Książka o sztuce życia

To nie jest książka o tym, o czym głosi tytuł. Erotyki, tu jak na lekarstwo, są za to rozważania, o tym czy bierzmowanie robić w liceum, o naturalnych metodach planowania rodziny, o mieszkaniu przed ślubem, a w końcu nawet pada stwierdzenie, że życie w celibacie niby nie jest lepsze, ale jednak jest. Także tego... Jako poradnik dla katolickich małżeństw, może być przydatny, autor jak na księdza katolickiego jest dość otwarty i prowadzi logiczne wywody. Więcej tu jednak filozofii i teologii ciała JP2 niż odniesień do sfery intymnej. W tej sferze próżno jednak oczekiwać wsparcia ze strony KK.

Książka, która potrafi zainteresować. Spojrzenie na Ewangelię jest w niej nieco inne, bardziej etymologiczne, bowiem autor skupia się na pierwotnym znaczeniu pojedynczych słów-kluczy zawartych w Ewangelii, tworząc przez to zupełnie nowy wymiar symboliki Słowa Bożego. Bardzo przyjemnie czytało mi się tę książkę. Trochę inną sprawą jest, że o.Pelanowski został wydalony ze swojego zakonu (i to w czasie, w którym spokojnie delektowałam się lekturą!). Nie przeszkodziło mi to jednak w czytaniu. Oczywiście, jakaś tam rysa zawsze się w takiej sytuacji pojawia, ale bez przesady - po to człowiek ma swój rozum, żeby poszukiwać i w razie czego się ze słowami kapłana nie zgodzić. Nikt nam nie każe ślepo za którymś z ludzi podążać.

Co prawda jest to rozmowa przede wszystkim z Andrzejem Półtawskim, ale dopowiedzenia sławniejszej żony Wandy dodają bardzo ciekawego kolorytu wspomnieniowemu wywiadowi-rzece. Jest tutaj dużo miejsca na filozofię, fenomenologię i personalizm Karola Wojtyły przedstawionych zwięźle i z uznania godnym odniesieniem do życia i jego problemów. Dzięki tej książce zrozumiałem najważniejsze rysy filozofii przyszłego papieża, choć nie tylko. Jeżeli ktoś zastanawia się, jak wieść zintegrowany żywot pomiędzy rodziną, nauką, w szczególności filozofią i wiarą i jak godzić przeróżne konflikty pomiędzy tymi dziedzinami, to świadectwo życia małżeństwa Półtawskich jest warte poznania. Choćby przez tę książkę.

Odczytywać można tę książkę na różne sposoby: jako spowiedź „słabego chrześcijanina”, wyznania poszukującego filozofa, zbiór anegdot z życia elit włoskich, historię lewicowej Italii, czy od strony prywatnej autora. Przypuszczalnie właśnie w połączeniu tych aspektów życia tkwi siła tej publikacji, a także w specyficznej formie zapisu, będącą raczej przebłyskami, niż jednotorową powieścią. Nie być Bogiem może stanowić wprowadzenie do filozoficznych projektów Vattima, jak również ich uzupełnienie. Na którymkolwiek z etapów poznawania jego myśli nie bylibyśmy, możemy bez skrępowania sięgnąć po tę książkę. Do czego też gorąco zachęcam. Więcej na: http://www.wywrota.pl/db/artykuly/19723_pedal_z_polnocy_filozof_marcin_sierszyns.html

Serdecznie polecam. Książka naświetla wiele spraw i pomaga zwrócić uwagę na sprawy nad którymi warto popracować w młodym wieku. Żałuję, że tak późno po nią sięgnąłem, spóźniłem się jakieś 2-3 lata. Mimo wszystko książka to świetny poradnik. Maliński wpada nam w życie i porządkuje rozbałaganione życie, zwraca się z olbrzymią, przyjacielską prośbą o przyznanie się do wad ich eliminowania, ale także do znalezienia swoich zalet i talentów, które powinniśmy rozwijać, aby życia najzwyczajniej nie zmarnować. Bardzo mocno polecam!

Tołstoj miał nieprzeciętny wgląd w rzeczywistość duchową: "Dzieje się coś podobnego jak w materialnym świecie przy każdych narodzinach. Płód rodzi się nie dlatego, że chce się urodzić, że lepiej dla niego jest się narodzić i że wie iż dobrze jest się urodzić, lecz dlatego, że dojrzał i nie może kontynuować uprzedniego istnienia; musi poddać się nowemu życiu nie tyle dlatego, że ono go wzywa, ile dlatego, że znikła możliwość uprzedniego istnienia. Dzieje się dokładnie to samo, co się dzieje podczas powstawania wszystkiego." Ciąg dalszy cytatu na blogu: http://lion-system.blogspot.com/2014/02/narodziny-prawdziwego-zycia-i-miosci.html

Wspaniała lektura o życiu przesiąkniętym mistycyzmem: ukazuje piękno i realność duchowości, która jest dostępna dla wszystkich tych, którzy chcą ją odkryć i nią podążać. Autor odkrywa te prawdy przed czytelnikiem i pokazuje, jak je zastosować w życiu. Prawdziwa perła duchowości!

Choć nieduża, to treściwa książka w której autor opisuje, skąd się nabiera wartości, jakie są konsekwencje jej braku, czym jest wartość człowieka , a że jest księdzem, i oprócz psychologii bierze pod uwagę duchowość, to książeczka jest mądrzejsza i trafniejsza niż te psychologiczne-laicystyczne , napisane przez autorów , którym się tylko wydaje, że zjedli wszystkie rozumy, a nawet ich nie liznęli. Ponieważ bez Boga cała nasza wartość jest podobna do chmur o świtaniu, albo do rosy, która prędko znika .:) Przestajemy ją widzieć, i o tym pisze ksiądz

Książka, po którą z dużym zaciekawieniem sięgnąłem po przeczytaniu "Człowiek w poszukiwaniu sensu". Interesujące rozszerzenie myśli Frankla zawartych w jego pierwszej, wyżej wymienionej książce, którą z ogromnym zainteresowaniem przeczytałem. Bardzo dobra książka, pisana dużo bardziej naukowym czy wręcz specjalistycznym językiem niż "Człowiek w poszukiwaniu sensu". Autor często porównuje logoterapię do innych nurtów psychoterapii, ukazując że różnimy się zdecydowanie od zwierząt i nie żądzą nami tylko popędy lub wyłącznie dążenie do zaspokajania własnych potrzeb. Według Frankla człowiek to coś więcej. Nawet w obozie koncentracyjnym człowiek pozostaje istotą wolną. Wolność ta polega na tym, że zawsze możemy zadecydować jak zachowamy się w konkretnych okolicznościach, konkretnej sytuacji. Decyzja ta nie zawsze będzie ukierunkowana na zaspokojenie naszej potrzeby w danej sytuacji, Frankl pokazuje że czasem chodzi nam o coś więcej, o coś innego. O co? Na te pytania odpowiada w swoich książkach... Na poparcie swoich tez podaje nam w niniejszej publikacji konkretne przykłady z życia. Uważam że warto sięgnąć po tą pozycję, lecz dopiero po przeczytaniu "Człowiek w poszukiwaniu sensu", gdyż według mnie jest to rozszerzenie tej publikacji.

Jak zwykle u T.N. Hahn, moc miłującej dobroci, zrozumienia i współczucia. Przywraca wiarę i wypełnia serce. Jego książki są podobne, ale każdą z nich warto przeczytać. Mi się to nigdy chyba nie znudzi. Ciągle coś mnie wybija ze ścieżki, a on sprawia że i tak "wracam do domu", zapanowuje cisza, radość i ciepło.

"Podzieliłem więc to dziełko na trzy księgi. W pierwszej zwrócę uwagę na istotę przyjaźni, jej powstanie i przyczyny. W drugiej przedstawię skutki przyjaźni i jej doskonałość. W trzeciej wyjaśnię, jak tylko potrafię, w jaki sposób i pomiędzy jakimi osobami może ona nieustannie trwać aż do końca". To fragment prologu, w którym autor sam krótko streszcza co zawarł w swym dziele pt. "De spiritali amicitia", czyli "Przyjaźń duchowa". To filozoficzne, mało znane (niestety!) dzieło nie jest zwykłą książką, jest w moich oczach arcydziełem, które ma już prawie dziewięćset lat, a które i dziś, w dwudziestym pierwszym wieku czyta się świetnie. Napisane w formie dialogu jest wspaniałym utworem autorstwa duchownego Elreda z Rievaulx. Dzieło to rozpoczyna się od prologu, a po nim następują trzy części, trzy księgi. Pierwsza nosi tytuł "Istota i początki przyjaźni", druga "Korzyści i granice przyjaźni", trzecia "Wybór przyjaciół i praktyka przyjaźni". Całość znakomicie przetłumaczona została przez Mirosława Wylęgałę. Wiemy już co zawiera utwór według autora. Warto także oddać głos tłumaczowi. Tak on streszcza treść dzieła: "W pierwszej księdze autor rozpatruje chrześcijańskie pojęcie przyjaźni, wychodząc od definicji Cycerona, i analizuje różne rodzaje przyjaźni. Następnie zastanawia się nad pochodzeniem przyjaźni i jej naturą. W księdze drugiej Elred wskazuje na korzyści, jakie rodzą się z przyjaźni oraz na jej wyjątkowość. Wyróżnia trzy rodzaje pocałunków (cielesny, duchowy i mistyczny),zastanawia się nad tym, jak daleko sięga przyjaźń i czego można oczekiwać od przyjaciela, a co jest już niestosowne (granice przyjaźni),a analizując różne rodzaje przyjaźni, wyróżnia spośród nich przyjaźń duchową, którą, w odróżnieniu od innych, fałszywych, określa - jako jedyną - mianem prawdziwej przyjaźni. W księdze trzeciej natomiast - która jest zarazem najobszerniejszą księgą - wskazuje na cztery momenty, przez które powinna przejść każda przyjaźń: wybór przyjaciela, poddanie próbie, przyjęcie oraz traktowanie w odpowiedni sposób". Lekturą uraczyłem się intelektualnie i duchowo. Zaprzyjaźniłem się dzięki niej z autorem i jego twórczością. Zasługuje w pełni na ocenę najwyższą i przyznaję ją z przyjemnością szczerą i niekłamaną. Ocena wiernie oddaje mój zachwyt tymże dziełem.

Jiddu Krishnamurti (1895–1986) był hinduskim filozofem i nauczycielem duchowym, uznawanym za jedną z najbardziej wpływowych postaci dwudziestego wieku. Do bliższego poznania jego filozofii skłonił mnie sam życiorys autora – tak fascynujący, że mógłby posłużyć za scenariusz filmowy. Krishnamurti przez całe życie poszukiwał odpowiedzi na pytania o istotę i sens istnienia, a efektem tych doświadczeń jest właśnie „Wolność od znanego”. Książka ta nie jest jednak gotowym zestawem recept, lecz zaproszeniem do radykalnej podróży w głąb siebie. Podróży, której warunkiem jest porzucenie całego dotychczasowego bagażu: uprzedzeń, wyuczonych opinii i narzuconych nam schematów. W szesnastu rozdziałach Krishnamurti dzieli się prawdą, do której dotarł po długiej drodze poszukiwań. Już na wstępie uderza w nas stwierdzeniem, że „jesteśmy ludźmi z drugiej ręki” – nasyceni cudzymi przekonaniami i prawdami z książek, tracimy zdolność do samodzielnego odkrywania świata. Według autora człowiek podążający za autorytetem nigdy nie zazna prawdziwej wolności, ponieważ autorytet zawsze pełni funkcję cenzora. Filozof wznosi się ponad religie, nie formułuje gotowych doktryn i nie stawia się w roli guru. Uważa, że każdy z nas powinien być dla siebie jednocześnie nauczycielem i uczniem. Tekst książki jest bezpośredni, niemal surowy i pozbawiony zbędnych ozdobników, co tylko podkreśla radykalizm jego myśli. Nie znajdziemy tu zbędnych słów – każde zdanie wnosi konkretną wartość. Prawdy opisane przez filozofa mogą w pierwszej chwili szokować i budzić naturalny opór, jednak powolna lektura pozwala na zrozumienie jego myśli. Autor nie daje gotowych recept; jego książka to zaledwie zaproszenie do bezkompromisowego wglądu w strukturę własnej świadomości. Osiągnięcie stanu czystej, niczym niezmąconej świadomości Krishnamurti porównuje do wypłynięcia przez ciasny przesmyk na bezkresny ocean i zanurzenia się w tym, co ponadczasowe i niewyrażalne. Pozostawia czytelnika z pytaniem, czy ma on w sobie dość odwagi, by odrzucić wszystko, co oswojone i wypłynąć na otwarte, nieznane wody w poszukiwaniu prawdziwej wolności.

ABC - czytaj: kompendium. Bardzo syntetyczne - zgodnie z opisem. Lecz w opisie brakuje uczciwego przyznania, że i I i II część zbudowana jest na zasadzie niedowartościowania innych niż personalistyczne ujęć etyki. Z perspektywy uczciwości przedstawienia tematu, budowanie narracji w której na samym końcu dochodzimy do Absolutu (ale nie bezosobowego - po cechach przypisanych mu przez autorów domyślamy się - bo nie jest to napisane wprost - że chodzi o Boga chrześcijańskiego) jest "nieco" chybione. Tu i ówdzie pojawiają się napomknięcia, że można przyjąć inne zasady, inny rdzeń filozoficzny - ale napisane jest to takim językiem, że niedoświadczony czytelnik, zmylony prostym tytułem może wpaść w sidła akceptacji wniosków bez zrozumienia kontekstu i założeń z których wnioski są wyprowadzane. Przez całość prześwieca metafizyczne założenie realizmu ontologicznego które funduję kategorię prawdy, używanej później po to, aby dowieść że bez Boga nie da się ufundować "jedynie prawdziwej i pełnej" etyki personalistycznej. Brak szerokiej perspektywy. Jest to działanie problematyczne, zwłaszcza że kategoria godności będąca podstawą normy personalistycznej pojawia się już u... Sokratesa, którego wspomina się jedynie w części historycznej. Tl;dr - brak jasnego wyłożenia założeń z których wychodzą autorzy aby uzasadnić sensowność i pełnię etyki personalistycznej jest wadą tej książki - wespół ze skrótowym potraktowaniem innych systemów etycznych. Przydatna raczej dla osób zaznajomionych z tematem, poziom języka raczej odstraszy nowicjuszy.

"Może właśnie o to naprawdę chodzi (...),żeby na końcu powtórzyć najpiękniejsze słowa, jakie Pan Bóg wypowiedział w dniu naszego stworzenia: »Dobre było«. Przy spotkaniu z myślą ks. Tischnera "dobre" to za mało. W świecie, w którym natłok paradoksalnie tworzy emocjonalną i duchową pustkę, wejście w świat tischnerowskich wartości i słowa, pozwala choć na moment obudzić uśpioną nadzieję, choć na chwilę rozpacz chowa swoje kły. Z tekstów wyłania się pewnego rodzaju spokój, pewność, humor, które bardzo chcą Czytelnika zarazić. Myśli bez oznak wywyższania się, ubrane w przystępne w odbiorze słowa; choć traktujące o sprawach najistotniejszych, czasem niepojętych, ot choćby o nas samych, naszym życiu, które każdemu czasem płata figle i nie daje się zrozumieć, pojąć, którego nasz język i nasz rozum "nie chwyta". Warto spojrzeć na świat "Alfabetem Tischnera".

Bardzo dobrze napisana książka. Pamiętam, że dobrze czytało mi się ta książkę. Sprawiła, że spojrzałam trochę inaczej na pewne kwestie "śpieszenia się". Dzięki niej zyskałam więcej spokoju i bardziej skupiałam się na swoich reakcjach i zaczęłam bardziej świadomie wybierać reakcje na pewne sytuacje jak nawet spóźnienie się na pociąg :) Polecam dla zabieganych z przekonaniem, że trzeba się śpieszyć i dużo robić wszystkiego.

Media nas atakują poradnikami dotyczącymi maksymalnego wykorzystania swojego życia i cieszenia się z tego. Życie jest jednak inne niż pokazują nam wszelkie publikacje opisujące niezwykle szczęśliwych ludzi. Ono ma swój początek, wzloty, upadki i kres. Żaden z poradników nie napisze nam wprost, że robienie kariery, nauka i gromadzenie dóbr i tak się skończy wraz ze śmiercią. One zwykle nas utwierdzają, że nasze szczęście zależy od naszego dorobku i relacji z ludźmi. Jedno, co je łączy z książką Dalajlamy XIV to przekonanie, że świat zmieniamy od siebie. To tam w sobie musimy inaczej spojrzeć na siebie, swoją pracę, naukę, bo otoczenie właśnie przez widzimy przez własną osobę. Uciekanie od przeszłości czy przyszłości jest tu ucieczką od własnej osoby, dla której powinniśmy chcieć wszystkiego, co najlepsze. Na pewno nie możemy traktować tej książki, jako poradnika. Ma on nam służyć do refleksji nad prostymi sprawami naszego życia i pomóc wyciszyć swoje bulgoczące negatywne emocje, które kierowane pozornie na otoczenie odbijają się na nas. Jest to doskonała książka dla każdego. Ja znalazłam kilka interesujących mnie zdań, którymi dzielę się z Wami, aby oddać klimat przemyśleń i zachęcić do lektury. W tego typu książkach ważne jest nie tylko jednorazowe przeczytanie, ale ciągłe powroty, myślenie o słowach, wzorcach. W chwilach upadku czy złości warto zajrzeć i nabrać dystansu. „Nie wystarczy po prostu coś usłyszeć albo przeczytać; powinniście się starać wykorzystywać nauki w praktyce duchowej, ponieważ jedynie wtedy przyniosą one prawdziwy pożytek”. „Cierpienie jest skutkiem niewłaściwych i negatywnych uczynków, natomiast szczęście jest rezultatem działań pozytywnych”. „Tradycje religijne zaspokajają różne potrzeby psychiczne ludzi. Jednak wszystkie te metody i formy praktyki łączy wspólny cel: pomaganie ludziom, by stali się dobrymi i prowadzili lepsze życie”. „Szlachetny umysł, pragnący dobra innych, przynosi wyjątkowy owoc. Jest głównym źródłem szczęścia, odwagi i powodzenia w życiu. Gdy nasze umysły pełne są podejrzeń i złej woli, automatycznie sądzimy, iż inni źle o nas myślą”. „Tak więc nawet w odniesieniu do naszego zdrowia fizycznego, gdy radzi nam się odpoczynek, powinniśmy przyjąć «postawę życzliwości», ponieważ jest to najlepszy sposób uniknięcia niepokoju”. „Najważniejsze nasze złe uczynki, popełniane pod wpływem przeszkadzających uczuć, zostały zebrane i nazwane dziesięcioma szkodliwymi działaniami. Do czynów fizycznych zalicza się zabijanie, kradzież i złe prowadzenie się seksualne. Czyny słowne obejmują kłamstwo, dzielącą mowę, szorstką mowę i czcze plotkowanie. Do błędów popełnianych w myślach należą zawiść, szkodliwe zamiary i błędne poglądy”. „Rozwijanie szlachetnego umysłu pragnącego dobra innych jest rzeczą cudowną. Nawet jeżli realizujemy własne dążenia, to im bardziej rozwijać będziemy umysł pragnący dobra innych, tym szybciej spełnią się również nasze cele. Rozwijanie takiego umysłu przynosi więc wielki pożytek. Przede wszystkim musimy zrozumieć, że los innych istot jest związany z nami”. „Współczucie należy rozwijać wobec wszystkich czujących istot. Wyróżnianie jakiejś grupy czujących istot, jako przyjaciół lub krewnych i poczucie szczególnej bliskości wobec nich jest w gruncie rzeczy przywiązaniem, a nie prawdziwym współczuciem. A skutkiem obsesyjnego przywiązania jest cierpienie. Dlatego powinniśmy traktować innych równo, bez stronniczości, przywiązania i nienawiści”. „Budynki świata zewnętrznego, niezależnie jak dobrze wykonane, rozsypią się i zniszczeją. To, co stworzymy w umyśle, przetrwa o wiele dłużej”. „Żadne stworzenie nie przewyższa człowieka potencjałem i zdolnościami działania z pożytkiem”. „Jeżeli będziemy umieli rozwijać taki umysł przynoszący pożytek innym czującym istotom, automatycznie zdobędziemy wielką zasługę, źródło szczęścia i spokoju. Gdy poświęcimy się zaspokajaniu dążeń innych istot, nasze zostaną zaspokojone przy okazji”. „Śmierć nie ma szacunku dla starszeństwa czy wieku. Jest jak gra losowa”. „Każdy wie, że któregoś dnia nadejdzie śmierć. Problem w tym, że zawsze sądzimy, iż nastąpi to kiedyś, w odległej przyszłości. I ciągle zajmujemy się naszymi doczesnymi sprawami”. „Zmuszanie innych do robienia czegokolwiek, nawet czegoś wartościowego, nie zda się na nic”. „Jesteśmy zwierzętami społecznymi; żyjemy w społeczeństwach, w których podstawą egzystencji jest współpraca i wzajemna zależność. Współpraca opiera się na fundamencie miłującej dobroci wobec siebie nawzajem”. „Zwykle gdy ludzie są zdrowi i wolni od chorób, chełpią się, że nie wierzą w przeszłe czy przyszłe życie. Lecz gdy pojawia się groźba śmierci, przypominamy sobie wszystkie złe uczynki. Nasz umysł wypełnia skrucha, ból i nieszczęście”. „W dzisiejszych czasach są ludzie, którzy cierpią, ponieważ nie mogą mieć dzieci. Odwiedzają specjalistów i lamów w nadziei, że wreszcie urodzi im się dziecko. Odmawiają specjalne modlitwy i biorą lekarstwa tylko po to, żeby mieć dzieci. Z innymi jest odwrotnie. Cierpią właśnie dlatego, że urodzi się dziecko. Myślą o aborcji. Ludzie, którzy pragną dziecka, traktują jego przyjście na świat jako znalezienie skarbu. Ale gdy się urodzi, a potem wyrośnie na niesforną, nieposłuszną osobę, staje się źródłem niepokoju”.

„Opisując jakąś potrawę możemy wymienić składnik, które należy użyć do jej przygotowania, lecz nigdy słowami nie potrafimy wyrazić ani smaku i zapachu jedzenia ani uczucia sytości, którego doświadczamy. To samo dotyczy zenu. Możemy opisać hierarchię, sposób zachowania się i rytuały w tej duchowej tradycji, ale żaden nawet najbardziej utalentowany pisarz nie jest w stanie przekazać czytelnikowi autentycznego doświadczenia prawdziwej natury zenu. Aby to pojąć należy praktykować zen.” - tymi słowy zaczyna się ta książka. Już na samym początku wypowiedziane zostaje zastrzeżenie wobec wszelkich spekulatywnych prób opisania doświadczenia zen. Żywej praktyki nic nie zastąpi – to trzeba sobie uświadomić już przy wejściu. Książka może stanowić jedynie kompendium wiedzy i informacji o zen czyli właśnie opisuje te składniki. I tym właśnie jest praca Davida Scotta i Tony Doubledaya. Kompendium bardzo zwięzłym i starannym, dokładnie ujmującym to, czego powinien się dowiedzieć na początku zainteresowany tematem. Mamy tu przystępnie przedstawione dane o historii zenu oraz jego praktyce. Czuje się, że to wprowadzenie czynione jest przez osoby kompetentne: autorzy są uczniami wybitnego mistrza zen Genpo Merzela. Sami przyznają, że gdyby nie on, ta książka nigdy by nie powstała. Tym co wyróżnia to opracowanie wśród podobnych jest napisany przez Harry'ego Cooka rozdział „Zen w sztukach wojennych zawierający trudne do znalezienie w literaturze przedmiotu, a bardzo interesujące informacje. Cała książka napisana jest jasnym i przystępnym stylem, zero szumu informacyjnego, za to bardzo porządnie podane konkrety. Początkującego znakomicie wprowadzi w zagadnienie, znającym zaś co nieco temat pozwoli usystematyzować wiedzę. Polecić ja można zarówno pragnącym rozpocząć praktykę zen, jak i poszukującym wiedzy religioznawczej o tej duchowej ścieżce.