Polskie miasta w baśni i legendzie

Świetna książka! Synek przebłagał mnie, żebym czytała dalej i dalej, aż przeczytaliśmy książkę w 2 dni ;-) Oboje się nauczyliśmy, że o WSZYSTKIM trzeba rozmawiać, że dzieci nigdy nie są za małe na rozmowę o trudnym temacie (trzeba tylko dostosować informację do wieku rozmówcy). Kiedy ukrywamy coś "dla dobra dziecka" w tajemnicy, często jest to ze szkodą dla dziecka - czuje się opuszczone, zagubione, nie rozumie pewnych rzeczy a nie chce pytać - to rodzi strach, nieporozumienia, smutek... a potem dziwne reakcje dziecka. Kiedy dziecko milczy, ma swoje tajemnice rodzicom także trudno pomóc, doradzić, rozwiązać często błahy problem w zalążku. Książka także wzrusza, nie raz miałam łzy w oczach czytając. Obowiązkowa lektura dla rodziców, świetna opowieść dla chłopców i dziewczynek.

Książka ma duże litery, więc początkujący czytelnicy mogą ją samodzielnie czytać. Niektóre przygody były nawet zabawne. Mój 8-latek czytał nawet z zaciekawieniem, aczkolwiek nie było tak, że nie mógł się od lektury oderwać. My akurat wolelibyśmy, żeby książka była cieńsza. Te nudniejsze rozdziały można byłoby spokojnie pominąć. A tak, to musiałam przeglądać rozdziały i dawać synowi do przeczytania tylko te ciekawsze, żeby go zachęcić, bo w połowie już znudził się lekturą. Duży plus za naprawdę ciekawe zakończenie i rozwiązanie zagadki ducha. A zapowiadało się, że autorka z tego nie wybrnie obronną ręką ;-)

Świetna propozycja dla rodziców, którzy nieco odpuścili klasykę. Syn coś tam słyszał o Śnieżce, gdzieś mu się obiło o Guliwerze, widział jakieś obrazki z Alibaby i czterdziestu rozbójników, ale wszystko mu się mieszało, nie wiedział co się skąd wzięło, gdzie i dlaczego. A tutaj mamy prawie wszystko. Są Bracia Grimm, Andersen, Baśnie z Anglii, Bajki Ezopa, Bajki Perraulta, Baśnie Wschodu, Legendy polskie, a nawet bajki rosyjskie. Do tego ilustracje: kolorowe, może za bardzo naturalistyczne, ale za to z dużą ilością szczegółów. I jeszcze Pinokio tu jest, którego syn ubóstwia i każe sobie czytać po kilka razy dziennie fragment, jak go wieszali na drzewie...polecam.

Pisze to teraz "ja" - pięcioletnia dziewczynka. Najpiękniejsza powieść, która jak żadna inna wprowadziła mnie do świata książek. Jestem niezwykle wdzięczna moim rodzicom za czytanie mi jej do snu, jako jedyna tak bardzo zapisała się w mojej pamięci. Na pewno jest już współcześnie wiele podobnie wspaniałych książek dla dzieci, mimo to bardzo polecam wszystkim rodzicom do przekazywania jej z pokolenia na pokolenie.

Julia Duszyńska - polska pisarka, autorka książek dla dzieci. Pisała książki, które wzruszały, uczyły i bawiły. Była również współautorką podręczników, między innymi „Elementarza dla I klasy”, wydanego w 1938 roku. Przez cztery lata (1935-1939) pracowała w zespole redakcyjnym pisemka dla dzieci „Słonko”. Największe uznanie zdobyły jej książki: „Słoń Duda. Opowiadania wierszem dla dzieci”, „Szarusia”, „Baśń o Szymku, Tymku i żywej wodzie”. "Cudaczek - Wyśmiewaczek" to książka dla dzieci, wydana przez wydawnictwo Siedmioróg w 2013 roku. Książka liczy sobie 80 stron. "Cudaczek - Wyśmiewaczek" to wesoła opowieść o skrzacie, który... żyje śmiechem. Cudaczek, "licho malusie i cieniutkie jak igła", mieszka w warkoczykach panny Obrażalskiej, w kołnierzykach Beksy i Pana Byle Jak. Bez trudu nakłania dzieci do niegrzecznych zachowań. Czy dzieciom uda się pozbyć nieznośnego skrzata? „Cudaczek - Wyśmiewaczek” to klasyczna książka dla dzieci, która od lat bawi i uczy kolejne pokolenia czytelników. Autorka w lekki i humorystyczny sposób opowiada historię psotnego stworka – Cudaczka, który żywi się ludzkimi wadami, zwłaszcza złością, kłótliwością i nieuprzejmością. Gdy tylko ktoś się denerwuje, wyśmiewa innych lub zachowuje się niegrzecznie, Cudaczek natychmiast się pojawia i czerpie z tego radość. Fabuła książki jest prosta i zrozumiała dla młodszych czytelników, a jednocześnie niesie ważne przesłanie wychowawcze. Autorka pokazuje, że złe zachowanie nie pozostaje bez konsekwencji, a nad swoimi emocjami warto pracować. Książka uczy dzieci, że spokój, życzliwość i kultura osobista pomagają „przegonić” Cudaczka i sprawiają, że świat staje się przyjemniejszy dla wszystkich. Dużym atutem „Cudaczka - Wyśmiewaczka” jest barwny język i humor, który sprawia, że nauka dobrych manier nie jest nudna ani moralizatorska. Książka doskonale nadaje się do samodzielnego czytania przez dzieci, jak i do wspólnej lektury z rodzicami lub nauczycielami. To wartościowa i ponadczasowa pozycja, która w przystępny sposób uczy empatii, opanowania i szacunku wobec innych. Skierowana do najmłodszych dzieci, sugerowana jako lektura w pierwszej klasie. WYZWANIE CZYTELNICZE - STYCZEŃ 2026 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ Z IMIENIEM W TYTULE.

Do zakupu książki skłoniła mnie opinia "koszmarna książka" i ta ciekawość zwyciężyła. Książka w twardej oprawie, duża czcionka i ładnie zilustrowana i przeczytałam z przyjemnością. Odżyły wspomnienia i nie tylko. Dobra pozycja dla dziecka już czytającego.

Książki dla dzieci współcześnie to ciekawe zagadnienie. Tyle tego wychodzi, że człowiek nie nadąża za nowościami. Ale czy przeczytałam, a czytam dużo własnym dzieciom, jakąś, która mi zapadnie w pamięć? No, może znajdzie się kilka, ale niewiele. Wszystkie inne są do siebie podobne, nijakie, nieciekawe. Mają piękne obrazki i fajne kolory, ale treści niewiele. A tę książkę, o Filonku pamiętam z własnego dzieciństwa. I przeczytam własnym dzieciom. Czas weryfikuje.

Bardzo dobra książka dla młodszego czytelnika. Historia przedstawiona w formie komiksu z kolorowymi ilustracjami na pewno pomoże dziecku zrozumieć losy tytułowego bohatera. Ja traktuję ją jako nowe doświadczenie fanki „Małego Księcia”. Czy podobała mi się wizualizacja postaci? Niekoniecznie, ale to kwestia gustu. Bardziej przeszkadzały mi okrojone dialogi bohaterów… Mimo to, najważniejsze treści i główne przesłanie utworu zostało zawarte.

Baśnie słowackie są podobne do polskich - wiele w nich romantyzmu, melancholii, ale i grozy. Operują także podobnym humorem, co bardzo pomaga w ich przyswojeniu i zapamiętaniu. Moje pierwsze zetknięcie z bajkami Słowacji związane jest z książką "Biała księżna", którą dostałam lata temu, jako prezent gwiazdkowy od rodziców. Wspomnienia związane z jej pierwszym przeczytaniem są żywe do dziś - to była zacna lektura, no i miała to, co lubię najbardziej: opowieści o strasznych potworach - wilkołakach, złośliwych genomach, boginkach (leśne licho w damskim wydaniu) kradnących dzieci z kołysek! Wrażenie potęgowane było przez programowo brzydkie ilustracje. Książka jest obecnie łatwo dostępna w sprzedaży i taniutka. Można ją mieć już za kilka złotych.

Szczerze mówiąc nie myślałam że Indi w taki sposób straci swoje psiapsiółki i w taki sposób je odzyska. myślałam, że na przykład India się pokłóci z Shopie i Fee, a potem je przeprosi, czy coś takiego. ale jednak było o wiele ciekawiej. lubię książki o Indi ponieważ są cienkie i czyta je się krótko [z godzinę]. zazdroszczę Indi niektórych rzeczy, np. małych myszoskoczków i trzech psów. albo że ma takie fajne przyjaciółki. plus dla tej książki także za fajne ilustrację. podoba mi się ten styl rysowania. polecam nie tylko dziesięcioletnim czytelnikom :D

Książka "Zaczarowana zagroda" autorstwa Aliny i Czesława Centkiewiczów w wydaniu @wydawnictwo_nasza_ksiegarnia i ilustracjami Agnieszki Żelewskiej należy do kanonu lektur. Jest to jednak chyba moja pierwsza styczność z tą książką, bo nie kojarzę jej z czasów szkolnych. Grupa polskich polarników przebywa na Antarktydzie, gdzie próbują dowiedzieć się czegoś o zamieszkałych tam pingwinach Adeli i ich zwyczajach. Zbliża się ich czas na migrację, więc naukowcy postanawiają zaobrączkować ptaki, by móc śledzić ich drogę oraz dowiedzieć się gdzie jest cel ich podróży. Wśród nich znajduje się jeden bardzo charakterystyczny i charakterny pingwin z czarnym "krawatem". Profesor Dobrowolski postanawia wraz ze swoją ekipą złapać pingwiny i na drugi dzień zająć się obrączkowaniem. Rankiem okazuje się, że w przygotowanej zagrodzie jest...tylko pingwin z krawatem! Co się wydarzyło? Czy naukowcy dowiedzą się, gdzie migrują sprytne ptaki? Książka ma duże litery, a tekstu jest w sam raz, co z pewnością będzie ułatwieniem dla dzieci, które niedawno nauczyły się czytać. Sama historia jest bardzo przyjemna, a przy okazji ma walory edukacyjne. Leon ma jeszcze sporo czasu do lektur szkolnych, ale z tą już się zapoznał i spodobało mu się to opowiadanie.

Ja tylko dodam, że książkę czyta się bardzo szybko. Zaletą sa krótkie rozdziały i ładne ilustracje. Mojemu synkowi (5,5 lat) bardzo się podobała (choć było tam dużo nowych słów, których znaczenia myślę, że do końca nie zrozumiał, jak wikary, biskup, arcybiskup, kardynał, sobór). Za jakiś czas, może za 2, 3 lata na pewno znów wrócimy do lektury tej książki. Ponieważ życiorys takiego wyjątkowego człowieka jakim był Jan Paweł II warto jest znać nawet na pamięć. I oczywiście bardzo chętnie przeczytamy drugą część: "O tym, jak Jan Paweł II kilkadziesiąt razy okrązył kulę ziemską".