Angels of Darkness

Nie często zdarza się aby po miernym pierwszym tomie następny robił tak ogromny pozytywny przeskok. Zdecydowanym pozytywem jest sama relacja głównych bohaterów. W końcu jesteśmy w stanie poczuć, że coś tu iskrzy. Do samego końca autorka trzyma nas w niepewności co sprawia, że trzymamy kciuki aby jednak się udało. Minus jest jeden wszystko zbyt uproszczone. Główna bohaterka jest intrygująca ale nie mamy tak naprawdę okazji jej poznać. Nie wiele o niej wiemy, a niemal wszystkiego dowiadujemy się z 'komentarzy' osób postronnych. A główny bohater? Jakby nie istniał przed tą książką. Czy mając rodzeństwo, na którym ci zależy czekasz setki lat aby je odnaleźć? Ogólnie książka trzyma wysoki poziom i naprawdę przyjemnie się ją czyta.

Demony, anioły - zło i dobro. Kto zakocha się pierwszy raz w życiu? Czy miłość to uczucie, którego doświadczają tylko ludzie? Autorka w poetycki i bardzo subtelny sposób opisała uczucia bohaterów. Namiętność i pożądanie wzrasta z każdym kolejnym dniem w Las Vegas. Piękna kobieta, której pragną wszyscy faceci. Bajka, która całkiem ciekawie jest napisana.

Albowiem wiec byly sobie czasy gdy na swiecie dominantami zostaly wampirasy . .I byla sobie ludzka Ksiezniczka , moze nie cud ale chyba dziewica , co wdzienkiem swem wampirzego Ksiecia mocno zachwyca . Burzliwe dzieje wiedli oboje , obijac sie o rzeczywistosci wyboje . Na drodze milosci jej narzeczony , wampirobojca nieposkromiony .Klody pod nogi rzuca brat krwopija , przez liczne strony intryguje jak zmija . Trup pada gesto z tej i tamtej strony , akcja przetacza sie przez rozne rejony . Czytac ? Czytalam,pijac sok czerwony :P Dotrawalam wiernie do ostatniej strony :D

Bardzo wciągajaca lektura i zapowiedź świetnej serii. Dostałem ją za groszę w jednej z internetowych księgarnii nie spodziewając się tak sporej frajdy z czytania! Książkę pochłania się miło i przyjemnie a główna bohaterka zdecydowanie warta jest poznania:) Tradycyjnie już Fabryka Słów zaprzestała wydaniu serii na pierwszym tomie... a szkoda.

Psi i zmiennokształtni to całkiem ciekawa ksiazka, bardzo odbiegająca od wzoru parnomalnych. Historia zaczyna się, gdy w mieście zostaje porwana młoda dziewczyna. Okazuje się że pochodzi ona z watachy wilków. Wilki natomiast proszą lamparty o pomoc w odnalezieniu zaginionej zanim minie 7 dni i dziewczyna zostanie stracona. Do tego boju wkracza nasza bohaterka Sasha, która na początku ma być wtyką dla swojej rasy Psi, ale plan ulega zmianie ponieważ Sasha ukrywa emocje których nie powinna czuć, bo Psi to osoby z których zotały wykorzenione jakiekolwiek uczucia w dniu narodzin. Akcja zaczyna się bardzo ciekawie, bo nasza bohaterka zostaje przydzielenia do współpracy przy budowie mieszkań z Lucasem, alfą lampartów. Na początku mają oboje siebie nawzjem sprawdzić by poznać swoje uczucie i zniszczyć istnienie tej drugiej strony, ale oboje nie przewidują że na ich drodze stanie największa moc, którą nikt nie zdoła pokonać... Fajnie obserwuje się poczynania bohaterów oraz ich przemianę i to jak druga osoba staje się ważniejsza niż więź watachy. Walka na koniec jest nieunikniona i trochę da się przewidzieć jej zakończenie lecz czytało się z lekko zapartym tchem. Oczywiście znajadą się niuanse w postaci trochę zadługich opisów jak i przemyśleń bohaterów. Mam wrażenie że można by było skrócić książke o kilka rozdziałów, mimo to zachęcam do przeczytania. Pozdrawiam 🤗

„Wieczne pragnienie” to pierwsza część historii o trzech przyrodnich braciach, żyjących samotnie , czyli w odosobnieniu od swoich pobratymców od stu lat. Wcześniej bracia żyli w credenti, czyli wampirzej społeczności, z której jednak uciekli powodowani złym, krzywdzącym i bolesnym traktowaniem. Nikolas to świetny tropiciel. Wysoki, barczysty o oczach koloru nocnego nieba i szorstkiej, mrocznej powierzchowności. Lucian z kolei jest wyjątkowo popędliwy, najpierw działa a potem myśli. Nigdy za nic nie przepraszał. To przerażający anioł z burzą białych włosów, który nigdy nie zaufał żadnej kobiecie mając w pamięci to, jak obeszła się z nim jego własna matka. Jest najokrutniejszym z braci. I wreszcie Alexander Roman. Ten najstarszy z braci liczy sobie trzysta lat. Jest wysoki, potężny i głęboko zraniony w dzieciństwie przez najbliższych. Bracia żyją wśród ludzi, prowadzą interesy w wielkich miastach, które pozwalają na takie odosobnienie. Wiodą egzystencję z dala od uwłaczających więzów credenti i wścibskich oczu Zakonu. Zakon Wieczności to dziesięciu czystej krwi wampirów, które przeniosły się do międzyświatów. Dziesiątka ta rządziła wszystkimi credenti na całej kuli ziemskiej, ustanawiała prawa i karała tych, którzy się do nich nie stosowali. Ich siedzibą jest Otchłań Cieni. Bracia skutecznie kryją się przed Zakonem, jednak do czasu. Wieczna Rasa staje w obliczu wielkiego zagrożenia, jakim jest działalność pewnego mieszańca, pół człowieka – pół wampira. Ethan Dare to wróg wampirzej rasy, mieszaniec z poczuciem misji, który pragnie skalać czystość wampirzej krwi. Z tego powodu członkowie Zakonu przyspieszają transformację Alexandra, żeby go namierzyć i zmusić do zabicia Ethana. Alexander zgadza się zniszczyć występnego mieszańca w zamian za spokój swoich braci. Wampir po transformacji jest nieodporny na światło słoneczne, wygłodniały i pożądliwy, ale też niezwykle silny i szybki. Alexander, jak przystało na syna Rasowego Samca zaczyna szukać prawdziwej partnerki. Przeznaczenie postawi go na drodze pięknej pani doktor, Sary Donohue, kobiety o traumatycznych przeżyciach z dzieciństwa, żyjącej z poczuciem winy za śmierć ojca i okaleczenie brata, noszącej w sobie zaskakującą tajemnicę. Szuka jej ktoś, kto z chorego uczucia do niej stał się imiti. Pijąc krew wampira stracił całe swoje człowieczeństwo, stał się istotą zdeprawowaną. Kryjąc się przed nim, Sara znajdzie ochronę pod opieką Alexandra. W tym czasie również kusząca Bronwyn Kettler, wampirzyca czystej krwi postanowi zaręczyć się z najstarszym z braci Romanów, będąc przekonaną, że genetycznie są idealną parą. Którą z nich Alexander postanowi naznaczyć jako swoją partnerkę, śmiertelną kobietę czy veanę – wampirzycę z Wiecznej Rasy? Prawdziwy wampir musi zdać się na wybór swojej krwi. Laura Wright to autorka licznych książek z serii Harlequin i jeśli ktoś czytał tego typu książki wyraźnie odczuje ten klimat przy lekturze „Wiecznego pragnienia”. Być może sprawiają to zbyt anatomiczne i szczegółowe jak dla mnie opisy scen erotycznych. Z ich powodu nie polecę z czystym sumieniem tej książki czytelnikom niepełnoletnim. Poza tym książkę czyta się lekko i szybko. Jest tu sporo pożądania, namiętności, niespełnionych pragnień, gorącej tęsknoty, zazdrości i słodkich dreszczy. Jak na romans ( nawet ten z gatunku paranormalnych) przystało. Akcja toczy się sprawnie i jest wciągająca, mimo że momentami jest zbyt przewidywalna. Charaktery postaci skonstruowane są dosyć czytelnie i jasno, można szybko zorientować się kto jest dobry a kto zły, co nie dla wszystkich będzie plusem. I jeszcze słowo o okładce. Ładna i miła dla oka. Niezbyt oryginalna, na półce sklepowej może zlewać się z innymi utrzymanymi w podobnej stylistyce. Jednak takie chyba są teraz trendy.

Bezwstydnie przyznaję, że ocenę podwyższam ze względu na autorkę (autorów). Niestety wyczuwam tu dopiero naukę prowadzenia tego typu opowieści, więc elementy romansowe były nieco, dla mnie, żenujące. Miałam wrażenie, że Andrews napisała (napisali) połączenie Buffy, pogromczyni wampirów z Twarzami Greya i Domkiem na prerii.

Jane, nieustraszona łowczyni wampirów podejmuje się nowego zadania - znaleźć odszczpieńca, którego działania psują delikatną reputację wampirów. Z pomocą jak zawsze przychodzi jej Bestia, jednak czy to wystarczy aby przeżyć będąc otoczoną przez zabójczych krwiopijców dla których skomplikowana natura Jane stanowi kuszącą pokusę.

Złapałam Invocato całkiem na spontanie. Pierwszy raz, świeżo po premierze i muszę przyznać, zakochałam się w ułamku sekundy. Za drugim razem sięgnęłam po nią kilka miesięcy temu. Po paru latach fabuła odrobinę zatarła się w mojej pamięci :) Po raz kolejny rozbawiła mnie oraz zrelaksowała. Momentami wydawała mi się dziecinnie wręcz napisana, jednak dodaje jej to chyba uroku :D Bura irytowała mnie okrutnie tym swoim ''tumiwisizmem'', ale syndrom sztokholmski nie pozwolił mi jej znienawidzić... przynajmniej nie na tyle, abym porzuciła książkę w trakcie czytania. Polecam każdemu, kto liczy na lekką lekturę.

Bohaterka od pierwszej linijki wzbudza sympatię. Pewnie jak każda odmienność. I przywodzi na myśl Alexię z parasolem, co już samo jest pozytywne . A potem jest jeszcze lepiej. Jest pewna siebie, niekiedy arogancka, bezpośrednia, umie walczyć o siebie i o swoje. Oddaje się z sercem i oddaje swoje serce. Tylko czy on na nie zasłuży? On… Cudny jest. Romantycznie niemal idealny. Zdecydowany na nią od początku. Otwarcie to demonstrujący. I bardzo przekonujący. W wypowiedziach, czynach działaniu. Bezpośredni w swoich marzeniach. W migawkach przypominał innych znanych i lubianych bohaterów romansów. Stworzony przez Brook świat jest fantastyczny nie tylko z definicji. Pełen nowych rzeczy, wymyślnych, ale na tyle przyjaznych dla czytelnika z ograniczoną kreatywnością intelektualną, że jego wyobrażenie nie stanowi zbyt wielkiego problemu. Śmiało można sobie z tym poradzić. Miłość, ojej, tej jest tutaj wiele. Chemii wiele. Seksu wiele. I emocji też. A wszystko ładnie powiązane. Logicznie i rzec by można z sercem, ale i z rozumem. I pewnie można byłoby jeszcze wiele, wiele plusów wymienić, bo książka warta przeczytania. Dlaczego więc oceniłam jedynie jaką dobrą? Chyba ze względu na fabułę. Nie porwała mnie. Podobał mi się świat, podobali bohaterowie, to co było między nimi, ale już sama opowieść jakby mniej. Jakieś dwa wątki, których nie wiedziałam do czego przyczepić… Może nie zrozumiałam, a może coś więcej jest w dalszych częściach, pewnie tych, które nie doczekają się rodzimego wydania. A szkoda, bo jestem bardzo ciekawa jak potoczy się historia, jacy pojawią się bohaterowie, jakie będą dalsze losy obecnych bohaterów. Może jednak… A i rozmyli mi się bohaterowie w końcówce emocjonalnie i miłośnie. Może powinnam przeczytać jeszcze raz końcówkę, bo chyba nie do końca wiem i rozumiem te zawirowania miłosne. Polecam, to fantastyczna książka gwarantująca dobrą zabawę i przyjemną lekturę.

Od dawna szukam dobrej książki o wilkołakach. Czy ta była dobra? Niekoniecznie, ale najlepsza z tych, które do tej pory wpadły mi w ręce. Pojawiło się kilka ciekawych wątków i postaci. Chociażby walkirie, które stanowią ciekawe urozmaicenie fantastycznego świata. Niestety miejscami akcja się rozpada, staje się nielogiczna. Opisy walk bestii są strasznie chaotyczne i bezsensowne. Główna bohaterka miejscami zachowuje się irracjonalnie i denerwująco. Król wilkołaków nie jest lepszy. Ogólnie jednak znalazłam tu ciekawy fantastyczny świat, z postaciami, które wpisały się w moje oczekiwania.

Książka, która przeleżała u mnie wiele lat na półce wstydu i przyznam, że bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Czasy świetności rodu Romanowów. Księżniczki, bale, intrygi i mroczne sekrety dworów wampirów i fae. Kto by się spodziewał? Ale niech pierwszy rzuci kamieniem, kto jest bez winy. Szczególnie jeśli się jest nekromantką. Powiem tak. Z opisu brzmi nieco absurdalnie ale jakimś cudem autorce udało się to wszystko poskładać do kupy. Jest naprawdę klimatycznie i mrocznie. Jedyne czego żałuję to braku drugiego tomu po polsku. Oryginalnie jest to trylogia, u nas został wydany jedynie pierwszy tom, a szkoda. Na początku trochę się rozkręca ale przy końcu naprawdę chce się tę historię czytać cięgiem. Książkę zaliczam do maratonu stworzonego przez @zakochaniwfantasy z motywem #zakochaniwhatelove oj tu jest co czytać. Syn cara Jurij należy do jasnego dworu jako fae i szczerze gardzi Kateriną i jej ohydnymi zdolnościami. Jednak wydarzenia polityczne sprawią, że ich drogi nieustannie będą się przecinać i żeby ochronić cara będą musi zawiązać sojusz i współpracować. Jednak wzajemna niechęć i nieufność może zniszczyć każdy dobry plan, więc muszą się pilnować, szczególnie, że ktoś poluje na Katię, w związku z jej niezwykłymi zdolnościami i tworzy armię ożywieńców.

Dobra. Wampiry pokazane nie jako potulne baranki tylko prawdziwi krwiopijcy. Żadnej cukierkowej akcji ale bez zbędnego okrucieństwa. Trudna w czytaniu ale to może wina tłumaczenia. Ponieważ ja czytam szybko na początku nie mogłam ogarnąć fabuły. Kiedy książka jest "lekka" w porządku - przy trudniejszych tekstach trzeba zwolnić aby ogarnąć mnogość szczegółów i wątków. Polecam.

Ach, ten klimacik paranormalnych romansów z późnych lat 2000 <3 Podejrzewam, że książka sama w sobie jest raczej po prostu do przeczytania (chyba że się lubi podgatunek, to jest imo całkiem porządną jego przedstawicielką),ale ja jej nie czytałam. Ja, biedna i schorowana, puściłam sobie audiobooka. O. Mój. Borze. Zielony. Narratorka podkręcająca do 480% angielski akcent i brzmiąca jak nastoletni goblin-chuligan (“oi, ‘dat fookin mate’s a total bloke, innit”) kiedy odgrywa głównego bohatera (czyli oczywiście seksownego ponad 200-letniego wampira) dodaje książce tyle charakteru, że nie jestem w stanie się doczepić niczego w fabule. (Nadmienię, że ogólnie książka jest super odegrana i widać umiejętności narratorki, nie próbuję jej tu w żaden sposób umniejszać). Przez sporą część książki czekałam aż zostanie wprowadzony jakiś romans, bo to przecież niemożliwe, że koleś odgrywany jak jakiś skrzeczący wujek z bebzonem to nasz faktyczny partner głównej bohaterki. Nie wiem, jak wyrazić, jak wiele rechotu wydusiło ze mnie słuchanie tak zagranego alvaro. Niepowtarzalny vibe, szczególnie w scenach erotycznych. Polecam całym serduszkiem, choć zdaję sobie sprawę, że być może docenienie piękna absurdu tej pozycji może wymagać minimum 38 stopni gorączki. W skrócie: fabuła - standardzik; postacie - główni bohaterowie spoczko, postacie poboczne raczej słabo zarysowane; styl - nie byłam w stanie się skupić, narratorka audiobooka skradła show.

Zakończenie serii spełniło moje oczekiwania, nie raz śmiałam się jak szalona, wzruszenie i smutek również się pojawiły chociaż od kiedy tylko padło po raz pierwszy, że Bones nie żyje… wiedziałam, że to niemożliwe i spotkamy go już niebawem. Bardzo lubię w tej serii to, że główna bohaterka nie jest małą, bezbronna dziewczynka a potrafi stanąć przy swoim i jednocześnie ratować czasem dupe wszystkim wampirom wokół. A Bones… potężny badboy, ale jednocześnie zakochany chłopak. Cudo. Moja romantyczna dusza jest trochę niezadowolona z braku słodko pierdzacego zakończenia, potrzebowałam ślubu i przeczytania liściku od Bonesa, który zostawiła Cat w skrzyneczce. Ale mimo to jest to jedna z moich ulubionych trylogii :) Polecam!

Nalini Singh to pisarka stosunkowo mało znana w Polsce. A szkoda, bo pomimo iż jej książki cechują się dużą powtarzalnością schematów, to naprawdę przyjemnie je się czyta. W serii pt. „Psi i zmiennokształtni“ Singh umiejętnie kombinuje elementy fantastyki i science-fiction. Akcja powieści toczy się bowiem w latach 70-tych XX wieku. Światem rządzą trzy potężne rasy: ludzie ( nikomu chyba nie muszę tłumaczyć, kim oni są),zmiennokształtni (którzy w zasadzie przypominają ludzi, ale potrafią się przemieniać w wilki, pantery, jaguary, niedźwiedzie, etc.) i Psi (rasa „nadludzi“ obdarzona pewnymi zdolnościami, takimi jak telepatia, jasnowidzenie etc., której funkcjonowanie jest zapewnione przez istnienie sieci psychicznej o dziwnej nazwie PsiNet. Psi odłączony od PsiNetu to martwy Psi). Psi nie odczywają emocji, które stanowią bardzo ważny element w życiu każdego zmiennokształtnego. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest istnienie protokołu Silence, który ma za zadanie niwelować wszystkie emocje tak, aby uniemożliwić rasie Psi stanie się psychopatycznymi mordercami. Psi, który odczuwa emocje, musi zostać poddany reedukacji, po której automatycznie staje się warzywem. W tej części poznajemy Brennę, zmiennokształtną samicę wilka, która dopiero co została uwolniona ze szpon psychopatycznego Psi. Po tym tragicznym przeżyciu, dziewczyna jest dręczona przez koszmary i nie jest w stanie zmienić się w wilczycę. Dziewczyna znajduje oparcie w Juddzie, byłej żołnierzu, który po odłączeniu się od PsiNetu wraz z rodziną znalazł schronienie wśród członków watahy. Ale Judd nie może dać Brennie tego, czego potrzebuje jej wilczyca. Judd jest zaprogramowany na zabijanie z zilną krwią, uczucia są mu całkowicie obce. Przynajmniej na początku. Psi powoli zaczyna sobie zdawać sprawę, że protokół Silence nie jest taki bez skazy, na jakiego wygląda. Juddowi zaczyna coraz bardziej zależeć na bezpieczeństwie Brenny. Niestety, im bardziej Judd zbliża się do dziewczyny, tym bardziej jego życie narażone jest na niebezpieczeństwo. Pomimo to, Psi postanawia zrobić wszystko, by ocalić Brennę przed mordercą, który grasuje w pobliżu. W tej książce znajdziemy nieskomplikowany wątek kryminalny, trochę akcji, napięcie towarzyszące zmianom bohaterów, a także trochę miłości. Bardzo szybko przywiążecie się do bohaterów wykreowanych przez Singh. I mimo iż da się przewidzieć zakończenie książki, naprawdę warto do niej sięgnąć. To taka łatwa, odmóżdżająca lektura na koniec lata.

Trochę dziwnie się czytało, na początku myślałam,że to wszystko dzieje się tylko w jej głowie, a jednak nie... Po części możemy się dowiedzieć co się dzieje u osoby która jest chora psychicznie, jak ona odbiera, czy nie odbiera świata realnego. Nana ma "tylko" problemem ze snem a raczej jego brakiem i jak się odbija na na niej (większość z nas zna ten ból chociaż przejściowo). Jest tu przechodzenie między światami, świat równoległy, ratowanie ludzi, nawet tych co z pozoru nie warto. Również podobało mi się wyjaśnienie, co doprowadziło do choroby Nany .

Nie wiem ,kto pisał blurba,ale nie zachęca on specjalnie do czytania.Dużo lepiej ma się powieść,przede wszystkim napisana jest normalnym językiem,nie tak udziwnionym jak w opisie... Zwykle nie lubię bohaterów-zabójców.W tym jednak przypadku polubiłam Gin.Pasuje mi do niej wykonywany przez nią zawód,wziąwszy pod uwagę jej przeszłe życie i to,kto ją wychowywał.Mimo iż Gin wydaje się być osobą zamkniętą na innych ma swoje dobre strony.Podoba mi się to,że nie chce uzależnic się od magii,którą posiada.A posiada potężną moc magii Kamienia i odrobinę magii Lodu,odziedziczona po matce. Ponieważ książka należy do Urban Fantasy oczywiste jest,że przedstawiony świat zamieszkuję nie tylko zwykli ludzie,ale też magowie,olbrzymy,krasnoludy czy wampiry,zgodnie ze sobą współżyjące. Nie wiem na ile reprezentatywne jest Ashland,miasto w którym żyje Gin,ale jeśli taki jest cały przedstawiony świat,to nie żyje sie w nim wesoło.Przerażać może ogrom bezprawia,powszechna korupcja i demoralizacja.Mimo ,że nie został on dokładnie opisany,kryje w sobie wiele możliwości. Interesujący jest Caine Donovan,męski bohater historii.Policjant,który jest znany jako jedyny sprawiedliwy w mieście.Trochę naiwny i zbyt idealistyczny,nie widzi w ludziach zła,a przynajmniej stara się go nie widzieć.Może nie jest do końca przekonujący,ale mam co do niego dobre przeczucia. Sama fabuła książki jest trochę schematyczna,pewne rzeczy łatwo można przewidzieć,ale dobrze się czyta tę historię.Samo zakończenie pozostawia pewien niedosyt.Wiem że są kolejne części książki i chętnie bym je przeczytała,ale chyba brak jest ich polskiego tłumaczenia.Szkoda,bo cała historia ma spory potencjał.osobiście chętnie bym poznała odpowiedzi na nasuwające się po zakończeniu pytania.A mam ich sporo.Jak potoczy się historia Gin i Caine'a?Czy zabójczyni odnajdzie swoją siostrę?Kto tak naprawdę był sprawcą zamordowania rodziny Snowów?Czy caine zdecyduje sie na odkrycie sekretów swojego zmarłego partnera?Co będzie sie dzialo w półświatku Ashland? Na te pytania raczej nie znajdę odpowiedzi,a szkoda...

Stare, ale jare. Minęło kilka lat, odkąd czytałam tę serię. Postanowiłam sobie ją odświeżyć i nie żałuję. Naprawdę super napisana, z ciekawym romansem i dobrze umiejscowioną fabułą. Uwielbiam czasy wiktoriańskie i wszystkie książki, które mają miejsce w tych czasach. Także polecam serię!