Czy koty zawsze spadają na cztery łapy?

Doskonały poradnik behawioralny dla kociarzy, zarówno dla początkujących jak i tych doświadczonych. Książka średniego formatu, okładka miękka i lakierowana. Czysty tekst bez ilustracji. Na książkę składa się opis problemów, poparty przykładami z życia . W treści omówiono zagadnienia takie jak: - kot wychowywany w pojedynkę, rozwój kociej osobowości, wybór właściwego kota. - znerwicowanie , koty i wojna psychologiczna, stres i sprawy pęcherza, leki ziołowe na przypadłości. - agresja w zabawie, terytorialna, spowodowana bólem. - koty niewychodzące, chodzenie na smyczy, kojce na zewnątrz. - kilka kotów w jednym domu, znaczenie terenu, rywalizacja i agresja, stres wywołany przez zakocenie terenu domowego. - dziwne przypadłości i zwyczaje. - nić porozumienia i łączności między kotem i człowiekiem. - koci seniorzy, żywienie, sen, aktywność , przyjaźń. - żałoba po utracie kociego przyjaciela. W wielkim skrócie zasygnalizowałam problemy opisane w książce. Jest ich dużo więcej, całe multum. Czasem dobrze znaleźć coś konkretnego, czego szukamy i z tym się zapoznać. Można ten poradnik przeczytać też jak powieść ,żeby zgłębić wiedzę ogólną. Super sprawa dla behawiorystów i wielbicieli futrzaków. Polecam!

Bardzo rozsądna książka i wiele, naprawdę wiele dobrych porad, ciekawych nawet dla wieloletnich kociarzy. Autorka jest doświadczonym behawiorystą pracującym w Anglii, więc w środowisku mającym podobne jak w Polsce podejście do kotów. I na wielki plus trzeba przyznać Autorce szczerość, z jaką już we wstępie wskazuje, że nie wiemy o kotach wszystkiego i że ona również bazuje głównie na swoim wieloletnim doświadczeniu. Bo w sumie w tej dziedzinie nie ma za bardzo badań naukowych, na których się można oprzeć. W każdym razie w książce wartościowe jest to, że oprócz samych porad są też przykłady "z życia wzięte". A same porady są logicznie podzielone tematycznie wg głównego problemu, z którym mogą się borykać koci właściciele. Więc w sumie nie trzeba czytać całej książki, aby znaleźć interesujący nas wątek czy informację, a też łatwo potem coś odnaleźć. Podsumowując - przemyślana, merytoryczna i wartościowa książka.

Poradnik mniejszego formatu dotyczący felinologii. Zastosowano chwyt marketingowy, przyciągający uwagę w tytule – instrukcja obsługi , dalej... procedury operacyjne itd. Sama treść nie ma w sobie elementów humoru i można ją nazwać podręcznikiem. Kot w nomenklaturze tej książki potraktowany jest jak model samochodu czy coś w tym stylu. Długość życia kota nazwana jest tu przykładowo : okresem użytkowania produktu, rasa – wariantem sprzętowym czy też modelem. Tak jest przez całą lekturę. Okładka miękka. Grafika w kolorze granat, odcienie niebieskiego, wrzos, odcienie brązu, pomarańcz. Czcionka w większości tekstu granatowa, o różnej grubości i wielkości. Dla podkreślenia ważności wstawki czcionki pomarańczowej. Ten fakt jest bardzo ważny w czytaniu , gdyż mnie akurat lepiej czyta się czcionkę czarną niż granatową. Ale i tak jest dużo lepsza niż zielona, jak zastosowano w podobnym poradniku tego autora o psach . Książeczka nie zawiera fotografii, ale mnóstwo obrazków w wyżej wymienionych kolorach z dodatkiem czarnego. Zastosowano kolorowe tła w części tekstu, ramki, zakreślacze, by zachowana została przejrzystość. Omówiono szeroko między innymi następującą problematykę: budowa kota, historia kotów, rasy, test przed nabyciem kociaka, test przed nabyciem kota dorosłego, wybór płci, przygotowanie domu na przybycie czworonoga, zakup akcesoriów, kontakt dziecko-kot, kot – pies, kot – kot; wybór imienia, kocia mowa, wychowanie, socjalizacja, żywienie, pielęgnacja, rozwój kota od kociaka do dorosłego, weterynaria , leki, choroby, zapobieganie pasożytom, pomoc w nagłych wypadkach, wystawy, reprodukcja, rozmnażanie, ciąża, poród, kot w podróży, opieka nad seniorem, problemy behawioralne. Na końcu znajduje się do samodzielnego wypełnienia certyfikat dla posiadacza kota, słowniczek pojęć, indeks . Może te nazwy są i dowcipne. Ale jak przychodzi co do czego ,żeby na szybko znaleźć, to nie ułatwia sprawy. Jedzenie nazwano tu paliwem , pielęgnację - konserwacją obudowy itd. co wcześniej już pisałam. Szukanie tego typu haseł powinno się w poradniku odbywać błyskawicznie. Z tego względu jako pomocnik , który ma leżeć pod ręką nie znajduje zastosowania. Ot! tak raz sobie przeczytać dla beki i zastanowienia się , co też ludzie nie wymyślą, aby zwrócić na siebie uwagę na rynku wydawniczym. Polecam jedynie jako ciekawostkę, choć jest tu naprawdę sporo wiedzy. Przeszkadzały mi te pokrętne przydomki – nazywanie czynności wychowania kota jako programowania komputerowego. Podobnie jak w poradniku o psach. Poza tym musicie sobie zdawać sprawę ,że publikacja wydana w 2009 roku. Niektóre rzeczy straciły już na aktualności jak żywienie kota. Poza tym uważam, że ,,Kot instrukcja obsługi’’ udała się lepiej autorom niż ,, Pies instrukcja obsługi’’. Jeżeli ktoś nie ma nic przeciwko powyższemu, to zapraszam do lektury.

Cóż, ani ilustracje, ani czcionka nie podobają mi się w tej książce. Ogólnie mówiąc - kiepski "wygląd" graficzny. Natomiast pomysł? Świetny! Długie, szczegółowe odpowiedzi na trudne i rzadko zadawane pytania. Wypowiedzi napisane w lekkim stylu, właściwie bezpośrednio do czytelnika. Jednak to nie wszystko... niektóre są pisane wierszem! Polecam, zwłaszcza ciekawskim!

Świetna pozycja dla wszystkich kociarzy, którzy chcą zgłębić wiedze na temat kotów ze świata literatury, sztuki czy kultury. W książce znajdziemy mnóstwo cytatów i odniesień do kociej historii. Bardzo podobał mi się ostatni rozdział, gdzie Pani Balicka opisuje jak została kociarą. Książkę wieńczy długa lista do literatury obowiązkowej dla każdego kociarza! Szczerze polecam zaznajomić się z tą pozycją.

"Koty. Encyklopedia hodowcy. Poradnik" Wojciecha Tymińskiego to książka dla właścicieli lub przyszłych opiekunów kotów, którzy chcą w pełni zrozumieć świat swoich pupili. Wojciech Tymiński w tym poradniku posługuje się prostym językiem. To żaden zarzut. Dzięki temu zrozumiecie wszystko, co jest w nim zawarte, bez względu na to czy znacie zaawansowane słownictwo weterynaryjne, czy nie. Mam wrażenie, że ten poradnik jest kompletny. Autor zawarł w nim wszystko, co powinni wiedzieć właściciele małych lwów. Tymiński pisze o miejscu kotów w świecie zwierząt, o historii kota domowego, o kociej anatomii, skórze, włosach, zmysłach. Opisuje również, co oznaczają poszczególne zachowania kota. Tłumaczy mowę ciała tych czworonogów. Jestem właścicielką trzech kotek. Jedną z nich mam już od dziewięciu lat. Przed przygarnięciem kotki nie wiedziałam o tym gatunku zbyt wiele. Po przeczytaniu opisywanego poradnika okazało się, że lata przebywania z moim czworonożnym przyjacielem spowodowały, że wiele się nauczyłam. Poznałam moją kotkę i poprawnie odczytywałam jej zachowanie. Mimo wszystko jednak, w książce znalazły się ciekawostki, które mnie zaskoczyły. Bo kto z Was wie, że kot nie mruczy tylko wtedy, gdy jest zadowolony, ale również wtedy, gdy go coś boli? A jedna z ciekawszych informacji, o której wiedziałam przed przeczytaniem tego poradnika jest taka, że kotki z jednego miotu mogą mieć różnych ojców! Nie róbcie wielkich oczu. ;) Bardzo podobał mi się również rozdział, w którym autor opowiada o tym, że posiadanie kota to ogromny obowiązek, że przygarnięcie jakiegokolwiek zwierzęcia wiąże się z wzięciem na siebie odpowiedzialności. Wiele osób myśli, że koty to zwierzęta, które potrzebują mało uwagi, że są najmniej angażującymi zwierzętami. Bzdura! By przyjąć kota należy w domu przygotować dla niego miejsce, należy poczytać o odpowiednim odżywianiu, pielęgnacji, opiece, trosce o zdrowie. To nie jest proste i wymaga czasu. Mimo, że ja tego nie zrobiłam, uważam, że ten poradnik powinien przeczytać każdy, kto chce przygarnąć kota w przyszłości, bo do takiej decyzji trzeba się przygotować, przemyśleć, dojrzeć. Zwierzę to członek rodziny. Nie może się nam znudzić. Oprócz tego w "Koty. Encyklopedia hodowcy. Poradnik" znajdziecie wiele informacji o różnych rasach kotów. Niestety nie wszystkie z nich są ukazane na fotografiach. Ważne za to jest to, że nie możemy przy kupowaniu rasowego kota kierować się tylko jego wyglądem. Każda rasa ma określone cechy charakteru. Niektóre koty przywiązują się do wszystkich domowników, inne tylko do jednego. Niektóre lubią przebywać z dziećmi, inne tego nie znoszą. By uniknąć w przyszłości różnych kłopotów ważne by zapoznać się ze sposobem życia kotów i ich reagowania na poszczególne bodźce. "Koty. Encyklopedia hodowcy. Poradnik" nawet długoletnim właścicielom kotów otwiera oczy. Ten poradnik sprawił, że opisywane czworonogi zaczęłam postrzegać jako jeszcze bardziej skomplikowane istoty niż dotychczas. Szczerze polecam! P.S. Ocena nie jest wyższa, ponieważ książka Tymińskiego nie rozwiązuje, w moim przypadku, problemu załatwiania się kotów poza kuwetą. ;)

Wiekszość z tych zabawek kupiłam bądź zrobiłam a mój kocur-nie za specjalnie jest zainteresowany. Więcej dowiedziałam się z internetu- z blogów, na których kociarze opisują jak powinna wyglądać i jak długo trwać zabawa z kotem. Tam też znalazłam opisy wykonania zabawek. Piękne zdjęcia to atut tej książki.

Wbrew tytułowi nie jest to wcale książka o cudach w medycynie, a raczej rozmowa z lekarzami o tym, czy w cuda wierzą. Wypowiedzi lekarzy są równie zróżnicowane, jak oni sami, a więc nierówne w swojej dynamice i tematyce, ale jednocześnie przez to ogromnie ciekawe. Ja natomiast nieustannie się zastanawiałam: od wydania minęło zaledwie 15 lat, a mam wrażenie, że tacy lekarze już nie istnieją albo są jak jednorożce. Bo gdy czytałam te wywiady, miałam poczucie, że medycyna wyglądałaby inaczej, gdyby współcześni lekarze z taką empatią i zaangażowaniem podchodzili do swojej pracy.

Znakomity poradnik dla posiadaczy psów, i odwrotnie - dla posiadanych przez pieski. Dla ułatwienia, dla tych mniej kumatych, każda porada jest zilustrowana, łatwym w zrozumieniu i zastosowaniu rysunkiem poglądowym. Sprawdziłem na moim psiaku, łagodnej i uroczej 40 kg suczce dobermance. Działa!!! Kupiłem drugą kanapę i jakoś się dogadujemy. :)

Polecam wszystkim miłośnikom kotów. Autorka wypowiada się o tych zwierzętach niezwykle ciepło, tłumaczy ich zachowania i zwraca uwagę na ich potrzeby. W moim domu koty są od dawna i wydawało mi się, że opieka nad nimi nie ma dla mnie tajemnic a mimo to znalazłam kilka ciekawych porad, które wykorzystam. Minusem tej książki jest jej objętość, autorka z pewnością mogła dodać drugie tyle informacji.

Słowo jest w człowieku, zatem słowo żyje, ewoluuje podlega zmianom. To jest podstawowy wniosek, jaki wyciągnęłam z lektury. Moim zdaniem wybrano bardzo trafny tytuł. Z jednej strony, książka prof. Miodka to rzeczywiście poradnik językowy, jednak napisany w sposób zrozumiały dla ogółu społeczeństwa, swobodnym, dowcipnym stylem, znanym z telewizyjnych programów prowadzonych przez autora. Z drugiej strony czytelnik zaznajamiany jest z mechanizmami ewolucji języka. Może się dowiedzieć, jak powstają i utrwalają się nowe wyrazy, prześledzić, jak, na przestani wieków zmieniało się brzmienie i znaczenie słów oraz rozumieć, dlaczego wiele z nich bezpowrotnie zniknęło ze słowników. Lektura jest przyjemna, łatwo się czyta. Niektóre z omawianych przykładów wywołują mimowolny uśmiech, inne sprawią, że podrapiecie się po głowie, lub otworzycie oczy ze zdumienia. Mnie najbardziej zaskoczyło, że „opcja” to nie to samo (ani nawet prawie to samo),co „możliwość”. Inną ciekawostką jest fakt, że do roku 1936 wyrazy takie jak żuraw, chrust, nuta, but, rura i inne pisało się przez „ó”. Przekonałam się też, że nawet polonista może się czasem pomylić (dla zainteresowanych chodzi o rozdział „Pracownice i miłośniczki”),a Rada Języka Polskiego zmienia zdanie prawie tak często, jak politycy(rozdział: „Jastrzębie – jak Turze i Koźle”). Po lekturze postanowiłam częściej szukać synonimicznych określeń, i jak to mówią „dbać o piękno mowy ojczystej”. Zauważyłam jednak, że sam autor też szczególnie upodobał sobie pewne słowo, a chodzi mi o przymiotnik „manieryczny”. Książkę napisano w taki sposób, by można ją było czytać „na wyrywki”. Z tego powodu, czytając wszystko, od początku do końca, natraficie na powtarzające się przykłady. Z początku może to nieco irytować. Po jakimś czasie przestaje przeszkadzać. Ogółem opinia pozytywna. Duży plus dla pana profesora, za otwartość na zmiany zachodzące w języku polskim. Polecam szczególnie tym, którym zasady rządzące językiem wydają się nielogiczne i bezpodstawne.

Oto przykładowe rozdziały: 1) Kiedy dziecko nie chce iśc spac. 2)Kiedy dziecko ma złe sny. 3) Kiedy dziecko boi się dentysty. 4)Kiedy dziecko nie chce sprzątac. 5) Gdy rodzice się kłócą. Do opowiadań dołączone są uwagi dla rodziców z podstawowymi informacjami i radami w zakresie danego problemu. Przeczytane wielokrotnie. Niech posłużą komuś innemu:)

Bardzo zabawna pozycja, chociaż opowiada o tym co pewnie dla wielu ludzi nie jest zabawne. W wielu przypadkach zastanawiałam się czy podane fobie to nie tylko wytwór wyobraźni autora chociaż osobiście znam ofiarę aperepifobii czyli lęku przed otwieraniem e-maili.

Lekka książka popularnonaukowa napisana przystępnym dla każdego językiem. Subiektywnie zaś - dużo ciekawsza niż "Mózg, umysł, świadomość" z tej samej serii. Nie pojawił się tu żaden nachalny motyw przewodni typu farmaceutyka, czytało się naprawdę przyjemnie.

Na początku zaznaczę, że z wykształcenia jestem fizykiem, a na dyplomie z niezłego wydziału mam niezłą ocenę. Nie będę więc udawał, że nauczyłem się czegoś nowego, że zrozumiałem coś, do tej pory niezrozumiałego. Nic z tych rzeczy. Ale za to świetnie się bawiłem! Zacznę od tego, że naukowców tłumaczących laikom zawiłości swojej dyscypliny można podzielić na dwie grupy: 1) "Patrzcie jaki jestem mądry" - ci zwykle piszą niezłe podręczniki akademickie, takie co się je czyta kilka razy, i dopiero przy n-tym czytaniu ma się jako takie pojęcie o co tu chodzi. 2) "Patrzcie jakie to proste!" - ci z kolei czego by nie napisali, to będzie się super czytało. Christoph Drösser zdecydowanie należy do tej grupy! Wydaje mi się, że książka jest do ogarnięcia przez sprytnego gimnazjalistę - matematyki i wzorów jest niewiele, a jeśli już są to ładnie wkomponowane w tekst. I to jest wielki plus tej książki - nigdzie nie pojawia się nawet delikatna sugestia, że jakiś wzór warto pamiętać. Fizyka wygląda zupełnie inaczej - fizyk nie zapamiętuje wzorów, ale uczy się opisywania świata za pomocą matematyki. I tak właśnie autor podchodzi do tematu. Każdy rozdział zaczyna się od "historii z życia", dopiero potem jest jakiś matematyczny opis (albo i nie - czasem zwykły język polski daje radę),a wzory pojawiają się trochę jakby mimowolnie. Podsumowując - świetna literatura zanim zaczniesz uczyć fizyki. Będzie Ci łatwiej zrozumieć co się potem dzieje i od razu będziesz wiedział, że wzory są dodatkiem a nie "istotą" fizyki. A co z czytelnikami, którzy już to umieją? Byli w liceum, a może nawet studiowali coś ścisłego? Część rozdziałów będzie trochę nudna (np. ten o falach dźwiękowych, mechanice kwantowej i paradoksie bliźniąt),bo to "klasyka gatunku", wielokrotnie przerabiana. Jest jednak parę tematów, które demaskują popularne mity - np. ten o wirach i sile Coriolisa (co ciekawe o tym, że to nieprawda dowiedziałem się na zajęciach ze statystyki - jak ktoś nie chodził, to może rzeczywiście umknęło mu, że jak to policzyć, to widać, że się ta "teoria" nie spina w całość),czy samolotach i prawu Bernoulliego (i tu przyznaję ze wstydem, że sam też myślałem, że to Bernoulli sprawia, że samoloty latają). Podsumowując - polecam: - każdemu kto lubi fizykę - każdemu kto nie rozumie fizyki, ale czuje, że mógłby ją polubić, gdyby rozumiał - rodzicom, żeby nie opowiadali dzieciom głupot (całe szczęście, że mój jeszcze nie spytał dlaczego samoloty latają! Teraz już może ;)) - całej reszcie też polecam - to krótka książka, raczej lekko napisana. Można ominąć szare ramki i będzie się czytało nie gorzej niż - dajmy na to - Harrego Pottera. Co do oceny. Czemy wysoka, to napisałem wyżej. Czemu nie 10? Bo mogłaby być dłuższa, mogłoby być więcej wszystkiego. No i jednak jest parę miejsc (dosłownie parę) gdzie tłumaczenie jest trochę niejasne. Może to wina tłumacza, może autora.

Patrząc na komentarze poprzedników, mam wrażenie, że nikt nie spojrzał na rok wydania książki. W Polsce to 2008, ale oryginał, a więc treść, sposób patrzenia na kota oraz ilustracje, pochodzą z 1985 roku. Natknęłam się na nią przez przypadek na zajęciach bibliotekarskich na studiach i pożyczyłam od prowadzącej, głównie z ciekawości. Ciekawości, jak wyglądały tego typu książki, patrzące na koty z przymrużeniem oka, dawniej. Mam za sobą już lekturę kilku takich pozycji, napisanych współcześnie: "Typowy kot", seria "Jak wytresować kota" D. Ratajczaka, "Kot. Instrukcja obsługi" D. Brunnera i S. Stalla... Niezadowolonych dzisiaj przeze mnie recenzowaną starocią odsyłam właśnie do nich, znajdziecie tam aktualną i nieco bardziej merytoryczną wiedzę, z dużą dawką humoru, ale nie oszukujmy się, to są książki pisane dla pośmiania się. Jeśli poszukujecie poradnika, to polecam "Rozmowę z kotem" behawiorystki M. Biegańskiej-Hendryk oraz dowolną książkę o kotach Jacksona Galaxy, znanego kociego behawiorysty, prowadzącego program TV "Kot z piekła rodem". Nie przedłużając, przejdźmy do meritum. Książka jest bardzo króciutka, czas czytania mocno zawyżony, ale wyznacza go algorytm na podstawie liczby stron i nie uwzględnia faktu, że chyba ze trzy czwarte stron to obrazki. Nie śmiałam się w głos, przyznaję, ale żarty mnie rozbawiły. Tak naprawdę niewiele różnią się od humoru kociarzy widocznego w nowych tego typu publikacjach. W odróżnieniu od tej tutaj nowsze książki pokazują jedynie, jak bardzo zmieniła się wiedza na temat zachowań kotów, oraz świadomość samych właścicieli. Autorzy są o wiele bardziej świadomi takich spraw, jak szkodliwość usuwania pazurków czy też rzeczywista przyczyna, dla której koty wydają się wredne. Powiedziałabym wręcz, że po tej pozycji spodziewałam się o wiele bardziej zaściankowego myślenia, a kot jest tutaj przedstawiony jako pan i władca właściciela - tak jak i w dzisiejszych satyrach. Drobne zgrzyty wynikają po prostu ze zmiany myślenia - wiele elementów życia już się zdezaktualizowało. Dzisiaj koty raczej zamiast namiętnie oglądać telewizję, uwalą się na ciepłej klawiaturze komputerowej, albo przejdą się po niej, odkrywając przed właścicielem niestworzone skróty klawiszowe. Nie będą usiłowały pisać listów na maszynie, ale w internecie krążą filmiki z kotami, które wysłały szefom właścicieli mejle z przypadkowo wciśniętymi znakami. Więc czy naprawdę jest się o co oburzać? Biorąc pod uwagę kontekst historyczny, książka jest dobra. Zapewnia godzinkę dobrego humoru oraz refleksję na temat tego, jak życie kociarzy pod wieloma względami pozostało niezmienne od lat, a pod innymi - uległo całkowitej transformacji. Zdecydowanie nie należy jej czytać bez świadomości, kiedy powstała treść - inaczej tej refleksji zabraknie, oraz można wziąć sobie do serca porady o żywieniu futrzaka oraz usuwaniu pazurków, które faktycznie są dzisiaj antynaukowe. Nie jest zła, po prostu trzeba być świadomym, co się czyta, i poddawać to krytycznemu myśleniu.

Wartościowa pigułka wiedzy, jednak z jakichś nieznanych powodów usatysfakcjonowała mnie ledwo połowicznie 🙁 Podejrzewam, że wina nie leży po stronie książki, więc na pewno jeszcze kiedyś się spotkamy - choćby tylko po to, bym mogła uraczyć randomową ciekawostką drugą osobę.

Bardzo dobra pozycja, prawie naukowa, o tym jaką cenę tak naprawdę płacimy za wygodę, hiper konsumpcjonizm i w zasadzie nieograniczony dostęp do rzeczy, które nie są nam niezbędne. Książka bezpardonowo obnaża politykę firm i koncernów wobec klientów i fakt, za co owe mają nasze zdrowie dodając do produkowanych przez siebie produktów codziennego użytku silnie toksycznych substancji. Uważam, że ta książka powinna być przeczytana przez absolutnie każdego. Po to,aby nieco się opamiętać. Wiadomo, że nie da się uciec od wszystkiego. Można jednak poprzez proste decyzje ZNACZĄCO ograniczyć ekspozycję na agresywne chemikalia. Jeżeli komuś wydaje się, że szesnasta plastikowa zabawka dla dziecka jest niezbędnym zakupem,a wcieranie w siebie codziennie tuzina różnych środków jest naturalne i nieszkodliwe, po prostu MUSI zapoznać się z tą książką.