Bery śmieszne i ucieszne

Fantastyczny zbiór wierszyków pana od "Ferdynanda wspaniałego". Część wierzy trąci już nieco myszką, ale większość jest nadal aktualna i zabawna. To trochę jak bajki opowiadane przez dobrego dziadka - nieco wciągające, ale z humorem i pouczające. Zdecydowanie jedna z moich ulubionych pozycji w polskiej liryce. Stylem przypomina mi Krzysztofa Chorzewskiego - warszawskiego poetę, który tworzy zabawne wierszyki, lecz ciągle czeka na pełną publikację.

Karakuliambro - Mistrz Słowa, Poeta nad Poetami, tym razem w odsłonie epistolograficznej. Listy pisane do "Przekroju", których adresatem był Marian Eile, przypominają trochę "Zieloną Gęś". Spotykamy się z Hermenegildą Kociubińską (jest z nią nawet wywiad!),prof. Bączyńskim i psem Fafikiem. Gałczyński jest mistrzem absurdu i autoironii. Zdecydowanie wyprzedził swoją epokę inteligencją i dystansem do siebie i świata. Stworzył formę ponadczasową. Dla miłośników KIG-a pozycja obowiązkowa. Dla tych, którzy jeszcze Go nie znają - świetny start. Wspaniały kawał genialnego humoru w najpiękniejszej formie!

Chciałem się trochę ogrzać przy Tuwimie. Szczególnie interesowały mnie jego migawki prozą, nie było tego dużo, ale to wzmacniające, gdy rano boli ząb…: „Cieszę się, że byłem u dentysty. Wszystko poszło znakomicie. Nie zastałem go w domu” („Z notatnika nerwowca”).

Dreptakowisko Andrzeja Waligórskiego zajmuje honorowe miejsce na mojej ulubionej półce z książkami. Broszurka jest cienka i mocno już sfatygowana wielokrotną lekturą, ale sięgam po nią często i za każdym razem utwierdzam się w swojej sympatii do tej mądrej, zabawnej, jedynej w swoim rodzaju liryki. Za każdym razem czytam wiersze Andrzeja z wielką przyjemnością i z uznaniem dla niezwykłego talentu autora. Podobają mi się świetnie podpatrzone i naszkicowane charaktery ludzkie, przedstwione z humorem, inteligentnie, po prostu c i e k a w i e. Uwielbiam to, że Waligórski nie grał natchnionego wieszcza-proroka, ale pisał w prosty, szczery, niezwykle sympatyczny (czasem autoironiczny) sposób – bez żadnego zadęcia, pretensji i wyniosłości.Genialnie podpatrywał chore, paranoiczne sytuacje (jakże często spotykane w epoce późnego Gomółki, czy wczesnego Gierka) i te jego obserwacje są teraz bogatą skarbnicą wiedzy o ludziach, problemach i nonsensach tamtego czasu. Rzeczy, które były wtedy powszechne, choć dalekie od normalności, on doskonale dostrzegał, w zabawny sposób opisywał, komentował i doskonale puentował.Po prostu wielki szacunek.PS1. Mała liczba ocen Dreptakowiska jest dla mnie smutnym znakiem, że poezja Andrzeja Waligórskiego nie jest obecnie czytana – być może z tego powodu, że nie było chyba wznowień tej poezji i przez to książka nie jest łatwo dostępna. Zainteresowanych, a mających problem ze zdobyciem książki, zapraszam na witrynę www.waligorski.art.pl, gdzie ktoś dużym nakładem pracy postarał się zebrać i zaprezentować twórczość Andrzeja. PS2. W wyrazie sympatii i w uzaniu dla niezwykłego talentu, z jakim Andrzej Waligórski opisywał widzianą przez siebie polską rzeczywistość, postanowiłem sobie wyobrazić, co mógłby napisać teraz, w czasach i-phonów, e-booków i wszechobecnego internetu... Pozwolę sobie poniżej przedstawić to moje wyobrażenie:Don Marinero, rycerz pewien, choć nie był krańcowo ubogi,Nigdy nie kupił zbroi, by w niej uderzać na wrogi.Tarczy też nie miał, ni topora, lub choćby miecza niewielkiego,Więc jak na wrogi miał uderzyć, by nie okazać się lebiegą?Zważywszy te żałosne fakty, rzekł sobie szczerze: „Byku krasy,Od wrogów trzymaj się z daleka, poszukaj sobie ty przyjaciół.”No i pomysłem tym natchniony dni całe, nocki i porankiJął spędzać na www.onet.pl, internetowej szukając kochanki.Lecz miesiąc minął, drugi, trzeci. Rok, potem kwartał, dwa kwartały,A internetowe onetowe dziewczyny zupełnie go ignorowały.Już winić począł kiepskie łącza, już wątpić zaczął w swoje wdzięki,Gdy na www.wp.pl trafił, a tam dopaaadły go panienki.A jedna ślicznie uśmiechnięta :),w sztuce e-flirtu doświadczona,Kusi go kolorowym nickiem i wciąga go w płomienny romans.Nad chłopem jakby wicher powiał i duma wielka go rozpiera.„A niech mnie!” – cieszy się jak głupi. „O kurde, klawo jak cholera!”Lecz czartów wirtualnych sfora – tych, co buszują w internecie,Już na faceta zgina parol, intrygę podłą zręcznie plecie.I już nasz rycerz skasowany, goryczy pełne ma poranki.Na próżno inbox swój przetrząsa. Ni śladu mejla od kochanki.Historii tej to smutny finał, na ciętą puentę przyszła pora,Przyjaciół szukaj w swym powiecie, internet rzuć - na rzecz telewizora.Jeżeli sklecone przeze mnie wierszydło (upiększone kilkoma cytatami z archiwum mistrza) uznacie za niedolne lub niezgrabne, nie zaprotestuję, pokryję to rmieńcem wstydu. Lepszych tekstów poszukajcie po prostu w Dreptakowisku.

Powieść, którą można porównać do sienkiewiczowskiej trylogii. Historia XVI w. Niderlandów przedstawiona została przez pryzmat przygód Flandryjczyka Dyla. Przez większą część dzieła bohater bawi czytelnika swoją spostrzegawczością, błyskotliwością osądów i ciętym językiem oraz figlami, jakie płata innym. Jego przymioty służą mu przede wszystkim do wyszydzania ludzkiej głupoty, ale wraz z rozwojem akcji wykorzystuje je w celach coraz bardziej zbieżnych z dążeniami niepodległościowymi swojej ojczyzny. Opowieść mocno osadzona jest w faktach historycznych, zarówno tych związanych z wydarzeniami jak i postaciami. Nie zgodzę się z niektórymi opiniami z tego serwisu, które wskazują na średniowieczną ciemnotę i czarno-białe ujęcie tematu. Przede wszystkim akcja dzieje się już w czasach nowożytnych. Autor nie wyrokuje, pozostawiając sporo miejsca na własne przemyślenia dotyczące zdarzeń, co do których interpretacja wydaje się być jednak jasna. Wnioskowanie to nie wynika jednak z identyfikowania się z jakimkolwiek wyznaniem, czy narodowością, a zwyczajnie z podejścia etycznego i humanitarnego. Zdecydowanie polecam towarzyszenie Dylowi w jego przygodach i obserwowanie jego metamorfozy z nicponia w osobę utożsamiającą narodowego bohatera.

Fragment wiersza "Swojskie stworzenie świata" "...gdyby bieg rzeczy zmianie uległ i gdyby Polak stworzył świat… O – rany Julek! Kulą nie byłaby ta Ziemia! Nie kulą byłby Księżyc blady… Sześcianem? … Nie wiem. Jedno wiem ja: Bez kantów nie dałoby rady! Spitsbergen byłby – gdzie Kalkuta. Alpy na głowie by stały… Włochy by miały może kształt buta, lecz pewnie o numer za mały! Tylko przez Polskę płynęłaby wartko szeroka Wisła… z czerwoną kartką! Nad nią cytryny szumiałyby z cicha, na każdej gałązce – zagrycha! A gdyby już była gotowa ta rzeka, Polak by chyba dłużej nie zwlekał i by się wreszcie (cieszcie się, cieszcie!) wziął do stworzenia Człowieka! Nie powiem, jak byśmy wyglądali… (Za dużo dorosłych na sali!) To nawet głupstwo już, że Adam pomieszałby mu się z Ewą, bo i tak (ja się z Wami zakładam!) co ważniejsze – poszłoby na lewo! …" Proroctwo? Przecież ten wierszowany szpikulec został napisany w 1953 roku... Oto cały Załucki. Niech żałuje ten, kto jeszcze nie poznał tego satyryka.

Tom opowiadań Jarosława Haszka w wyborze tłumacza - Hermana Grzeszczyka. Mogą zatem powielać się w innych zestawach opowiadań autora "Szwejka". Tłumacz - "wybiórca" podzielił je na cztery cześci - wojskową, policyjną, polityczną (oczywiście z przymrużeniem oka) i mieszankę. Na koniec okrasił wszystko dwoma opiniami o mistrzu oraz własnego autorstwa tekstem o ekranizacjach i kalendarium życia autora "Historii partii umiarkowanego postępu w granicach prawa. Opowiadania są różne - lepsze (te z haszkowskim humorem) i gorsze (te bez). Ciekawostką jest fakt nawiązań do wątków biblijnych (w części policyjnej! - np. wątek Zuzanny i strachów) na długo przed" Księgą apokryfów" Karela Capka. Celne są również przytyki w stosunku do czeskich polityków C. K. monarchii i zaangażowanym politycznie duchowny dominującego wyznania oraz ironiczna autopromocja Haszka. Chociażby dlatego warto przeczytać.

Książkę odkryłam w wieku mniej więcej 11 lat. Często do niej wracałam i teraz też jeszcze wracam. Kiedyś śmieszyły mnie inne opowiadanka, z wiekiem bardziej doceniałam inne. Cudowna warszawska gwara, humor sytuacyjny. Powojenne felietony Wiecha już mnie tak nie urzekają.

W tomie: perypetie malarza, który zdobywa sławę, ale traci narzeczoną - jednak nie zostaje sam, bo zauważa, że zawsze kochał inną:) historia eskimoskiej dziewczyny, której niewinnego chłopaka oskarżono o kradzież i wydano wyrok [dziewczyny - czeszcie się codziennie!]; jak załatwić sobie dobre stanowisko; jak pozory mogą mylić; jak zostać ożenionym pomimo gwałtownego charakteru;p jak wydziedziczyć krewnych; jak "pozbyć" się chomika. Bardzo dobrymi piórami pisane.

"Mrówki" to dodatkowy wątek do "Pana Tadeusza", co Adama Mickiewicza też na pewno rusza, niekoniecznie z uznania, a bardziej nieposzanowania jego wspaniałego dzieła, w którym dusza literacka wysoko się wspięła. Na szybko ułożyłem rymowankę. Tak właśnie myślę. XIII księga, której autorstwo jest przypisywane Aleksandrowi Fredrze, swoim wulgaryzmem profanuje Mickiewicza epopeję. Natomiast "Mrówki" w znacznie subtelniejszy sposób ukazują scenę erotyczną niż przytaczana przeze mnie XIII księga Fredry. Wiersz Antoniego Orłowskiego bardziej mi się podoba, ponieważ jest zawoalowany i przez to lepiej dostosowany do stylu oryginalnego "Pana Tadeusza". Uważam, że Adam Mickiewicz nie ma sobie równych!

”𝗪 𝘁𝘆ł 𝘇𝘄𝗿𝗼𝘁, 𝗽𝗮𝗻𝗶 𝗟𝗼𝘁!” Ephraima Kishona. Tym razem półka - Izrael. Opowiadania mają swoje lata - w Izraelu są funty izraelskie - ale celność w punktowaniu absurdów codzienności, biurokracji i relacji międzyludzkich jest aktualna. Kishon mistrz inteligentnej satyry i dystansu – trafiłem na niego przez przypadek. Każde z opowiadań daje powód do uśmiechu! 😜A rozdziały „Dziwna przygoda dostojnika” czy „Kredyt długoterminowy” to deski! Jak ktoś pamięta Topora - to jest to!!!

Atutem tej książki jest przede wszystkim piękne wydanie stylizowane na wolumin z XVIII wieku. Dzisiaj ten format jest rzadko spotykany i dlatego nabyłem tą książkę. Jest tutaj nawet elegancki sznureczek pełniący formę zakładki. Natomiast sam Chamfort, jego spostrzeżenia i uwagi, to już efekt jego życia pełnego kontrastów i paradoksów. Tego, że ten nieślubny syn księdza i kobiety ze stanu niższego żył zawsze pomiędzy różnymi klasami. Wielokrotnie w życiu się rozczarował ludźmi. Miał też kilka związków z kobietami z których tylko jeden był naprawdę udany lecz zakończył się przedwczesną śmiercią partnerki. Nie brakuje tutaj krytyki ludzi ze stanów uprzywilejowanych, ich płytkości, rozwiązłości. Przebija niechęć do związków trwałych. Sam Chamfort szuka pocieszenia w ironii i przemyśleniach. Nie jest to filozofia skomplikowana tylko bardzo ludzka, a momentami nawet przyziemna. To taki dobra, prosta filozofia stworzona przez kogoś nie pragnącego nikomu pozować ani się przypodobać.