Co ty mówisz?! Magia słów, czyli retoryka dla dzieci

Naprawdę wybitna książka – napisana lekko i przystępnie, a jednocześnie poruszająca bardzo poważne i ważne tematy. Skierowana zarówno do młodzieży, jak i dorosłych, niesie ze sobą uniwersalne i wartościowe przesłanie. To lektura, którą można przeczytać w jeden wieczór, ale której sens zostaje w pamięci na długo.

Okładka książki zauroczyła mnie na tyle że miałam ochotę na dziecięce przygody z uroczą, piegowatą dziewczynką. Tematyka jest dość nietypowa jeśli zaliczyć tą pozycję do książek dla dzieci. Otóż Zosi mama musi wyjechać do pracy. A dziecka w domu nie zostawi samego, więc do opieki przyjeżdża ciocia Róża. Od pierwszego wejrzenia czują między sobą nić porozumienia. Trwają wakacje dla Zosi w Łodzi jest nudno, aż pewnego dnia spotyka rudowłosą dziewczynkę z którą spotykają się codziennie. A przed nimi dziwy i cuda na gruszy, wyprawa nocna, kurczaki z biedronki i rysowane meble. Ogólne wrażenie - smutna i dająca do myślenia przed dziećmi stawia dużo pytań.

Publikacja przedstawiająca 12 dzieci z Domu Sierot przy ul. Krochmalnej w Warszawie. Poznajemy Zygmusia, Reginkę, Polę a także Blumkę, doktora Korczaka i pani Stefy. Autorka pamiętnika zapisuje historie, które przydarzyły się mieszkańcom Domu, gdy brakuje jej słów (zdarza się to dzieciom, ale i dorosłym) dodaje ilustracje. Wszystko tworzy spójną całość, ale kończy się... gdy wybucha wojna. Przecudowna książka. Autorka w prosty sposób przybliża nam poszczególne postaci dzieci z Domu Sierot, tak aby dzieci którym będziemy to czytać, łatwo mogły się w tym odnaleźć. Krótkie zdania, proste słowa, za to pełne emocji - bólu, cierpienia, miłości, szacunku i zrozumienia. Iwona Chmielewska nie poprzestaje tylko na słowach, ale także wypełnia książkę pięknymi ilustracjami. Są to "kolaże składające się ze zdjęć, rysunków, osób i rzeczy ważnych, istotnych. Całość tworzy dzieło kilku warstwowe - mamy historię zdjęcia i osób na nim uwiecznionych. Ale także losy rodzących się podwalin pedagogiki dziecięcej Janusza Korczaka, mamy tu rys historyczny. Osoby dorosłe wiedzą, mimo zakończenia książki w momencie wybuchy wojny, co dalej będzie się działo. Jak potoczy się historia.

Pożyczona całkiem niedawno, w mojej ocenie bardzo ciekawy sposób uchwycenia różnych, krótkich historii . Każdy wierszyk reprezentuje inną pomieszczenie w dużym domu. Niestety książka nie przypadła do gustu mojemu 3 latkowi, być może musi do niej jeszcze trochę podrosnąć

Rewelacyjny zestaw wierszyków, z pewnością będzie jednym z naszych ulubionych. Piękne ilustracje i pełna humoru poezja to coś co lubią zarówno duzi jak i mali. Młodszą młodzież może skłonić do spojrzenia na własną rodzinę z innej perspektywy i zachęcić do poszukiwania swoich korzeni.

Myślę, że gdyby takiego rodzaju książki były polecane do przeczytania za moich czasów szkolnych, to wielu spośród moich znajomych, którzy nie lubili historii, zmieniliby o niej zdanie. Autor dokonał bardzo ciekawego zabiegu, stworzył 3 różne postacie o skrajnie odmiennych usposobieniach: posługującego się logiką i zdobytym wykształceniem Historynkiem, Wierszynkiem o artystycznym usposobieniu oraz walecznym Militarkiem, aby poprzez ich wypowiedzi przybliżyć swoim odbiorcom najważniejsze wydarzenia historyczne z dziejów Polski. I niech nikogo nie zniechęca fakt, że książka została napisana z myślą o najmłodszych. Dorosły również może po nią sięgnąć, a przy okazji nabyć lub utrwalić posiadaną wiedzę. Książka ta sprawiła mi dużą przyjemność, zdecydowanie była warta przeczytania.

Sznurek. Zwykły sznurek służący do przewiązania... czegoś. Okazuje się, że taki zwykły sznurek może z powodzeniem być głównym bohaterem książki dla dzieci. Pięknej książki o wyobraźni, nadziei i wierze. Sznurkowe historie po raz pierwszy wydała "Nasza Księgarnia" w 2004 r. Bajka na tyle podbiła serca małych czytelników, że stała się lekturą szkolną, a następnie... całkowicie o niej zapomniano. Na szczęście Wydawnictwo Bajka przypomniało sobie o niej i w ten sposób ponownie zawitała na księgarskie półki. Historia sznurka jest wprost czarująca. Pierwszym domem sznurka był sklep papierniczy. Jego mieszkańcy bardzo bali się, kiedy na zakupy przychodzili pracownicy Strasznego Urzędu i cieszyli się, gdy sklep odwiedzały dzieci. Każdy marzył o tym, aby być kupionym przez dziecko. Kiedy nadchodzi TEN dzień sklep odwiedza mała Marianna i kupuje sznurek. Sznurek jest bardzo podekscytowany ponieważ w domu Marianny okazuje się że poleci w długą podróż. Trafia do domu dziadka, trzymając w całości paczkę zawierającą prezent dla Seniora. Wzruszony dziadek rozpakowuje pakunek, a następnie chowa sznurek do Szuflady Rzeczy Zapomnianych. W szufladzie mieszka wyszczerbiona filiżanka, pęknięta muszla, dziurawa serwetka i wiele innych przedmiotów wrzuconych na zasadzie "...może się przyda". Sznurek początkowo zachowuje pogodny nastrój, ale po pewnym czasie jego również ogarnia uczucie panujące wśród wszystkich mieszkańców szuflady. Jest nim beznadzieja. Przedmioty czują się niepotrzebne, żyją wspomnieniami, są smutne i zniechęcone. Pewnego dnia marazm się kończy. Dziadka odwiedzają wnuki i wszyscy mieszkańcy szuflady stają się nagle wielkimi skarbami. Dziurawa serwetka odnajduje się w roli sukienki, wyszczerbiony widelec jest oryginalną bransoletką a filiżanka donicą na kwiaty. A sznurek? Sznurek był uzdą, skakanką i wszystkim tym, na co pozwoliła dziecięca wyobraźnia... Książka jest przepiękna. Napisana prostym językiem przedstawia małym czytelnikom wcale nieproste prawdy o tym, jak ważna jest wyobraźnia, że warto marzyć i nie można się zniechęcać. Co więcej: "Sznurek zrozumiał, że życie to przygoda, na którą składa się wiele, wiele chwil - i tych dobrych i tych gorszych. I że wszystkie, nawet te najpiękniejsze muszą się kiedyś skończyć, żeby zrobić miejsce innym. Ale to wcale nie jest smutne bo istnieją dwa czarodziejskie słowa: WYOBRAŹNIA I NADZIEJA". Piękną bajkę uzupełniają piękne obrazki. Pastelowe, łagodne, stanowią idealne wypełnienie historii. Ich autorka Agnieszka Żelewska tworzy niesamowite rzeczy. Warto zobaczyć. Na zakończenie dodam, że moje dzieci od ponad miesiąca ciągle powracają do "Sznurkowej historii" Starsza co chwilę się wzrusza i wymyśla "sznurkowe dyrdymały", a Młodszy pokochał ilustrację z pociągiem.

"Która to Malala?" - takie pytanie usłyszały dziewczynki, siedzące w szkolnym autobusie z ust napastnika, którego jedynym celem było zamordowanie Malali. Dziewczynki tak niezwykłej, tak niezłomnej i odważnej która potrafiła przeciwstawić się całemu złu potwornych talibów. Talibowie uznawali tylko siłę i przemoc, zakazywali uczyć się dziewczynkom, kobietom, sprowadzając je tylko do roli rozrodczej, kobiety zamkniętej w domu. "W Pakistanie możliwość chodzenia do szkoły to przywilej, szansa, żeby coś osiągnąć. A talibowie chcieli, by dziewczynki siedziały w domach, wychodziły za mąż i rodziły dzieci. Według nich kobieta powinna być analfabetką, siedzieć w kuchni i mieszać w garach. Dlatego w dolinie Swat, skąd pochodzi Malala, zabronili dziewczynkom chodzić do szkoły. Próbę przeciwstawienia się talibom można było przypłacić życiem. Ona się odważyła". Malala jednak była zupełnie inna, nie dała się nikomu zastraszyć, nie zasłaniała twarzy. Miała w sobie siłę, miała odwagę i wielkie marzenia! Pragnęła nade wszystko uczyć się, zdobywać wiedzę ponieważ wiedziała, że tylko w ten sposób osiągnie sukces i wolność! Malala to przeciwnik, z którym trudno było sobie poradzić. Od jedenastego roku życia stawała śmiało przed kamerami i udzielała wywiadów. Stacje informacyjne w Pakistanie wiedziały, że dziecko na ekranie robi wrażenie. Zwłaszcza gdy mówi prosto i szczerze, jak Malala. A ona przed obiektywem czuła się swobodnie i nie wahała się pytać: "Jakim prawem talibowie zabraniają mi chodzić do szkoły? Dlaczego nie mogę się uczyć?". Dziewczynka miała to niezwykłe szczęście, że jej wspaniali rodzice, zwłaszcza ojciec, oprócz miłości, która jest fundamentem zdrowej rodziny przekazał jej wartości dotyczące zdobywania wiedzy. Cały czas powtarzał jej, jak ważna jest wiedza, mądrość, nauka które otworzą jej wszystkie drzwi do lepszego życia. Malala była tak natchniona duchem wolności, że jako nastolatka prowadziła bloga, w którym opisywała codzienność ludności Pakistanu przede wszystkim swojej wioski Swat. Jej zuchwałość, jej odwaga były powodem gniewu talibów. Nie mogli znieść, że dziewczynka przeciwstawia się ich zakazom wobec czego wydają na nią wyrok śmierci. Trzeba było ją uciszyć, stała się zagrożeniem. Książka Renaty Piątkowskiej opisuje zamach przeprowadzony na dziewczynce w październiku 2012 roku, przewiezienie jej do szpitala w Wielkiej Brytanii, a także ogromnego wsparcia z całego świata, uznania i szacunku, że pomimo przeciwności, udręki i strachu - nigdy się nie poddała. Opisany w takim wielkim skrócie życiorys Malali Yousafzai zrobił na mnie ogromne wrażenie, skłonił do niebywałej refleksji nad tym, jak ważna jest wolność, dostęp do nauki. Jak my, w naszej cywilizacji europejskiej nie doceniamy naszych możliwości, szans że możemy bez problemu chodzić do szkoły, uczyć się, wyznawać swoją religię, podczas gdy gdzieś na drugim końcu świata dzieci w liczbie nawet ponad 60 milionów są tego kompletnie pozbawione. Jest ogromnie tutaj dużo cytatów zawartych z przemówień Malali. Zdobyła serca ludzi na całym świecie, zdobyła wiele nagród, między innymi tę najważniejszą - w 2014 roku Pokojową Nagrodę Nobla - całkowicie zasłużoną. "Wierzę, że Komitet Noblowski dał tę nagrodę wszystkim dzieciom, w imieniu których mówię. Łączę się z dziećmi w ich marzeniu, by zostać wysłuchanym. Chcę, by każde dziecko mogło pójść do szkoły, by każde otrzymało wykształcenie. Mnie talibowie tego zabronili. Miałam dwie możliwości: siedzieć cicho albo zacząć mówić, ryzykując, że mnie zabiją. Wybrałam tę drugą drogę". Malala, której imię dosłownie oznacza "pogrążoną w smutku" na przekór jest zawsze wesoła i chętna do zabawy. Od jej koleżanek odróżnia ją jedynie to, że nie zakrywa swojej twarzy chustą. W ojczyźnie Malali, Pakistanie, jest to jednak ciężkie przewinienie. Prawie tak ciężkie jak zapisywanie na swoim blogu gorzkich słów na temat represyjnego wobec kobiet prawa egzekwowanego przemocą przez talibów. W odwecie działalność na rzecz edukacji kobiet w Pakistanie w 2012 roku terroryści strzelają Malali prosto w twarz. Na szczęście nastolatka przeżyła zamach a jej głos w walce o równość kobiet i mężczyzn znał się jeszcze donośniejszy, wkrótce o Malali usłyszał cały świat a ona sama otrzymała wiele nagród oraz nominacji w tym Pokoju Nagrodę Nobla. "Malala jest niezbitym dowodem na to, że wystarczy głos jednego niezwykle odważnego człowieka, by zainspirować niezliczoną rzeczą mężczyzn, kobiet i dzieci. Bądźmy wszyscy jak Malala!" Malala jest głosem wielu dzieci, głosem tych wszystkich którzy nie mogą spełniać swoich marzeń, a ona daje ten promyk nadziei! Coś niebywałego! Coś pięknego! Jestem zachwycona historią tej dziewczynki. Stała się dla mnie inspiracją do nauki i cieszenia się najmniejszych spraw w dniu codziennym. " Weźmy nasze książki i pióra. To najpotężniejsza broń. Jedno dziecko, jeden nauczyciel, jedna książka i jedno pióro mogą zmienić świat". To jest wyjątkowa i ważna książka dla dorosłych i dla dzieci. Autorka zainspirowała się autobiografią "To ja, Malala". Myślę, że każdy z nas zaczerpnie inspirację, siłę i odwagę i warto abyśmy pokazali to naszym dzieciom. Proponuję jako lekturę szkolną obowiązkową!!! Serdecznie polecam, Miłej lektury :)

Dzisiaj przychodzę do Was z zupełnie inną „polecajką” dla dzieci i młodych nastolatków. „Bozie, czyli jak wygląda Bóg” to kompendium wiedzy o wierze. To zbiór informacji o kościele luterańskim, o mnichach, o religii islamskiej, katolickiej, judaistycznej, o prawosławiu i buddyzmie. To książka, która odpowiada na wszystkie pytania. Pytania, których ciekawe są dzieci. Moim zdaniem jest to idealna książka dla tych, którzy chcą poznać inne wyznania, którzy szukają, lub nie są pewni tego, w co wierzą. To także świetny przykład na to, jak przeprowadzać wywiad z kimś, kto w swoim życiu zajmuje się tak trudną dziedziną jak religia i wiara. Ta książka jest przykładem, że wszystko się da, jeśli chce, bo temat religijności i wiary jest tak samo trudny dla dzieci jak rozmowy o śmierci czy seksualności, bo ciężki do zrozumienia. Polecam tę książkę wszystkim, bo wiem, że każdy przeczyta ją chętnie. Polecam ją też jako prezent na nadchodzące Komunie. Czasem warto dać coś, co pozwoli dziecku wybrać.

Rafał Witek to jeden z tych autorów, których lubię czytać dzieciom najbardziej. "Klub latających ciotek" to historia lekka, zabawna, ciekawa, budząca w dzieciakach zew przygody. Dla trzylatka była nieco za dorosła, ale pięciolatka bawiła się przednio. A i u dorosłych może wywołać uśmiech na twarzy i wspomnienie prawdziwych zabaw z dzieciństwa. Mam wrażenie, że autor zapewnia w swojej historii naukę uważności, bycia tu i teraz i pokazuje dzieciakom, że nawet pozornie źle zapowiadające się wakacje mogą stać się super przygdą, a drętwa ciotka też jest człowiekiem i była kiedyś młoda. Polecamy do dobrej zabawy.

"Pszczoły" Piotra Sochy i Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwe arcydzieło wśród książek popularnonaukowych dla dzieci i dorosłych. To niezwykle bogato ilustrowana i pełna fascynujących informacji publikacja, która przenosi czytelników w niezwykły świat pszczół. Piotr Socha, znany ze swoich szczegółowych i pełnych humoru ilustracji, stworzył wizualną ucztę dla oka. Każda strona książki to prawdziwe dzieło sztuki, pełne detali i ciekawostek, które zachęcają do uważnego oglądania i odkrywania tajemnic pszczelego świata. Wojciech Grajkowski, autor tekstu, w przystępny i zrozumiały sposób opisuje życie pszczół, ich zwyczaje, rolę w ekosystemie oraz znaczenie dla człowieka. Książka zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów, które zaskoczą nawet dorosłych czytelników. "Pszczoły" to nie tylko encyklopedia wiedzy o tych fascynujących owadach, ale także opowieść o ich niezwykłej społeczności, hierarchii i współpracy. Książka uczy szacunku dla przyrody i pokazuje, jak ważne jest dbanie o środowisko naturalne.

Książka przedstawia nam historię dzieciństwa Szymona. Poznajemy go tuż przed wybuchem II wojny światowej, gdy z kolegą Dawidem bawią się pistoletami. Gdy Niemcy przekraczają granicę, życie dzieci (i dorosłych także) ulega diametralnej zmianie. Szymek traci tatę, bomba niszczy jego dom. Cała moja rodzina nosiła takie opaski z gwiazdą – podjął opowieść – Na początku nawet się cieszyłem, bo ta gwiazda mi się podobała, ale nie powiedziałem tego głośno. [...] – Chodzi o to, żeby Niemcy na pierwszy rzut oka wiedzieli, kto spośród ludzi na ulicy jest Żydem – wyjaśniła mi Chana – Żyda mogą bez żadnego powodu uderzyć, przewrócić, a nawet zastrzelić. /str. 12/ Gdy powstaje getto, chłopiec trafia do niego, podobnie jak inne żydowskie rodziny. Szymek cierpiał głód i zimno, ale ważne dla niego było to, że jest nadal z rodziną. Ale pewnego dnia i to się zmienia... Pojawia się ciocia Jolanta. Szymek zmienia się wtedy w Stasia. Miał swoją prawdziwą mamę, ale pojawiły się także nowe - Jolanta, Maria, Anna i Pola. Wszystkie moje mamy to książka, która pojawiła się w serii Wojny dorosłych - historie dzieci, w której różni Autorzy pokazują nam trudną rzeczywistość widzianą oczami dziecka. W publikacji pojawiają się prawdziwe osoby - Szymek to Szymon Bauman, chłopiec uratowany przez Irenę Sendlerową, czyli Jolantę. Publikacja przybliża nam historię II wojny światowej, pokazuje jak żyli ludzie podczas Holokaustu. Pokazane są zakazy i represje jakie wprowadzili Niemcy, ale także osoby, które pokazały swoje dobre serce. Historia pokazana jest oczami dziecka, czasami samo nie rozumie co do końca się dzieje i po swojemu tłumaczy sobie świat. To pomaga, bo tak prawdę mówiąc my nadal, po tylu latach po wojnie, nie jesteśmy jej do końca zrozumieć. Książka przybliża ważne tematy - wojnę, dobro, zło, tolerancję - dzieciom i dorosłym. Poza tym okraszona jest cudownymi ilustracjami Macieja Szymanowicza, do którego prac mam słabość.

Bardzo polecam! Ta książka mnie pozytywnie zaskoczyła, zwłaszcza jej forma. Sześć historii, które poruszają ważne dzisiaj problemy, jednocześnie przedstawionych na podobieństwo klasycznych bajek( Kopciuszek, Wilk i 7 koźlątek, Królewna Śnieżka). To historie które mówią o wartościach, o tym jak radzić sobie z problemami, co tak naprawdę w życiu jest ważne. Według mnie ważne by czytać je z dzieckiem i o nich rozmawiać. Książka którą będę polecać wszystkim, a i sama chętnie będę do niej wracać.

Powszechnie wiadomo, że anioły są potrzebne, żeby czuwać nad zabłąkanymi dziećmi, ratować je z opresji, wskazywać właściwą drogę, wspierać i przekazywać ważne wiadomości. Ale anioły nie są ideałami, bywają leniwe, dzikie, płochliwe i nie zawsze pojawiają się na wezwanie. Dlatego ktoś, dawno temu, próbował założyć hodowlę aniołów, aby w razie potrzeby były pod ręką. Swoje rady i spostrzeżenia spisał w formie poradnika. Hodowla nie jest łatwa, po drodze czyhają liczne pułapki. Anielnik musi być usytuowany w odpowiednim miejscu. Trzeba go chronić przed wandalami, deszczem, owadami i drapieżnikami. Kolejne wyzwania to na przykład trening bujania aniołów i unikanie sytuacji (rzadkich),w których mogłyby być agresywne. Nie wiadomo jak Grzegorz Kasdepke wszedł w posiadanie tego niezwykłego poradnika, ważne, że chciał przedstawić nam jego treść. Jeśli więc ktoś chciałby zająć się hodowlą aniołów, powinien przeczytać dokładnie wszystkie wskazówki i cenne porady. Główną bohaterką powieści jest jedenastoletnia Marta, która wraz z młodszym bratem i rodzicami mieszka kątem u ciotki Irenki, siostry ojca. Rodzice Marty często się kłócą, atmosfera bywa napięta i drażliwa, a świadkami sprzeczek są dzieci. Zapracowany ojciec ma wyrzuty sumienia, że nie zapewnił rodzinie godnego życia, sfrustrowana matka topi niezadowolenie w alkoholu i nie potrafi zapanować nad atakami złości, ciocia Irenka też nie jest zadowolona ze swego życia, więc bywa złośliwa. Marta tęskni za rozmowami i rodzinnymi spacerami, czuje się osaczona przez rzeczywistość, w dodatku musi wciąż zajmować się organizowaniem zabaw dla czteroletniego brata. Pewnego razu dziewczynka stojąc na balkonie wypatrzyła w oddali coś niezwykłego… zobaczyła na niebie anioły krążące nad zaniedbanymi ogródkami działkowymi. Oczywiście mimo zakazu, aby nie zapuszczać się nigdy w tamte rejony, wyrusza by z bliska zobaczyć anielnik. Jednak zanim tam dotrze, wpadnie wraz z bratem w niezłe tarapaty. Nie będzie sielsko i anielsko, będzie groźnie i strasznie jak w horrorze. Jak skończy się wyprawia Marty? Jak na zniknięcie dzieci zareagują rodzice? Czy Marta zobaczy anioły? Co takiego będą miały jej do przekazania? Czy dorośli coś zrozumieją i zawalczą o lepsze życie? W dramatycznej historii, która rozegrała się na terenie zaniedbanych ogródków działkowych nie da się nie zauważyć nawiązania do bajki o Jasiu i Małgosi. Baśniowego i trochę strasznego klimatu dodają tej opowieści niepokojące ilustracje. Ponadto co kilka stron znajdziemy szczegółowe informacje hodowli aniołów. Cytowane fragmenty starego poradnika hodowcy aniołów mają charakter naukowy, są uzupełniane ilustracjami oraz opatrzone nazwami w języku łacińskim łacińskimi, jak w starych książkach lekarskich lub zielnikach. Połączenie baśniowego tematu z naukową powagą daje momentami efekty komiczne. Z kolei przygody Marty wzruszają i skłaniają do refleksji. Doceniam wartościowe przesłania zawarte w tej książce, jednak czegoś mi tu brakowało. Może spójności obydwu części, staranniejszego dopracowania wątku obyczajowego, nie aż tak banalnego zakończenia? W moim odczuciu nie jest to najwybitniejsze dokonanie literackie tego pisarza. Powieść rekomenduję dla dzieci w wieku 10+. Tym nieco młodszym powinni ją przeczytać dorośli i przy okazji porozmawiać z dziećmi na temat opisanej historii. Przeczytane w ramach wyzwania czerwcowego 2025. (4) Książka, której bohaterem jest dziecko.

Grzeczna, wzorowa Strusia i niegrzeczny Łysol - gadający pies. Pies z absurdalnym poczuciem humoru i z kreatywnością wymykającą się jakimkolwiek ramom. Oboje przeżywają historie, które są trudne do przewidzenia. Zabawne, niedorzeczne, takie trochę bardzo nie z tego świata. Czytałem synowi przed snem. Obiecałem po jedynym rozdziale dziennie a stanęło na trzech 🙂 Książka bogata w ilustracje w formie komiksu. Zabawna, wciągająca, absurdalna z sytuacjami nie do przewidzenia. Podam tylko jeden przykład. Kto by pomyślał, że można sprzedać szkołę? . A można. I to razem z panią dyrektor i dziećmi. Gadający pies dużo może. Nie wiem czy chciałbym takiego mieć. Syn też zwątpił. Stwierdził, że woli milczące zwierzątka. Polecam. Doprawdy niezła rozrywka na koniec dnia.

Jak żyć w kraju, w którym od lat toczy się haniebna wojna, podyktowana chorym ego uzurpatora i interesami wąskiej grupki najgorszego rodzaju ludzi. Jak żyć mimo ciągłego zagrożenia od ludzi i maszyn, z powierza i lądu. Jak żyć skoro tak niewiele zostało do życia. Jak żyć, kiedy człowiek człowiekowi jest tylko zagrożeniem i to w imię ponoć tej "samej religii". Jak podają media i literatura - ogromnie trudno i strasznie jest żyć tam gdzie jest woja a tak toczy się od kilku lat w Syrii a właściwie w jej zgliszczach. Pomimo to dzieciństwo pozostaje dzieciństwem i ma swoje przywileje, nawet w tak ograniczonych okolicznościach. Dzieci chcą się bawić i śmiać, biegać, skakać, dokazywać, grać w piłkę, spacerować. Niestety rzadko mają ku temu okazję i niestety często te potrzeby dzieciństwa kończą się śmiercią. Smutne to przerażająco, bo to nie one wywołały wojnę i nie one są odpowiedzialne za brak spokojnego dzieciństwa. Niestety zwykłych obywateli nie pyta się o zdanie i bierze się pod uwagę zwłaszcza jeśli żyją w kraju rządzonym przez zachłannych despotów. Książka jest poruszająca i smutna, bo jakaż mogłaby być w takich okolicznościach. Niemniej są krótkie fragmenty w których przebija nadzieja i radość z maleńkich rzeczy. I to one, chyba, są zarzewiem i nadzieją na lepszą przyszłość. Ale czy te dzieci, których dzieciństwo przypadło na czas wojny, głodu i bezduszności będą umiały się odnaleźć w czasach spokoju? Zapewne tak, jak pokazują przykłady z historii, ale z jakim obciążeniem. Czy pozbawione podstawowych praw - wolności, bezpieczeństwa, możliwości nauki i rozwoju będą umiały zadbać o siebie i swój kraj - miejmy nadzieję. W książce "Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo" bohaterka, ośmioletnia Jasmina opisuje czytelnikowi swoją codzienność. Jej życie mimo trudów wojny jest szczęśliwe, bo ma kochanych i mądrych rodziców i rodzeństwo. Pokazuje, że mimo braku całego szeregu rzeczy można się bawić i być radosnym, oczywiście często w ograniczonym obszarze i zakresie. Można się uczyć i wzajemnie motywować do pozytywnych działań. Można a nawet trzeba się wspierać, chronić i dzielić. Dzieci adaptują się do takich warunków w jakich przyszło im żyć. Bawią się w chowanego w gruzach swojego miasta, budują domy gdzie chcą i z czego chcą, robią sobie piaskownice w resztkach budynków. Niestety ma to swoją straszną cenę, bo często podczas takich zabaw giną od miny albo zostają bez ręki lub nogi. Czasami giną, bo chcą bawić się w szkołę a ktoś dorosły niestety skonstruował minę długopis. Chcą się bawić w żołnierzy a dorosły daje im do ręki prawdziwy karabin i każe strzelać do innych. Smutne i straszne, że są takie miejsca w których dzieci nie mają spokojnego dzieciństwa. Kiedy giną członkowie ich rodzin, nie mają dachu nad głową, brakuje im jedzenia i prądu, stykają się z podłością dorosłych nawet bez przyczyny. Jak pomóc? Można wesprzeć swoimi możliwościami, choćby nabyciem tej książki, bo oprócz treści zgodnej z aktualnymi wydarzeniami ma też konkretny cel - zebrany dochód ze sprzedaży PAH chce przekazać na pomoc Syrii.To kropla w morzu potrzeb, ale to może być ta kropla, która drąży skałę i przelewa czarę goryczy. Bo ile można?

Ela na plaży obserwuje kolegę, który robi pompki i sprawdza swoje bicepsy. Antek szykuje pociski z piasku. Ela myśli że to pączki chce się bawić z kolegą. Niestety słyszy "Wojna nie jest dla dziewczyn!" W rozmowie z tatą słyszy, że wojna nie jest dla dzieci. Wtedy jest zadowolona dodatkowo miłość taty i jego siła uspakajają dziewczynkę. Po kilku miesiącach rzeczywistość jest już zgoła inna. Taty nie ma w domu, mama całymi dniami pracuje w szpitalu, a na Elę spada przeogromna tajemnica. Ponowne spotkanie dzieci w czasie Powstania Warszawskiego jest dość zaskakujące dla obojga. II wojna światowa ukazana w taki sposób, że dzieci zadają pytania i proszą o dalsze losy bohaterów. Polecam.

Pierwszy raz usłyszałam o Niedoparkach kiedy obejrzałam film na podstawie książek kiedy byłam mała. Bardzo podoba mi się ten film więc stwierdziłam teraz jak jestem starsza, że kupię książki na podstawie których powstał film. Sięgnęłam pierw po tę książkę i muszę powiedzieć że byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Książka nie jest bardzo podobna do filmu oczywiście jak to zazwyczaj bywa. Ale bardzo szczególnie spodobało mi się to w jaki sposób jest napisana. A ilustracje w same w sobie są przepiękne. Hihlik który mieszka razem z dziadkiem w mieszkaniu pewnego pana Wawrzyńca natrafia na wiele przygód po tym jak jeden z jego kuzynów zostaje porwany przez Kudło Dederona i jego gang. Razem z bratem bliźniakiem kuzyna Ramzesem próbują go uratować chociaż nie kończy się to jak byśmy się spodziewali. Jest to naprawdę genialna historia która zdecydowanie zasługiwała na ekranizację. Jest uważana za książkę dla dzieci ale szczerze myślę, że każdy mógłby ją przeczytać

Książka "12 ważnych opowieści" zabiera nas do zbioru różnych ważnych spraw dla dzieci: - O szczęściu, czyli o tym, jak dobrze mieć bliskich, - O samodyscyplinie, czyli jak zmienić swoje życie w tydzień, - O pięknie, czyli nie chcę być krasnalem, - O odpowiedzialności, czyli bardzo poważnej sprawie, - O sprawiedliwości, czyli o Patyku, Poli, dwóch siekaczach i dziurkach w waflu, - O przyjaźni, czyli o długich rozmowach za pomocą latarek i kredek, - O miłości, czyli nic takiego się nie stało, - O odwadze, czyli o długim, ciemnym korytarzu, - O dobroci, czyli o mocarzu Michale, - O szacunku, czyli udku kurczaka, - O mądrości, czyli o zamienianiu kwaśnej cytryny w słodką lemoniadę. Wszystkie historyjki opatrzone są pięknymi ilustracjami. To doskonała pomoc dla nauczycieli i rodziców, a dzięki niej trudne sprawy stają się proste i zrozumiałe.