Turul, władca puszczy

Zbiór pięknie napisanych opowiadań, których akcja dzieje się pośród Indian - głównie Dakotów, ale nie tylko. Każde z nich jest na inny temat i w każdym występują inni bohaterowie - zawsze jednak są to Indianie. Czasami biorą tam też udział biali ("Złoto Ponki", "Odwaga") - ale zawsze na pierwszym planie, najważniejsza jest historia rdzennego mieszkańca Ameryki. Opowiadania czasem nieco naiwne, jak "Legenda Dakoty", czasem wstrząsające, jak "Anaresekwa", czasem przygnębiające, jak "Złoto Ponki" - ale wszystkie warte przeczytania. Choć książka adresowana jest do młodych czytelników, również dorosły bibliofil potrafi docenić jej piękno i klimat.

Świetna książka. Najbardziej zachwyciły mnie opisy kanadyjskiej przyrody, choć ciekawszy od nich jest brak personifikacji zwierząt. Ich zachowania są opisane dokładnie ale autor wodze swojej fantazji kieruje bardziej w kierunku interpretacji niż fantastyki. Na docenienie zasługuje również to, że książka pięknie pokazuje harmonię przyrody, nawet w relacji z ludźmi, a zjawiska często brutalne są przedstawiane w sposób pozwalający dzieciom na zrozumienie pewnych mechanizmów nimi rządzących.

Powieść o sposobie grupy chłopców na przetrwanie okupacji faszystowskiej realiach małego miasteczka. Bez zadęcia i propagandy. Jeżeli ktoś szuka superbohaterów, szczęśliwych zakończeń to nie tu. Czytałem tą książkę czterdzieściparę lat temu i w tym roku spotkałem ją w bibliotece (na półce z nowościami 🤭🙂chociaż wydanie 5 z 1973 roku). Wróciłem przez lokalny patriotyzm, przeczytałem z przyjemnością, nostalgią i świadomością upływającego czasu.

Książka z kolekcji "Cała Polska czyta dzieciom". Zawiera 43 baśnie z całego świata, m.in. z tak egzotycznych miejsc jak wyspa Eubei, wyspa Celebes, Mauritius, ale także z Sudanu, Iraku, Turcji, Tybetu, Syrii. Bardzo ciekawy wybór, niektóre baśnie są zbudowane na znanych nam motywach, np. w bajce z Iranu bohater zrywa dla córki rajską różę , strzeżoną przez potwora, w bajce pt. "Serungal" (wyspa Borneo) tytułowemu młodzieńcowi w zdobyciu ręki księżniczki pomagają mrówki i wiewiórki, którym okazał kiedyś życzliwość.  Baśnie są napisane prostym językiem, dostosowanym do współczesnego odbiorcy. Niektóre są ciut za długie, ale nie brakuje też przecież dzieci, które uwielbiają zanurzyć się w długie, epickie historie osadzone w egzotycznych klimatach.  Książka nie zawiera kolorowych ilustracji, tylko pojedyncze grafiki autorstwa Anity Głowińskiej.

Po przeczytaniu Meliklesa nie spodziewałam się, że dostaniemy w rękę coś, co przebije pierwszą część. Ale Diossos jest faktycznie równie dobry i zgrabnie nawiązuje do poprzedniej książki. Czytałam na głos chłopcom 9-14 lat. Słuchali z wypiekami na twarzy. Fantastyczna baza wiedzy o starożytnej Grecji w rewelacyjnej formie książki przygodowej. Aż trudno uwierzyć, że nie nakręcono filmu nowej przygody na podstawie przygód Diossosa. Polecam.

Fabuła bardzo ciekawa,akcja trzyma w napięciu. Historia opowiada o 12-letniej Marysi,która po zapaleniu opon mózgowych wyjeżdża w Bieszczady. W górach poznaje zwyczaje i obyczaje natury zwierzą,a także ludzi. Przepiękna,poruszająca książka bardzo zachwyciła mnie.

Akcja powieści dzieje się w Kanadzie w środowisku indiańskich mieszkańców tych terenów, jednak nie ma tu elementów charakterystycznych dla tego typu książek: brak scen bitewnych, pojedynków, wielkich zwrotów akcji. Główni bohaterowie to dwoje małych dzieci oraz dwa bobry. Mimo, że momentami powieść była trochę nużąca (w końcu to książka dla dzieci, więc może nużyć dorosłego człowieka),to muszę przyznać, że jest jedyna w swoim rodzaju, nigdy nic podobnego nie czytałam. Piękna książka o miłości, odwadze i poświęceniu. Bardzo potrzebna w dzisiejszych czasach.

Autor antropomorfizuje zwierzęta, ale dziecim trzeba zrozumial0e o nich opowiadać i to się udało. Wychowawczo wartościowa książeczka, która uczy że zwierzęta odczuwają, że mogą się przywiązać i być naszymi przyjaciółmi. Dziecko zupełnie inaczej spojrzy potem na przypadkowo spotknego na ulicy kotka. Są tam i inne zwierzęta - psy, kaczki i cały asortyment wiejskiego gospodarstwa... I piękne ilustracje.

Sięgnęłam po tę książkę ze względu na tytuł spodziewając się jakiegoś popularnonaukowego wydania. Lubię miejsca owiane tajemnicą jak Atlantyda. Trafiłam jednak na powieść z gatunku fantastyki . Przyznam ,że zaciekawiła mnie od początku i chłonęłam każde zdanie, zwłaszcza ,że autor ma talent do budowania zgrabnych zdań. Podoba mi się pomysł na wplatanie fragmentów relacji Awaru o tym, co go zaskoczyło na wyspie. Czytając miałam wrażenie,że autorem jest jakiś poczytny zachodni pisarz, a okazało się, że to polski architekt i uczestnik wypraw naukowych. Drugie zaskoczenie to ,że książkę zaliczono do literatury młodzieżowej, co więcej podobno jest to lektura szkolna. Ja tego nie odczułam, książkę z powodzeniem może czytać dorosły, a uczniom można tylko pozazdrościć takich lektur. Jest to kolejna książka, na podstawie której mógłby powstać wspaniały film. Co do fantastyki, niech się schowa poczytny ostatnio Cixin Liu- chiński autor trylogii „Wspomnienie o przeszłości ziemi” . Zraził mnie długimi opisami , niekonsekwencją i chaotyczną akcją. O wiele bardziej wartościowa jest „Atlantyda, wyspa ognia”. Jak się okazuje, można napisać dobrą książkę z gatunku fantastyki, której akcja toczy się w przeszłości, a nie przyszłości. Dałam ocenę 10 gwiazdek, bo nie znalazłam niczego, co by mi się nie spodobało.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Czytałem ją jak miałem około 6-7 lat. Szczerze mówiąc, to jedna z pierwszych książek, którą mi kupili rodzice. I do dziś im jestem za to wdzięczny. Choć mój egzemplarz już nie ma okładek i jest bardzo sponiewierany, ma zaszczytne miejsce na moich półkach. Nic według mnie nie straciła. Historia wiernego psa, który szuka swojego pana pasterza... Czegóż chcieć więcej od książki dla dzieci?

Znowu wysoka ocena. Dlaczego? Bo chyba to pamiętam jako jedną z pierwszych książek. Pamiętam, że nie mogłem się od niej oderwać. Już jako dzieciak uwielbiałem czytać książki po kilka razy - a zacząłem właśnie od tej. Przyznaję, że nie do końca pamiętam treść - mam jedynie mgliste wspomnienia, ale było to coś, co zaszczepiło we mnie miłość do książek na całe życie! To jak mógłbym ocenić to inaczej niż 10?

Czytałam ją na głos moim chłopcom 9-14 lat. Uwielbiali ją! Jest przygoda, są bitwy, podróże i niebezpieczeństwa. Bohaterem jest młody chłopak z którym każdy potrafi się utożsamić. Najbardziej mnie ujmuje poprawność historyczna i geograficzna. Śledziliśmy razem trasę podróży, dyskutowaliśmy o wyższości kultury Aten nad Spartą (nie wszyscy zgodzili się z autorem) i oczywiście o niewolnictwie. Albo do czytania razem, albo dla dziecka 9-15 lat, które dużo czyta - to nie jest współczesna książka, która ma łatwo wejść i jeszcze szybciej wyjść. Było kilka momentów, gdzie musiałam tłumaczyć, co to znaczy, aczkolwiek język jest przystępny i miły dla ucha.

Może to kwestia wydania oraz przetłumaczenia lektury przez wydawnictwo, niemniej, Druga Księga Dżungli okazała się bardziej interesująca od swojej poprzedniczki!  Na pewno Czytelnik wiele więcej spotkał się z samym Mowglim oraz jego współtowarzyszami z dzikiej dżungli. Sama treść ogólnie była przedstawiona prostym i jasnym językiem. Te przygody były opisane w ciekawy sposób, momentami dość zabawny, ale również zawierały swój aspekt surowości w kontekście prawdziwego życia dzikich i prawowitych mieszkańców dzikiego raju. Tak, owa książka jest o wiele ciekawsza od pierwszej części, przynajmniej moim zdaniem! Każda historia w jakiś sposób nawiązywała do głównego bohatera, dzikiego chłopca, który łączy w sobie naturę człowieka oraz zwierzęcia.

Kolejna część sagi o Wikingach. Główny bohater, Sigurd, jest znany czytelnikom z poprzedniego tomu "Porwani przez Wikingów". Autorka zastosowała ciekawy zabieg literacki - poznajemy te same wydarzenia, o których czytaliśmy we wcześniejszej części, ale są przedstawione z perspektywy Sigurda, syna jarla. Ta część podobała mi się bardziej niż poprzednia.

Choć „Łowcy przygód” nie wyszli spod pióra Curwooda, a jego tłumaczki piszącej pod pseudonimem Jerzy Marlicz, to trudno nazwać tę książkę jedynie dopiskiem do serii. To pełnoprawna i bardzo udana kontynuacja – inna, ale warta przeżycia. Styl się zmienia – więcej tu emocji, relacji i wewnętrznych przeżyć postaci, a mniej surowej, dzikiej przyrody, tak charakterystycznej dla poprzednich tomów. Ale czy to źle? Wcale nie. To po prostu nowy odcień dobrze znanej przygody. Bohaterowie, których pokochałam wcześniej – Rod, Wabi, Muki i Minnetaki – wracają, by ruszyć w kolejną wyprawę, tym razem… po przygodę. I to dosłownie. Nie szukają już złota ani wilczych skór – szukają doświadczeń, wyzwań, emocji. Akcja rusza już od pierwszych stron i nie zwalnia aż do końca. Serce nieraz zabiło mi szybciej, a kilka razy – mocniej się wzruszyłam, niż się spodziewałam. Zaskoczyło mnie, jak dużą rolę odgrywa tu Minnetaki – jej perspektywa, emocje, wygląd, ubiór – to wszystko jest opisane z dbałością i uczuciem, jakiego wcześniej w serii brakowało. Czuć kobiece spojrzenie. Pięknym i bardzo poruszającym wątkiem była też scena macierzyństwa… z punktu widzenia kaczki. Tak, dobrze czytacie – to jedna z najbardziej zaskakujących i czułych scen w całej książce. Dodatkowy plus za smaczki kulturowe i ciekawostki – np. o tym, że niedźwiedzie przepadają za mrówkami, albo że według etyki indiańskiej nie wypada zadawać pytań wprost. Takie drobiazgi budują klimat i sprawiają, że historia jest bardziej wiarygodna. A język? Stylizowany, z lekko staroświeckim urokiem – pełen słów, które dziś prawie nie istnieją w codziennej polszczyźnie (snadź, przecie, jęła się…). Książkę można czytać niezależnie od poprzednich części – postacie są w skrócie przedstawione, więc nawet jeśli ktoś wcześniej nie znał „Łowców wilków” ani „Łowców złota”, to i tak odnajdzie się bez problemu. Zdecydowanie warto sięgnąć – niezależnie od tego, czy wracacie do tej opowieści z sentymentem, czy odkrywacie ją po raz pierwszy. Polecam z całego serca!

Bardzo dobra kontynuacja książki Jamesa Olivera Curwooda poświęcona Bariemu - synowi Szarej Wilczycy i Kazana. Fajnie się to czyta i trzeba przyznać, że autor naprawdę dorównał pierwowzorowi. Jak ktoś się interesuje konfliktem między zdegenerowanym światem ludźmi a przyrodą, gdzie wszystkie lasy, zwierzęta zamieszkujące go, a nawet jeziora i stawy "żyją w zgodzie ze sobą" - to będzie w przysłowiowym siódmym niebie. Nawet główny czarny charakter, Metys daje się naprawdę lubić i przez wielu czytelników może zostać uznany za bezwzględnego "bad-assa". Jak tylko gdzieś zobaczycie na półce tą powieść, bierzcie w ciemno, a nie pożałujecie!

Chociaż ten sympatyczny zbiór opowiadań jest przeznaczony dla młodszych czytelników, spodoba się również tym starszym. Warunek: zainteresowanie przyrodą afrykańską z naciskiem na zwierzęta. Szczególnie podobały mi się opowiadania o tytułowej lwicy, wydrze i słoniu, zaś najmocniejsze wrażenie zrobili na mnie 'Wędrowni Korsarze'. Ostatnie wyróżnia się ze względu na brak dialogów i skupienie na wielu postaciach, co również ma swój urok.