Uroda życia

Świetna część pierwsza o dojrzewaniu Piotra do polskości, realistyczna, żywa, pełna emocji. Cześć druga, romans z Tatianą, już trąci sławetną żeromszczyzną i idzie w jakąś mętna namiętność. Skończyć się musi rzecz jasna katastrofą. Potem jest coraz gorzej. A zakończenie, po absurdalnym skoku czasowym, wizji lotu i ratowania przez niemiecki okręt, to już fantasmagoria. Otwiera się tę książkę i czyta z rosnącą ciekawością i zachwytem, zamyka - z odczuciem jakowegoś kuriozum.

Świetna część pierwsza o dojrzewaniu Piotra do polskości, realistyczna, żywa, pełna emocji. Cześć druga, romans z Tatianą, już trąci sławetną żeromszczyzną i idzie w jakąś mętna namiętność. Skończyć się musi rzecz jasna katastrofą. Potem jest coraz gorzej. A zakończenie, po absurdalnym skoku czasowym, wizji lotu i ratowania przez niemiecki okręt, to już fantasmagoria....

Piękny język, barwna, porywająca fabuła, miłość, przygody, dramaty i wewnętrzne rozterki bohatera... Cóż więcej trzeba by dać się porwać opowieści? Piękna, wartościowa i niesłusznie zapomniana dziś powieść mistrza.

Piękny język, barwna, porywająca fabuła, miłość, przygody, dramaty i wewnętrzne rozterki bohatera... Cóż więcej trzeba by dać się porwać opowieści? Piękna, wartościowa i niesłusznie zapomniana dziś powieść mistrza.

To miała być powieść życia Żeromskiego, przynajmniej tak myślał o niej, sam autor. Niestety, ten zamiar niezbyt się mu udał, ponownie powtarza się stara zasada literacka, że pisarze tworzą arcydzieła wtenczas, gdy wcale nie stawiają przed sobą takiego celu, a gdy planują stworzenie, czegoś wiekopomnego, para idzie w gwizdek.

Książka opowiada dzieje, całkowicie zrusyfikowanego, młodego Polaka, który w armii rosyjskiego zaborcy, zapomniał nawet ojczystego języka. Po ukończeniu akademii wojskowej, zostaje przydzielony do baterii artylerii, stacjonującej na ziemiach polskich, podbitych przez Rosję. Tutaj nawiązuje kontakt ze swoją rodziną, poznaje los ojca skazanego na śmierć, za udział w powstaniu, z lat 1863 - 1864. Zaczyna się jego powrót do polskości. Ten wątek czytało mi się znakomicie, podczas lektury myślałem, że ocenie dzieło wyżej. Brak tu, tej osławionej żeromszczyzny, literacko jest dobrze, tylko fabula zbacza z toru, niestety....

Bohater, wikła się w namiętny romans, z córką swego rosyjskiego dowódcy. Romans to, sztampowy, bo będący dla autora przepustką do pofolgowania, swej znanej z innych powieści, skłonności do masochizmu. Jego zakończenie obliczone, jest zaś, na zszokowanie czytelnika. To nie ten wątek, pogrąża jednak powieść

Żeromski, umieścił akcje w czasach współczesnych, do powstania powieści, w latach 1908 - 1912. W pewnym momencie, przenosi bohaterów na kilkunastoletnią emigracje do USA. Wracają do Polski, więc, około 1925 - 1930 roku. W państwie, nadal panują zaś zaborcy. Wzorowany na Bronisławie Piłsudskim, epizodyczny bohater, trafia do carskiego więzienia. Nieumiejętność przewidzenia, w 1912 roku, odzyskania przez Polskę niepodległości, w 1918 roku, czyni z realistycznej w zamyśle powieści, rodzaj historii alternatywnej, w której, u progu lat trzydziestych Polska jęczy, w carskim jarzmie, co stanowi swoiste, literackie kuriozum.

To miała być powieść życia Żeromskiego, przynajmniej tak myślał o niej, sam autor. Niestety, ten zamiar niezbyt się mu udał, ponownie powtarza się stara zasada literacka, że pisarze tworzą arcydzieła wtenczas, gdy wcale nie stawiają przed sobą takiego celu, a gdy planują stworzenie, czegoś wiekopomnego, para idzie w gwizdek.

Książka opowiada dzieje, całkowicie...

Żeromskiego zwykle się czyta z obowiązku, a to nie pomaga w obiektywnej ocenie autora. Kiedy już nie musiałam go czytać sięgnęłam po "Dzieje grzechu". I się zachwyciłam, a na Żeromskiego spojrzałam z innej perspektywy. Potem były Dzienniki, a niedawno "Uroda życia". I historia zatoczyła koło. Czytałam ją jak lekturę szkolną. Może wtedy, kiedy powieść powstawała, na początku XX wieku, jej odbiór był zupełnie inny. Dziś, niestety, trąci myszką...

Żeromskiego zwykle się czyta z obowiązku, a to nie pomaga w obiektywnej ocenie autora. Kiedy już nie musiałam go czytać sięgnęłam po "Dzieje grzechu". I się zachwyciłam, a na Żeromskiego spojrzałam z innej perspektywy. Potem były Dzienniki, a niedawno "Uroda życia". I historia zatoczyła koło. Czytałam ją jak lekturę szkolną. Może wtedy, kiedy powieść powstawała, na początku...

W mojej opinii niesamowicie napisana książka - bardzo rzadko się zdarza, aby opowieść składająca się w 85% z "wewnętrznego życia" (przemyśleń, wrażeń, przeżyć, niewypowiedzianych na głos dygresji) głównego bohatera tak wciągała. Nie nudziła, nie kusiła do pomijania opisów. Bardzo miłe zaskoczenie.

W mojej opinii niesamowicie napisana książka - bardzo rzadko się zdarza, aby opowieść składająca się w 85% z "wewnętrznego życia" (przemyśleń, wrażeń, przeżyć, niewypowiedzianych na głos dygresji) głównego bohatera tak wciągała. Nie nudziła, nie kusiła do pomijania opisów. Bardzo miłe zaskoczenie.

Poruszająca historia człowieka, który poszukuje miłości, własnej tożsamości i zrozumienia.

Poruszająca historia człowieka, który poszukuje miłości, własnej tożsamości i zrozumienia.

Raczej mało znana, zadziwiająco dobra książka.

Raczej mało znana, zadziwiająco dobra książka.

Jestem bardzo ciekawa, ilu, spośród obecnych licealistów, maturzystów, studentów sięgnie kiedyś po Żeromskiego spoza kanonu. Żeromski w kanonie lektur jest przemielony, rozmyty i nudnawy. Odechciewa się czytać klasykę, po narzucaniu licealnych ścieżek właściwej interpretacji.
Mnie, jednak, do czytania nie zniechęcił nikt, nawet najgorsza polonistka w swoim czasie, w związku z czym dziś mogę się zaczytać w „Urodzie życia”.
To nie jest powieść, która uderza. Jej spokojne opowiadania, mimo rwania wątków (czy to styl taki styl Żeromskiego? Czy ktoś może wie, czy jakiś ówczesny polski autor tak często „przerzucał” bohatera pomiędzy latami i miejscami?),tej rzekomej dynamiki, jest jednak powolnym progresem od czegoś ku czemuś. Od wynarodowienia do świadomości. To też charakterystyczne i powtarzalne, ale nie takie wzniosłe jak u Baryki. Nie odmawiam „Przedwiośniu” dobrego warsztatu, nowatorskości i ducha, ale .. to nie tu jest ten „bardziej mój” Żeromski. Swoją drogą, dlaczego kiedy pytam osoby, które nie czytają książek, czy jednak mają może jakaś swoją ulubioną, to w 90 procentach odpowiadają – „Przedwiośnie”?
Mój Żeromski mieszka w świętokrzyskim. Jednak. Bo mój ulubiony Żeromski to „Puszcza jodłowa” i „Wierna rzeka” i kilka opowiadań (ale przede mną „Dzieje grzechu” (kiedyś, za wcześnie raczej przeczytane),wiec liczę na więcej). Wracając … mieszka w świętokrzyskim, pomiędzy Kielcami, a Radostową, koło Zagnańska czy na Sandomierszczyźnie. Gdziekolwiek ale w tym krajobrazie i w tej zaściankowości. Pierwowzorem dla miejsc w powieści były fragmenty z Kielecczyzny, jej dawnej zabudowy, pejzażu.
Pierwoszowem Tatiany- ukochanej Piotra – była Rosjanka zakochana w Polaku Warwara Jakowlewna, samobójczyni, pochowana na cmentarzu w Kielcach. Przemowa Kazimiery Zapałowej (przeczytana po lekturze z najwyższą radością, może trochę chore, ale już tak mam).
Przepraszam, za brak treści i same wtręty.

Jestem bardzo ciekawa, ilu, spośród obecnych licealistów, maturzystów, studentów sięgnie kiedyś po Żeromskiego spoza kanonu. Żeromski w kanonie lektur jest przemielony, rozmyty i nudnawy. Odechciewa się czytać klasykę, po narzucaniu licealnych ścieżek właściwej interpretacji.
Mnie, jednak, do czytania nie zniechęcił nikt, nawet najgorsza polonistka w swoim czasie, w związku...

Ten utwor żeromskiego powinien byc lekurą szkolną, życiowe problemy mlodego czlowieka, wybory, tożsamosc narodowościowa, są aktualne i teraz. Oczywiscie styl rozmów napuszony, opisy czasami zbedne, ale calosc bardzo mnie pozytywnie zaskoczyla.

Ten utwor żeromskiego powinien byc lekurą szkolną, życiowe problemy mlodego czlowieka, wybory, tożsamosc narodowościowa, są aktualne i teraz. Oczywiscie styl rozmów napuszony, opisy czasami zbedne, ale calosc bardzo mnie pozytywnie zaskoczyla.

Wątek miłosny z Tatianą zaskoczy chyba każdego. Poszukiwanie własnej tożsamości przez Piotra zaczęło się ciekawie, ale potem przestaje być przekonujące. A najciekawsze jest to, że to w tej powieści wcześniej niż w Przedwiośniu pojawia się mit szklanych domów, który kilka lat później autor rozwinął.

Wątek miłosny z Tatianą zaskoczy chyba każdego. Poszukiwanie własnej tożsamości przez Piotra zaczęło się ciekawie, ale potem przestaje być przekonujące. A najciekawsze jest to, że to w tej powieści wcześniej niż w Przedwiośniu pojawia się mit szklanych domów, który kilka lat później autor rozwinął.