Spokojnie, to tylko fobia! Summa wszystkich strachów

Znakomity poradnik dla posiadaczy psów, i odwrotnie - dla posiadanych przez pieski. Dla ułatwienia, dla tych mniej kumatych, każda porada jest zilustrowana, łatwym w zrozumieniu i zastosowaniu rysunkiem poglądowym. Sprawdziłem na moim psiaku, łagodnej i uroczej 40 kg suczce dobermance. Działa!!! Kupiłem drugą kanapę i jakoś się dogadujemy. :)

Książkę już dawno kupiłem, jakieś pięć lat temu. Od tamtego czasu wielokrotnie trzymałem ją w rękach. W zasadzie to nie czytałem jej za jednym razem od deski do deski tylko na wyrywki przeglądałem, czytałem poszczególne rozdziały których jak tytuł na podpowiada jest 50. Ta książka to bardzo dobre kompendium wiedzy z dziedziny psychologii. Ta książka potwierdza to jak fascynującą oraz jak szeroką dziedziną nauki jest psychologia. Całość podzielona jest na dziesięć kategorii, co ułatwia ogarnięcie wszystkich 50 pojęć zawartych w książce. Tych 10 kategorii to: 1) Chory umysł 2) Iluzja i rzeczywistość 3) Serce i rozum 4) Różnice indywidualne 5) Osobowość i społeczeństwo 6) Racjonalność i zdolność rozwiązywania problemów 7) Percepcja 8) Rozwój 9) Nauka 10) Mózg Ponieważ książkę mam w wersji angielskiej dokonałem amatorskiego tłumaczenia. Wiele zjawisk jest dość intuicyjna, cześć zjawisk psychologicznych zaprzecza naszej intuicji. Warto o tym pamiętać. Warto też pamiętać że zjawiska opisane w książce są efektem wielu badań. Książkę będę na pewno jeszcze brał nie jeden raz do ręki, aby sobie przypomnieć niektóre teorie. Całość jest w bardzo dobry sposób przedstawiona, tekst nie jest do końca jednolity, w ramkach inną czcionką niż tekst przedstawione są również przykład. Wiele pojęć jest również przedstawionych w perspektywie czasowej która podsumowuje postęp badań naukowych. W przypadku wielu pojęć widzimy bardzo ciekawy postęp nauki. 20 lat to sporo jeśli chodzi o psychologię. Pewnie za kilka, czy kilkanaście lat będzie trzeba kupić na nowo tą pozycje, mam po cichu nadzieje że zostanie wznowiona, gdyż wiele teorii zostanie dalej rozwinięta.

Solidna antologia, z rzetelną i niezwykle dociekliwą weryfikacją źródeł poszczególnych legend. Wiele z nich zaskakuje patyną i pochodzeniem, inne okazują się młodsze niż się spodziewałam, a na pewno zadziwia jak wiele z nich wskazuje na niezwykłe podobieństwo ludzi ponad podziałami narodowymi i kulturowymi.

Ciekawa i ciekawe ciekawostki opisuje ;) Warto sobie przeczytać, większość informacji się na nic w życiu codziennym nie przyda, chyba że będziemy chcieli błysnąć medyczną ciekawostką w towarzystwie, ale przyjemnie się czyta. Zostawiłem tę książkę u dziewczyny i nawet jej mama która nie czyta książek zaglądnęła do niej i przeczytała spory kawałek.

Książka "Nagrody Darwina 3" jest o ludziach, którzy nie uważają i giną (nagrody Darwina), lub mają stałe uszczerbki na zdrowiu(wyróżnienie). Jest pięć reguł konkursu - reprodukcja, doskonałość, autoselekcja, dojrzałość i wiarygodność. Pozycja jest napisana na podstawie strony internetowej www.DarwinAwards.com przez jej założycielkę Wendy Northcut, gdzie historie poddawane sa krytyce internautów. Niektóre zdarzenia są śmieszne, lecz tragiczne, bo mówią o śmierci z własnej niewiedzy. ;x

Komentarze typu "nit nie może być tak głupi, żeby to zrobić" nie mają tu zastosowania. Podniebny lot na leżaku Fajerwerek w tyłku? Ludzie wpadną na każdy, nawet najbardziej nieprawdopodobny pomysł. Prędzej czy później znajdzie się ktoś o wystarczająco niskim IQ / dostatecznie wysokim poziomie testosteronu lub liczbie wypitych promili...

Książka z gatunku lekkie, łatwe i przyjemne. Czyta się bardzo szybko [tak akurat starcza na jedno popołudnie]. Trójka nietuzinkowych autorów [wykładowca medycyny, biochemik/programista i chemik] w zabawny sposób opisuje 101 fikcyjnych postaci, które miały mniejszy lub większy wpływ na losy świata. W książce możemy spotkać dwa zestawienia postaci: ze względu na ważność oraz podział na tematyczne rozdziały. Dodatkowo między rozdziałami można znaleźć porozrzucane interludia opisujące etapy powstawania książki. Oczywiście nie można zapomnieć o wkładzie Yogiego ;) ale kim jest Yogi niech czytelnik przekona się sam. Niektóre rozdziały np. z dobrze znanymi postaciami z mitów można pobieżnie przejrzeć, chociaż akapit o Herkulesie zasługuje na odrobinę więcej uwagi. Z kolei nieco krytyczne pokazanie bajek może skłonić czytelnika do myślenia. Na uwagę zasługuje też rozdział poświęcony zbrodni w pewien sposób porównujący temat z punktu widzenia detektywa/stróża prawa oraz zbrodniarza. Podsumowując: *na plus: tematyczny podział na grupy i zabawny sposób przedstawienia wszystkich postaci; *na minus: bardzo rzucający się w oczy amerykanizm [może nie wszystkim to będzie przeszkadzać, ale mnie wyjątkowo irytowało]. Czy warto przeczytać? Jeśli ktoś ma ochotę na lekką wakacyjną lekturę albo coś specjalnie na długi jesienno-zimowy wieczór, to zdecydowanie tak.

Jedna z lepszych książek naukowych jakie czytałam. Po pierwsze w zabawny i humorystyczny sposób przedstawia treści, które dla laików mogą być niezrozumiałe. Fani Housa i Chirurgów będą zachwyceni, ponieważ ilość chorób, przykładów i ciekawostek jest niesamowicie liczna. Z wielką chęcią czytałam ta książkę, zastanawiając się, jak to jest mieć taki mózg jak np. przestępcy czy schizofrenicy. Co oni wtedy myślą? Jak czuja moralność? Co się dzieje w środku? Dr Stephen Juan stara się w dość przystępny sposób pokazać nam, że każdy jest inny, każdy ma inny mózg. Fanom medycyny serdecznie polecam, chociażby na spis fobii, który dostarczył mi niesamowitej rozrywki.

Książka niczego sobie, momentami można śmiać się do łez z głupoty ludzkiej, inne przykłady są aż tak znane i oklepane, że już nie śmieszą... Jak dla mnie książka jest zbiorem powszechnie znanych przykładów ludzkiej głupoty i jako taka nie zasługuje na większą uwagę. Gdyby to były jakieś mniej znane, a spektakularne... ale tak... do przeczytania na jeden raz, przypomnienia sobie głupot, jakie wyczyniają ludzie i odłożenia na półkę. Ot, książka na wypełnienie wolnej godzinki...

Cóż, ani ilustracje, ani czcionka nie podobają mi się w tej książce. Ogólnie mówiąc - kiepski "wygląd" graficzny. Natomiast pomysł? Świetny! Długie, szczegółowe odpowiedzi na trudne i rzadko zadawane pytania. Wypowiedzi napisane w lekkim stylu, właściwie bezpośrednio do czytelnika. Jednak to nie wszystko... niektóre są pisane wierszem! Polecam, zwłaszcza ciekawskim!

Ciekawa lektura. Dużo ciekawostek o ludziach, ich ideach, wysiłku jaki włożyli by osiągnąć zamierzony cel.  Momentami można się zaśmiać z tych ekscentrycznych pomysłów, np. ubranko-mop dla dziecka bądź kościół Jedi, który o dziwo w Anglii ma o wiele więcej wiernych niż buddyzm czy judaizm. Przyjemnie się czyta. Polecam :)

Bardzo rozsądna książka i wiele, naprawdę wiele dobrych porad, ciekawych nawet dla wieloletnich kociarzy. Autorka jest doświadczonym behawiorystą pracującym w Anglii, więc w środowisku mającym podobne jak w Polsce podejście do kotów. I na wielki plus trzeba przyznać Autorce szczerość, z jaką już we wstępie wskazuje, że nie wiemy o kotach wszystkiego i że ona również bazuje głównie na swoim wieloletnim doświadczeniu. Bo w sumie w tej dziedzinie nie ma za bardzo badań naukowych, na których się można oprzeć. W każdym razie w książce wartościowe jest to, że oprócz samych porad są też przykłady "z życia wzięte". A same porady są logicznie podzielone tematycznie wg głównego problemu, z którym mogą się borykać koci właściciele. Więc w sumie nie trzeba czytać całej książki, aby znaleźć interesujący nas wątek czy informację, a też łatwo potem coś odnaleźć. Podsumowując - przemyślana, merytoryczna i wartościowa książka.

"Nie bierz do ust ręki umarlaka" Dana Kollmann Cóż, pozycja dla koneserów tematu kryminalistyki i antropologii sądowej, no i dla fanów seriali CSI :D, choć zamiast zjawiskowych i błyskawicznych efektów mamy tu pokazaną żmudną, niehigieniczną a czasem wręcz odrażającą i przykrą prace kryminalistyków. Odór zwłok, kawałki ciała ścianach, próby zdjęcia odcisków z rozkładającego się ciała, a do tego niewybredne żartu starszych stażem kolegów... Cóż... nic innego jak prawdziwy obraz niewiarygodnego zawodu, który choć jest modny, jednak mało komu znany naprawdę.... Świetna pozycja - jak wspomniałam na początku - dla ludzi lubiących "te klimaty" :)

Patrząc na komentarze poprzedników, mam wrażenie, że nikt nie spojrzał na rok wydania książki. W Polsce to 2008, ale oryginał, a więc treść, sposób patrzenia na kota oraz ilustracje, pochodzą z 1985 roku. Natknęłam się na nią przez przypadek na zajęciach bibliotekarskich na studiach i pożyczyłam od prowadzącej, głównie z ciekawości. Ciekawości, jak wyglądały tego typu książki, patrzące na koty z przymrużeniem oka, dawniej. Mam za sobą już lekturę kilku takich pozycji, napisanych współcześnie: "Typowy kot", seria "Jak wytresować kota" D. Ratajczaka, "Kot. Instrukcja obsługi" D. Brunnera i S. Stalla... Niezadowolonych dzisiaj przeze mnie recenzowaną starocią odsyłam właśnie do nich, znajdziecie tam aktualną i nieco bardziej merytoryczną wiedzę, z dużą dawką humoru, ale nie oszukujmy się, to są książki pisane dla pośmiania się. Jeśli poszukujecie poradnika, to polecam "Rozmowę z kotem" behawiorystki M. Biegańskiej-Hendryk oraz dowolną książkę o kotach Jacksona Galaxy, znanego kociego behawiorysty, prowadzącego program TV "Kot z piekła rodem". Nie przedłużając, przejdźmy do meritum. Książka jest bardzo króciutka, czas czytania mocno zawyżony, ale wyznacza go algorytm na podstawie liczby stron i nie uwzględnia faktu, że chyba ze trzy czwarte stron to obrazki. Nie śmiałam się w głos, przyznaję, ale żarty mnie rozbawiły. Tak naprawdę niewiele różnią się od humoru kociarzy widocznego w nowych tego typu publikacjach. W odróżnieniu od tej tutaj nowsze książki pokazują jedynie, jak bardzo zmieniła się wiedza na temat zachowań kotów, oraz świadomość samych właścicieli. Autorzy są o wiele bardziej świadomi takich spraw, jak szkodliwość usuwania pazurków czy też rzeczywista przyczyna, dla której koty wydają się wredne. Powiedziałabym wręcz, że po tej pozycji spodziewałam się o wiele bardziej zaściankowego myślenia, a kot jest tutaj przedstawiony jako pan i władca właściciela - tak jak i w dzisiejszych satyrach. Drobne zgrzyty wynikają po prostu ze zmiany myślenia - wiele elementów życia już się zdezaktualizowało. Dzisiaj koty raczej zamiast namiętnie oglądać telewizję, uwalą się na ciepłej klawiaturze komputerowej, albo przejdą się po niej, odkrywając przed właścicielem niestworzone skróty klawiszowe. Nie będą usiłowały pisać listów na maszynie, ale w internecie krążą filmiki z kotami, które wysłały szefom właścicieli mejle z przypadkowo wciśniętymi znakami. Więc czy naprawdę jest się o co oburzać? Biorąc pod uwagę kontekst historyczny, książka jest dobra. Zapewnia godzinkę dobrego humoru oraz refleksję na temat tego, jak życie kociarzy pod wieloma względami pozostało niezmienne od lat, a pod innymi - uległo całkowitej transformacji. Zdecydowanie nie należy jej czytać bez świadomości, kiedy powstała treść - inaczej tej refleksji zabraknie, oraz można wziąć sobie do serca porady o żywieniu futrzaka oraz usuwaniu pazurków, które faktycznie są dzisiaj antynaukowe. Nie jest zła, po prostu trzeba być świadomym, co się czyta, i poddawać to krytycznemu myśleniu.

To arcydzieło zmieniło moje życie. Przed przeczytaniem byłem życiowym przegrywem, który nigdy nie dotknął kobiety, a całe życie spędzał przy komputerze. Jednak po lekturze wszystko się zmieniło. Mam teraz piękną dziewczynę, która mnie kocha i nigdy mnie nie zostawi, bo już wiem jak postępować z przedstawicielkami płci pięknej. Jedyny problem jaki z nią mam to zastanawiający fakt, że po paru miesiącach wspólnego spania muszę ją wyprać i wyprasować bo materiał robi się pognieciony i nieświeży.

Typowy przykład książki poszerzającej horyzonty. Nazwiska autorów poszczególnych rozdziałów brzmią obco i na pewno nic nie zmusiłoby mnie do zgłębiania ich wywodów filozoficznych, bo z takimi mamy tutaj do czynienia. House jednak dokonał tego cudu, kolejnego w swoim życiu. Nie potrafię określić, czy książka jest równie genialna, jak postać. o której rozprawia, ale na pewno jest równie wnikliwa. I co jest dla mnie zaskoczeniem, można polubić filozofię, oczywiście o ile zostanie przedstawiona w sposób przystępny. Mój podziw nad twórcami postaci doktora jeszcze się zwiększył. Jestem absolutnie zaskoczona, iż po gruntownej analizie zachowań i poglądów Housa doszukać się można inspiracji ze świata najwybitniejszych filozofów wszech czasów. Przeczytałam z ciekawością i niemałą fascynacją. Co znaczy prosty przekaz i sławna postać na okładce.

Bardzo pożyteczna lektura, która w ciekawy i prosty sposób opisuje problemy wynikające z prezentowanego w mediach obrazu kobiet i dziewcząt, oraz z nierealnych wymagań stawianych płci żeńskiej. Autorka trafnie wyjaśnia również różnicę między seksualnością z seksualizacją i proponuje rozwiązania, które mogłyby pomóc w walce z ideałem kobiecości prezentowanych w mediach. Minusem tej książki jest to, że autorka dosyć często się powtarza i całość mogłaby być co najmniej o 1/3 krótsza. Mimo wszystko jest to lektura warta uwagi, tym bardziej że czyta się ją dość lekko.

Cała prawda o katolickiej nauce dot. seksualności człowieka. Niech ta książka będzie dowodem na to, że opowieści polskich narzeczonych o chorych naukach przedmałżeńskich nie są wyssane z palca oraz nie są wymysłem pojedynczych księży, którzy pomylili powołania.