Los szczęścia

Jeśli ktoś szuka historii miłosnej która zapiera dech w piersi - to właśnie może zakończyć poszukiwania. Z tą książką nie można się rozstać jeśli się jej nie przeczyta do końca. Czytam ją co roku i co roku zachwyca mnie tak samo. Nie chodzi tylko o samą historię dwójki zakochanych ludzi, ale również o opis scenerii. Wszystko jest tak realistyczne jakby się stało razem z bohaterami. Przeżywało ich strach, zwątpienia, miłości i rozczarowania. Mój egzemplarz jest tak "zaczytany" , że muszę poszukać nowego.

Świetna książka. Od początku trzyma w napięciu. Język żywy, ekspresyjny. Nie ma nudy 😉 Jeżeli ktoś czyta uważnie, to już w jednym z pierwszych zdań można wyłapać jeden z problemów z jaki mierzy się główna bohaterka. Ale to nie wszystko, bo przeżyła o wiele więcej. Książka porusza też ważne tematy społeczne- małżeństwo z rozsądku, homoseksualizm, przemoc. A do tytułu bym dodała " kochane dziecko Maggy". Dlaczego kochane? Doczytajcie sami 😉

Rzadko mi się zdarza nie polubić żadnego bohatera :( a tu tak się stało, January to już wybitnie działająca na nerwy "biedna bogata" dziewczynka, bez osobowości i charakteru. W ogóle wykreowany przez autorkę świat (w kolejnej już powieści) jest dla "szarego" człowieka dość odpychający: zero uczuć, każdy z każdym, za wszelką cenę, wszystko jest na sprzedaż, nikomu nie można zaufać....Czyta się świetnie, szybko, dlatego polecam

Valentina i Orchid to dwie sieroty ktore wychowaly sie wspolnie jak siostry. Odniosly sukces zawiazujac zespol muzyczny blekitne orchidee. Gdy dorosly wzajemna rywalizacja sporo namieszala w ich zyciu i je oddalila. Lecz taka wiez ktora laczy obie nie jest latwa do zerwania o czym niebawem sie przekonuja. Ksiazka bardzo wciaga i caly czas sie cos dzieje a postaci w niej jest sporo.

Roberta po rozstaniu z niewiernym mężem wraca w rodzinne strony wierząc, iż zazna tu upragnionego spokoju. Niestety, te nadzieje okazują się płonne: konserwatywni mieszkańcy Camden nie akceptuję rozwódki i na każdym kroku dają wyraz swojej niechęci. Ażeby więc oszczędzić sobie dodatkowych przykrości, Roberta zdecydowanie odtrąca mężczyznę, z którym mogłaby dzielić życie. Przychodzi jednak chwila, kiedy tylko do niego może zwrócić się pomoc i duchowe wsparcie. Wówczas wspólnie podejmują desperacką walkę o prawo do miłości...

W życiu zdarzają się różne tragedie każdy dzień zaskakuje nas w inny sposób. Wydawać się może, iż miłość dwóch kobiet do tego samego mężczyzny jest już nieporozumieniem. Ale prawdziwym nieporozumieniem jest miłość matki i córki do tego samego mężczyzny. To jest dopiero ból. Na pozór udana rodzina. Mąż Konrad wybitny naukowiec, piękna blond włosa żona Inga i córka Sara. Niestety tylko na pozór. Prawda wygląda inaczej. Miłość w ich rodzinnym domu już dawno wygasła. O ile można w ogóle mówić, że istniała na pewno nie dla Ingi. Była to kobieta trudna, egocentryczna i zmienna. Dla niej liczyły się jej potrzeby, reszta była nie ważna. Zdradzała męża z Erykiem szefem sieci ekskluzywnych hoteli Wylandera. Nie poświęcała zbytnio czasu córce. Grała na ludzkich sercach jej nieprzewidywalność przerażała Konrada na tyle, że nie poznawał swojej własnej żony. Przez cały czas cierpi nie tylko z powodu choroby serca, lecz obarczania się winą z powodu choroby Ingi. Ale w końcu sam uświadamia sobie podłoże swoich problemów, nieszczęść. Jeżeli chodzi o miłość Sary i Eryka też nie jest usłana różami. Droga, którą razem zaczynają kroczyć przynosi im dużo cierpienia. Na początku szczęście, namiętność, plany na przyszłość, a potem wstrząs, gdy Eryk dowiaduje się, że Sara jest córką Ingi z którą romansował. W tej książce jest silne uczucie, miłość, ale też wielka tragedia. Inga popełnia samobójstwo. Ponieważ nie daje sobie rady przede wszystkim ze samą sobą. Krzywdząc w ten sposób najbliższych zwłaszcza swoją córkę. Przez co Sara na nowo staję się zagubioną dziewiętnastolatką. Dostrzega to Peorgina "zbyt wiele się wydarzyło. Zaledwie trzy miesiące temu siedziała w szkolnej ławce. A potem klatkę otwarto i z zapałem wyfrunęła na spotkanie życia... Przeżyła bolesny upadek i musi chwile przeczekać, aż się pogodzi z faktem, że my ludzie nie mamy skrzydeł. A kiedy o tym zapominamy i chcemy pofrunąć spotyka nas kara." Lubię tę książkę lekka do czytania i przyjemna. Dobra na popołudniowy deser do kawy. I kolejny sposób pokazania problemów w rodzinie, miłości w ogóle w relacji między ludzkiej.

Bardzo fajna powieść obyczajowa. trochę sensacji, trochę historii, trochę romansu. Każdy znajdzie coś dla siebie. Obejrzałam również mini serial, z doborową obsadą, ale książka o wiele lepsza, bardziej rozbudowana, polecam najpierw książkę, a potem serial.

W książkach szukam tego nieuchwytnego pierwiastka, który zatrzyma moją uwagę. Tu go nie zabrakło. Swoisty klimat angielskiego miasteczka i społeczności mniej lub bardziej wplątanej w różne miejscowe sprawy, wątek okultyzmu, magii, dobrze przeprowadzona intryga, dzięki której trzeba trochę pomyśleć. Ciekawa książka.

Podobał mi się język, ładne zwroty, niedługie, ale trafne opisy. Przez większość książki akcja toczy się powoli, może ciut nazbyt, bo te opisy zakupów, czy szperania na strychu, albo randek można było skrócić, ale później zakończenie przyspieszyło i naprawdę było ciekawe. Całość nabrała wtedy innego wymiaru.

Pisarka przedstawia różne dramaty ludzkie w paru rodzinach na tle wydarzeń w latach 1913-1923 w Anglii, ze szczególnym uwzględnieniem trudnej pozycji społecznej kobiet w tamtych czasach oraz niesprawiedliwego podziału na klasy. Pani Cookson pisze w sposób, który pozwala mi na łatwe wyobrażenie sobie każdej sceny w książce jako sceny w serialu telewizyjnym.

Bill Fitzgerald, znany korespondent wojenny amerykańskiej telewizji, wyczerpany pobytem w rozdzieranej wojną Bośni, przyjeżdża do Wenecji. Pewnego deszczowego wieczoru spotyka piękną ciemnowłosą Amerykankę Vanessę Stewart, utalentowaną projektantkę szkła artystycznego. Przypadkowa znajomość przeradza się w głębokie uczucie. Jednak Vanessa jest mężatką, a Bill podróżuje po całym świecie. Przygotowuje reportaż o terrorystach, wreszcie jedzie do Bejrutu. Vanessa, pełna niepokoju, czeka na niego w Wenecji, Bill się nie zjawia... Wydawnictwo wydało kilka pozycji z serii biblioteczka pod różą w której znalazł się "Potajemny romans" jest to seria tak właściwie to obszerniejszych opowiadań- tak określam pozycję czytane na raz. Czytało się to naprawdę fajnie ale do "ambitnych" lektur nie można jej przypisać. Odpoczęłam przy niej ,chyba potrzebowałam tego powiewu romantyzmu🤭🤭

To historia o walce z chorobą,ale także o miłości w wielu aspektach. Jest tu miłość rodzicielska, miłość młodzieńcza czy miłość w obliczu choroby. Sara Talbot to niesamowita kobieta, która mimo ciężkich przeżyć zachowała pogodę ducha. Will Burke też ma za sobą tragiczne przejścia i oboje z Sarą stają się bratnimi duszami. Autorka wzruszyła mnie po raz kolejny. Trudno powstrzymać łzy w ostatnich rozdziałach. Zaskakujące i wzruszające zakończenie. Chociaż miałam cichą nadzieję,że finał będzie inny. Książka wciąga od pierwszych do ostatnich rozdziałów a przeżycia bohaterów zapisują się w pamięci. Bez wątpienia to jedna z najbardziej poruszających powieści jakie przeczytałam i sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Trafiła mi się w ręce i musiałem przeczytać.Fabuła wydawała się dość prosta.Ale czasami zbyt naciągana.Coś w rodzaju,jakby autorka chciała połączyć romans z kryminałem.I nie wiedziała co chcę napisać. Na pewno książka jest bogata w wydarzenia.Dzieje się tu dużo.Świat mody.Jego cienie i blaski,piękne opisy Australii i Włoch. Zauroczenie i problemy małżeńskie. Książka jest dla mnie dobrą inwestycją literacką. Bo spędziłem przy niej miło czas.

Książka fajna, dobrze się czyta, akcja też nie przynudza. No i zaskoczeniem są dla mnie bohaterki, które nie reagują alergicznie na słowo "miłość" jak to zazwyczaj w romansach bywa. Bohaterowie jak najbardziej na plus, kocham nutkę ironii w męskim charakterze. No i ci panowie... Szkoda, że nie ma takich w prawdziwym świecie... Albo raczej ja takich nie spotkałam. Jedyny minus to zakończenie, które potrafi zniszczyć całą książkę. Nienawidzę happy endów w stylu "wydarzyło się to to i to, ten i ten wzięli ślub, po roku urodziło im się dziecko". Super. Jestem jak najbardziej za jeśli chodzi o szczęśliwe zakończenie, ale ludzie, przecież można to opisać w sposób nie zużywający pół wiaderka wazeliny... -.-

Spełniłam swoje marzenie i przeniosłam się w czasie do szalonego Paryża lat 20-tych. Wystawne przyjęcia, piękne stroje, niebanalne towarzystwo największych artystów tej epoki i fryzury od Antoine czyli naszego Antoniego Cieplikowskiego. Chwile później jestem już w Nowym Jorku lat 70 i pędzę na kolejny bal w cabriolecie. Powieść o trzech pokoleniach pięknych, odważnych kobiet, miłości szalonej, odwadze i przebijaniu szklanego sufitu. Niestety miejscami wiało nuda a sama historia chodź porywająca nie do końca spójna.