Rosemary znaczy pamięć

Styl nie do podrobienia.

Styl nie do podrobienia.

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!

Rosemary Barton w restauracji Luxembourg w dniu swojego urodzinowego przyjęcia umiera po zażyciu cyjanku potasu. W samobójczą śmierć Rosemary nie wątpi nikt.
Któż miałby powód mordować uroczą młodą mężatkę, która nigdy nikomu nie wyrządziła żadnej krzywdy?

Po roku od samobójczej śmierci mąż ofiary ujawnia, że dostaje tajemnicze listy mówiące o tym, że jego żona wbrew pozorom została zamordowana. George Barton, wyprawia kolację, na którą zaprasza te same osoby, które były świadkami samobójstwa.
Niestety gospodarz również wypija szampana pełnego cyjanku potasu.

Kolejna zbrodnia, kolejna zagadka. Agatha Christie poświęciła dużo czasu Rosemary, mimo że była martwa. Zagadkę tych śmierci, ma rozwiązać nadinspektor Kemp z pomocą pułkownika Race'a.

Autorka sprytnie manewruje informacjami, że do samego końca nie jesteśmy pewni, czy nasze rozumowanie idzie dobrym tropem. Po dokładnym przyjrzeniu się uczestnikom feralnej kolacji każdy z zaproszonych gości miał motyw — miłość i pieniądze. Mamy tu zdradzanego męża, zdradzaną żonę, ambitnego kochanka, mężczyznę z tajemniczą przeszłością, dwie zakochane dziewczyny i majątek.

Kto popełnił więc te zbrodnie? A może tylko jedną z nich?
Tego dowiemy się po przeczytaniu książki „Rosemary znaczy pamięć”. Polecam.

Rosemary Barton w restauracji Luxembourg w dniu swojego urodzinowego przyjęcia umiera po zażyciu cyjanku potasu. W samobójczą śmierć Rosemary nie wątpi nikt.
Któż miałby powód mordować uroczą młodą mężatkę, która nigdy nikomu nie wyrządziła żadnej krzywdy?

Po roku od samobójczej śmierci mąż ofiary ujawnia, że dostaje tajemnicze listy mówiące o tym, że jego żona wbrew...

O dwóch samobójstwach, które okazały się morderstwami.
Książka bardziej koncentruje się na psychologii postaci niż na samym detektywistycznym śledztwie, a mimo to wciąż pozostaje świetnym kryminałem. Nie ma tutaj przytłaczającego natłoku postaci, właściwie każda z nich miała wiarygodny motyw, a jednocześnie żadna nie wydaje się do końca prawdopodobna. I to też kolejna dosyć smutna historia w dorobku Agathy Christie - bardzo młoda osoba zdołała sobie narobić w ciągu życia tylu wrogów, że nie tylko niemal nikt po jej śmierci szczerze nie boleje, ale większość odczuwa z tego powodu ulgę i satysfakcję.

O dwóch samobójstwach, które okazały się morderstwami.
Książka bardziej koncentruje się na psychologii postaci niż na samym detektywistycznym śledztwie, a mimo to wciąż pozostaje świetnym kryminałem. Nie ma tutaj przytłaczającego natłoku postaci, właściwie każda z nich miała wiarygodny motyw, a jednocześnie żadna nie wydaje się do końca prawdopodobna. I to też kolejna dosyć...

Ciekawy kryminał z wątkiem wspomnień i nieco zaskakującym zakończeniem. Dla rozrywki warto przeczytać.

Ciekawy kryminał z wątkiem wspomnień i nieco zaskakującym zakończeniem. Dla rozrywki warto przeczytać.

Wprowadzenie do fabuły i otwarcie wielu wątków zajmuje sporą część książki, przez co początek jest lekko nudny - po prostu nie ma akcji. Od połowy książki wszystkie wątki powoli się rozwiązują i akcja nabiera tempa. To jest ten model fabuły gdzie napięcie jest budowane stopniowo by na końcu odsłonić wszystkie karty. Czym dłużej czytałem tym książka stawała się przyjemniejsza. Był również moment zaskoczenia na co bardzo liczyłem. Zaspokoiło moje wszystkie potrzeby jeżeli chodzi o dobry kryminał.

Wprowadzenie do fabuły i otwarcie wielu wątków zajmuje sporą część książki, przez co początek jest lekko nudny - po prostu nie ma akcji. Od połowy książki wszystkie wątki powoli się rozwiązują i akcja nabiera tempa. To jest ten model fabuły gdzie napięcie jest budowane stopniowo by na końcu odsłonić wszystkie karty. Czym dłużej czytałem tym książka stawała się...

Bardzo ciekawa :-)

Bardzo ciekawa :-)

Fajny agatochristowaty kryminał.:)

Fajny agatochristowaty kryminał.:)

Bardzo dobry kryminał. Agatha Christie w klasycznej i najczystszej formie. Przyjemna zagadka kryminalna z zaskakującym finałem. Mi się podobało.

Bardzo dobry kryminał. Agatha Christie w klasycznej i najczystszej formie. Przyjemna zagadka kryminalna z zaskakującym finałem. Mi się podobało.

Bardzo dobra, klasyczna powieść kryminalna - ograniczony krąg podejrzanych, każdy ma jakiś motyw, by zabić, nikt nie wydaje się ani mniej ani bardziej prawdopodobny sprawcą niż inni.

Piękna młoda kobieta - Rosemary, umiera w czasie swojego przyjęcia urodzinowego, a jej śmierć zostaje uznana za samobójstwo. Okazuje się jednak, że mogła zostać zamordowana, a wielu osobom z jej otoczenia jej śmierć przyniosła korzyść lub pozwoliła uniknąć kłopotów. Pułkownik Race na prośbę męża kobiety postanawia przyjrzeć się osobom z jej otoczenia, by wykryć mordercę.

Podobały mi się ciekawe i zróżnicowane postaci oraz historia opowiadana z różnych perspektyw. Zakończenie było dla mnie zaskakujące, a powieść czytało się - jak zawsze w przypadku Agathy Christie - szybko i z zainteresowaniem. Jedyne niewielkie zastrzeżenie to to, że wyjaśnienie zagadki opisane zostało nieco zbyt pobieżnie.

Bardzo dobra, klasyczna powieść kryminalna - ograniczony krąg podejrzanych, każdy ma jakiś motyw, by zabić, nikt nie wydaje się ani mniej ani bardziej prawdopodobny sprawcą niż inni.

Piękna młoda kobieta - Rosemary, umiera w czasie swojego przyjęcia urodzinowego, a jej śmierć zostaje uznana za samobójstwo. Okazuje się jednak, że mogła zostać zamordowana, a wielu osobom z...