John Lennon o sobie

Recenzja w piśmie „Tylko Rock” nr 10 / 1991 r.

"... Bardzo wcześnie nauczyłem się wielu świńskich kawałów. Opowiadała mi je taka jedna dziewczyna. Banda, której przewodzi­łem zajmowała się drobnymi kradzieżami w sklepach i ściąganiem majtek dziewczy­nom. Rodzice innych chłopaków nienawidzili mnie. Większość nauczycieli także…"

John Lennon urodził się w 1940 roku w Liverpoolu, zginął w 1980 roku, zastrzelony przez chorego psychicznie Mike'a Chapmana w Nowym Jorku. Nie ma chyba w Polsce ta­kiej osoby, która nie wiedziałaby, kim był Len­non, a to przynajmniej z jednej przyczyny; podobnie jak kiedyś James Dean czy Elvis Presley był on symbolem pokolenia, z którym dorastał, a jego legenda jakoś nie wyblakła do dziś, mimo że koniec beatlemanii czy Lennon- manii ogłaszany był dziesiątki razy. Nie bez sentymentu piszę te słowa, bo byłem jednym z chłopaków zasłuchanych w muzykę The Beatles, a później w to, co robił sam lub z żo­ną. Graliśmy na gitarach "In My Life" albo "Help", dyskutowaliśmy na temat "Give Peace A Chance". A później po prostu dorośliśmy i okazało się, że trzeba założyć rodzinę, pójść do pracy i tak dalej. Dziś nie ma już takich symboli, jakimi byli Beatlesi czy sam Lennon. Być może nie ma odpowiednich warunków, być może dzisiejszym gwiazdom rockowym zabrakło odwagi lub talentu. Ale fakt jest faktem - panuje pustka. Kiedyś wystarczało jed­no zdanie, np. "Wszystko, czego Ci potrzeba to miłość", i cały świat mówił na ten temat. Dziś każdą wypowiedź dowolnego gwiazdora przyjmujemy z lekkim uśmieszkiem lub z przy­mrużeniem oka. Kiedyś wszystko było dużo prostsze, bo młodzi ludzie nie wdawali się aż tak bardzo w te wszystkie cholernie skompli­kowane problemy współczesnego świata - od tego byli „starzy”. Dziś to „starzy" są od rzeczy prostych, bo nie rozumieją skomplikowanych dusz młodych oraz ich skomplikowanego bólu istnienia. Oba pokolenia miały jednak jedną rzecz wspólną: tu i tam pchał do przodu tę całą machinę bunt. John Lennon stał na czele tamtego buntu. Dziś nikogo takiego nie ma.

W Polsce po raz pierwszy wydrukowano zebrane wypowiedzi Johna Lennona i, jak są­dzę, książka rozejdzie się w tempie błyska­wicznym. Starym przypomni najprawdopodob­niej dawne czasy. Dla młodych, jak mam nadzieję, będzie to interesująca lektura trochę przestarzałych, ale zawsze przekornych i pięknych ideałów wypowiedzianych twar­dym, nierzadko wulgarnym językiem, choć według mnie zawsze sympatycznym. Mam prawo o tym mówić, bo pechowo nie jestem ani nastolatkiem, ani czterdziestolatkiem, tak więc nie załapałem się do żadnego z pokoleń, o których mowa wyżej - mogę więc być obiektywny. Dlaczego zatem to, co napisa­łem, wyraźnie daje fory Lennonowcom? Bo tacy jak my co prawda nie jechali w parowo­zie, ale złapali jeszcze jeden z ostatnich pociągów i mówię wam - nawet w ostatnim wa­gonie było bardzo ciekawie.

John Lennon tuż przed śmiercią powie­dział: "Lęk przed nieznanym. To właśnie jest nieznane. Strach sprawia, że ludzie gonią gdzieś, sięgają w poszukiwaniu marzeń, iluzji, wojen, pokoju, miłości, nienawiści, tego wszy­stkiego - a wszystko jest tylko iluzją. Niezna­nym. Przyznaj, że jest to nieznane, że to wszystko to zwykła żegluga. Wszystko jest nieznane i wtedy wygrywasz. To wszystko. Prawda?"
[KRZYSZTOF KOTOWSKI]

zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Recenzja w piśmie „Tylko Rock” nr 10 / 1991 r.

"... Bardzo wcześnie nauczyłem się wielu świńskich kawałów. Opowiadała mi je taka jedna dziewczyna. Banda, której przewodzi­łem zajmowała się drobnymi kradzieżami w sklepach i ściąganiem majtek dziewczy­nom. Rodzice innych chłopaków nienawidzili mnie. Większość nauczycieli także…"

John Lennon urodził się w 1940 roku w...

Oczekiwałem czegoś znacznie lepszego. Niemniej jednak polecam gorąco. Klasyk sam w sobie.

Oczekiwałem czegoś znacznie lepszego. Niemniej jednak polecam gorąco. Klasyk sam w sobie.

Jestem fanem Fantasycznej Czwórki. Oni do spółki z Elvisem i Marilyn Monroe, tworzą wizję mojej wyidealizowanej rzeczywistości lat 60-tych. Są legendą pozwalającą wizualizować sobie lepszy świat, w którym nie ma wad, a są jedynie możliwości.
Lennon, postać jak najbardziej nietuzinkowa, to zarazem jednostka hmmm... Popieprzona. Chociaż to dla mnie legenda, to jakoś Nie potrafię go lubić jako człowieka. Jego styl wypowiedzi też jest chaotyczny, wręcz nieprzyjemny w lekturze, co rzutuje na mojej ocenie.
6/10

Jestem fanem Fantasycznej Czwórki. Oni do spółki z Elvisem i Marilyn Monroe, tworzą wizję mojej wyidealizowanej rzeczywistości lat 60-tych. Są legendą pozwalającą wizualizować sobie lepszy świat, w którym nie ma wad, a są jedynie możliwości.
Lennon, postać jak najbardziej nietuzinkowa, to zarazem jednostka hmmm... Popieprzona. Chociaż to dla mnie legenda, to jakoś Nie...

Cały Lennon :)
Tylko jedna uwaga - jego słów nie należy brać jako absolutne 100% fakty, są bardzo subiektywne. Mimo wszystko, fajnie było poznać fakty widziane jego oczami.

Cały Lennon :)
Tylko jedna uwaga - jego słów nie należy brać jako absolutne 100% fakty, są bardzo subiektywne. Mimo wszystko, fajnie było poznać fakty widziane jego oczami.

Jedynym minusem tej książki jest to, że tłumacz w wypowiedziach Lennona tłumaczył również tytuły niektórych utworów, czego się przecież nie robi. "Mother" to "Mother", taki tytuł nosi ta piosenka, a nie "Matka". Tłumacz nie jest też konsekwentny, bo już np. tytuł "Imagine" podał w oryginale.

Poza tym, John jakiego znamy i kochamy :) Ciekawy wybór jego słów. Czyta się z przyjemnością. Do tego ponad połowę książki zajmują zdjęcia.

Jedynym minusem tej książki jest to, że tłumacz w wypowiedziach Lennona tłumaczył również tytuły niektórych utworów, czego się przecież nie robi. "Mother" to "Mother", taki tytuł nosi ta piosenka, a nie "Matka". Tłumacz nie jest też konsekwentny, bo już np. tytuł "Imagine" podał w oryginale.

Poza tym, John jakiego znamy i kochamy :) Ciekawy wybór jego słów. Czyta się z...