Bunt Miast. Prawo do miasta i miejska rewolucja

świetny przewodnik po osobowości Slavoja Zizka, zawierający jego poglądy, idee, inspiracje oraz wypowiedzi na różne tematy i wywiady. mimo że Zizek nie jest w Polsce najpopularniejszą postacią, autorowi udało się zebrać bardzo dużo informacji i przedstawić je w przystępnej i ciekawej formie, wyjaśniając wszelkie nawiązania i trudniejsze kwestie. szkoda, że bardzo ciężko jest dostać to i inne Przewodniki krytyki politycznej, bo chętnie przeczytałabym jeszcze wydanie poświęcone Lacanowi, z którym związane jest życie i ideologia Slavoja.

Świetna doza informacji, trochę takie zderzenie z rzeczywistością pokazującą, że taka "znormalizowana" demokracja w jakiej żyjemy to gówno, a nie demokracja. Dużo ciekawych przykładów (od tych związanych z pracą, więziennictwem, aż po milionowe miasta, które miały ogromne budżety partycypacyjne). Autor przedstawia też wszystkie za i przeciw takim pomysłom, pokazuje ewentualne rozwiązania co zwiększa tylko wartość tej pozycji. Polecam nie tylko tym, którzy mają serce po lewej stronie, ale wolnościowcom również (a może i w szczególności im).

Można Hakimowi zarzucić wiele - uproszczenia, złe interpretacje, wyolbrzymienia, umniejszenia i wszystkie inne "enia". Ale nie można mu odmówić tego, że napisał książkę bardzo wpływową, posiadającą wiele niezwykle ciekawych informacji o społecznościach anarchistycznych w historii i nade wszystko - proponującą wizję wolności, która jest piękna i możliwa do uzyskania. TAS warto przeczytać nie jako książkę historyczną czy przewodnik do anarchizmu, lecz jako esej-wizję idealisty.

O ile do tej pory byłam przekonana, że ludzie już niebawem uduszą się smrodem spalin, o tyle po lekturze tej książki jestem przekonana, że zanim do tego dojdzie - wybijemy się nawzajem w walce o ostatnie drzewo i kroplę wody. Ci, którzy nazywają tezy zapisane w tej książce jako "przesadne", czy "katastroficzne" - mam Was! Przeżywacie shifing baselines - nie widzicie świata, który widzieli Wasi pradziadkowie. Nie znacie ilości gatunków ryb w jeziorze, w którym oni je łowili. Nie Was zamknięto w Auschwitz. Co z oczy, to z serca. Znacie tylko to, co przeżyliście. Ja też. Więc się wygodnie rozsiądziemy w fotelach, czekając aż pędzący pociąg zmieni swój kierunek i prędkość, bo przecież usiedliśmy w nim przeciwnie do kierunku jazdy.

Ważna pozycja. To materiał z gatunku, który 'dobrze się starzeje'. Wywody Deborda z lat 60-tych obecnie dotykają chyba jeszcze bardziej, bo spektakl opanował nasz już zewsząd. Najbardziej przemówiły do mnie pierwsze trzy rozdziały z niesamowitą precyzją opisujące kulturę konsumpcjonizmu, powierzchowności, kreacji. Gdyby tylko Guy zobaczył jak spektakl 'rozwinął się' za sprawą social media... Kolejne dwa rozdziały traktują o totalitaryzmie również są ważne i jest w nich uniwersalny przekaz, jednak także dużo analizy wydarzeń XX wieku, które w tym wypadku okazały się mniej interesujące. Zakończenie to kolejny zbiór wnikliwych obserwacji oraz tez dotyczących pojęcia czasu, pracy, konsumpcji, kapitalizmu, urbanistyki, społeczeństwa, izolacji, komunikacji i innowacji. Bardzo spodobała mi się forma przekazu, raczej krótkie, luźne rozważania zebrane w tematyczne rozdziały. Obowiązkowa pozycja dla wszystkich zainteresowanych filozofią, socjologią, psychologią i transformacją.

Pomimo trafnej diagnozy współczesności książeczka nie rzuciła mnie na kolana. Być może, dlatego, że osobiście preferuję bardziej analityczne podejście do problemu, a tutaj objętość porównywalna z "Latarnikiem" Henryka Sienkiewicza., czyli jest to bardziej stanowisko autora, czy wręcz apel. Wydana prawie 15 lat temu, ale niewiele traci na aktualności. Szczególnie, że spora jej część ( raptem 4 strony)poświęcona sprawie Palestyny, dzisiaj obecnej w publicznym dyskursie pod pojęciem Strefy Gazy. Ciekawe, że jej autor - bojownik francuskiego Ruchu Oporu - urodził się w żydowskiej rodzinie. Przy tej okazji przywołuje Sartre'a, który napisał; "Nie można usprawiedliwić terrorystów którzy rzucają bomby, lecz można ich zrozumieć". Książeczka kończy się apelem o pokojową rewoltę, który przybiera postać: Tworzyć to stawiać opór Stawiać opór to tworzyć... ...chociaż autor wie, że trudno zracjonalizować postawę wobec dziejącego się zła, kiedy walczących motywuje do oporu bezsilna wściekłość. Świadectwo epoki.

Ciekawa teoria. Poszerza horyzonty. Pozwala na lepsze zrozumienie kultury, społeczeństwa, a nawet polityki. Serio, politycy lewicy powinni przeczytać ostatni rozdział ;). Najgorsze, że napisana (poza przywoływanymi przykładami z życia) takim dość nieprzyjaznym językiem, który zniechęca do czytania.

fragmenty namysłu filozoficznego nad techniczną, estetyczną, antropologiczną i polityczno-społeczną naturą fotografii i aparatów - nie tylko fotograficznych... znaczenia, percepcja, recepcja, operatywność, interakcje, krążenie fotografii w sferze życia i aktywności ludzkiej... aspekty umasowienia, degradacji estetycznej, utowarowneia podmiotu, przedmiotu i procesu fotograficznego... krytyka kapitalizmu aparatów i jego wytworów... *** Mimo wielu bardzo ciemnych akcentówjego myśli zawsze chciał traktować człowieka, ów "supeł z wielu nici", jak mawiał, w kontekście możliwości dialogu z innymi ludźmi. Od najczęściej pesymistycznej wizji człowieka ponowoczesnego, jaka wyłania się z wielu diagnoz filozoficznych naszych czasów, zdecydowanie odróżnia go nadzieja przezwyciężająca strach; w pracy filozoficznej chodzi zatem nie tylko o zrozumienie i opis sytuacji, ale także o rodzaj terapeutycznego działania, czasem zresztą przybierającego nieco utopijne kształty. Ale wynikało to także z faktu, że swoje filozofowanie Flusser traktował, po pierwsze, jako "rodzaj pisarstwa", by użyć określenia Richarda Rorty'ego odnoszącego się do Jacques'a Derridy, po drugie, jako specyficzny rodzaj aktywności artystycznej. Podstawą takiego myślenia było przekonanie, że obecnie należy dążyć do przekroczenia podziału na działalność naukową i artystyczną. W wymiarze praktycznym temu miały służyć jego, a właściwie jego przyjaciela Freda Foresta, eksperymenty z wykorzystaniem kamery wideo przypominające nieco antropologiczne bioi socjodokumenty Sola Wortha pracującego niegdyś z Indianami Nawaho, w wymiarze teoretycznym zaś wyrazem takiego myślenia był jego tekst o "geście wideo" stawiający tezę, że w odróżnieniu od filmu, który genealogia (fresk – malarstwo – fotografia) predestynuje do roli narzędzia artystycznego (reprezentującego), wideo, wywodzące się z linii: powierzchnia wody – szkło powiększające – mikroskop – teleskop, jest narzędziem epistemologicznym, służącym poznaniu, spekulacji, prezentacji. Zakres filozoficznych, i nie tylko, zainteresowań czeskiego myśliciela był bardzo szeroki: językoznawstwo, literatura, sztuka, teoria i filozofia komunikacji ("komunikologia"), pismo, wideo, telewizja, design, teoria informacji i last but not least fotografia. Zwłaszcza w ostatnich latach życia zainteresowania filozofa ogniskowały się wokół zagadnień "kryzysu linearności" będącego konsekwencją wchodzenia w czas "po-Słow(i)a", by użyć określenia George'a Steinera, co następuje wraz z rozwojem mediów elektronicznych i dominacją kodów liczbowych, powszechną digitalizacją nie tylko w sensie, jaki narzuca rewolucja cyfrowa, ale i generalnego zastępowania pisma i liter przez algorytmy i cyfry. Proces ten Flusser przedstawia w syntetyczny sposób w błyskotliwym eseju Społe czeństwo alfanumeryczne, którego konkluzję warto zacytować: "Podsumujmy: od wynalezienia alfabetu rozpoczęła się historia we właściwym sensie tego słowa, a wraz z nią społeczeństwo, które jest nośnikiem kultury zachodniej. Początkowo pisanie i czytanie liter stanowiło przywilej panującej mniejszości, potem stawało się coraz powszechniejsze. Ci, którzy potrafią pisać i czytać, posiadają świadomość historyczną. Alfabet nigdy jednak nie był czystym kodem, zawsze zawierał ideogramy na oznaczenie ilości (liczb). Tym samym ludzie umiejący pisać i czytać mają świadomość nie tylko historyczną, lecz również matematyczną - dlatego należy mówić o społeczeństwie alfanumerycznym. Począwszy od renesansu, myślenie matematyczne wyemancypowuje się z myślenia historycznego, liczby opuszczają kod alfanumeryczny, by usamodzielnić się, tworząc nowe kody. Powstaje nowa elita, która myśli w kategoriach matematyczno-formalnych, a myślenie historyczne pozostawia zaznajomionym już z alfabetem masom. Ta elita projektuje modele, wedle których masy się orientują, choć nie potrafią ich rozszyfrować. W tym sensie należałoby teraz mówić o społeczeństwie już nie alfanumerycznym, ale tylko numerycznym." *** - aparat: narzędzie naśladujące myślenie. - automat: aparat, który musi być posłuszny przypadkowo rozgrywającemu się programowi. - entropia: tendencja do coraz bardziej prawdopodobnych stanów. - fotograf: człowiek, który stara się wprowadzić do obrazu informacje nieprzewidziane w programie aparatu fotograficznego. - fotografia: wytwarzany i dystrybuowany przez aparat obraz o charakterze ulotki. - funkcjonariusz: człowiek, który prowadzi grę z aparatem lub stanowi jego funkcję. - gra: czynność będąca celem samym w sobie. - historia: linearnie postępujące przekładanie przedstawień na pojęcia. - idolatria: niezdolność do wyczytania przedstawień z elementów obrazu mimo zdolności do odczytania tych elementów, stąd: kult obrazów. - imaginacja: specyficzna zdolność do wytwarzania obrazów i ich odszyfrowywania. - informacja: nieprawdopodobna kombinacja elementów, - informowanie: 1. tworzenie nieprawdopodobnych kombinacji elementów; 2. wdrukowywanie ich w przedmioty. - kod: uporządkowany według reguł system znaków, - konceptualizacja: specyficzna zdolność do wytwarzania i odszyfrowywania tekstów. - litera: zapisany znak. - magia: forma bytowa odpowiadająca wiecznemu powrotowi tego samego. - maszyna: narzędzie, które na podstawie teorii naukowych naśladuje ludzkie ciało. - narzędzie: naśladowanie narządu cielesnego służące pracy. - obraz: znacząca powierzchnia, na której elementy obrazowe odnoszą się magicznie do siebie nawzajem. - obraz techniczny: obraz wytwarzany przez aparaty, odszyfrowanie: ukazanie znaczenia symbolu, - pamięć: magazyn informacji. - pojęcie: konstytutywny element tekstu, - posthistoria: retranslacja pojęć w wyobrażenia, - praca: czynność wytwarzająca i formująca przedmioty, program: gra kombinacyjna z jasnymi i wyraźnymi elementami. - przedmiot: rzecz stojąca naprzeciw nas. - przedmiot kulturowy: przedmiot uformowany, - przedstawienie: konstytutywny element obrazu, - redundancja: powtarzanie informacji; stąd: prawdopodobne. - rytuał: zachowanie odpowiadające magicznej formie bytu. - rzeczywistość: coś, na co natrafiamy na naszej drodze ku śmierci; dlatego: coś, co nas interesuje. - sektor pierwszy i drugi: obszary działalności, w których przedmioty są wytwarzane i formowane. - sektor trzeci: zakres działalności, w którym wytwarzane są informacje. - społeczeństwo przemysłowe: społeczeństwo, w którym większość ludzi pracuje przy maszynach. - społeczeństwo poprzemysłowe: społeczeństwo, w którym większość ludzi pracuje w sektorze trzecim. - stan rzeczy: scena, na której znaczenie mają stosunki między rzeczami, a nie same rzeczy. - symbol: świadomie lub nieświadomie uzgodniony znak, symptom: znak spowodowany przez swe znaczenie, - tekst: ciągi znaków pisma. - tekstolatria: niezdolność do wyczytania pojęć ze znaków pisma jakiegoś tekstu mimo umiejętności czytania tych znaków; stąd: kult tekstów. - translacja: przechodzenie od jednego kodu do innego; stąd: przeskakiwanie z jednego uniwersum w drugie. - uniwersum: 1. ogół kombinacji danego kodu; 2. ogół znaczeń danego kodu. - wartościowe: coś, co jest takie, jakie być powinno, - wytwarzanie: przenoszenie rzeczy z przyrody do kultury. - zabawka: przedmiot służący grze. - znaczenie: cel znaków. - znak: zjawisko oznaczające inne zjawisko.

Książka jest wyśmienita .Sięgnięcie do pism Lenina może wydawać się szokujące. Jednak po przeczytaniu książki człowiek nie jest w stanie nie pochylić się nad istniejącym systemem Zachodniej Cywilizacji. Zazwyczaj krytycy dzisiejszego systemu podważają jedynie złe jej elementy .Zizek stara się podważyć cały istniejący system .Dla mnie było to nowatorskie .Książkę można polecić każdemu ,włączając w to nawet skrajnych przeciwników Systemu Sowieckiego .Przecież nie chodzi o to aby z autorem się zgadzać ale żeby poszerzać horyzonty. A książka niewątpliwie spełnia tą rolę .

Zachęcony pozytywną recenzją znajomego postanowiłem sprawdzić o czym pisze Ludwik Stomma w "A jeśli było inaczej... Antropologia historii". Spodziewałem się odważnych tez, burzących ład i sprzeciwiających się obowiązującej wersji historii, tymczasem autor na różne sposoby i podając kilka przykładów (owszem, ciekawych) magluje pojęcie relatywizmu historycznego. Stomma dowodzi, że niektóre wartości, wierzenia, czy inne aspekty kultury niematerialnej są zdecydowanie bardziej zmienne, niż nam się wydaje - zmieniają się nie tylko pod wpływem kryterium geograficznego czy w obrębie różnych kultur, ale na przestrzeni kilku pokoleń, czy wręcz kilku dekad na tym samym obszarze. Z drugiej strony obala teorie, że wywodzą się one z ludzkiej natury, wskazując, że w ogromnym mierze zależą one od czynników losowych, później zaś bywają tak skutecznie konserwowane, że nikt nie pamięta ich genezy, przez co przyjmowane są za oczywiste. Dobrze napisana i w większości interesująca książka, ukazująca ciekawą perspektywę badań historycznych.

Książka z 2008-09 roku, co okazało się dopiero jak zacząłem ją czytać, w związku z tym pomyślałem sobie, że pieniądze wyrzucone w błoto. Okazało się, że nie, dlatego, że autorzy opowiadają (zgodnie z tytułem) o źródłach nienawiści / konfliktów, czyli o dalekiej historii, podprowadzając akcję do swojego bieżącego roku, natomiast jeśli kogoś temat ciekawi, to potem może sobie wygooglać jak przebiegała akcja. Ultraciekawy opis Kosowa, dowiedziałem się bardzo dużo na temat tego rejonu Europy, narracja o wojnie w latach 90tych poprowadzona wzorowo, naprawdę zrozumiałem postawę Serbów i to jak mieli przegrane w oczach wszystkich tylko nie Rosji. Bardzo długi i szczegółowo opisany konflikt Abchazji i Osetii - mam wrażenie, że wiem teraz więcej o tych ziemiach niż o Kieleckiem :). Potem wchodzi już na miękko i na uzupełnienie Krym, kraje nadbałtyckie oraz Białoruś. To zdecydowanie słabsza część lektury i też najmocniej się zdezaktualizowała, patrząc na to co się wydarzyło na Ukrainie i Białorusi w latach 2008-21. Całościowo - oceniam bardzo wysoko, napisane przystępnym językiem, dziękuję.

Dla mnie to pierwsza książka Zygmunta Baumana i to chyba nie był zły wybór. Znakomity rozdział o modzie doskonale ilustruje sytuację człowieka w płynnej nowoczesności i odwieczną dychotomię potrzeby bezpieczeństwa i wolności. "Żyjemy w rojowiskach, które zastąpiły kolumny marszowe". I bardzo pesymistyczne: "Ucieczka urasta do rangi najpopularniejszego (a w rzeczywistości obowiązkowego) zajęcia." Natomiast najciekawszym problemem tego zbioru jest multikulturowość, zwana też przez Baumana pejoratywnie multikulturalizmem. I wynikający z niej konflikt między szacunkiem dla swobody wyboru wspólnot a swobodą wyboru jednostki (ujmując inaczej: między kulturową polityką różnicy a społeczną polityką równości). Rozwiązaniem są poszukiwania uniwersalności człowieczeństwa czy też powszechnej natury ludzkiej ("teologiczna solidarność poszukiwaczy" w języku Baumana jest dużo poczucia humoru). Bez tego polityka multikulturalizmu odgradza od siebie poszczególnych jej uczestników, zaś współistnienie bez rozmowy zawsze kończy się katastrofalnie. Do tego, jak ujmuje to Bauman, logika walki o uznanie powoduje absolutyzowanie różnicy i intensywne konstruowanie kolejnych wspólnot. Bauman ostro krytykuje przekształcanie tolerancji w obojętność, co jego zdaniem jest przebieraniem akceptacji nierówności społecznych w szaty zróżnicowania kulturowego. "na mocy lingwistycznego zabiegu moralna brzydota nędzy przedzierzga się jak za dotknięciem różdżki czarodziejskiej w estetyczną urodę kulturowej różnorodności. " I może najlepsza moralna wskazówka wywodu "Rozsądne przekonywanie ludzi oznacza dzisiaj pomaganie im w osiągnięciu własnej autonomii." Fakt że Bauman w płynnej rzeczywistości widzi cele, oznacza też, że jego zdaniem nie sięgnęliśmy żadnego "końca", a jedynie nowych wyzwań. Co warto podkreślić, bo to tchnienie optymizmu. Natomiast nie przekonuje mnie Bauman kiedy używa praw rynku (albo "nowej globalnej eksterytorialnej władzy" - co to u licha jest?) jako straszaka, złej Baby Jagi, która szkodzi i jest naszą zgubą, bo przynajmniej w tej książeczce nigdy tematu nie pogłębia. Zdecydowanie zgadzam się z tezą, że globalna ekonomia nie powinna egzystować poza prawem, czy też może ściślej ujmując, poza etyką, kryzys roku 2008 dowiódł i tego, i co gorsza, naszej bezsilności, ale nie podoba mi się samo konstruowanie wroga. Ekonomia i jej prawa to po prostu nauka, globalny rynek jest jej konsekwencją zaś za sposób funkcjonowania odpowiadamy my, nie jacyś oni. Oczywiście to wciąż skandal, że bogaci nie trafiają za kratki, widziałam "Big Short" ;) Zastanawia mnie też przekonanie o tym że "obfitość różnicy to najcenniejszy skarb Europy". Po pierwsze trzeba dużej pewności siebie żeby ocenić, że to właśnie my bardziej niż inni specjalizujemy się w tej harmonii różnic. Po drugie mi Europa wydaje się raczej homogeniczna. Po trzecie osiągnęliśmy tę homogeniczność barbarzyńskimi metodami. Założenie, że gdzie indziej jest gorzej jest dość przerażające i chyba europocentryczne. Ale to ciekawa idea, może dałabym się jej uwieść, gdybym poczytała więcej. do zapamiętania: prawo W.I. Thomasa "jeśli ludzi definiują sytuacje jako realną, staje się ona w konsekwencji realna" Na koniec jest tu trochę rozważań o tym szczególnym przejawie kultury jakim jest sztuka. Moje czytanie tego rozdziału było usiane wątpliwościami (co z pewnością oznacza też niedostatki wiedzy). np. czy podstawowym zadaniem sztuki jest nieustanne korygowanie świata, nanoszenie szlaków? (jest nim wg Baumana) ja trochę czuję się jak z problemem jajka i kury, sztuka jest przejawem świata, najważniejszą jej kategorią jest coś tak abstrakcyjnego jak piękno, sztuka pcha świat ale świat rodzi sztukę, konflikt tego związku jest pozorny, więc oświadczenie że podstawowym zadaniem sztuki jest korygowanie świata to po prostu stwierdzenie, że świat się zmienia. No chyba że założymy, że płynna nowoczesność to rzeczywistość stagnacji. także teza, iż to, że rynki konsumpcyjne faworyzują kicz ma dla sztuki groźne konsekwencje wydaje mi się kontrowersyjna. Kicz jak cała reszta rzeczywistości to gleba z której sztuka wyrasta, nadmiar kiczu jest uciążliwy w życiu codziennym, ale nie ma to związku ze sztuką. Kicz zmienia sztukę tylko w taki sposób w jaki ona na niego odpowiada czy z niego korzysta. To pasożytniczy związek, ale to sztuka pozostaje beneficjentem. Natomiast jeśli moda faworyzuje kicz, to jednak trzeba pamiętać że moda to chwila, dziś; czyli aspekty czasu, w których sztuka nie operuje. Nie mogą być dla niej groźne. Nawet jeśli założenie że sztuka sama się obroni (przed rynkiem czy kiczem) może brzmieć niebezpiecznie, to chyba tak właśnie to widzę. Natomiast zupełnie inne zagadnienie to korzyści jakie przynosi społecznościom czy narodom sztuka i oczywiście jak najbardziej popieram wspieranie jej rozwoju. Swoją drogą polityka promocyjna książek na LC jest znakomitym przykładem tego, co tak niepokoi Baumana. Ja jednak nie sądzę żeby LC mogło zaszkodzić tej gałęzi sztuki jaką jest literatura (choć niestety niekiedy wydaje mi się, że jej nie pomaga). Jest tu też interesująca analiza wydarzeń kulturalnych czyli zjawiska, które dominuje na rynku szeroko rozumianej sztuki ("obliczone na niezwłoczny efekt i natychmiastową dezaktualizację"). Po kolejne książki Baumana sięgnę na pewno, zresztą wiele ciekawych zagadnień (na przykład to rozdzielenie państwa i mocy) jest w tej książeczce poruszonych tylko marginalnie. Czyta się to bardzo dobrze także dzięki bardzo ładnemu, bogatemu, specyficznie ekwilibrystycznemu językowi. Wywód jest zawsze klarowny.

Klęska urodzaju - tak mogę określić swoje życie muzyczne. Trudne do zliczenia rzesze twórców próbują zawładnąć moim czasem. Nowe gatunki muzyczne i ich hybrydy powstają właściwie na bieżąco. Za ich pomocą artyści próbują bezskutecznie powiedzieć nam coś nowego. Czuje się zdegradowany do roli biernego odbiorcy. Ze względu na ilość nowego materiału oraz sentyment do starej muzyki nie potrafię jednoznacznie zdefiniować swojego muzycznego gustu. Z oceanu dźwięków wyławiam więc to co już znam, kocham a czasem nienawidzę. To najprostsze, czuję się w tym towarzystwie najpewniej, zyskuję złudne poczucie bezpieczeństwa. Nie słucham muzyki narzuconej przez media, poszukuję i jak każdy poszukujący potrzebuję drogowskazów. Książka “Kultura dźwięku. Teksty o muzyce nowoczesnej” towarzyszy mi od długiego czasu. Smakuję ją długo, z przerwami i w porcjach nierównych. Jej konstrukcja pozwala na wybór dowolnego tekstu o muzyce bez chronologii. Można być konsekwentnym, można miksować, opuszczać, powtarzać - jak z muzyką. To nie tylko wolne od dogmatycznej hierarchii spojrzenie na muzykę XX wieku. To imponujący zbiór myśli, często ubranych w prawdziwe muzyczne manifesty. Wiele poglądów i prądów miesza się, wchodzi w dialog lub ściera ze sobą. Są tu widoczne podziały, nie tylko pokoleniowe. „Kultura dźwięku” daje wskazówki by traktować muzykę jako zjawisko o niepewnych granicach, w pełni redefiniowalne i podlegające nieustającej ewolucji.

Książka mimo swoich lat jest bardzo aktualna. Daje sporo do myślenia, pokazując jak elementy urbanistyki wpływają na życie ludzi i odwrotnie. Cudownie, że dodane zostały zdjęcia/plany, które jeszcze lepiej obrazują poruszane zagadnienia. Bardzo przydatna literatura dla osób zajmujących się projektowaniem nowych przestrzeni mieszkalnych czy miejskich, tak aby przestrzeń sprzyjała wspólnemu funkcjonowaniu między budynkami.

Klasyka literatury feministycznej i filozofii queerowej. Porusza temat regulacji płci w społeczeństwie. Lektura obowiązkowa, żeby zrozumieć ideę genderu/płci kulturowej i płci jako konstruktu społecznego (chociażby po to, żeby wiedzieć, co się krytykuje :)). Żałuję jedynie, że nie przeczytałam jej wcześniej.

Po zaznajomieniu się z kontekstem historycznym (w czym bardzo pomógł wstęp z mojego wydania), naprawdę można docenić myśl, kunszt i charakter Marksa. Jeśli czytelnik jest zainteresowany materialistyczną koncepcją dziejów lub szerzej mówiąc myślą Marksa warto sięgnąć po tę książkę i zagłębić się w krajobraz podzielonej Francji połowy XIX wieku

Może dlatego tak wysoka ocena z mojej strony, iż na polskim rynku dalej panuje spory deficyt w kwesti jaką jest myśl anarchistyczna. Natomiast w ksiązce pana Laskowskiego znajdziemy kwintesencję myśli anarchistycznej z przełomu XIX i XX wieku. Historia, postacie, które ukształtowały ten ruch i jego ewolucja. Gorąco polecam! Gdyby Polska była normalnym krajem to tego typu prace byłyby przedmiotem analizy na studiach politologicznych. Niestety kiedy ja studiowałem to rozważało się myśli Fukuyamy, a dokładnie jego "Końca hisotorii" (strasznie się pomylił pan filozof i politolog).

Mniej więcej do połowy czyta się bardzo dobrze. Gdy autor zaczyna wchodzić na wątki zbiorowej psychoanalizy książka staje się bardzo trudna w odbiorze. Autor ma tendencje do popisywania się swoją wiedzą, tworząc trudne do zrozumienia konstrukty, powołując się na licznych autorów i źródła, przez co niektóre fragmenty są trudne w odbiorze. Moim zdaniem zmarnowany potencjał ciekawej pracy. Niemniej warto się zapoznać chociażby do pewnego momentu.