Lapinot i marchewki z Patagonii

Wybryki Xinophixeroxa to bardzo dobry komiks - to po pierwsze. Akwarelki Sandovala to ekstraklasa - to po drugie. Już dla samej grafiki warto mieć/czytać/podziwiać ten album. Słyszałem, że tam nie ma żadnej fabuły i że album to sama grafika. Spore więc było moje zdziwienie, kiedy na samym początku opowieści, autor przedstawił kilka ciekawych postaci: pisarkę, która podpisała pakt z jakimiś nieczystymi siłami, grabarzy, z których jeden cały czas płacze, dwójkę rezolutnych dzieci no i genialnego Xinophixeroxa. A opowieść? Po prostu wciągająca od pierwszej strony. Niespieszna fabuła, leniwe przechodzenie do kolejnych scen, poprzez pokazywanie widoczków... Plus odjechane pomysły, typu Xinophixerox zażywający kąpieli dymnej z komina, zrzucony na zwłoki starej olbrzymki woreczek, tajemnicze zupy. No Łauma, Muminki, tylko bardziej odjechane i genialnie namalowane akwarelkami. Potem magia opowiadania straciła dla Sandovala znaczenie i zaczęła się rzeź. Zarówno w miasteczku, jak i w rysunkach. Odjazd maksymalny. Graficzne cuda. Kobieta-ośmiornica, strzelanie mlekiem z sutków, demoniczny gwałt, no rzeź na maksa. Najbardziej podobał mi się ten demon, który miał rogi jak żuk a między nimi powieszonego na sznurkach człowieka (?). Szkoda, że Sandoval nie skupił się bardziej na relacjach między tymi niewątpliwie ciekawymi bohaterami, jakich wykreował na początku (po drodze pojawiły się jeszcze dwie panie, w tym jedna puszczalska),bo to mogło być nawet - wiem, że wielkie słowa - arcydzieło. A tak jest "tylko" bardzo dobry komiks, z absolutnie genialnymi rysunkami, trochę magii opowieści na początku komiksu i rzeź przez spory kawał albumu. Kto nie ma, musi kupić. Perełka.

Powtórka po latach. Nadal znakomity. Tak rodziło się uniwersum Sfara. Jest mandragora, jest wampir, jest golem, są policjanci. Jest też Wilno i pełno surrealistycznego humoru. Mała bura dla Sfara, który zupełnie niepotrzebnie pojechał na jednej planszy po Polakach. Gdyby jakiś Polak zrobił coś podobnego w drugą stronę, to wszyscy mówiliby o antysemityzmie (a już szczególnie lewica :) ). Na zaledwie kilku kadrach Polak jest ukazany jako pijak, dwa razy obraża Żydów i jeszcze chwali rosyjskiego cara. Taka typowa wstawka, żeby tylko pojechać po Polakach, bo nie ma to żadnego znaczenia dla fabuły, a postać nie pojawia się już później. To nawet nie są drobne uszczypliwości, które byłyby w porządku, tylko typowy pojazd bez klasy, a przecież Sfar ma klasę. Szkoda. Poza tym świetny album. Kolejność czytania: Mały świat Golema, Wampir, Aspirine. I dodatkowo Profesor Bell 1-3.

Wygrzebałem za grosze w katowickiej Komiksiarni, wcześniej nie wiedząc nawet, że wydano u nas jeszcze coś tego autora oprócz "Dnia targowego" (do którego chyba muszę wrócić). Przeglądam sieć, mało dobrego pisało się o tym u nas, co trochę dziwi, bo ta miniaturka z pewnością zasługuje na uwagę. Historia żydowskiej drużyny baseballowej z bardzo sugestywnie przedstawioną problematyką rasizmu w Ameryce lat 20-tych i ciekawym odniesieniem do legendy o golemie. Szkoda, że przepadło, bo Sturm ma talent do budowania specyficznego klimatu i wzbudzania niepokoju.

Jeden dialog rozpisany na 11 plansz z teczką w centrum, w przenośni i dosłownie. Taka komiksowa jednoaktówka. Niby nie brzmi intrygująco, a jednak daje satysfakcję. Dobrze się czyta, bo subtelnie zagrane współczesnymi fobiami, dobrze ogląda, bo sprawnie i z nerwem narysowane.

To nie jest efekciarska historia, to rzecz o tym jak wyobrażenia i swego rodzaju naiwność zderzają się z rzeczywistością. Romantyczne wizje, jakie roją się w głowie bohatera (kaczki - to raczej u Trondheima nikogo nie dziwi) mają się nijak do dosyć brutalnej kolonialnej codzienności Wyspy Burbonów. Jest sporo nostalgii i tęsknoty za czymś co właśnie mija oraz wiele straconych złudzeń. Prawie każdy podąża za czymś co jest nieosiągalne i czytelnik wie o tym właściwie od początku. Poszukiwanie ptaka Dodo czy próba uzyskania informacji o skarbie są tu symboliczne. Również szukanie tych "prawdziwych" piratów przez Rafaela czy fantazjowanie o życiu wśród zbiegłych niewolników przez Virginię z jej teatralnymi pozami, świadczą raczej o dosyć sporym odklejeniu od rzeczywistości. Autora kojarzę oczywiście z historii fantasy, nie stroniących od solidnych porcji humoru, ale tu przeważa spokój i smutek w oczach bohaterów o zwierzęcych buźkach. Bliższe to komiksom Jasona niż klimatowi z serii o Ralphie Azhamie.

Joann Sfar znany jest przede wszystkim z serii "Kot rabina", "Klezmerzy" czy komiksów o wampirach. Niedawno czytając polecajki trafiłem na "Profesora Bella". Z opisu brzmiało świetnie, a że Sfara bardzo lubię postanowiłem zainwestować lekko wygórowaną kwotę w używkę. To była dobra decyzja, bowiem komiks ten wszedł mi rewelacyjnie. Głównym bohaterem jest tytułowy profesor, chirurg egzorcysta który wplątany zostaje w dwie sprawy z pogranicza kryminału, fantastyki i mistycyzmu. W pierwszej o pomoc prosi go Pan Pinon, który cierpi z powodu drugiej głowy, która wyrosła mu na czole i częściowo go opętała. Druga opowieść przenosi nas do Jerozolimy, gdzie Bell będzie musiał zmierzyć się z samym diabłem. Jak zwykle u Sfara na pierwszym planie rewelacyjnie napisani bohaterowie. Pomocnikami Bella (wzorowanego na Sherlocku) są duch z problemami natury psychologicznej oraz detektyw policji, który wyglądem przypomina jajko i nosi przydomek Humpty Dumpty. Druga flagowa cecha komiksów Sfara - świetne dialogi - nie zawodzi. Bardzo polecam.

Rysunki są całkiem fajne. Historia jest taka se, są zabawne momenty, są też ciekawe. Ktos, kto emigrował w tamtych latach pewnie się uśmiechnie. Zakończenie w formie wywiadu z autorką, co jest również narysowane przez autorkę jest kompletnie niepotrzebne, nieinteresujące i nic nie wnosi.

Są komiksy zupełnie niepozorne. Niby małe, niby krótkie, niby względnie poza kręgiem moich zainteresowań. A robią rzeczy, robią rzeczy tak dobrze, że nie mogę przestać o nich myśleć przez kolejne dni. „Rany wylotowe”, jak się możecie spodziewać po tym wstępie, to jeden z takich komiksów. Główny bohater „Ran wylotowych” jest taksówkarzem w Tel Avivie. Jak na ostatniej płycie pokazał Łona, ciężko znaleźć lepsze źródło historii niż taksówkarzy. Jeśli nie wiecie o czym mówię, to absolutnie ze wszech miar polecam nadrobić płytę “TAXI”, bo jest niemiłosiernie dobra. Ale wracając do tematu: Kobi (czyli właśnie wspomniany bohater) dowiaduje się, że w zamachu bombowym w barze na dworcu autobusowym przed kilkoma tygodniami prawdopodobnie zginął jego ojciec. Mężczyźni ze sobą nie rozmawiali, matka Kobiego nie żyła kilka lat, ale jednak głupio w takiej sytuacji nie dowiedzieć się co jest grane i czy ojczulek rzeczywiście opuścił ten świat na dobre. Sam Kobi to zaskakująco zimny, ciut opryskliwy człowiek, co to niewielu ma przyjaciół, a z ojcem relację miał skomplikowaną. Dopiero po jego rzekomej śmierci dowiaduje się jak wyglądało jego życie przez ostatnie lata. Dowiaduje się rzeczy wszelkich. Dobrych, złych, często trudnych do zrozumienia lub zaakceptowania. Dużo w tym komiksie grzebania w przeszłości, jest też bardzo dużo teraźniejszości, nowych relacji które całkowicie odmieniają człowieka. Postaci występujące w historii robią wrażenie ludzi z krwi i kości. Nieprzewidywalnych, często na pierwszy rzut oka zdefiniowanych, ale zdolnych do zaskakujących przemian. Względnie krótki to komiks, a jakiż on pełny, wyczerpujący, mimo że bardzo otwarty. Daje głębokie poczucie, że wiele wydarzyło się przed nim i wiele wydarzy się po nim, ale w ramach samej opowiedzianej tu historii scenariuszowo wszystko się cudownie klei i satysfakcjonuje. Żywy ten komiks, prawdziwie żywy. Polecam ogromnie. Za egzemplarz i milion złotych za pochlebną recenzję dziękuję wydawnictwu. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

"Profesor Bell 2: Frachtowiec Króla Małp" to fascynująca kontynuacja serii powieściowej autorstwa Andrzeja Pilipiuka. Główny bohater, profesor Bell, nadal zachwyca swoją oryginalnością i nietypowym podejściem do rozwiązywania zagadek. W tej części serii Bell staje w obliczu tajemniczych wydarzeń na morzu, gdzie pojawił się enigmatyczny frachtowiec. Książka doskonale łączy w sobie elementy kryminału, tajemnicy oraz nieco humoru, co sprawia, że czytelnik jest wciągnięty w historię od pierwszych stron. Jeśli jesteś fanem serii lub lubisz powieści, które miesza różne gatunki literackie, to "Frachtowiec Króla Małp" na pewno przypadnie ci do gustu. Pilipiuk kontynuuje tradycję tworzenia ciekawych, niebanalnych historii.

Z absurdalnej i utrzymanej trochę w poetyce snu opowieści można wyłapać kilka obsesji, jakie każdego rodzica kiedyś w końcu dopadną. Jest obawa o to czy dziecko będzie "ładne" i jak jest postrzegane przez innych, chorobliwy strach przed czyhającymi niebezpieczeństwami, panika na myśl, że kiedyś dorośnie czy w końcu przelewanie na nie naszych fascynacji, zainteresowań i upodobań. Nic się jednak nie stanie jeśli ktoś odczyta to po prostu jako odjechany strumień nonsensownych wydarzeń powstałych w chorej wyobraźni autora. Nasz komiksowy rynek potrzebuje więcej Schrauwena

Taka z pozoru błaha sprawa. Nałóg, z którym boryka się główny bohater – palenie papierosów. Tyko, że jest to nałóg, z jakim nie sposób zerwać. Andy próbował już wszystkiego: silnej woli, plastrów, gumy do żucia, lecz bez powodzenia. Postanowił ulec namowom żony i poddać się hipnozie. Czy ta eksperymentalna metoda mu pomoże? Nie napiszę nic więcej, ponieważ popsuję wam przyjemność lektury. Zaskakującej i niebanalnej, która niczym cebula odsłania przed naszymi oczami coraz to nowe warstwy. Polecam.

Kristo - krótko. Początkowo sądziłem, że będzie to komiks o parze narkomanów - tak bohaterowie są narysowani - z wielkimi źrenicami, turpistycznie. Pojawia się HIV, więc też motyw związany z używkami. Tymczasem nie - to autobiograficzna opowieść o chorobie i miłości oraz odpowiedzialności. Coś pięknego (mimo, że kreska świadomie brzydka i ponura).

Jason Lutes znany jest w Polsce z komiksowej trylogii „Berlin”. Jednakże jest on także autorem zamkniętej opowieści „Karuzela głupców”. Czy warto się nią zainteresować? Główny bohater jest nieudolnym iluzjonistą, który nie może dojść do siebie po śmierci brata i rozstania z dziewczyną. Pewnego dnia pomaga swojemu starzejącemu się mentorowi w ucieczce przed ścigającymi go pracownikami domu starców. Od tej chwili obaj wpadają w bardzo dziwne towarzystwo. Komiks ten przede wszystkim broni się interesującymi bohaterami. Główny bohater usiłuje rozwinąć się jako iluzjonista, ale przeszkadzają mu w tym jego osobiste problemy. Z kolei jego mentor jest coraz bardziej pochłaniany przez starość i jest wyłącznie cieniem samego siebie. Również pewną rolę odgrywa tu dziewczyna głównego bohatera, która jest zmęczona bardzo rutynową pracą. Warto też wspomnieć o drobnym oszuście, który samodzielnie usiłuje wychować córkę. Pokazane jest, że nie jest zły, ale jedyne w czym jest naprawdę dobry to naciąganie ludzi i liczy na to, że iluzjoniści nauczą jego córkę paru sztuczek. Niestety w historii tej zabrakło interesującej fabuły. Wszyscy bohaterowie ostatecznie spotykają się, ale niewiele z tego wynika. Jest tu parę celnych spostrzeżeń bohaterów na temat życia, ale niewiele ponadto. Podoba mi się realistyczna kreska Jasona Lutesa. Udaje mu się wydobyć wiele emocji z postaci, a także przedstawić różne typy urody, jak chociażby trochę mocniej zbudowana dziewczyna głównego bohatera. Podsumowując, ten komiks nie przemówił do mnie. Polubiłem bohaterów, ale zabrakło mi ciekawej historii. Mogło być lepiej.

Opowieść o konflikcie między rwandyjskimi ludami Hutu i Tutsi widziana oczami Deogratiasa, młodego człowieka, który nie umiejąc poradzić sobie z ludobójstwem, poddał się szaleństwu. W opowieści przeplatają się dwa czasy akcji, ale są wyróżnione delikatną zmianą w grafice, więc czytelnik nie ma problemów z odnalezieniem się w której rzeczywistości się znajduje. Bohaterowie nie są jednoznaczni i to jest chyba największe zaskoczenie tej książki. Różne punkty widzenia zmieniają nam odbiór postaci. Bardzo doceniam scenariusz komiksu, jednak kreska rysownika nie spodobała mi się.

Komiksy Sandovala mają w sobie duży pierwiastek młodzieżowy i to taki, który mam wrażenie czasem zachodzi wręcz w klimaty emo tnących się żyletkami, ale jak zwykle super się to czyta. Sandoval to jeden z najlepszych rysowników, którego prace ukazują się w Polsce. Ze scenariuszami trochę gorzej, ale ma swój niepodrabialny styl, który jest połączeniem młodzieżowej opowieści obyczajowej, horroru (czasem bardzo mocnego gore i porno) i muzyki rockowej. Jeśli ktoś polubił jakikolwiek z jego komiksów, to polubi też pozostałe, bo są one z tej samej półki zarówno jeśli chodzi o poziom, jak i o rodzaj. U tego autora czasem mocniej zarysowane są wątki obyczajowe, a czasem horrorowe, ale jedno jest pewne - końcówka każdego z jego dzieł będzie większą lub mniejszą rozpierduchą. Kolejny sandovalowy obyczajo-rocko-horror. :)