Ulice mojego miasta

Książka „Ulice mojego miasta”, wbrew temu, co mógłby sugerować tytuł, nie jest kompleksowym opracowaniem na temat konkretnego miasta. To opis kilku zaledwie ulic Katowic, a właściwie bardziej związanych z nimi wspomnień z dzieciństwa Autorki. Została wydana staraniem rodziny w niewielkim nakładzie, umożliwiającym jedynie zainteresowanym osobom zapoznanie się z jej treścią. Żeby to uczynić trzeba natrafić na ślad publikacji w Internecie i zamówić ją, gdyż nie jest dostępna w księgarniach.
Ulice Ligonia, Kościuszki, Wita Stwosza oraz Plac Miarki stają się scenerią podróży w czasie. Dowiadujemy się, jak kiedyś wyglądał ten malutki świat, pełen tajemnic dla małej dziewczynki, czasem trudny, innym razem beztroski i radosny. W historię rodziny wplata opowieści o sąsiadach i przyjaciołach, ale także informacje z historii i topografii miasta. Możemy się dowiedzieć jak przed laty wyglądała ta część miasta, czym zajmowali się jej mieszkańcy, z jakimi problemami się borykali. Chociaż rodzinne wspomnienia zdecydowanie przeważają, udało mi się natrafić na kilka zaskakujących informacji, jak ta, że w budynku obecnego Wydziału Filologii Uniwersytetu Śląskiego w czasie II Wojny Światowej mieściła się Dyrekcja Policji, a po niej Komitet Wojewódzki PZPR.

W książce nie brakuje zdjęć, z których część przedstawia fragmenty Katowic sprzed kilkudziesięciu lat, większość jednak to rodzinne pamiątki, przedstawiające jakieś wydarzenia, tego czy owego krewnego przed laty i dzisiaj… Nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że z butami wchodzę w czyjeś życie rodzinne, zaglądam do albumów, słucham opowiastek, które powtarza się zwykle przy świątecznym obiedzie… Zastanawiałam się też nad losem tych wszystkich osób, które zostały tu opisane, często wymienione z nazwiska… Czy w ogóle wiedzą, że stali się bohaterami tej opowieści?

Myślę, że to pozycja ciekawa dla regionalnych patriotów, rodowitych katowiczan, związanych z tą częścią miasta, której „Ulice mojego miasta dotyczą”, oraz dla rodziny i przyjaciół Autorki. Dla tych osób książka z pewnością była lub będzie wspaniałym prezentem. Jednak dla postronnego czytelnika wydaje się momentami zbyt osobista. Chętnie zobaczyłabym w niej jeszcze więcej wiadomości o samym mieście, historii z nim związanych… Chociaż w obecnej formie tchnie ciepłem, pewną prostotą i żartobliwością, z jaką pani Maria opowiada swoje perypetie. Jest też świadectwem życia tej i wielu podobnych rodzin na Śląsku w niełatwych latach 70 i 80. I choć z tego powodu warto było ją przeczytać.

Katarzyna Marondel