Ta książka spodoba się nawet kapryśnemu Gabrysiowi! „Gabryś, nie kapryś!” Wiktora Woroszylskiego rozśmieszał naszych rodziców i dziadków. Wspaniale jest trzymać w dłoni i później czytać teksty dzieciństwa przodków. Próbowaliście je znaleźć w bibliotece lub w antykwariacie? Gabrysia nie znalazłam. Nie ma go w żadnej z bibliotek w moim mieście. Potrzeba nam zatem takich wydawnictw, jak Dwie Siostry, które wydają dawne teksty dziecięce w nowej oprawie lub publikują ich reprinty. Tak stało się z wierszem Woroszylskiego z interesującymi ilustracjami jednego z najpopularniejszych plakacistów polskich – Henryka Tomaszewskiego. „Gabryś, nie kapryś!” to rymowana opowieść o chłopcu, któremu ciągle coś się nie podobało. Kiedy rodzice zaproponowali mu wycieczkę, ten owszem, pojechałby z nimi, ale w przeciwnym kierunku. Kiedy poprosili, by spojrzał na ślicznego kotka, ten wolałby patrzeć na psa z długim ogonem. Takich przykładów można byłoby mnożyć. A Gabryś? Jak to Gabryś, „Gabrysiowi się nic nie podoba”. Przewrotna historia została zobrazowana przez znanego plakacistę, Henryka Tomaszewskiego. To bardzo dobre rozwiązanie, ponieważ dzięki niemu dzieci od najmłodszych lat mogą obcować ze sztuką najwyższych lotów. Mały czytelnik poznaje więc w tym przypadku styl polskiego plakacisty, co pozwoli mu kształtować pozytywną postawę wobec sztuki współczesnej. Ilustracje takie, w połączeniu z tekstem dawnym i istotnym dla polskiej literatury dziecięcej, sprawiają, że książka zyskuje ogromną wartość w edukacji czytelniczej dzieci. „Gabryś, nie kapryś!” Wiktora Woroszylskiego bawi i intryguje kolejne pokolenia polskich czytelników. Pozwala przy tym na obcowanie z grafikami mistrza plakatu – Henryka Tomaszewskiego. Czy potrzeba jeszcze czegoś, by książkę można było uznać za naprawdę wartościową? Magdalena Żerek www.czytamto.pl

Publikacja przedstawiająca 12 dzieci z Domu Sierot przy ul. Krochmalnej w Warszawie. Poznajemy Zygmusia, Reginkę, Polę a także Blumkę, doktora Korczaka i pani Stefy. Autorka pamiętnika zapisuje historie, które przydarzyły się mieszkańcom Domu, gdy brakuje jej słów (zdarza się to dzieciom, ale i dorosłym) dodaje ilustracje. Wszystko tworzy spójną całość, ale kończy się... gdy wybucha wojna. Przecudowna książka. Autorka w prosty sposób przybliża nam poszczególne postaci dzieci z Domu Sierot, tak aby dzieci którym będziemy to czytać, łatwo mogły się w tym odnaleźć. Krótkie zdania, proste słowa, za to pełne emocji - bólu, cierpienia, miłości, szacunku i zrozumienia. Iwona Chmielewska nie poprzestaje tylko na słowach, ale także wypełnia książkę pięknymi ilustracjami. Są to "kolaże składające się ze zdjęć, rysunków, osób i rzeczy ważnych, istotnych. Całość tworzy dzieło kilku warstwowe - mamy historię zdjęcia i osób na nim uwiecznionych. Ale także losy rodzących się podwalin pedagogiki dziecięcej Janusza Korczaka, mamy tu rys historyczny. Osoby dorosłe wiedzą, mimo zakończenia książki w momencie wybuchy wojny, co dalej będzie się działo. Jak potoczy się historia.

Pierwsza część "Nosorożce w dorożce" ciekawa, owszem, ale potem trochę słabiej. Szczęśliwie przy kolejnej lekturze wiersze podobają się bardziej. Ciekawsze utwory: "Do zwierząt", "Dwa jeże", "Osioł i lustro", "Źle skierowany słoń", "Zebra", "Żyrafa u fotografa", "Coś o dzieciach", "Cień", "Wiersz, w którym syczy przez cały czas", "Popołudnie karzełków", "Piosenka o zapasowym kole", "Pstrykowianie".

Książka Bajki przez telefon Gianni Rodariego jest propozycją dla młodego czytelnika i ciekawy byłem jakie bajki dostanę wewnątrz jej. Miałem nadzieje na jakieś fajne, ciekawe i pełne magii od pierwszych stron. Pomimo krótkości i czasami kilku zaledwie stron oczekiwałem wciągających oraz przyjemnych bajek w tym zbiorze autora. Książka Bajki przez telefon zaczyna się od krótkiego wprowadzenia, gdzie tata podróżujący opowiada przez telefon swojej córce krótkie bajki na dobranoc. Czasami nieco dłuższe jak starczy pieniędzy, lecz właśnie krótkie wygrywają. Ciekawy pomysł autora chcącego stworzyć taki zbiór bajek jakie można opowiedzieć w parę minut przez telefon dziecku na dobranoc. Znajdziemy tutaj opowieść o niewidzialnym chłopcu, mieście wybudowanym z lodów, znikającej Alicji, o skarbach, zwierzętach, niezwykłych krainach, przygodach bohaterów i wielu jeszcze innych. Wszystko łączące przygodę z fantazją i pewną dozą morału. Chciwość, ciekawość, postanowienie na swoim, wyrzucenie spoza rodziny w opowieści o krabie, podążaniu za marzeniami, przyjaźni i dobroci. Autor wykorzystując krótkość swoich bajek tworzy z nich przypowieści zakończone puentą lub po przeczytaniu można odnieść wrażenie, że zawierają pewne przestrogi i morał płynący z nich. Z łatwością przychodzi stworzenie bajecznego świata pełnego ciekawych młodocianych bohaterów i ich przygód jakie mają po drodze. Niezwykła wyobraźnia dotycząca światów przedstawionych w kilku zdaniach pełnych zadziwiających momentów, zabawnych chwil i zdarzeń. Wciągają mimo krótkości i przyjemnie czyta się. Na uwagę zasługuje również zarys postaci, którzy przy takim sposobie mogą wyjść płasko i papierowo. Jednak wypadają dobrze, do polubienia i miło dając poczuć nić sympatii do nich przez cały czas. Zawarte bajki są różnej długości od takich jedno lub dwustronicowych po dłuższe kilkustronicowe. Okraszenie ich rysunkami było świetnym pomysłem, które powodują klimat i urokliwość uzupełniając opowiadaną bajkę. Ilustracje spodobały mi się i takie właśnie często znajdziemy w dawno wydanych książkach. Książka Bajki przez telefon nie znanego mi wcześniej autora okazała się dobrą propozycją dla młodego czytelnika, do którego jest kierowana. Pomysł na nią był może prosty jeżeli chodzi o opowiadanie bajek na dobranoc dziecku przez rodzica będącego w podróży. Znajdziemy tutaj różnorodne i dobrze napisane przez autora potrafiące wciągnąć mimo swoich różnych długości w wykreowany świat. Przyjemny styl pisania, prosty, bez udziwnień, lekki, z bajkowym klimatem, przystępny, przyjemny i barwny spodobał mi się. Nie ma tutaj przestojów, męczących opisów i dłużyzn. Wszystko podane zwarty sposób, ciekawie i wciągająco. Sięgając nie wiedziałem czego mogę spodziewać się po niej i jestem zadowolony z miłej podróży po świecie bajkowym jaki zafundował mi autor. Nieraz prostota w opowieści popłaca i tak stało się w tym przypadku. Nie obarczonym nachalnym moralizatorstwem, ale dodanym i ładnie wkomponowanym w bajki po przeczytaniu dostajemy przestrogi, nieraz morał lub ukazanie jak wybory mogą wpływać na późniejsze losy. Nie każdemu może przypaść krótkość niektórych utworów proszących się o trochę rozbudowania i czasami prostotę opowiadania. Takie drobne niuanse, lecz mi akurat nie przeszkadzało i świetnie bawiłem się w czasie czytania. Jednocześnie autor tworzy światy z łatwością, pełne klimatu, magii i przedziwnych zdarzeń. Znajdziemy w niej absurdalne sytuacje, dozę humoru i lekkość w podaniu. Dlatego bawiłem się przy nich świetnie i miło spędziłem z nimi czas. Rysunki są klimatyczne, bajkowe i dopełniają zawarte bajki pięknymi ilustracjami. Książka Bajki przez telefon pomimo skierowania jej do młodszego czytelnika nawet starszy znajdzie coś dla siebie w tym przypadku. Pierwsze spotkanie z autorem mogę zaliczyć do udanych i dostałem dobrą i przyjemną w odbiorze zbiór bajek krótkich, lecz interesujących i pełnych magii jaką zawierają w sobie. Jest to też sposób na podróż do czasów młodszych gdy czytało się takie baśnie, bajki, legendy lub podania. Mam nadzieje, że będę miał okazje przeczytać jeszcze coś autora, który mnie zaciekawił swoimi bajkami. Na pewno sięgnę i przeczytam coś jeszcze w przyszłości jak będę miał okazje ku temu.

co za wiersz!! co za przekład!! krótko mówiąc arcydzieło. można czytać milion razy (my się chyba zbliżamy do tego;-)) i nie znudzi się nikomu. my "czytamy" (w cudzysłowie, bo od dawien dawna znamy ten wiersz na pamięć) całą rodziną. za każdym razem recytacja jest świetną, rodzinną, zabawą! :-) a do tego całkowicie zgadzamy się z Królem: "nie frykasy, ananasy, lecz chleb z masłem chętnie zjem!". wyśmienity (chociaż niewielki) literacki kąsek!

Sporo miłych do czytania wierszy, pozwalających dziecku dopowiadać, pomagać w recytacji, zaśpiewać, a czasem po prostu zapamiętać większość/całość. Do dziś pamiętam utwory takie jak: "Senna piosenka", "Szybko!", "Taki wielki pies", "Jak ja się nazywam" czy "Kopareczka", ale też znalazłam nieznane mi lub zapomniane.

Kochani klasyka ! Co prawda dopiero teraz, w wieku 30 lat nadrabiam zaległości ale było warto. Mary to opiekunka Michasia i Janeczki. Znalazła się w domu Bansków w magiczny sposób. Przyleciała na parasolce. W książce znajdziemy jednorożca, gwiazdy które schodzą z nieba, zwiedzimy księżyc :) Polecam www.zaczytanasowka.pl

Wanda Chotomska - Tere fere, wydanie z 1958 r. (Nasza Księgarnia),i opatrzone niesamowitymi ilustracjami od samego Bohdana Butenko. To naprawdę prawdziwy dziecięcy „klasyk”. Czytanie tego wydania, to prawdziwa rozkosz dla duszy, i artystycznego umysłu. Zawsze doceniam oryginalne wydania, i wyjątkowe rysunki. Znajdziecie tutaj 33 wierszyki, które można czytać, śpiewać, recytować. Do, których można tańczyć i niesamowicie dobrze się bawić.

Rewelacyjny zestaw wierszyków, z pewnością będzie jednym z naszych ulubionych. Piękne ilustracje i pełna humoru poezja to coś co lubią zarówno duzi jak i mali. Młodszą młodzież może skłonić do spojrzenia na własną rodzinę z innej perspektywy i zachęcić do poszukiwania swoich korzeni.

Prosta historia rodziny z Maroka w pewnym ważnym dniu. A na marginesach noty o kraju, religii, zwyczajach. Przepis do wykorzystania (na pewno spróbuję) i kilka zadań dla najmłodszych. Na samym końcu podstawowe dane o kraju. Książeczka dla dzieci, ale i dorosłych może zainteresować. Pomocna, ciekawa, inspirująca.

Pożyczona całkiem niedawno, w mojej ocenie bardzo ciekawy sposób uchwycenia różnych, krótkich historii . Każdy wierszyk reprezentuje inną pomieszczenie w dużym domu. Niestety książka nie przypadła do gustu mojemu 3 latkowi, być może musi do niej jeszcze trochę podrosnąć

Mojej 9-letniej córce bardzo spodobała się ta opowieść. Polubiła bohaterów na tyle, że koniecznie chce przeczytać kolejne części. Detektywistyczna zagadka jest opisana zrozumiale i ciekawie, słownictwo bogate i generalnie książka zachęca do samodzielnego czytania.

Uroczy wierszyk o jeżu - sprzedawcy szczotek i o tym, co mu się przytrafiło. Aż szkoda, że tylko jeden! Dowcip, fantazja oraz nienaganny rytm i rym - oto cechy charakterystyczne poezji autorki. Do tego równie dowcipne i urocze ilustracje Mirosława Pokory. Zakochałam się od pierwszego obrazka, od pierwszej strofki. :)

Nieco groteskowe ilustracje mają swój urok, moje 5-latce się podobało niemniej wydaje się niedokończona. Przez całą książkę autor zarówno tekstu jak i ilustracji w w sposób ciekawy bawi się iluzją i realizuje przesłanie książki jakim jest to że każdy chce się czuć potrzebny, i w porównaniu do tego zakończenie wydaje się trochę leniwe

Pierwsze, na co zwracam uwagę, to ogromne, kolorowe ilustracje. Widzę śpiącą na brzuchu dziewczynkę. Wzrok przykuwa cytat z wiersza Wisławy Szymborskiej. Później ta sama dziewczynka, w ciemnych okularach, przemierza stacje miasta, zadziwiając mnie filozoficznymi przemyśleniami na temat życia. Nie bać się. Wątpić. Poznawać. Gubić się. Szukać. Życiem się zachłysnąć. Jak łykiem dobrej mocnej herbaty. Delektować się codziennością. Dostrzegać jej braki. Pytać. Pytać. Pytać. "Z której stacji zazwyczaj wyruszasz? Na której wysiadasz? Czy wczorajsza stacja różni się czymkolwiek od dzisiejszej?" Zdania, które bolą. Słowa, przy których płaczę. Refleksja nad życiem. Ogrom emocji. Prostota, która urzeka. Prawda, która powala. Wyławianie tego, co ukryte to ogromna przyjemność, która rozbudza wyobraźnię i kreatywność. Rozbudza miłość do słów. Pozwala wkraczać do innych, głębszych, bogatszych światów. Książka Liao to wspaniały wstęp do poznawania poezji. Dla dzieci. Dla dorosłych to podróż w krainę prawd ważnych. Odkrywanie niezwykłości w codzienności. Piękna, ważna i niezwykła książka. Inna. Wzruszająca.

Seria książek „Zagadki jeża Pepe“ skierowana jest do dzieci od lat czterech. Zainteresuje także te, które czytają już same. Co ważne, poszczególne tomy czytać można niezależnie. Każdy ma odrębną fabułę.”* Przeczytałem obie książki. Szacie graficznej dorównuje również warstwa słowna. Bardzo podoba mi się nie tylko język, prosty, jasny styl, ale również - że się tak wyrażę - ich duch. Nie jest to “duch bachorów” (jakże często obecny w dzisiejszych bestsellerach!),lecz duch przyjaźni, życzliwości i szacunku. Jak w starych, dobrych bajkach. CAŁA OPINIA TUTAJ http://naursynowie.pl/promujemy-polskie-bajki-dla-dzieci-ksiazki-z-serii-zagadki-jeza-pepe.aspx