Spadkobiercy ostrza

Jak na razie najlepszy tom serii. Wciąga, intryguje, oplata swoim urokiem.

Po poroży w głąb morza wraz z żukowcem Stenworldem Makerem powracamy do jego dwóch podopiecznych, żukczycy Che i mieszańca Tynisy. Pierwsza z nich straciła umiejętności magiczne na rzecz magii. Podąża śladem Tynisy, która nie wie o tym, że jest opętana przez ducha swego ojca. W podróży Che towarzyszy jej dawny wróg - osowiec Thalryk, który stracił cel w życiu i tylko jego towarzyszka nadaje mu jakikolwiek sens.
Tym razem poznajemy domenę ważców. Jest to rasa uskrzydlonych ludzi, którzy są niepojęci - nie rozumieją techniki. Są tu pięknie odmalowane krajobrazy, rasy wzorowane na owadach, mnóstwo polityki i intryg oraz spektakularne walki.Powoli zaczyna być widoczny sens przygód z piątego tomu, kiedy Che straciła swoją pojętność. Zaczyna powoli poznawać swoją magię a czasu nie ma zbyt wiele. Jej siostra w magii, władczyni imperium os, nie zniesie rywalki. A jakby tego było mało Tynisa jest krwiożercza, jako mistrz broni ma duże możliwości zabijania i zupełnie poddaje się władzy martwego ojca. Ma zginąć z honorem, tak jak przystało modliszce i tylko Che może ją ocalić.

Jak na razie najlepszy tom serii. Wciąga, intryguje, oplata swoim urokiem.

Po poroży w głąb morza wraz z żukowcem Stenworldem Makerem powracamy do jego dwóch podopiecznych, żukczycy Che i mieszańca Tynisy. Pierwsza z nich straciła umiejętności magiczne na rzecz magii. Podąża śladem Tynisy, która nie wie o tym, że jest opętana przez ducha swego ojca. W podróży Che...

Czytanie tego cyklu przypomina trochę czyszczenie wymazanej farbą szyby. Kawałek po kawałku odsłania nam się większa część świata znajdującego się za oknem. Podobnie jest w przypadku tych książek, każdy kolejny tom ukazuje nam inną krainę należącą do świata przedstawionego oraz mieszkańców w niej żyjących. Pomysł autora na postaci ludzi mających cechy owadów jest nowatorski i zaskakujący, a co ważniejsze nie nudzi się wraz z kolejnymi tomami. Niestety, ten tom, dla osób, które nie przeczytały poprzednich części może się okazać niejasny. Narrator odwołuje się do wydarzeń wcześniejszych, a mianowicie dramatycznej śmierci Tisamona, szkolenia Tynissy, czy też skomplikowanych relacji łączących przyrodnie siostry. To w poprzednich tomach jest wyjaśniona wzajemna niechęć modliszowców i pająkowców, a także co to znaczy pojętność. Polecam zapoznanie się z „Imperium czerni i złota”, „Krwią modliszki” oraz „Ścieżką skarabeusza” - tam znajdziecie wyjaśnienie poprzednich wydarzeń, których konsekwencje poznamy w tej pozycji. A o czym jest ta książka? O krainie ważców, relacjach panujących między szlachtą a ich poddanymi oraz o tym, co to znaczy być dobrym władcą. Wartościową cechą tej książki są jej bohaterowie. Ich rozterki, powolne dojrzewanie, zmiany w ich psychice, to wszystko sprawia, że powieść czyta się z zainteresowaniem, a po kolejne tomy sięga się z zapałem.

Czytanie tego cyklu przypomina trochę czyszczenie wymazanej farbą szyby. Kawałek po kawałku odsłania nam się większa część świata znajdującego się za oknem. Podobnie jest w przypadku tych książek, każdy kolejny tom ukazuje nam inną krainę należącą do świata przedstawionego oraz mieszkańców w niej żyjących. Pomysł autora na postaci ludzi mających cechy owadów jest nowatorski...

Siódmy tom i jestem bardzo miło zaskoczony. Przemyślana seria nie mogę się doczekać kolejnych, jeśli zostanie utrzymany poziom to Adrian Tchaikovsky na pewno znajdzie się w kanonie pisarzy fantasy. Pewnie dla większości z Was już jest :)

Siódmy tom i jestem bardzo miło zaskoczony. Przemyślana seria nie mogę się doczekać kolejnych, jeśli zostanie utrzymany poziom to Adrian Tchaikovsky na pewno znajdzie się w kanonie pisarzy fantasy. Pewnie dla większości z Was już jest :)

Czuć, że cykl zbliża się ku końcu. Wiele wątków zaczętych w kilku poprzednich tomach splata się tu, często w zaskakujący sposób. Czytając myśli się już o kolejnych implikacjach działań bohaterów.

Czuć, że cykl zbliża się ku końcu. Wiele wątków zaczętych w kilku poprzednich tomach splata się tu, często w zaskakujący sposób. Czytając myśli się już o kolejnych implikacjach działań bohaterów.