Jak wyhodować potwora. Antyporadnik dla rodziców

Nie, nie nie. Rozumiem, że to miał być "antyporadnik" i rad się nie spodziewałam, ale spodziewałam się czegoś innego niż kpin wymieszanych z truizmami. Coś, co nadaje się na skromny, mało odkrywczy felietonik dziadersa płci dowolnej o tym, jak kiedyś jedliśmy lepiej, nie było tego całego bezstresowego wychowania i przepracowywania traum, ciężko się czyta jeśli autorką jest koleżanka "po fachu". Nie do końca wiem dla kogo ma to być książka.

Nie, nie nie. Rozumiem, że to miał być "antyporadnik" i rad się nie spodziewałam, ale spodziewałam się czegoś innego niż kpin wymieszanych z truizmami. Coś, co nadaje się na skromny, mało odkrywczy felietonik dziadersa płci dowolnej o tym, jak kiedyś jedliśmy lepiej, nie było tego całego bezstresowego wychowania i przepracowywania traum, ciężko się czyta jeśli autorką jest...

Ciekawe spojrzenie autorki na świat dziecka i jego rodziców oczyma psychologa. Przy czym należy od razu zaznaczyć, że nie jest to poradnik, który wskaże konkretne rozwiązanie w konkretnym przypadku. Przez co nie można też tej pozycji odbierać jako przewodnika po meandrach postępowaniach dzieci i ich rodziców. Choć z drugiej strony w każdym z opisanych przypadków (opisanych luźno) autorka wyjaśnia w czym leży problem a raczej gdzie go szukać i w jaki sposób ona podjęła działania zmierzające do zamiany negatywnych relacji.
Po przeczytaniu mogę powiedzieć, że autorka ma bardzo zdrowe podejście do tematu. Wszak jeżeli mamy mamisynka, takiego który oczekuje, że ktoś w domyśle mamusia uszykuje śniadanko, posprząta to czy można jeszcze coś zmienić w podejściu takiej osoby gdy już jest dorosła?

Ciekawe spojrzenie autorki na świat dziecka i jego rodziców oczyma psychologa. Przy czym należy od razu zaznaczyć, że nie jest to poradnik, który wskaże konkretne rozwiązanie w konkretnym przypadku. Przez co nie można też tej pozycji odbierać jako przewodnika po meandrach postępowaniach dzieci i ich rodziców. Choć z drugiej strony w każdym z opisanych przypadków (opisanych...

Po co recenzować, skoro zrobiła to już bardzo trafnie ani_anka. Podpisuję się pod jej recenzją. Faktycznie, dziwne, że książka napisana została przez terapeutkę, bo autorka sprawia wrażenie osoby zerojedynkowej, coś jest albo czarne, albo białe. Do tego prześmiewczy, ironiczny ton, jakbym słuchała opinii osiedlowej plotkary. Mam nadzieję, że wobec pacjentów jest bardziej wyrozumiała/kryje się z opiniami na temat otoczenia. Mimo wszystko udało mi się wyłuskać kilka prawd, o których warto zawsze pamiętać - już chociażby to, że atmosfera absolutnego przyzwolenia nie wychodzi dzieciom na dobre. Ale to truizm.

Po co recenzować, skoro zrobiła to już bardzo trafnie ani_anka. Podpisuję się pod jej recenzją. Faktycznie, dziwne, że książka napisana została przez terapeutkę, bo autorka sprawia wrażenie osoby zerojedynkowej, coś jest albo czarne, albo białe. Do tego prześmiewczy, ironiczny ton, jakbym słuchała opinii osiedlowej plotkary. Mam nadzieję, że wobec pacjentów jest bardziej...

Połączenie artykułów z "Faktu" z nocnymi rozmowami rodaków przy trzecim piwie "Żubr". Nie polecam.

Połączenie artykułów z "Faktu" z nocnymi rozmowami rodaków przy trzecim piwie "Żubr". Nie polecam.

Dobra a nawet bardzo dobra pozycja. Nie przedstawia jedyniesłusznych recept na wychowanie dziecka na samodzielnego człowieka, ukazuje natomiast do jakich skutków mogą prowadzić niektóre, coraz częściej spotykane, postawy rodziców. Więcej wskazówek czego unikać niż co robić. I chyba tak wolę, bo o tym co mam robić z własnym dzieckiem to mi psycholog może powiedzieć na spotkaniu indywidualnym, jak już się zorientuje z jakim konkretnie potworem będzie miał(a) do czynienia.

Dobra a nawet bardzo dobra pozycja. Nie przedstawia jedyniesłusznych recept na wychowanie dziecka na samodzielnego człowieka, ukazuje natomiast do jakich skutków mogą prowadzić niektóre, coraz częściej spotykane, postawy rodziców. Więcej wskazówek czego unikać niż co robić. I chyba tak wolę, bo o tym co mam robić z własnym dzieckiem to mi psycholog może powiedzieć na...

Książka napisana przez terapeutkę, zwabiła mnie natychmiast. Mam za sobą kilka wartościowych pozycji, które ułatwiły mi rozwiązanie wielu rodzinnych konfliktów ale niestety nie dotyczy to tej książki. Byłam rozczarowana tak bardzo, że kilka razy odkładałam, mówiąc: nie! szkoda na to czasu.
Wydaje się, że autorka chciała ukazać czytelnikowi błędy wychowawcze ale zrobiła to w sposób karygodny, zwłaszcza, że jest terapeutką. Książka jest prześmiewcza, ironiczna i kpiąca. Nie widać tu chęci niesienia pomocy rodzinie, widać jedynie chęć wytykania palcem błędów, wyśmiewanie nieudolności, nabijanie się z cudzych potknięć. Książka obfituje w prywatne poglądy autorki, bardzo subiektywne oceny, widać wielką niechęć do rodzin, które zrezygnowały z terapii. Czytając to "dzieło" nie dowiemy się niczego, co mogłoby nam pomóc w zrozumieniu i wychowaniu naszych dzieci, dowiemy się za to wiele na temat pani Hanny Nikodemskiej El Tairy, jej niechęci i ograniczeń.

Książka napisana przez terapeutkę, zwabiła mnie natychmiast. Mam za sobą kilka wartościowych pozycji, które ułatwiły mi rozwiązanie wielu rodzinnych konfliktów ale niestety nie dotyczy to tej książki. Byłam rozczarowana tak bardzo, że kilka razy odkładałam, mówiąc: nie! szkoda na to czasu.
Wydaje się, że autorka chciała ukazać czytelnikowi błędy wychowawcze ale zrobiła to w...

Ksiazka rewelacyna, bardzo latwo sie ja czyta jednak tresci w niej zawarte daja duzo do myslenia.

Ksiazka rewelacyna, bardzo latwo sie ja czyta jednak tresci w niej zawarte daja duzo do myslenia.