W czasach Majów, Azteków i Inków

Które jednostki wojskowe cieszą się największą estymą w historii militaryzmu i jak to zmierzyć? Fanatyczne Waffen SS? Gwardia Napoleona, która „ginie, ale nigdy się nie poddaje”? Armia Gustawa Adolfa zdolna stworzyć „Dominum Maris Baltici”? Prusacy za Fryderyka Wielkiego spod Lutynii i Rossbach czy może bizantyjscy katafrakci albo greccy hoplici słynni z Maratonu i Platejów? Spory zapewne mogłyby trwać długo, ale jeżeli po upływie dwóch milleniów (!) ciągle pamięta się i uczy w szkołach o armii rzymskiej, która przez bez mała dziesięć stuleci trzęsła całym cywilizowanym światem, to o czymś to jednak świadczy. Jest to temat-rzeka, ale Peter Connolly przygotował niewielkiej objętości ściągę dla każdego zainteresowanego tematem tej najbardziej niesamowitej machiny wojennej w historii ludzkości. Autor skupił się na trzech okresach: czasach republiki kiedy rządzili konsulowie, a sam Rzym jako państwo dopiero nabierał rozpędu, podbojach Cezara oraz pryncypacie Augustów gdy Imperium Romanum miało swoje pięć minut, a jego blask emanował daleko poza granice Cesarstwa, lecz widoczne były już pierwsze skazy na stabilnym dotąd monolicie. Napis na okładce głoszący, że opis sięga aż do schyłku i upadku państwa jest mylący, gdyż ostatnia strona obejmuje tryumf Tytusa, a stąd do 453 roku jeszcze daleko. Nie mniej książka stanowi świetne wprowadzenie w tematykę armii rzymskiej. W ciągu dwunastu stuleci z niewielkiej osady nad brzegami Tybru wyrosło miasto, które odegrało ogromną rolę w historii. Co ciekawe, podbój samej Italii trwał prawie sześćset lat, zaś tworzenie imperium zaledwie sto. Bez wątpienia było to zasługą bitnej, świetnie wyszkolonej i dowodzonej armii. Oprócz wiadomości przyswajanych w szkole oraz prezentowanych w mediach mamy tu sporo ciekawostek albo drobiazgów, po które w normalnych warunkach trzeba by sięgać do literatury bardziej fachowej. Począwszy od samej budowy legionu, jego struktury i organizacji przez sposób obozowania, przemarsze, system prowadzenia bitew, przegląd uzbrojenia, wątek floty morskiej, budowli wojskowych (nieśmiertelne drogi i mosty, które dotrwały do naszych czasów),kohort pretoriańskich, codziennego życia legionisty aż po hierarchię, krótką charakterystykę oddziałów pomocniczych piechoty, kawalerię, taktykę i sprzęt oblężniczy, nagrody i kary oraz tryumfy. Wszystko w telegraficznym skrócie, ale nagromadzenie kolorowych ilustracji ułatwia rozeznanie w temacie, a przeczytanie całej książki nie pochłania więcej niż jedno-dwa popołudnia.

Encyklopedię dostałam na 11te urodziny. Mimo upływ lat wciąż z niej korzystamy. Pół roku temu odkrył ją mój 5 letni synek, na początku kazał sobie czytać frgmenty do poduszki, teraz sam uczy się składać literki przy jej pomocy. Encyklopedia obudziła w nim ciekawość do świata i jest jego ulubioną towarzyszką w wolnym czasie. Szukałam nowszego wydania, niestety bezskutecznie.

Dla mnie ta książka to podwójna podróż w czasie, bo poza tematyką, przypomina gdy jako pięcioletni urwis dostałem ją od rodziców, by "ozdobić" ją własnymi dodatkami. Z tego co pamiętam, wydawała mi się wówczas zbyt mało krwawa. Powrót po latach wypadł dobrze. Ilustracje są przepiękne, a częste wstawianie w kredowe i jurajskie krajobrazy ludzi pomaga w uświadomieniu sobie ogromu tych gadów. Oczywiście, wiele informacji od tamtej pory się zdezaktualizowało, a część niepewnych hipotez została ostatecznie udowodniona, ale nie ujmuje to jej wartości. Jedna z lepszych pozycji o dinozaurach dla amatorów.

Jeziora i rzeki to miejsca występowania wielu cennych, ciekawych i wyjątkowych gatunków zwierząt. Te wody powierzchniowe są często ostojami dla dużej grupy kręgowców i bezkręgowców. Niektóre gatunki mogą żyć tylko w nich lub wokół nich i nigdzie indziej. Znany z serii "Tajemnice zwierząt" duet autorów (Michel Cuisin - tekst i Carl Branders - ilustracje) wybrał i opisał gatunki zwierząt związane z jeziorami i rzekami Europy. Gatunki lub grupy gatunków przedstawione w książce to: kurka wodna, wydra, ważki, szczupak, zimorodek, bóbr, krzyżówka, błotniak stawowy, pluszcz, czapla siwa, ciernik, pliszki, rybołów, żaba zielona, trzcinniczek, karp, traszka grzebieniasta, pływak żółtobrzeżek, pstrągi, perkoz dwuczuby, zaskroniec zwyczajny, szczeżuje, piżmak. Duża różnorodność i interesujące zwierzęta. Wybór udany, ilustracje doborowe, teksty pouczające i znakomite. Całość robi wyjątkowo dobre wrażenie. Na końcu książki bardzo dobry, krótki tekst pt. "Jeziora i rzeki". Książka o mieszkańcach jezior i rzek. Odpoczywając nad tymi zbiornikami i ciekami wodnymi warto zaznajomić się z ich mieszkańcami. Ta książka stanowi doskonałe wprowadzenie w świat wodnych zwierząt i może skorzystać z jej lektury każdy zainteresowany tym tematem czytelnik.

Bardzo dobra autorska wizja cywilizacji oświecenia napisana w duchu szkoły Annales. Istotne w tym opracowaniu jest pokazanie skąd się to całe oświecenie wzięło i czym było w istocie. Zazwyczaj tego typu podręczniki ograniczają się do podania paru prostych definicji i paru nazwisk, które tak naprawdę niczego nie wyjaśniają. Dopiero takie opracowania rzeczywiście wyjaśniają zjawiska, wchodzą wgłąb. Minus jest taki, że dla początkującego czytelnika raczej książka jest ciężka do ogarnięcia. Warto mieć pewną wiedzę na ten temat, bo to jednak wyższy level niż zwykły studencki podręcznik do epoki. Generalnie jestem wielkim fanem szkoły Annales i jestem niemal bezkrytyczny dla tego typu historiografii.

Książka bogata w treść i ukazująca faktycznie duże przygotowanie merytoryczne autorki, moim zdaniem na uznanie zasługuje to, iż widać, że w napisanie książki i opracowanie materiałów włożone było naprawdę dużo pracy i serca. Książka jest jednak przeznaczona raczej dla osób mocno zajmujących się badaniem historii Bliskiego Wschodu, czego autorka wcale nie kryje, toteż ciężko mieć do niej pretensje, że książkę czyta się trochę jak podręcznik do historii. Nie ma co kryć, że nie jest to pozycja w żaden sposób wciągająca czy zachęcająca do dalszej lektury. W dodatku poświęcona jest całemu regionowi Bliskiego Wschodu, a więc obszarowi bardzo rozległemu i bogatemu historycznie, dużo miejsca poświęcone jest tutaj kilku głównym państwom Bliskiego Wschodu, więc jeśli kogoś interesuje historia konkretnego kraju, to tutaj musi jednak przebrnąć przez większość książki zupełnie niezwiązaną z obiektem zainteresowań. Moim zdaniem książka skierowana jest do wąskiego grona czytelników i nie każdy doceni jej wartość, ale jest to pozycja spełniająca swoje zadanie. Daje to, czego od takiej książki się oczekuje i za to brawa dla autorki.

Można by powiedzieć że to doskonałe dzieło i rzeczywiście to bardzo dobra książka. Wypada jednak odrobinę obniżyć ocenę ze względu na to że w dziele tym występują dość liczne uproszczenia i błędy rzeczowe, dotyczące głównie historii Polski ale nie tylko tego zagadnienia. Autor mógłby odrobinę staranniej zredagować swoją pracę żeby polski wydawca nie musiał w przypisach prostować niektórych stwierdzeń zawartych w tym dziele. Zwłaszcza że autor pracował nad całą tą serią ponad dwadzieścia lat w tym dwadzieścia lat nad pierwszym tomem. Szkoda występowania w tej pracy tych błędów bez nich to dzieło byłoby jedną z najlepszych książek wydanych w ogóle.

Jedna z podstawowych "encyklopedii" mojego dzieciństwa. Zdjęcia i ilustracje, mapki i oczywiście portrety królów wydawały mi się bardzo ciekawe i chętnie przeglądałam książkę tam i z powrotem. Mimo mojego ścisłego umysły do dziś czasem sięgam z sentymentem po tą pozycję.

Przede wszystkim na początku trzeba sobie wyjaśnić tytuł książki. "Historię kultury bizantyńskiej" zakupiłem, bo mylnie założyłem (kłania się sprawdzanie opinii po fakcie),że będzie to pozycja głównie o sztuce Bizancjum, jednak dla Hansa-Wilhelma Haussiga kultura to pojęcie bardzo szerokie. Jest to książka, która przedstawia nie tylko sztukę Bizancjum, ale w szerszym kontekście przedstawia to państwo. Znajdziemy tutaj chociażby informacje o przemyśle, administracji, handlu, urzędnikach czy ruchach religijnych wewnątrz państwa, ale przede wszystkim to kopalnia wiedzy o bizantyjskiej muzyce, literaturze czy malarstwie. Przyznam, że te fragmenty o sztuce są kapitalne - jak powstawały i skąd się wywodzą wizerunki Łazarza czy Chrystusa, wątki o architekturze sakralnej, fragmenty o kulcie cesarza, jego wizerunku, porównania między Świętym Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego czy powiązania z innymi krajami Europy Zachodniej, no są po prostu znakomite. To w zasadzie jest monografia poświęcona Bizancjum, tylko z pominięciem warstwy militarnej, no i oczywiście bardzo skrótowo potraktowano kwestie polityczne, ale mimo upływu lat to jest wciąż bardzo dobra książka, która w przystępny sposób wyjaśnia funkcjonowanie tego państwa.

Nie wiem komu bardziej należy się pochwala za to dzieło. Czy wydawcy książki, Hammurabiemu który jest „twarzą” tego kodeksu czy też jego pomysłodawcom i wykonawcom. Ci ostatni są i pozostaną jednak bezimienni. W każdym razie historia ma to szczęście, że stelle prezentującej zbiór praw przetrwały do naszych czasów. Dzięki nim jeszcze lepiej możemy zrozumieć mentalność społeczeństw tamtych czasów i ich poczucie sprawiedliwości. Książka zawiera w zasadzie większość zapisów prawnych kodeksu. Tłumaczenie uwzględnia trudności lingwistyczne i kontekstowe i próbuje jak najlepiej oddać ducha tamtych praw. A ten jest naprawdę twardy. Tak samo jak ówczesne życie. Niebywałe jak wielki dokonał się postęp cywilizacyjny. Miałem jeszcze jedną refleksję, a mianowicie towarzyszyło mi poczucie wielkiej bliskości między rozwiązaniami prawnymi przyjętymi w Kodeksie Hammurabiego, a prawem Biblii Hebrajskiej.

Starożytny Egipt wciąż pasjonuje. Zaś egiptologia jest dyscypliną raczej ścisłą, wciąż ukazują się nowe wyniki badań, nowe odkrycia. Osoby zainteresowane tematami egiptologicznymi zmuszone są do aktualizowania wiedzy. Niniejsza recenzowana książka jest dziełem przekrojowym - obejmuje swą treścią czas od od początków Egiptu do po okres dostania się pod wpływy perskie i hellenistyczne. Lektura - szczerze przyznam - zajmuje trochę czasu. Ale nie będzie to dla Was - Drodzy Czytelnicy - czas stracony. Obok zawikłanej historii politycznej - mamy plastyczne opisy życia codziennego, starożytnych Egipcjan, a także mnóstwo ciekawostek. Między innymi na temat balsamowania zwłok. Jak wiemy - starożytni Egipcjanie wierzyli, że dusza po śmierci będzie trwać, dopóki zwłoki będą w nienaruszonym stanie. W publikacji jest mnóstwo zdjęć, map, wykresów, schematów, ilustracji, a także kolorowych i czarno białych zdjęć. Są też zamieszczone tablice genealogiczne. Jak na początku wspomniałem - odkryć wciąż przybywa, ale książka Grimala jest dziełem przekrojowym, więc można śmiało po nią sięgnąć , między innymi planując wypoczynek w Egipcie.

Jakoś tak wyszło, że przyszła kolej na tę książkę. Historia nie jest moją najmocniejszą stroną, więc podchodziłam do niej troszeczkę z dystansem. Mówiłam sobie, że najwyżej przeczytam kilka stron i spasuję. Tymczasem autor mnie zaciekawił! Jak już jakiś wątek lub opis wydawał mi się za długi i myślałam, że odstawiam lekturę, zaraz pojawiało się coś intrygującego... coś co kazało mi czytać dalej. I tym sposobem skończyłam całość :) Może nie jest to książka, która swoją fabułą wciąga od pierwszego momentu, ale na pewno jest tam wiele ciekawych faktów, o których w ogóle nie miałam pojęcia i dla których warto do niej zajrzeć.

Na tle wszystkich wydawanych ostatnio pseudonaukowych leksykonów to perełka na temat paleontologii, wiele ciekawych informacji o powstawaniu życia na ziemi, niezwykle wnikliwa, a jednocześnie napisana przystępnie, Stephen Jay Gould to jeden z najciekawszych autorów, POLECAM

Książka według mnie bardzo ciekawa, w przeciwieństwie do jej autora Wierusza - Kowalskiego. Od dawna chodziło mi po głowie poznanie sylwetek papieży od czasów Świętego Piotra do współczesności. Co prawda książka Wierusza kończy się na Janie Pawle I, ale bardziej chodziło mi właśnie o tych pierwszych Biskupów Rzymu. Obiektywnie muszę przyznać, że dowiedziałam się paru ciekawych rzeczy i na pewno pogłębiam swoją wiedzę w tym temacie. Podczas czytania nasunęły mi się takie wnioski, że współcześni papieże krytykowani byli za zamiatanie pod dywan problemu pedofilii w kościele itp. Owszem to jest ważne, ale to co działo się za pontyfikatów choćby Klemensa V, Jana XII czy Aleksandra VI przechodzi wszelkie granice przyzwoitości. Nepotyzm, sprzedawanie tytułów i urzędów, rozwiązłość, walka o władzę, dzieci z nieprawego łoża, zachłanność i żądza bogactwa. Na szczęście nie wszystkie pontyfikaty tak wyglądały. Dla mnie książka była ok, przeczytałam ją z dużym zainteresowaniem.

Najlepsze, najwszechstronniejsze zanalizowanie konfliktu króla Bolesława z biskupem Stanisławem. Wolne od klerykalizmu i ckliwości, za to przedstawiające częściowo panowanie wybitnego władcy i biskupa, któremu bliższa były możnowładcze interesy i własna pozycja, niż losy państwa polskiego.

https://www.facebook.com/KsiazkiIlubCzasopisma/ "Księga dinozaurów" autorstwa Davida Lamberta zapewniła mi mnóstwo ciekawych informacji, których w latach dziewięćdziesiątych pożądałem niemal tak mocno, jak Gollum pożądał Pierścień Władzy Saurona. Dawno wymarłe zwierzęta, prehistoryczne gady, dinozaury były moim najważniejszym zainteresowaniem. Czytałem na ten temat wszystko co wpadło mi w ręce, niestety nie było wtedy tego za wiele. W tamtym czasie mogłem tylko pomarzyć o komputerze z dostępem do internetu. Ba! ja nawet nie wiedziałem w 1995 roku, że coś takiego jak internet istnieje! Były za to książki, ale w mojej rodzinnej mieścinie wcale nie tak łatwo dostępne. Wyobraźcie sobie moją radość kiedy w końcu w moje ręce trafiła "Księga dinozaurów"! Zupełnie niesamowite i niepowtarzalne uczucie. Porządnie wydana na kredowym papierze, w twardej oprawie publikacja z mocą świetnych ilustracji. Zdjęcia z wykopalisk, przekroje anatomiczne niemalże każdego z żyjących niegdyś gadów, a wszystko to dopełnione ciekawostkami i faktami na temat życia sprzed milionów lat.

Jestem po prostu zachwycona! To jest jedna z "tych" książek z bajkami: pięknie i barwnie napisana, wciągająca; jedna z tych, która ma w sobie "ducha" dawnych opowieści. Książka dzieli się na dwie części. Pierwsza gruntownie przedstawia "kosmogonie" mórz i oceanów według mitologii i wierzeń różnych kręgów kulturowych. Są zatem nieśmiertelne i konieczne dla każdego opracowania mity greckie, ale także sumeryjskie i egipskie, znalazło się też miejsce dla podań skandynawskich oraz - i to jest rzadko spotykana rzecz - dla mitów chińskich, japońskich i polinezyjskich. W drugiej części, według mnie znacznie ciekawszej, Zofia Drapella przedstawia podania i legendy związane z morzem i żeglugą. Odwołań do mitologii jest już znacznie mniej, a ich miejsce zastępuje prawdziwa kopania egzotycznych, nieznanych i fascynujących opowieści spoza Europy: wszystkie te legendy z Polinezji i wybrzeży Afryki mogą naprawdę oczarować, a są tym cenniejsze, że niełatwo znaleźć obszerne ich opracowania. Legend europejskich nie brakuje - są reprezentowane przez mniej znane średniowieczne podania celtyckie, fińskie czy lapońskie, ale to właśnie "bajki" z odległych zakątków globu stanowią o wartości tej książki. No i czy wspominałam, jak pięknie jest napisana, jaką przyjemnością jest taka lektura...?