Dzieje człowieka od jego początków do IV tysiąclecia p.n.e.

Słyszy się wciąż, że historia współczesnego człowieka to jakaś minuta w skali 24 godzin świata. Książka Tattersalla uwidacznia tę perspektywę.

„Dzieje człowieka od jego początków do IV tysiąclecia p.n.e.” nie są książką łatwą, ale bardzo wynagradzającą. Tattersall obrazuje nie tylko drogę do współczesnego Homo sapiens, ale też czym jest ewolucja, wybrane kultury archeologiczne, a nawet sposoby odczytywania zapisów kopalnych.

Największą dla mnie wartością jest obalanie mitów, często nawet nieuświadomionych. Darwin zasadniczo mylił się w rozumieniu doboru naturalnego, który miał wywierać presję na organizmach do adaptacji. Współcześnie coraz częściej staje się po stronie Wallace’a, według którego dobór naturalny może pracować tylko z tym, co już jest dane. Innowacje rodzą się spontanicznie, więc niemożliwa jest adaptacja, lecz egzaptacja, czyli powstawanie nowych cech, które, choć nie mają związku z aktualnie istniejącymi warunkami, to są gotowe do ewentualnego ujawnienia się. Tak prawdopodobnie powstał język i myślenie symboliczne; taką historię mają pióra ptaków, które początkowo służyły tylko termoizolacji, a dopiero później umożliwiły latanie. Łączy się to z odrzuceniem rozumienia ewolucji jako stałego progresu ku perfekcji, a raczej jako technice bricolage’u, czy jak zwykł mawiać mój profesor na uczelni – „majsterklepkowaniu”.

O klimacie i jego zmianach nie można tylko powiedzieć, że miał wpływ na hominidów. One rządziły całą ich przyszłością. Umożliwiły wędrówkę człowiekowatych po świecie. Odpowiadają za naszą dwunożność, gdy afrykańskie lasy zaczęły się przerzedzać, a hominidy musiały zejść na ziemię. W konsekwencji za ich sprawą zanikło też owłosienie na rzecz gruczołów potowych. Więcej promieniowania ultrafioletowego spowodowało ciemniejszą skórę za sprawą melaniny. To wiadome. Ale nie wiedziałem, że ludzie zamieszkujący gorące tereny są wyżsi, bo łatwiej w ten sposób wyzbywać się ciepła. O przypadkowości ewolucji świadczą różnice w wielkości warg lub nosów albo dodatkowy fałd skóry na górnej powiece u Azjatów – nieznany jest ich cel i prawdopodobnie go nie ma. Ciekawe jak dziejące się zmiany klimatu wpłyną na nas?

Książka bywa gęsta, ale dobrze mi się ją czytało.

https://www.instagram.com/metakonteksty/

Słyszy się wciąż, że historia współczesnego człowieka to jakaś minuta w skali 24 godzin świata. Książka Tattersalla uwidacznia tę perspektywę.

„Dzieje człowieka od jego początków do IV tysiąclecia p.n.e.” nie są książką łatwą, ale bardzo wynagradzającą. Tattersall obrazuje nie tylko drogę do współczesnego Homo sapiens, ale też czym jest ewolucja, wybrane kultury...

Cóż, coraz bardziej zniechęcam się do serii +/-nieskończoność. Jakimś cudem potrafi podać fascynujące tematy w nużący i pompatyczny sposób. Może i ta akurat książka jeszcze nie jest zła, ale można to było zrobić lepiej.
Prehistoria naszego gatunku. Można dowiedzieć się paru ciekawostek, tylko trzeba je wyłuskać.

Cóż, coraz bardziej zniechęcam się do serii +/-nieskończoność. Jakimś cudem potrafi podać fascynujące tematy w nużący i pompatyczny sposób. Może i ta akurat książka jeszcze nie jest zła, ale można to było zrobić lepiej.
Prehistoria naszego gatunku. Można dowiedzieć się paru ciekawostek, tylko trzeba je wyłuskać.

Jeśli dobra książka to 6/7 gwiazdek, to tym razem znalazłem coś powyżej tego dobrego poziomu. Jest to sposób podania wiedzy. To fascynujące jak dużą część paleontologii stanowi interpretowanie bardzo ograniczonych danych archeologicznych. To rzeczywiście jak układanka, zabawa logiczna. Autor bardzo ciekawie to referuje, pokazuje z jakimi zagadnieniami i pytaniami mierzą się naukowcy badający pradzieje człowieka. Mi bardzo odpowiadało to, że znalazłem w książce rekonstrukcje procesu dochodzenia do wiedzy, umiejscowienie go w czasie, błędne hipotezy i ślepe uliczki nauki. Zadziwiające jak niewiele wiedziano na ten temat jeszcze w latach 50. XX wieku i jak ogromna jest rozpiętość dawnego i współczesnego datowania.. Polecam.

Jeśli dobra książka to 6/7 gwiazdek, to tym razem znalazłem coś powyżej tego dobrego poziomu. Jest to sposób podania wiedzy. To fascynujące jak dużą część paleontologii stanowi interpretowanie bardzo ograniczonych danych archeologicznych. To rzeczywiście jak układanka, zabawa logiczna. Autor bardzo ciekawie to referuje, pokazuje z jakimi zagadnieniami i pytaniami mierzą się...

Podręcznikowy język, szczególnie na początku, może nieco odpychać ludzi nastawionych na bardziej przystępne pisanie. Czy jednak warto sięgnąć po tę pozycję? Oczywiście, że tak. Mimo pewnych minusów, książka jest dobrym źródłem wiedzy o hominidach i skupia się wyłącznie na nich. Dla osób nie orientujących się zbytnio w temacie, może być pomocne w nauce podstaw i zrozumienia. Czym dalej tym lepiej się czytało. Może też dlatego, że tematy nie skupiały się już z aż takim naciskiem na klasyfikowaniu człowiekowatych, a może po prostu dlatego, że dla mnie było to bardziej interesujące.

Podręcznikowy język, szczególnie na początku, może nieco odpychać ludzi nastawionych na bardziej przystępne pisanie. Czy jednak warto sięgnąć po tę pozycję? Oczywiście, że tak. Mimo pewnych minusów, książka jest dobrym źródłem wiedzy o hominidach i skupia się wyłącznie na nich. Dla osób nie orientujących się zbytnio w temacie, może być pomocne w nauce podstaw i zrozumienia....

Nie czuję się uprawniona do oceny tej książki, skoro jej nie skończyłam.
Prywatne odczucie - spodziewałam się jednak czegoś bardziej popularnonaukowego, a otrzymałam powtórkę z uniwersyteckich wykładów z antropologii kulturowej.

Nie czuję się uprawniona do oceny tej książki, skoro jej nie skończyłam.
Prywatne odczucie - spodziewałam się jednak czegoś bardziej popularnonaukowego, a otrzymałam powtórkę z uniwersyteckich wykładów z antropologii kulturowej.