Obraz miasta

Książka mimo swoich lat jest bardzo aktualna. Daje sporo do myślenia, pokazując jak elementy urbanistyki wpływają na życie ludzi i odwrotnie. Cudownie, że dodane zostały zdjęcia/plany, które jeszcze lepiej obrazują poruszane zagadnienia. Bardzo przydatna literatura dla osób zajmujących się projektowaniem nowych przestrzeni mieszkalnych czy miejskich, tak aby przestrzeń sprzyjała wspólnemu funkcjonowaniu między budynkami.

Fantastyczne przypomnienie o tym, co w urbanistyce najważniejsze. Cieszę się, że po nią sięgnąłem – dobrze jest sobie uświadomić, jak tworzyć przestrzenie naprawdę przyjazne mieszkańcom. Mimo że autor jest ekspertem, książka jest napisana językiem zrozumiałym dla każdego. Polecam każdemu, kto chce lepiej zrozumieć swoje miasto. Ode mnie 8/10.

Recenzowana książka stanowi ciekawe zjawisko: jej autor, słynny architekt holenderski, napisał manifest post-factum dla niebosiężnych wizji nowojorskich budowniczych! Manifesty były popularne w sztuce końca XIX oraz początku XX wieku i objaśniały ludziom, co dopiero zostanie stworzone. A tu do praktyki dorobiono teorię po wielu latach. Lecz jakaż wspaniała jest ta teoria..! Zacznę od ważnej uwagi: nie jest to historia urbanistyki Nowego Jorku. Wiele rzeczy zostało nieuwzględnionych lub pominiętych. Zamiast tego książka skupia się na paru obszarach, głównie Manhattanie i Coney Island. Dotyczy czasów, gdy tworzono głównie wieżowce w stylu Art Deco, a nie szklane prostopadłościany, którym początek dał Mies van der Rohe. Nie poświęcono w niej miejsca słynnym, wielkoskalowym i bardzo kontrowersyjnym reformom Roberta Mosesa i polemizowaniu z nimi przez Jane Jacobs. Autor nie pisze w kierunku chronologicznym, lecz raczej rozprawia o kolejnych obszarach. Zaczyna od organizowanych na Coney Island wesołych miasteczkach, by potem skierować uwagę ku szeregowi wieżowców, poświęcając każdej budowli osobne akapity zapełnione garścią głębokich uwag i rzucając światło na trudno dostrzegalne czynniki. Na sam koniec opisano wizyty Salvadora Dalego i Le Corbusiera w Nowym Jorku oraz to, co z nich (nie) wyszło. Zarazem twórca dostrzega w owych wesołych miasteczkach zaczątki bujnego kapitalistycznego systemu dostarczania rozrywki, który nie spocznie i będzie się rozwijał wszerz i wzdłuż – hen wysoko, aż ku niebu! Oprócz nakreślenia historii obiektów czasem już nieistniejących Koolhaas wspomina niezrealizowane wizje. Możemy ujrzeć projekt wieżowca autorstwa Gaudiego (który wygląda, że nigdy nie był tworzony z myślą o realizacji – była to raczej wizualizacja, która deweloper chciał zaprezentować w celach autopromocji) oraz o zatrważającym projekcie „specyficznej Wenecji” Corbetta. W owej „Wenecji” miejsce wód zajęłyby drogi wypełnione samochodami i parkingi. Dla pieszych przewidziano specjalne platformy na pierwszych piętrach wieżowców. Celem architekta było odciążenie ruchu. Trzeba przyznać, że w swej wizji poszedł dużo dalej niż Moses… Miasta to nie tylko budowle; są one tworzone przez ludzi dla ludzi. Nie umknęło to autorowi. „Deliryczny Nowy Jork” to nie tylko książka techniczna, dużo uwagi poświęcono w niej kwestiom społecznym (choć ludzie są tu głównie rozpatrywani jako klienci). Wydaje mi się, że podejście Koolhaasa stanowiło inspirację dla Grzegorza Piątka. Książkę kończy opis wizyt Dalego i Le Corbusiera w Nowym Jorku. Ta część może zdać się nieco mniej zrozumiała wielu czytelnikom, ale wydaje mi, że autor chciał powiedzieć, iż Nowy Jork był na tyle dziwnym i sztucznym miastem, że prowokacje Dalego nie robiły na nikim wrażenia. Zaś Le Corbusier, gwiazda i samozwańczy mesjasz architektury snuł wizje „naprawy” miasta. Z jego pomysłów zrodził się gmach ONZ. Zbiegło się to z końcem projektowania wieżowców w dawnym stylu. Koolhaas wspaniale operuje piórem – jego dzieło doskonale się czyta, choć wymaga skupienia. Trzeba mocno zaprząc do pomocy wyobraźnię, by ujrzeć oczyma umysłu opisywane obszary. Z tego powodu lektura ta nie będzie każdemu odpowiadać, podobnie jak fakt, że traktuje ona tylko o części dziejów nie tak dużego fragmentu miasta. Jednak gorąco ją polecam miłośnikom architektury i urbanistyki oraz Nowego Jorku!

Świetna książka dla każdego, ale szczególnie dla architektów i różnego rodzaju miejskich planistów i urzędników. Książka co prawda bazuje głównie na przykładach amerykańskich i to sprzed dekad jednak podstawowe założenia, które opisuje są w znakomitej większości aktualne wszędzie i zawsze. Informacji i wskazówek jest cała masa. W zasadzie jest to instrukcja jak planować i zarządzać miastem, żeby dobrze się w nim żyło. Opisuje rzeczy, o których pewnie większość ludzi nawet by nie pomyślała i moim zdaniem ciągle nie myśli nawet dzisiaj planując miasta. A więc jest jak najbardziej aktualna. Jedna gwiazdka odjęta za czasami zbyt akademickie pisanie w drugiej części książki (były momenty nudy i za bardzo podchodziło to pod jakąś pracę doktorską pod względem przyjemności czytania).

Książka, która otworzyła mi oczy na subtelność sztuki komponowania przestrzeni miejskiej, na szeroką gamę narzędzi i środków, które ma w swym arsenale urbanista. Napisana pięknie i zrozumiale, Wejchert zwraca się w niej do czytelnika, jak do przyjaciela.

Co jeśli autor jest równocześnie architektem i rysownikiem, a pisze o dziejach budownictwa? W tej niesamowitej książce rysunki odgrywają równoważną rolę z tekstem, Knothe świetnie i zabawnie tłumaczy zarówno skomplikowane problemy techniczne, jak i trendy estetyczne architektury.

Książkę powinno się czytać wraz z dostępem do internetu, żeby na bieżąco oglądać wszystko, o czym pisze autor. Dzięki temu lektura to czysta przyjemność! Rybczyński w obiektywny sposób przedstawia to, jak działa architektura - co się na nią składa, jakie elementy i w jaki sposób mogą być kształtowane (barierki już nigdy nie będą po prostu barierkami!),porusza także tak ulotne zagadnienia jak styl i smak. Gorąco polecam jako wejście w świat architektury.

super książka, dużo ciekawych przemyśleń. Gdyby była wydana na lepszym papierze z kolorowymi ilustracjami byłaby naprawdę piękna, tak urok niektórych zdjęć ginie w monochromie. Szkoda, że na końcu nie ma bibliografii oraz przypisów, nawet przy cytatach. Autor powołuje się na wartościowe pozycje, które warto byłoby przejrzeć.

Raz to za mało, na pewno będę musiał z czasem wrócić do tej lektury. Nie wiem, na ile jest możliwe stworzenie pigułki z historii cywilizacji, sztuki, typografii, symboliki, antropologii i kulturoznawstwa, ale Frutiger na pewno był blisko. Wiedza zawarta w tej książce jest ogromna, co oznacza też że ilość informacji bywa przytłaczająca. Zajęło mi dużo czasu przebrnięcie przez całość, ale zdecydowanie warto, jeśli jest się zainteresowanym symboliką, znakami i pismem.

Made in Polonicum Czytając takie pozycje jak „hawaikum - w poszukiwaniu istoty piękna” nie sposób przeoczyć walorów estetycznych, zważywszy na jej znakomite wydanie. Począwszy od fotomontażu na okładce, przez gigantyczną ilość wysokojakościowych fotografii, które zajmują niemal połowę publikacji, aż po przejrzyście i sensownie zaprojektowane wnętrze — należy przyznać, że Wydawnictwo Czarne utrzymuje wysoki poziom swoich opracowań. Pod redakcją m.in. prof. Agaty Pankiewicz (wykładającej na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie) zebrano jedenaście esejów jedenastu różnych autorów z pogranicza sztuki, filozofii, historii oraz dziennikarstwa wszechstronnie pochylających się nad rodzimą egzotyką z importu. Książka ta, przeznaczona do czytania i oglądania, stanowi niewielki album nasycony koszmarkami, które tak sprytnie wtopiły się w nasz polski krajobraz i świadomość, że wydają się już ich stałym elementem. Każda wypowiedź podejmuje skomentowanie prowincjonalnej groteski z innej strony i niekoniecznie bezlitośnie. Znaczna większość artykułów odnosi się do niej wyrozumiale, z dystansem. Jedynie w kpiarskim rozdziale „Krytyka wydziaranego rozumu” pióra Marcina Smerdy, który zgryźliwie znęca się nad subkulturą blokowisk, przyrównując dresy do tubylczych ludów i nazywając ich Innymi, wyczuwa się raniący sztylet sarkazmu. Lecz jak pisze we wstępie Filip Springer: „okropna to lektura, ale niezbędna, by zrozumieć manowce, na jakie prowadzi nas takie koślawe skupienie się na Innym zamiast na sobie” (s.46). Filozoficzne wprowadzenie pomnikowym tekstem Józefa Tischnera może być dla niektórych zaskoczeniem, w końcu miało być o łabędziach z opon, o hotelu “Piramida” w Bolesławcu, domach-kostkach czy PGR-ach pomalowanych na jaskrawe barwy. Tropikalny bzik okazuje się mieć korzenie w melancholii. Tischner nazywa ją “sarmacką”, podkreślając swojskość oraz cień pozornej odwagi, z jednoczesną świadomością nadchodzącej porażki. Owa nastrojowość dzieli się na prozaiczną nudę smętnej codzienności i nieustanną tęsknotę do barwnej Utopii, której poszukiwania w części zostają poddane zgodzie na zastane warunki. Kolejne rozdziały poszerzone o taką perspektywę, wydają się następnymi etapami studium nad fantazmatycznym podejściem do upiększania przestrzeni, z podkreśleniem tęsknoty do jakiegoś nieosiągalnego absolutu. Tak oto, pochylając się nad brutalną architekturą realnego socjalizmu, który opanował polskie wsie, zasiewając krajobraz betonowymi domami z płaskim dachem, nie można przeoczyć inwencji mieszkańców w wyborze obłędnych pigmentów. To „jaskrawe kolory malowane w skali domów” jak pisze Marta Urbańska, omawiając agresywne barwy fasad budynków mieszkalnych na przykładzie obrazu Witkacego “Marysia i Burek na Cejlonie”. Ten drobny manewr jest oswobodzeniem spod dogmatu wszechobecnej szarości i sprzeciwem wobec kontynuacji codziennego banału. Podobnie ma się sytuacja z ogrodami, w których irracjonalne zabiegi estetyczne powołują do życia bajkowe scenografie, jak wspomniane wyżej, moje ulubione łabędzie z opon, gipsowe postumenty papieża wśród krasnali i jelonków czy wreszcie nieszablonowe żywopłoty stylizowane na pudle albo drzewka bonsai. Zresztą, nie tylko na wsi można wypatrzeć tę potrzebę egzotyki, której uosobieniem jest instalacja Joanny Rajkowskiej na rondzie gen. Charles’a de Gaulle’a w Warszawie. Podróżując po Polsce podobne palmy można znaleźć w przydrożnych zajazdach, będących przykładem brawurowego eklektyzmu w wydaniu przeskalowanych muchomorów, dobudówek w formie wieży z blankami, samolotów z demobilu pod banerem “Miami Laguna” czy niektórych domach weselnych w postaci neodworów. Kuszące tropiki szepczą nie tylko przez plastikowe daktylowce czy parapetowe orchidee i kaktusy, to niezaspokojenie rozbrzmiewa, chociażby w egipskim wystroju baru z zapieskami. O historii magnetyzmu ciepłych krajów możemy przeczytać w dowcipnym rozdziale Ziemowita Szczerka, który przytacza enigmatyczną opowieść o próbach skolonizowania przez rodaków zamorskich obszarów. Rozmyśla również nad Polską, która teoretycznie posiada kolonie, szczególnie uwiodła mnie wizja fiata cinquecento, zaparkowanego w buszu albo szyldy z odzieżą na wagę w orientalnym słońcu. Tsunami fantazji w wolności twórczej, nawet jeśli ma być brakiem umiaru i naiwną wrażliwością, nadal będzie trwać w naszej przestrzeni. Bo sztuka powinna być inkluzywna, nawet ta podwórkowa, jak mówił Hasior: „Proszę w tym domu nawet nie wymawiać słowa kicz. Nigdy! (...) To wyraz arogancji, oceny z pozycji salonów, zadufania. Słowo, które obraża, dyskwalifikuje, A co dyskwalifikuje? Zjawiska cudowne, najbliższe ziemi, wyrastające z potrzeby piękna. (...) prywatne światy (...) głośno mówiące do przechodnia, któremu ofiarują tę swoją wizję piękna".

Każdy, kto chce zajmować się składem książki powinien najpierw ją przeczytać czyli ."Typografia książki..." to przewodnik po zasadach projektowania i składu. Książka robi wrażenie już na pierwszy rzut oka. Potężna, zawiera ponad 400 stron tekstu wydrukowanych na świetnym papierze, oprawionych w twardą okładkę. Jest biblią na projektanta graficznego. Opisana konkretnie. Jest bardzo czytelną książką.

Kristo - krótko! Początki tego podręcznika sięgają czasów Bauhausu a wydano pierwszy raz go po rozpędzeniu uczelni z Dessau w 1936 roku (sic!). Bardzo przydawał się pokoleniom studentów architektury i projektantom do czasu, gdy teraz większość odpowiedzi można znaleźć w internecie a warunki techniczne dotyczące budynków ciągle się zmieniają. Od kilku lat nie zajrzałem tam już ani razu, ale każdy początkujący projektant powinien Neuferta przynajmniej przejrzeć.

Lubię jeżdżąc po Warszawie przywoływać obrazy tego, co było tu kiedyś, ale niesamowitą przyjemność sprawiło mi także wyobrażenie sobie, co mogłoby być tu teraz. Książka Jarosława Trybusia przedstawia wizje i plany niezrealizowane, wizje wielkiej Warszawy, nowoczesnej stolicy dopiero co odzyskanego niepodległego państwa. Czy udałoby się je zrealizować zgodnie z założeniami i w zakładanym kształcie, to już zupełnie inna historia. W dwudziestoleciu międzywojennym ogłoszonych zostało kilka wielkich konkursów na zagospodarowanie całych kwartałów Warszawy. Miasto miało zyskać między innymi teren wystawienniczy wzdłuż Wisły na wysokości Parku Skaryszewskiego, nowoczesne połączenia kolejowe i samolotowe z nowymi gmachami koleinowego Dworca Centralnego i portu lotniczego na Gocławiu, przeprawy przez Wisłę, nową funkcjonalność Placu Saskiego i osi saskiej i w końcu nową dzielnicę reprezentacyjną rozciągającą się przez Pola Mokotowskie aż do Placu na Rozdrożu- zwieńczoną z jednej strony monumentem Marszałka Piłsudskiego i Świątynią Opatrzności Bożej z drugiej. W książce opisane są szczegółowo zarówno projekty wyróżnione w poszczególnych konkursach i dzięki temu ówczesne nurty w architekturze i urbanistyce europejskiej, ale także kulisy ogłoszenia i rozstrzygnięć każdego z nich. To pozwala poznać stronnictwa i poglądy na to jak budować, żeby było najlepiej, najokazalej i najbardziej „naszo” i narodowo, ale jednak światowo. Te spory nie z bardzo różnią się od współczesnych. To na co patrzę z nostalgią i żalem, że tak się teraz nie da, to sposób w jaki podchodzono do planowania Warszawy. Kompleksowe, wielofunkcyjne założenia urbanistyczne i architektoniczne dla całych dzielnic powstawały w kontekście i do kontekstu otaczających obszarów miasta, z szacunkiem dla komfortu życia, zachowania różnych funkcji, w tym publicznych i reprezentacyjnych i troską o ład przestrzenny.

To samo co, tyczy się "Pięćdziesiąt kilka porad na temat typografii" - to pierwsza pomoc i szybki strzał dla przypomnienia sobie podstaw. Po więcej trzeba sięgnąć do Roberta Bringhursta. Duży plus za różne papiery w publikacji i różne rodzaju druku!

Świetnie opracowana książka. Czytało się błyskawicznie, bo autor pisze klarownie, zwięźle, wyciąga samą esencję i wszystko pięknie porządkuje. Przykłady logo bardzo inspirujące, opracowanie graficzne bardzo przyjemne w odbiorze, rady przydatne i dobrze uzasadnione. Myślę, że książka ta może zaciekawić nie tylko grafików, czyta się ją po prostu jak dobry artykuł. Polecam.

Po książkę sięgnąłem wskutek odnośnika w książce Skarby ziemi (polecam). Tam autor się nią zdecydowanie zachwycał, tymczasem... no nie porwała mnie. Autor przedstawia historie różnych materiałów, które miały i mają wpływ na nasze życie, naszą gospodarkę, naszą przeszłość i przyszłość. Mamy tu gawędziarską opowieść i o betonie, i o porcelanie, i o szkle, i o żelazie i o węglu w różnych postaciach i o kilku jeszcze innych materiałach, ich odkryciu, początkach wydobycia, przeróbki i wykorzystaniu. Wszystko to podane dość przystępnie w popularnonaukowy, nieprzeładowany danymi sposób, niemniej jednak bez fajerwerków i rzeczy zapadających w pamięć (ot zajrzałem do swoich notatek, które zwykle robię czytając tego rodzaju książki i w sumie ponotowałem tylko kilka rzeczy o diamentach i betonie, a co do reszty materiałów, musiałem sobie mocno przypominać, o czym w ogóle autor pisał). W sumie można przeczytać, bo niewątpliwie dzięki takim pozycjom człowiek staje się odrobinę bardziej inteligentny i wie troszkę lepiej, jak funkcjonuje świat (np. już nie będę mówił, że diament jest najtwardszym materiałem dostępnym ludzkości i wiem też, w jaki sposób cement ze żwirem i wodą staje się betonem i dlaczego warto go wzmocnić stalą),ale w przypadku tej książki, ta odrobina jest naprawdę drobna:) Zdecydowanie lepiej sięgnąć do Skarbów Ziemi Eda Conwaya...

Jeżeli ktoś spodziewa się informacji, jak kształtować przestrzeń publiczną, sugestii dotyczących urbanistyki czy estetyki miast - będzie zaskoczony. Ta książka to bardziej lewicowy manifest z rewolucyjnym wręcz zacięciem, mocną ekonomiczną i historyczną podstawą. To ważne, dość radykalne i potrzebne spojrzenie na to, czym właściwie może być miasto. Może nie wystarczy park i sprawna komunikacja, żeby stworzyć dobre miasto? Ale autor częściej niż na tym, jak zmienić miasto na lepsze pisze o tym, czym miasto może się stać - w tym przypadku areną buntu. Co nie do końca dziś przekonuje. Czy rosnące nierówności społeczne, gentryfikację, 'pożerające' energię, coraz mniej egalitarne miasta należy zmieniać? Zdecydowanie. Czy wrócą barykady na ulicach? Nie wykluczone, choć nie do końca porywa mnie taka wizja, mówiąc eufemistycznie (w kontekście poprawy jakości miasta). Wydaje się, że jest sporo do wykonania w drodze ewolucji, tymczasem ze stronic wyziera raz na jakiś czas widmo rewolucji i manifest stricte polityczny. Format i brak marginesów to koszmar i tutaj dodatkowy minus.

Wszystko co można zarzucić książce wyjaśnił Filip Springer w przedmowie. Ta publikacja jest napisana wybitnie z perspektywy północno-amerykańskiej, w której koncepcja miasta odbiega o tej europejskiej. Dużo refleksji jest trafnych, ale niezbyt odkrywczych. Zachwyt nad poczynaniami kolumbijskich władz delikatnie mnie mierzi, w mojej prywatnej opinii, wartość nawet najlepiej zaprojektowanego przestrzennie miasta spada do zera przy współczynnikach przestępczości charakterystycznych dla tego regionu i czułbym frustrację, gdyby burmistrz mojego miasta promował kolarstwo zamiast rozwiązywać złożone problemy społeczne.

Design to nie tylko projektowanie wyglądu, to proces tworzenia i rozwijania koncepcji, które będą użyteczne, estetyczne i funkcjonalne. Jest on zintegrowany z wieloma dziedzinami, takimi jak inżynieria, marketingu, technologia i socjologia, i wpływa na wiele aspektów codziennego życia. Zrozumienie znaczącej roli designu w odbiorze produktu bądź usługi to klucz do sukcesywności projektowania, szczególnie w pracy zajmującej się projektowaniem stron i aplikacji. Właśnie zrozumienie procesów jakie zachodzą w designie jest myślą przewodnią książki “Design dla hakerów. Sekrety genialnych projektów”, autorstwa Davida Kadavy. Intrygujący tytuł kryje w sobie pewne niedomówienie, mianowicie chodzi mi o znaczenie słowa haker. Haker według autora to nie przestępca internetowy, który tylko czyha na moment w którym nielegalnie zdobędzie poufne dane bankowe. Kadavy definiuje hakera jako osobę, która poszukuje sposobów na szybkie i efektywne rozwiązywanie problemów, wykorzystując nieoczywiste i kreatywne podejście. W książce autor udowadnia, że te same umiejętności i podejście, które są charakterystyczne dla hakerów, można zastosować także w projektowaniu. Książka skierowana jest zarówno do początkujących, jak i do bardziej doświadczonych projektantów, którzy chcą poszerzać swoje horyzonty i uzyskać nowe pomysły na projektowanie. Lekkie pióro autora sprawia, że nawet trudniejsze treści, kierowane do bardziej zaawansowanych takie jak: modele kolorów czy czynniki hierarchizuje w hierarchiach wizualnych są zrozumiałe za pierwszym razem dla czytelnika początkującego, takiego jak ja. Autor dzięki swojemu bogatemu doświadczeniu jak i wiedzy zręcznie wprowadza czytelnika w każdy obszar tematyczny najpierw przedstawiając historię zagadnienia, ukazując szerszą perspektywę. Dopiero po zobrazowaniu czytelnikowi tła autor zagłębia się w problematykę tematu, gdzie następnie ukazuje często życiowe przykłady tego co wcześniej opisał. Nie jest to ani poradnik, ani podręcznik, jednak można z książki tej wynieść ogromną wiedzę z zakresu np. tworzenia prototypów, projektowania interfejsów, testowania i ulepszania projektów, a także radzenie sobie z trudnymi problemami projektowymi. Mimo, iż od publikacji minęła ponad dekada, zasady projektowania przedstawione przez autora są wciąż aktualne, a część z nich niezmienna od lat. Dzięki wskazówkom Kadavy początkujący projektant jest w stanie usprawnić swoją pracę, jak i lepiej zrozumieć mechanizmy, które stosuje, co za tym idzie używać je świadomie. Niestety w pewnych miejscach widać, że jest to książka wydana w zeszłej dekadzie. Case studies, przedstawione przez autora, opierające się na projektach zrealizowanych przez siebie i innych projektantów, są zdecydowanie przestarzałe. Niemniej jednak nie przeszkadza to w rozumieniu treści. Skoro mowa o minusach tego dzieła, dosłownie wszystkie przedstawione przez autora koncepcje są przeplatane ich przykładami. Często jest ich zbyt duża ilość, co przynajmniej mnie wprawiało w odczucie niepotrzebnego przedłużania książki. Rozumiem zabieg Kadavy, chciał aby przez niego przedstawiane treści były zrozumiałe dla każdego czytelnika, jednakże przy przedstawieniu tak mnogiej liczby koncepcji, schematów oraz zasad, czytelnik, w tym ja, zwyczajnie gubi się w wątkach. Czy był to dobry zabieg? Dla osoby, która jest na początku swojej drogi związanej z projektowaniem uważam, że niekiedy jest zbyt zagmatwana, a dla profesjonalisty w zakresie designu zbyt rozległa i prosta. Podsumowując "Design dla hakerów" to dobra książka dla projektantów, którzy chcą uzyskać nowe perspektywy na projektowanie i poszerzyć swoje umiejętności. Jednak z tyłu głowy należy pamiętać, że od daty wydania dzieła minęło ponad 10 lat. David Kadavy proponuje czytelnikom unikalne spojrzenie na design, prezentując go jako proces hackowania i tworzenia rozwiązań dla różnych problemów. Uważam, że jest to właściwa książka dla średniozaawansowanych projektantów, którzy chcą uzyskać nowe perspektywy na projektowanie i poszerzyć swoje umiejętności oraz dla nowicjuszy, którzy chcą dopiero zaznajomić się z projektowaniem. Zdecydowanie mógłbym nazwać tę książkę podstawową wiedzą o designie w pigułce. Jednak pigułkę tę odradzałbym czytać na raz. Szymon Szczerbowicz

Ciekawy zbiór artykułów i prac naukowych, który w spójny i przejrzysty sposób pozwala zrozumieć podstawy specyfiki kultury i społeczeństwa Islandzkiego. Książka godna polecenia dla osób, które chciałyby rozpocząć swą podróż intelektualną w te rejony. Autorzy i autorki artykułów poza szczegółowym omówieniem poszczególnych elementów specyfiki Islandii i islandzkości przytaczają wiele tekstów kultury, które stanowią kanon kulturowy filmów, literatury i muzyki pochodzących z tego kraju. Umożliwia to stworzenie listy najważniejszych pozycji wartych poznania. W książce znaleźć można również artykuł dotyczący Polaków zamieszkujących Islandię, którzy stanowią dużą grupę obcokrajowców w tym kraju.