Jeśli nie czary, to co?

Czy każda czarownica musi być zła? Czy każda czarownica to stara wiedźma, której trzeba się bać? Tym razem poznajemy Jessike, która jest uczennicą panny Stregi. Obie nie są typowymi, złymi czarownicami. To że czasem psocą, nie powoduje, że należy się ich obawiać. Nie. Tym razem to całkiem sympatyczne osóbki. Podczas nauki zaklęć, o czym zawsze marzyła Jessika, okazuje się, że nauczycielka, nie posiada wszystkich niezbędnych składników. Nie pozostaje im nic innego, jak tylko wybrać się na Rynek, gdzie będą mogły nabyć wszelkie niezbędne składniki. Jednak Rynek znajduje się na Samym Końcu Świata. W związku z czym, sprawa podróży wcale nie będzie taka prosta. Jessika była prawdziwą miłośniczką zarówno podróży, jak i zakupów, stąd zrozumiała była jej ekscytacja nową, nieznaną wyprawą. Początkowo podróż ograniczyła się do strychu, gdzie znajdowało się dosłownie wszystko. Lub prawie wszystko. Były tu zakurzone kociołki, stare walizki, szuflady nieotwierane od wieków oraz mnóstwo kotów, zamieszkujących to urokliwe miejsce. Po odszukaniu przez Panią Strege Ekwipunku Podróżnego, a to wcale do łatwych nie należało, obie panie mogły wyruszyć na odległy Rynek. Jessika i panna Strega usadowiły się wygodnie na szczycie najwyższego z kominów i ukradkiem spoglądały na księżyc w kształcie rogala. Panna Strega przeleciała na stertę dachówek i ześliznęła się po nich, trzymając w wyprostowanej ręce siatkę na motyle. Jessika powoli wlokła się za nią, zastanawiając się po co im u licha te siatki. Czy Jessika dowie się po co im były siatki na motyle, jaką autostradą będą zmierzać do celu i co spowoduje olbrzymi korek, który zdołają rozładować, dowiecie się sięgając po książkę o Czarownicy na Praktyce. Książka jest naprawdę warta uwagi. Bardzo ciepła, pogodna historia z morałem w tle. Dodatkowo pięknie wydana, napisana dość dużymi literami, co zachęci młodych czytelników do miłego spędzenia czasu.

Bardzo ładnie pokazany rozdźwięk pomiędzy światem dzieci i dorosłych. Dosłowne rozumienie tego co mówi babcia Zuzki doprowadza do wymyślnych komplikacji. Dobrze rozegrana komedia, choć upór Zuzy by nie rozumieć wyrażeń frazeologicznych jest nieco niepokojący.

Nie tak dawno miałam okazję czytać książkę dla dzieci o wampirkach. Teraz kolej na czarownicę :) Muszę przyznać, że nawet spodobała mi się ta nietypowa tematyka i z przyjemnością poczytałabym również o jakiś dziecięcych wilkołakach czy duszkach. To naprawdę fajna odmiana i takie lektury są u nas mile widziane. I to właśnie w biblioteczce mojego dziecka. Alicja z przyjemnością słucha takich opowiadań. Ciekawe czy w przyszłości będzie czytała tego typu literaturę? Jak już wspomniałam tym razem nasza mała bohaterka to czarownica. A w zasadzie jest nią dziewczynka, która bardzo, ale to bardzo chce nią zostać. Klara mieszka w sierocińcu i wśród dzieci, które się tam znajdują ma tylko jednego przyjaciela. Sam to chłopiec, którego poznała w zasadzie już w kołysce i w bardzo nietypowej sytuacji ;) I tak jak dziewczynka jest on troszkę nietypowym młodzieńcem. Klara uwielbia kolor czarny, upiorne stroje, wszystko co paskudne i obrzydliwe. Natomiast Sam to wielki miłośnik wszystkich zwierząt jakie tylko istnieją na świecie. Kocha robaczki, ślimaki, ropuchy... No dosłownie wszystko co się rusza. Dzieci mieszkają w sierocińcu od małego i choć bardzo chciałyby zamieszkać w jakiejś rodzinie zastępczej okazuje się, że to wcale nie jest takie łatwe. Bo która mama pokochałaby dziewczynkę która chciałaby być wiedźmą i rzuca czary? Albo chłopca, który przynosi do domu żaby? Poza tym dzieci postanowiły, że nigdy nie zamieszkają z żadną rodziną, która nie wyda im się idealna. Hm... Tylko czy taka IDEALNA RODZINA w ogóle istnieje? I czy nasi mali bohaterowie znajdą domy, w których poczują się jak u siebie? O tym dowiecie się już sami :) Klara Hokus to seria zabawnych i ciekawych książeczek dla maluchów. Jej bohaterką jest oczywiście wspomniana wcześniej dziewczynka, a książka, którą Wam dziś przedstawiam to pierwszy tom. To właśnie w tej części dowiemy się jaka ona jest, co lubi, o czym marzy, z kim się przyjaźni i gdzie mieszka. Oczywiście nie zabraknie tu także ciekawej przygody oraz zabawnych sytuacji. Jednak podczas całej lektury zdajemy sobie sprawę z tego, że jest to część w pewnym sensie wprowadzająca nas w świat tej małej czarownicy, a dopiero w kolejnych książkach z serii będziemy mieli okazję w pełni cieszyć się przygodami dziewczynki i jej przyjaciół. Nie oznacza to jednak, że książka nie jest ciekawa. Powiedziałabym, że wręcz przeciwnie. Lektura szybko wciąga, a nasze maluchy słuchają jej z wielkim zainteresowaniem. A przy tym sprawia, że bohaterka ów opowiadania szybko pobija nasze serduszka i z przyjemnością poznalibyśmy jej kolejne przygody. Tak przynajmniej było w naszym przypadku, gdy zaraz po skończeniu lektury Alicja dopytywała co było dalej i czy jeszcze jej coś przeczytam o Klarze :) To opowiadanie jest naprawdę fajne. Idealnie dopasowane do zainteresowań i upodobań kilkuletnich maluchów. A przy tym nie znajdziemy tu żadnej przemocy ani nic z tych rzeczy. Książeczkę o Klarze Hokus czyta się szybko i z wielką przyjemnością. Co więcej - czcionka wewnątrz jest naprawdę duża i bardzo czytelna, zatem jest to też ciekawa propozycja dla naszych brzdąców, które dopiero stawiają pierwsze kroki w samodzielnym czytaniu. Opowiadanie nie powinno zmęczyć naszego malucha, nie dłuży się podczas czytania. Za to z pewnością bardzo zachęca do tego by sięgnąć po kolejne części.

Książka przerażająco smutna. Opowiada o życiu zwierząt w niewoli. To ludzie zgotowali im taki los. Główni bohaterowie: goryl Ivan, słonice Stella i Ruby, pies Bob wspierają się, towarzyszą sobie w trudnych chwilach. To książka o przyjaźni między zwierzętami. Przyjaźni, która daje wolność.

Urokliwa opowieść o codziennych zmaganiach niewidomej Konstancji to lektura obowiązkowa dla każdego dziecka. W sposób dowcipny, nienachalny pokazuje świat i codzienne problemy z perspektywy dziecka, któe musi posługiwać się wszystkimi zmysłami, aby zrekompensować sobie niemożnośc widzenia. Inteligentny i przemyslany sposób na pokazanie rzeczy trudnych - zachowań, pomyłek, które dziewczynka traktuje z dużym dystansem. Ta książka to łaltwy i przyjemny sposób na zaznajomienie naszych pociech z trudną sytuacją.

Nie mam osobnej opinii do każdej książki Zuźka D. Zołzik. Czytałam ją jak miałam 8 lat i przeczytałam ich 16. Moją pierwszą była "Zuźka D. Zołzik nie jest złodziejką". Pierwsza taka prawdziwa książka jaką zaczęłam czytać. Trafiłam na nią nie chcący w bibliotece i wszystkie miałam wypożyczone, a szkoda, że nie kupowałam, bo miałabym co dzieciom zostawić w przyszłości. Im na pewno będę tą serię kupowała. Śmieszna, głupkowata książka. Najlepsza dla każdego dziecka. Bardzo pobudza wyobraźnie. Polecam

Nie mogłam znaleźć polskiej wersji więc musiałam zakupić książkę w oryginale. Myślałam, że będę miała problemy z czytaniem w obcym języku - mój angielski wydawał mi się już dość zardzewiały. Jednak jest to książka dla dzieci napisana prostym językiem więc już po kilku stronach łatwo się przestawić. Książka jest ładnie wydana, są w niej piękne ilustracje. Nie sądziłam, że wzruszę się nad prostą historią o porcelanowym króliku, która została napisana z myślą o dzieciach. Przyjemnie jest odnaleźć w sobie małego czytelnika i zagłębić się w tą cudowną podróż.

Poznaliśmy już Zośkę Gadułę czas teraz poznać następne wcielenie Zosi tym razem będzie to Zośka Milionerka. Wszystko zaczęło się gdy Zosia znalazła na ulicy banknot 50 dolarowy wtedy też właśnie wymyśliła swoje nowe imię Zośka Milionerka, które było na pewno lepsze niż Zośka Gaduła :). Wydawało się jej, że jest najbogatszą dziewczynką w klasie ale jednak więcej pieniędzy niż ona miała Wera, która miała 100! Aby zostać milionerką Zośka musiała zarobić więcej pieniędzy. Ale czy zarabianie jest proste i szybkie? Okazuje się jednak, że nie. Nasza Zosia Milionerka próbowała zarobić pieniądze w różny sposób. przepisywała między innymi słówka z tablicy koleżankom i kolegom z klasy, próbowała sprzedawać ciastka które upiekła razem z Kasią. Czy naszej Zosi Milionerce udało się zdobyć fortunę? Jak przystało na Zosię ma ona mnóstwo pomysłów i powiem szczerze zadziwia mnie :) ale bardzo pozytywnie. Podoba mi się w niej to, że gdy obiera pewną drogę stara się jej trzymać i dąży do celu, mimo tego że czasem nie jest to wcale łatwe. Jednak mimo tego stara się zrobić wszystko by go osiągnąć, nie inaczej jest w tej części ale niesienie ona pozytywne przesłanie. A jakie to już musicie się przekonać sami :)

Ach ! Zaczarowany dom Matyldy ! Naprawdę... wspaniała książka ! O przyjaźni i o zmierzeniu się z nowymi wyzwaniami ! Książka w niektórych momentach na serio trzyma w napięciu ! Jeśli chodzi o wiek... poleciłabym ją dla osób, które mają od 5 - 11 lat. Ale oczywiście starsi też się nie zawiodą :)

,,To Ja Lucy'' to seria z mojego dzieciństwa. Były to jedne z pierwszych książek, które czytałam i bardzo mi się podobały. Trzy przyjaciółki, które chodzą do szkoły, mają problemy, masę pomysłów. Pierwsze miłości i ciekawe przygody. Ta część najbardziej przypadła mi do gustu, ponieważ pokazuje jak ważna w życiu jest przyjaźń i jak należy o nią dbać. Cała seria jest rewelacyjna. Polecam.

"Skarpetki, skandale i sekrety" to genialna książka! Wspaniała! Wciągająca i zabawna. Nie czytałam pierwszej części, ale zapewniam nie przeszkadza to w podjęciu się lektury drugiej części. Również okładka przyciąga wzrok. Wydawnictwo, super! Duże litery, marginesy, ładna oprawa graficzna. Urzekła mnie główna bohaterka oraz jej przyjaciółka. Bestaba jest niezwykle przyjacielską i utalentowaną dziewczyną pełną pomysłów. Postacie o niesamowitych charakterach stworzone przez autorkę są komiczne! Cała akcja wręcz płynie. Powieść dzięki temu, że jest napisana potocznym, prostym językiem, czyta się ją lekko, szybko. Po prostu fajna książka , napisana po to by się zrelaksować i odpocząć po męczącym dniu, właściwie dla każdego. I dla tych dużych i dla tych mniejszych. Lecz ja polecam ją szczególnie dla dzieci w wieku 10 i więcej lat. Chętnie przeczytam następny tom. Zachęcam do czytania i pisania komentarzy. Pozdrawiam wszystkich miłośników książek przygodowych i fantastyki!

Narratorem opowieści jest kot Tuffy. Kiedy go poznajemy, w jego życiu następuje zmiana. Tuffy zostaje sam.Właściciele Tuffy’ego, których on nazywa rodziną, wyjeżdżają po prostu na tygodniowy urlop i kotem ma się zająć mieszkający w sąsiedztwie pastor. Tuffy cieszy się czekającą go wolnością, ale niedługo. Naszemu bohaterowi przychodzi nawet w tych trudnych okolicznościach udawać kotkę, a potem zostaje posądzony o morderstwo na niej... Jak wspomniałam na początku, książka dostarcza wielu informacji o zwyczajach kotów. Pozwolę sobie dwie z nich przytoczyć: „My, koty, nie pałętamy się pod waszymi nogami jak psy i nie robimy tego, co się nam każe, gapiąc się wiernie w wasze oczy i zastanawiając, czy gdzieś w pobliżu nie ma jakiegoś kapcia, którego moglibyśmy wam podać”. „My, koty, żyjemy własnym życiem; ja lubię żyć swoim. A jedną z rzeczy, których nie znoszę, jest marnowanie czasu, kiedy rodzina wyjechała na wakacje”.Ponadto koty nie lubią: nadmiaru uścisków, głaskania tylko z tego powodu, że są miękkie i puszyste, wczorajszego jedzenia, siedzenia w ciasnym koszyku; za to uwielbiają: wylegiwanie się w kwiatach lub na domowym sprzęcie elektronicznym, spotkania z kocim towarzystwem i wspólne polowania na coś smacznego, konkursy młodych talentów śpiewaczych pod oknami i wiele jeszcze innych, przyjemnych rzeczy...