Trzeci policjant

Nie dla mnie taka wersja postmodernizmu. Strasznie męczące i chaotyczne; kilka ciekawych filozoficznych przemyśleń się pojawiło, ale tego nagromadzenia groteski jest zbyt dużo - tak jak w przesolonej potrawie - psuje to cały efekt. Jestem na ok 70 stronie i nie zamierzam czytać dalej. Żadnej satysfakcji, pojawia się tylko irytacja. Lubię dziwaczne i oniryczne fabuły, ale "Trzeci policjant" jest jak męczący spot reklamowy: krzyczy absurdem i groteską na każdej stronie, w każdym zdaniu. Co za dużo, to niezdrowo. ;)

Nie dla mnie taka wersja postmodernizmu. Strasznie męczące i chaotyczne; kilka ciekawych filozoficznych przemyśleń się pojawiło, ale tego nagromadzenia groteski jest zbyt dużo - tak jak w przesolonej potrawie - psuje to cały efekt. Jestem na ok 70 stronie i nie zamierzam czytać dalej. Żadnej satysfakcji, pojawia się tylko irytacja. Lubię dziwaczne i oniryczne fabuły, ale...

Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Po nieco nudnym początku, który warto przetrwać, akcja jest coraz ciekawsza, aż w końcu rozkręca się na dobre. Jest groteskowo, absurdalnie, z czapy i w ogóle pojechane daleko (na rowerze :D). Można się nieźle uśmiać. Książkę położę na półce obok "Sprzysiężenia osłów", choć są rożne to obie świetnie poprawiają humor.

Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Po nieco nudnym początku, który warto przetrwać, akcja jest coraz ciekawsza, aż w końcu rozkręca się na dobre. Jest groteskowo, absurdalnie, z czapy i w ogóle pojechane daleko (na rowerze :D). Można się nieźle uśmiać. Książkę położę na półce obok "Sprzysiężenia osłów", choć są rożne to obie świetnie poprawiają humor.

Dawno nie czytałem tak nudnej, męczącej i zrytej książki. Przeczytanie notki od wydawcy wystarczy, żeby zrozumieć o czym jest cała książka. Przez całe 222 strony zaśmiałem się dwa razy. Słabo jak na czarną komedię, którą lubię. Nigdy więcej takich wysrywów.

Dawno nie czytałem tak nudnej, męczącej i zrytej książki. Przeczytanie notki od wydawcy wystarczy, żeby zrozumieć o czym jest cała książka. Przez całe 222 strony zaśmiałem się dwa razy. Słabo jak na czarną komedię, którą lubię. Nigdy więcej takich wysrywów.

Bardzo miło się to czyta, barwne opisy i wyrafinowany purnonsens. Polecam, trafiła do mnie ta książka, uwielbiam taką zabawę treścią gdy naraz niesie ze sobą określone przesłanie.

Bardzo miło się to czyta, barwne opisy i wyrafinowany purnonsens. Polecam, trafiła do mnie ta książka, uwielbiam taką zabawę treścią gdy naraz niesie ze sobą określone przesłanie.

Absurd goni absurd. Powieść z olbrzymią dawką surrealizmu. Tej książki się nie czyta, ją się śni. Nie jest to wybitna powieść, ale warto przeczytać, jeśli chcecie poznać teorię atomową dotyczącą niebezpiecznych związków ludzi i rowerów lub na poważnie zastanowić się, czy Ziemia ma kształt... kiełbasy.

Absurd goni absurd. Powieść z olbrzymią dawką surrealizmu. Tej książki się nie czyta, ją się śni. Nie jest to wybitna powieść, ale warto przeczytać, jeśli chcecie poznać teorię atomową dotyczącą niebezpiecznych związków ludzi i rowerów lub na poważnie zastanowić się, czy Ziemia ma kształt... kiełbasy.

Zero oczekiwań wobec tej książki, a jakie przyjemne zaskoczenie - na razie pozycje z serii Biblioteka Czułego Barbarzyńcy mnie nie zawodzą. To nie jest kryminał, ma tylko ubranko kryminału, a tak naprawdę jest przypowiastką filozoficzną, trochę w niej grozy, trochę humoru, nie jest specjalnie trudno domyślić się puenty, ale nie o to w niej chodzi tylko o budowę świata w którym przebywa główny bohater. Bardzo mi się podobało, polecam.

Duży plus za rowerową obsesję policjantów

Zero oczekiwań wobec tej książki, a jakie przyjemne zaskoczenie - na razie pozycje z serii Biblioteka Czułego Barbarzyńcy mnie nie zawodzą. To nie jest kryminał, ma tylko ubranko kryminału, a tak naprawdę jest przypowiastką filozoficzną, trochę w niej grozy, trochę humoru, nie jest specjalnie trudno domyślić się puenty, ale nie o to w niej chodzi tylko o budowę świata w...

Podobala mi sie ta absurdalna abstrakcja nie do wymyslenia, zawiera wiele smiesznych bzdurek- np. ziemia ma ksztalt kieblasy (ha!). Okolicznosci zakupu tez byly ciekawe, na targach ksiazki wrecz wmusili mi ja dwaj hipsterzy ( dzis juz chyba nie istnieja hipsterzy),jako wielbicielce rowerow, choc nie wiem po dzis dzien, co mnie wowczas z ta miloscia do rowerow zdradzilo.

Podobala mi sie ta absurdalna abstrakcja nie do wymyslenia, zawiera wiele smiesznych bzdurek- np. ziemia ma ksztalt kieblasy (ha!). Okolicznosci zakupu tez byly ciekawe, na targach ksiazki wrecz wmusili mi ja dwaj hipsterzy ( dzis juz chyba nie istnieja hipsterzy),jako wielbicielce rowerow, choc nie wiem po dzis dzien, co mnie wowczas z ta miloscia do rowerow zdradzilo.

Flann O'Brien nie miał lekkiego życia. Pracował na państwowej posadzie, gdyż na utrzymaniu miał kilkunastoosobową rodzinę; siostry, braci, żonę i Bóg wie kogo jeszcze. Z pisarstwa wyżyć nie mógł, zwłaszcza, że wydawnictwa odrzucały jego powieści, a wystawiane sztuki, szybko zaliczały klapę. W świetle powyższego, nie dziwi, że przez całe życie O'Brien (a w zasadzie Brian O'Nolan, bo tak brzmiało prawdziwe nazwisko pisarza) mocno pił.
Bohater "Trzeciego policjanta", to z pozoru optymistyczny, naiwny prostaczek, we wszystkim znajdujący kolejne dowody na piękno świata. Jednak, to także morderca bez sumienia, członek bractwa drewnianej nogi, miłośnik szalonego uczonego De Selby'ego, skończony idiota i bajarz.
O'Brien buduje imponującą konstrukcję z czystego absurdu, niedorzeczności i groteski. W jego świecie iluzją jest wszystko. Na przykład ruch, bo przecież składa się z milionów odrębnych miejsc, a każda fotografia to potwierdza. Tylko Irlandczyk mógł stworzyć tak obłąkańczo logiczną na wariacki sposób historię. Rzeczy niemal dwa razy mniejsze od granicy niewidzialności, teorię atomową, która jest od dwóch do trzech razy niebezpieczniejsza niż mogłaby być, wzajemne przenikanie się ludzi i rowerów. Czy wiecie, że w Rosji krowom robi się zęby z klawiszy starych fortepianów? Że istnieją rzeczy w kolorach tak innych od tych które znamy, że człowiek traci na ich widok rozum?
Czytelnik daje się wciągnąć w ten szalony ciąg zdarzeń. Zabawnych, lekko niepokojących, zadziwiających. I ani się spostrzeże, gdy to co lekko go nękało jak ćmiący bólem ząb – nagle przeszywa go jak hufnal i przyszpila do drzwi domu cierpienia i pokuty. W tym tkwi sedno koszmaru; piekło jest kołem, bezkresnym, powtarzalnym, udręczającym wciąż od nowa i od nowa... Bez końca.

Flann O'Brien nie miał lekkiego życia. Pracował na państwowej posadzie, gdyż na utrzymaniu miał kilkunastoosobową rodzinę; siostry, braci, żonę i Bóg wie kogo jeszcze. Z pisarstwa wyżyć nie mógł, zwłaszcza, że wydawnictwa odrzucały jego powieści, a wystawiane sztuki, szybko zaliczały klapę. W świetle powyższego, nie dziwi, że przez całe życie O'Brien (a w zasadzie Brian...

Zapraszam na bloga Redhead in Wonderland, gdzie dodałam opinię o książce:

http://redhead-in-wonderland.blogspot.com/2015/04/irlandia-policjanci-rowery-i-absurd.html

Zapraszam na bloga Redhead in Wonderland, gdzie dodałam opinię o książce:

http://redhead-in-wonderland.blogspot.com/2015/04/irlandia-policjanci-rowery-i-absurd.html

esencja czarnego humoru połączona z elementami filozofii, kryminału i czegoś tam jeszcze pewnie:) wspaniała podróż do krainy zwichrowanej wyobraźni.

esencja czarnego humoru połączona z elementami filozofii, kryminału i czegoś tam jeszcze pewnie:) wspaniała podróż do krainy zwichrowanej wyobraźni.