Klub Masztalskiego. 1000 dowcipów

Książka "Bery i bojki śląskie" to zbiór dowcipów i anegdot Ligonia, którymi "czarował" radiowych słuchaczy podczas radiowych audycji i którymi co tu dużo mówić zauroczył również mnie :) Jeżeli uważacie, że książki poruszające tematykę tradycji, kultury różnych regionów naszego kraju Was nie kręcą, to chciałabym zaznaczyć, że akurat tej pozycji nie musicie czytać od deski do deski - po prostu zajrzyjcie do spisu treści i wybierzcie kilka interesujących Was tekstów :) Kiedy zabierałam się za czytanie "Berów..." miałam pewne wątpliwości co do tego, czy zdołam przeczytać ze zrozumieniem utwory zapisane spolszczoną gwarą śląską, ale już po kilku stronach przekonałam się, że nie taki diabeł straszny jak go malują :) Po pierwsze z tyłu (przynajmniej tego konkretnego wydania) znajdziecie słowniczek wyjaśniający kłopotliwe słowa, a po drugie - i to chyba będzie istotne - podczas czytania tekstów profesora Ligonia do słowniczka zajrzałam tylko kilka razy, ponieważ utwory czytało się bardzo szybko i przyjemnie - podczas niektórych opisanych historii uśmiech nie schodził mi z twarzy :) Żałuję tylko, że nie mogę posłuchać audycji Ligonia, bo zawarte w zbiorze teksty są właśnie zapisem tych, które mogli usłyszeć przedwojenni mieszkańcy śląska. Bery ukazują polskość nie szlachecką, ale robotniczą, która zostaje "ozdobiona" rozmaitymi typami ludzkimi oraz dowcipnym nazewnictwem. Książka wypełniona została tłumem ludzi noszących tzw. nazwy mówiące: Bijok, Gnojek, Mizerok... "Ligoń... podbijał serca słuchaczy jemu tylko właściwym, specyficznym wdziękiem... intonacją głosu. Był niezrównanym, wprost znakomitym aktorem-samoukiem, który z równym powodzeniem potrafił wywołać uśmiech na twarzach swoich słuchaczy, jak i wyraz ludzkiego rozrzewnienia." Jeżeli nie jesteście pewni, czy skusicie się na tą pozycję, obok załączam fragment jednego z zamieszczonych w zbiorze utworów :)

Słownik czytałam "rozrywkowo" ucząc się na pamięc obcych słówek,które potem używałam od niechcenia ,testując wiedzę dorosłych;),no,dziwne było ze mnie dziecko,na szczęscie po latach dowiedziałam się,że nie byłam odosobniona w tym procederze,mój mąż robił podobnie:). Spędziłam tyle czasu z tym słownikiem,że rodzice dali mi go w prezencie;).Może stwierdzili,że któryś wnuk będzie jak ich dziecko i teraz mnie ktoś będzie testował;),kto ich tam wie,ale z prezentu bardzo się ucieszyłam i do dziś słownik mam "pod ręką". Pozdrawiam!

Sporo zdjęć i opisów oraz ciekawostek. Jak dla mnie interesująca, nikogo nieobrażająca i rzetelna. Posiada przejrzysty spis treści oraz mapki z zaznaczonymi punktami, w których są opisywane zabytki. Dobrze skonstruowana, z dobrymi opisami oraz nutką wiedzy historycznej. Świetna, poważna pozycja popularnonaukowa, która pomimo wydania 30 lat temu wciąż świetnie się broni.

Książka mojego dzieciństwa. Kilkadziesiąt opowiadań o tajemniczych zaginięciach, niewyjaśnionych śmierciach, tajemniczych postaciach, półprawdziwych legendach, pytaniach bez odpowiedzi, fatalnych pomyłkach oraz zdarzeniach co do których nie wiadomo czy główni bohaterowie byli winni czy nie. Sporo zdjęć, rycin i tabel które znakomicie uzupełniają treść samej książki. Masa historycznych ciekawostek. Warto poczytać.

Kopalnia żydowskiego humoru, zarówno tom (wieczór) pierwszy, jak i drugi. Autor pogrupował dowcipy „problemowo”, ale tak na dobrą sprawę, dla poprawienia sobie humoru można czytać na wyrywki. Część z nich dowodzi, że Żydzi potrafili śmiać się z samych siebie i krążących o nich stereotypach. Dla miłośników książek ciekawa może być historia Lajba Gelobtera, który starał się o posadę szamesa w boźnicy w Krotoszynie, ale jej nie dostał, bo nie umiał pisać ani czytać. Wyjechał zatem do Berlina, zabrał się za handel, dorobił w czasie wojny tak, że został dyrektorem w Urzędzie zaopatrzenia. „Przy zawieraniu kolejnej umowy przekonano się, że świeżo upieczony dyrektor podpisuje się trzema krzyżykami. - Pan chyba żartuje – roześmiał się kontrahent. - Wcale nie żartuję, nie umiem pisać ani czytać. - To wprost niewiarygodne! Wyobrażam sobie, kim mógłby pan zostać, gdyby pan ukończył choć szkołę ludową … - Kim mógłbym zostać? Szamesem w Krotoszynie.” Poziom jest oczywiście nierówny, ale przynajmniej co drugi dowcip gwarantuje w najgorszym razie uśmiech.

Książka, którą mam od dzieciństwa i zabrałam ją do siebie, do mieszkania, jako dorosły człowiek (czyli już dawno temu). Bardzo przyjemnie napisana, z humorem wyjaśniająca ciekawe sprawy. Dziś już nie wszystko jest aktualne, można dowiedzieć się więcej i szybciej. Ale poczucie humoru i piękne obrazki Edwarda Lutczyna, były przyjemnością samą w sobie. I dobrą decyzja, żeby książkę przeczytać po latach.

Moja pierwsza kupiona książka, nie będąca podręcznikiem ani lekturą. Z księgarni wysyłkowej, zdaje się ze Świata Książki. Byłem wtedy chyba jeszcze w podstawówce, nie wszystko rozumiałem, ale napisana językiem bardzo przystępnym w formie 1001 notatek. Przeczytałem ją wiele razy. Chętnie przeczytałbym dziś uaktualnioną wersje. Gorąco polecam, nawet dla młodych ludzi, którzy choć trochę interesują się ogólnie pojętą nauką. Bo nie wiem czy dziś, pierwszoklasista z liceum z własnej woli czytałbym o fizyce kwantowej lub biologi molekularnej :) A jednak różne ciekawostki z tej książki, napisane przystępnym językiem, ale nie robiącym z czytelnika debila, pomogło mi w szkole, gdy np nauczyciel robił mini quiz wybiegający troche poza to co w podręczniku :)

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Cóż za sympatyczna książka! Otrzymana z okazji ukończenia przedszkola jakieś pięć dekad temu, przeleżała na półce, by teraz stać się miłą niespodzianką. Sięgnęłam po nią bez specjalnego zapału gdyż od zawsze budziła moją nieufność ze względu na czas, w którym została napisana - lata 60-te, pełny PRL. A tu spotkało mnie prawdziwe zaskoczenie! Marian Brandys i jego afrykańska przygoda okazali się lekturą przyjemną, ciekawą, dowcipną i pouczającą. Jego reporterskie przygody w Egipcie, Sudanie i Abisynii, w których towarzyszyli mu: apodyktyczny handlowiec (a zarazem dawny, szkolny kolega) - Paweł oraz wiecznie marudzący, nieznośny i nietaktowny referent ambasady polskiej – komiczny pan Bieganek – to lektura, którą czyta się z uśmiechem na ustach, mimo, że pośród zabawnych i ciekawych perypetii autor poruszył tutaj też tematy bardziej bolesne i poważne jak na przykład angielskie bestialstwa w Sudanie w okresie kolonizacji. Co czyni książkę dla współczesnego czytelnika jeszcze ciekawszą to fakt, że podróż autora miała miejsce dawno temu, gdy realia życia w tamtych krajach wyglądały zupełnie inaczej niż obecnie. Sam sposób podróżowania oraz zwiedzania również – wspomnę tu choćby o rzeczy zupełnie dziś nie do pomyślenia - turysta mógł sobie pościągać ze ściany i poprzymierzać eksponaty w muzeum...:). Jedyną wadą książki jest fakt, że zamieszczone w niej zdjęcia są tragicznej jakości – niestety, w PRL, w latach 70-tych było to zupełnie normalne, co widać również w wydawanych wtedy książkach Arkadego Fidlera. Warto też zaznaczyć, że książka jest całkowicie pozbawiona socjalistycznego bełkotu, w owych czasach wszechobecnego. To po prostu naprawdę świetna lektura! Przewidziana w zasadzie dla młodzieży, według mnie będzie świetna dla czytelnika w każdym wieku – kto znajdzie w bibliotece lub antykwariacie, niech się nie waha:).

Przystępna pozycja, jeśli ktoś nie zna zbyt dobrze historii, to może się sporo nauczyć, dla pasjonatów raczej zbyt dużo ciekawostek nie ma. Autorzy na początku deklarują, że tego typu zestawienia nie mogą być obiektywne i nie będą się kryli z własnymi przekonaniami - szkoda, że te przekonania czasami utrwalają mało logiczne stereotypy, jak takie, że królowa Jadwiga była wiecznie nieszczęśliwą męczennicą, a Władysław Jagiełło zboczuchem z niezdrową skłonnością do młodszych kobiet. Brakowało mi też więcej postaci kobiecych, pojawiło się ich zaledwie trzy. Ogólnie można przeczytać w przerwie od innych lektur, najciekawsze były teksty o postaciach z XIX wieku.

Na paradoks zakrawa, że z całego dorobku Horacego Safrina w pamięci czytelników pozostały właściwie tylko zbiory humoru żydowskiego. Co ciekawe, sporo żartów z tego tomiku dotyczy prawd i zdarzeń uniwersalnych, toteż ich warianty znajdziemy w księgach humoru innych narodów. Przez to mogą uchodzić jako przykład kawału z długą brodą, a przez to mniej atrakcyjne. Jednak jak dla mnie, najzabawniej wypadają te anegdoty, w których w grę wchodzą weksle, rachunkowość, scenki rodzajowe przed sądem oraz ogólnie pojęte prowadzenie interesów. Ogromnie spodobała mi się metoda odpowiedzi na pytanie ile masz lat: pięćdziesiąt trzy do stu dwudziestu (czyli… 67 lat :-) Na przekór odświeżyłem pamięć od tomu drugiego „Szabasowych świec”, wydanego już po śmierci autora z ilustracjami Pana Stefana Drobnera. Dla miłośników żartów, facecji i folkloru – ciekawa publikacja. 6/10

„Czy wiesz, co jesz?” jest swoistą książką kucharską, w której każdy rozdział został poprzedzony kilku-kilkunastostronnicowym opracowaniem dotyczącym danej grupy produktowej. Oprócz przepisów mamy więc także opis pochodzenia poszczególnych warzyw, owoców i przetworów oraz ich właściwości kulinarno-zdrowotne. Jest to o tyle interesujące, że całość została ujęta w formie ciekawostek i napisana w sposób bardzo przystępny. Pojawiają się tabele określające wartości odżywcze, trochę liczb i różnych parametrów, ale wyraźnie widać, że celem autorki nie było zarzucenie czytelnika masą suchych danych. Przez te 15 lat od wydania książki dietetyka i wszelkie nauki o żywieniu zdążyły się rozwinąć, lecz pewna wiedza się nie przeterminowała jak choćby podział na „dobry” i „zły” cholesterol czy rzeczywisty wpływ pewnych składników na różne choroby i dolegliwości. Wśród reguł wartych zapamiętania, które podaje autorka można przytoczyć dwie: unikać jedzenia „jednokolorowych” potraw (urozmaicenie posiłków to podstawa) oraz nie odmawiać sobie niczego, nie bawić się w diety (o ile nie ma ku temu zdrowotnych przesłanek) tylko pamiętać o regularnym spalaniu kalorii. W końcu ruch to zdrowie.

Jedna z kilku książek które, w dzieciństwie, ukształtowały moje zainteresowania na przyszłość... Sam fakt że pamiętam o niej (i jej okładce) po ponad 35 latach świadczy, że w latach 80-tych ta pozycja była wyjątkowa i, sądzę, że pozostała taka do dzisiaj.

Pozycja obowiązkowa dla pasjonatów historii Polski. Rewia elity polskich historyków, prowadzących własne historiograficzne krytyczne dysputy o istocie dziejów i realiach panowania władców, na temat których nasz ogląd ulega poszerzeniu i nabraniu nowej perspektywy.

Cudowna książka, jedna z najlepszych - dużo unikatowych informacji, gdzie indziej pomijanych. Wiele pięknych zdjęć, ilustracji i grafik. Czyta się świetnie - przystępny język, zwięzłe informacje, rzeczowe, bez zbędnej paplaniny. Począwszy od pierwszych pokazów braci Lumière w 1895 roku, poprzez europejską awangardę filmową, hollywoodzką fabrykę snów, włoski neorealizm, francuską nouvelle vague, polską szkołę filmową, Cinema Nôvo, aż do kina nowej przygody i "Parku Jurajskiego" Stevena Spielberga, kino zawsze przyciągało uwagę ludzi na całym świecie. Rzeczą jedyną w swoim rodzaju jest blisko 80 tabel "Kroniki", które obejmują uporządkowane chronologicznie najważniejsze filmy danego reżysera lub aktora. "Kronikę filmu" dopełnia bogaty materiał ikonograficzny: 2700 ilustracji prezentujących gwiazdy w ich największych rolach, plakaty, fotosy z filmów i z planu zdjęciowego. Tak bogaty materiał informacyjny przybliża Czytelnikowi panoramę historii filmu i kina wraz z towarzyszącymi jej kontekstami.

Takie opowieści…. Ta recenzja będzie miała charakter historyczny. Odwołamy się do dawnych czasów i spróbujemy skonfrontować je z dzisiejszymi. Dziś o „Opowieściach biblijnych” Zenona Kosidowskiego…. Do tej książki wróciłam po…. blisko pół wieku. Jako nastolatka, wraz z innymi wówczas spragnionymi wiedzy, wchłanialiśmy jak przysłowiowa gąbka, wszystko, co napisał Kosidowski. Ach, szalone lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte… Książka ukazała się po raz pierwszy w 1963 roku i od razu zrobiła furorę. We wszystkich kręgach. Zwolennicy rozczytywali się w wyjaśnianiu plag egipskich. Przeciwnicy krytykowali za … krytykę Biblii. Bo Biblia jest nie do czytania, nie do szukania taniej sensacji, ale do wierzenia w nią, w to, co zawiera. Jako że też kiedyś młoda byłam, wiem, że to, co zakazane jest najlepsze. Jeśli więc ksiądz na lekcji religii, (nie, to wówczas nie były jeszcze lekcje, to była katecheza w salkach przy kościołach) grzmiał, że Kosidowski kala wiarę, to młody człowiek, nawet nie znający Kartezjusza1, szukał odpowiedzi na liczne nurtujące go pytania. Bo młody człowiek bunt ma w naturze. (kolejna taka afera w moim otoczeniu wybuchła po serii „antyreligijnych” książek Dana Browna, ksiądz uczący w szkole zakazał czytania „herezji”). Po roku 1980 i paru innych, nieżyjący już Kosidowski idealnie wpisał się w schemat pisarza komunistycznego. Po pierwsze występował przeciwko nauce Kościoła Katolickiego. Po drugie pisał o Biblii w czasach, kiedy panował socjalizm. Mało tego, pozwolono mu drukować książki na tematy religijne. Po trzecie – jego utwory przetłumaczono na język rosyjski i wydano w ZSRR! No tak, ostatni argument przeważa. Kto miał kontakt z ZSRR – wrogiem wszystkiego. Maryla Rodowicz też. W związku z tym, że w osobie pisarza odkryto wroga klasowego, zapomniano o nim. Dopiero po wielu latach zaczęto przyglądać się jego pisarstwu. Zauważono, że utwory nie powstały w wyniku prowadzenia własnych badań np. archeologicznych. Pisarz po prostu zbierał wieści ze świata, czytał innych i tworzył oparte na tekstach źródłowych opowieści. Bibliografię zawsze starannie podawał. Czy miał rację? Nie wiem. Jedni twierdzą, że tak. Inni – nie. Ci drudzy nadal uważają go za antykościelnego komunistę niszczącego prestiż Biblii. W każdym razie jego książki do dziś nie doczekały się osobnych artykułów w Wikipedii. A szkoda, bo w pamięci czytelników w wieku senioralnym, te książki nadal są obecne. „Opowieści biblijne”, czytane po wielu, wielu latach ciągle są przyjemne. Proste, czytelne streszczenia biblijnych ksiąg i napisane równie prosty językiem komentarze sprawiły, iż czytałam ponownie tę książkę z przyjemnością. Nie wywołała u mnie emocji, jak przed laty, bo już ją znałam. Czy dzisiejszy młody czytelnik da się ponieść owym emocjom? Postanowiłam swój egzemplarz przekazać właśnie zaczytanemu nastolatkowi …. Pożyjemy, zobaczymy….

Miły czytelniku, upraszam cię wielce, Nie pij fraszek haustem – sącz je po kropelce. Wbrew prośbie autora połknąłem jego fraszki na raz, ekspresowo i trochę nieuważnie. Nie przeszkodziło mi to w docenieniu ich uroku. Te literackie drobiazgi wpisały się już na stałe w krajobraz polskiej literatury. Pierwsze nasze skojarzenie z fraszkami to oczywiście Jan Kochanowski, ale już drugie to właśnie Sztaudynger (notabene też Jan). Poeta, satyryk i tłumacz (urodzony i zmarły w Krakowie, ale związany również z Łodzią czy Zakopanem) zasłynął oczywiście z wydanych w 1954 r. "Piórek". Niniejszy wybór (dokonany przez córkę autora Annę) został poszerzony o teksty z późniejszych lat (pochodzące m.in. z "Kropel lirycznych", "Krakowskich piórek", "Piórek z gór"). Co wyróżnia epigramaty Sztaudyngera? Błyskotliwość, lekki dowcip i przenikliwa znajomość natury ludzkiej. Mają one wymiar uniwersalny, ale stanowią też trafny komentarz do polskiej rzeczywistości z pierwszych dekad po wojnie (zwłaszcza w aspekcie obyczajowym). Z obszernego zbioru wypisałem 40 fraszek, które szczególnie chciałbym zapamiętać. Część dotyczy stosunków damsko-męskich (w tych autor celował),inne mają charakter bardziej refleksyjny i dotykają tematu przemijania. Zabawne, oryginalne, mądre. Oparte na grze słów i pomysłowych skojarzeniach. Wciąż aktualne i warte cytowania – Fraszki Jana Sztaudyngera Piekło Piekło na człowieka W jego sercu czeka. Złe słowo Zastąpić umie bombę atomową. Rześki staruszek Na stare lata – Na młode lata… Bajka o cyniku Mistyk wystygł. Wynik: cynik! Rzadko Rzadko pełnia Marzenia spełnia. Marzenie i zdarzenie Kiedyż was pożenię?! Dojrzewanie i dojrzałość Trzeba dojrzeć Aby dojrzeć… Poezja Łapanie tęczy Do sieci pajęczej. Natura ludzka Więcej się stłucze niż sklei Za pomocą idei. Memento mori Memento mori między osłami Brzmi: Salami! Pierwsze pytanie Kiedy stworzył Bóg Adama, On zapytał się – A dama? Po zjedzeniu jabłka Adam ujrzawszy, że Ewa jest naga, Innego raju już się nie domaga. Rajska depesza Jabłek nie jadam. Zmądrzałem. Adam. Trudności z ocaleniem Jak ocalić takie jagnię, Które samo wilka pragnie? Męska stałość On był stały – Tylko one się zmieniały. Obwieszczenie Na buzi plakat – Że w sercu vacat. Plażowa rewelacja Najlepiej to widać na plaży, Że kobieta nie ma twarzy. Zmajoryzowany Gdzie rządzą żądze, Tam ja nie rządzę. O czterech szczeblach Jej drabina do kariery Ma cztery litery. Agnes Twoim imieniem się pieszczę, Gdyby tak tobą jeszcze? Nie z tobą Nie z tobą się żenię, Poślubiam me marzenie... Alea iacta est Rzekł ktoś rzucając chudą żonę: – Kości zostały rzucone! Dobra żona Żona mi odpowiada, Bo mi nie odpowiada. Sukcesy Nigdy mi nie odmówiły Te, które mi się śniły. Oda o młodości Młodość jest wyborną rzeczą, Tylko młodzi temu przeczą. Granice świata Zakreślany własnym nosem Mikrokosmos jest kosmosem. Rada Nie narzucaj światu Swojego formatu. Niczym Niczym się ludzie tak nie nudzą Jak szczęściem własnym i niedolą cudzą. Wynalazek Bóg mowę nam wymyślił Dla ukrywania myśli. Pozwól Pozwól nie tęsknić mi, Boże, Do tego, co być nie może. Dni Dni mnie oszukały, Znienacka w lata się zmieniały. Obliczanie lat Źle się oblicza wiek człowieka, Człowiek ma tyle lat, wiele go jeszcze czeka. Wzajemność My zabijamy czas, A on zabija nas. Czas Czas krok po kroku nam zmienia Gorycz pamięci – w słodycz zapomnienia. Spodziewana niespodzianka Nie zbudzę się pewnego ranka, Ot, spodziewana niespodzianka. Tranzyt Nie boję się nie niebytu, Boję się chwili tranzytu. Każdy ma Każdy ma całą śmierć, Choćby miał życia tylko ćwierć. Wieczność Wieczność przed nami i wieczność za nami, A dla nas chwila między wiecznościami. Trema Śmierci nie ma – Jest tylko przed nią trema. Testament mój Żyłem z wami, kochałem i cierpiałem z wami, Teraz żyjcie, kochajcie, cierpcie sobie sami.