Niezapomniana przeszłość - Numer 4410 opowiada

Książka bez koloryzacji jak to bywa w dzisiejszych czasach opisuje piekło NIEMIECKICH OBOZÓW KONCENTRACYJNYCH. Napisana prostym językiem, bez zbędnych przemyśleń ale z mrożącymi krew w żyłach opisami mordów na więźniach. Szokiem było to co robiono z nowo narodzonymi dziećmi w obozie. Ta książka to podróż przez piekło i ludzkie dramaty w które czasami aż trudno uwierzyć.

Wspomnienia "obozowicza" Oświęcimia i Buchenwaldu, który po przeżyciu gehenny, opisuje to spokojnie bez emocji i nienawiści do Niemców.Przeszedł przez wszystkie szczeble obozowego życia od muzułmana i królika doświadczalnego po prominenta.Napisana prostym, trochę nudnawym językiem ale sama treść książki dobra.

Nie da się ukryć, że odczuwa się, iż książka została napisana dziesiątki lat temu. Współcześnie treść jest bardziej skompresowana i wstyd się przyznać, że niejednokrotnie, z opadającymi powiekami, myślałam " do brzegu, do brzegu" A przecież nie o to chodzi i aż strach pomyśleć, co byłoby gdyby Forell tak niecierpliwy był. Jedno jest pewne - nie osiągnąłby swego celu. Za sprzymierzeńców swych mógł mieć tylko uparta wolę, nieobciążoną wiedzą, zaciekłość roju pszczół i wiarę, że trzeba czasem przeżyć piekło, bo osiągnąć niebo. A ja jako czytelnik mogłam obserwować, jak skrajne przeżycia mogą odcisnąć piętno na psychice człowieka. A i jeszcze jedno, zawsze warto butnie wierzyć w życie.

Krakowskie getto, obóz w Płaszowie, obóz w Oświęcimiu...i postać słynnego Oskara Schindlera, dobrego Niemca, wybawcy wielu. To właśnie dzięki niemu możemy przeczytać wspomnienia Stelli Müller-Madej, której losy nie wiadomo jakby się potoczyły, gdyby nie jego pomoc. Autorka nie miała jeszcze dziesięciu lat, gdy musiała zderzyć się z okrucieństwem wojny. Jej dziecięca wyobraźnia tworzyła wizje zabawy w wojnę, której z dozą ekscytacji nie mogła się doczekać. Dopiero później dotarło do niej czym ona jest, i że niewiele ma wspólnego z radosnym, niewinnym ubawem. Niebawem musiała dorosnąć szybciej i z czego nie zdawała sobie sprawy, a co zostało jej dobitnie uświadomione - zauważyć różnice między Żydami, a resztą społeczeństwa. Piękna, wstrząsająca i zarazem wzruszająca książka. Arcyważna. Dołączyła do czołówki tych, które już zostały przeze mnie odstawione na półkę i nawet gdy już nie zdarzy mi się do nich wrócić, w pamięci zostaną na zawsze. "Świat o nas zapomniał, wyrzekł się nas, znikąd najmniejszej pomocy, żadnego zainteresowania". Dobrze, że chociaż po tylu latach, dzięki m.in. tej relacji, ludzie mogą dowiedzieć się i co za tym idzie zainteresować przeszłymi, tak okrutnymi wydarzeniami. Wpuszczając je do swojego umysłu chociaż raz, nie da się ich wymazać z pamięci już nigdy... Ale żeby nie było tak idealnie... zawiódł korektor. Błędy np. zamiast albo - ablo, terem zamiast teren, ie oznaczające nie, Itp. W żadnej książce nie wypada, a już tym bardziej dotyczącej Holocaustu. Trąca niepowagą. Druga sprawa - książka jest już niedostępna od dawna w sprzedaży. A powinna być zdecydowanie! wznawiana. Póki co jako unikat można nabyć ją w antykwariacie +200zl, lub ciut taniej +100 używana na allegro. Szkoda, że taki chłam, który jest jedynie fantazją, na dodatek nudną i mijającą się z prawdą i celem np."Niusia z listy Schindlera", która jest momentami splagiatowana, a większa część to wymysl, jest wpychany na siłę do księgarń, a prawdziwe perełki zostają wypchnięte, unieważnione. To wielka niesprawiedliwość wobec osób, które przeszły przez piekło, jak i czytelników, którzy są oszukiwani.

Ta książka to z tych co wstrząsa człowiekiem. Tadeusz Sobolewicz, jako młody chłopak lat 17 trafia do obozu koncentracyjnego Auschwitz - Birkenau, matka do Ravensbrück, potem ojciec dołącza również do Auschwitz. Tadeusz jest świadkiem okropieństw jakie nam trudno sobie wyobrazić, obóz zabiera mu całą młodość, najpiękniejsze lata życia. Z Auschwitz zostaje przeniesiony do Buchenwaldu a następnie do Lipska, Mulsen, Flossenburga a na końcu trafia do Regensburga. „Wytrzymałem więc jestem” to nie tylko opowieść o przetrwaniu, ale także o nadziei i odwadze. To książka, która może inspirować, motywować i dodawać sił w trudnych momentach. Sobolewicz udowadnia, że nawet w najciemniejszych chwilach warto walczyć o siebie i swoje marzenia. Reasumując, „Wytrzymałem więc jestem” to wstrząsająca, ale i niezwykle poruszająca książka, która pozostaje w pamięci na długo po jej przeczytaniu. To pozycja, którą polecam każdemu, kto pragnie zrozumieć, jak wiele można zyskać dzięki wytrwałości i determinacji w obliczu przeciwności losu.

Wstrząsające wspomnienia chłopca, który w wieku szesnastu lat został aresztowany a następnie wywieziony do Majdanka. Obozu, który nie został utworzony przecież po to, żeby przeżyć. Silny, młody organizm, nadludzka determinacja i chęć przetrwania sprawiły, że jemu się udało. Janek Michalak z perspektywy czasu niezwykle drobiazgowo i sugestywnie relacjonuje lata swojego koszmaru. Narracja jest bardzo rzeczowa, nie ubierana w piękne słowa, odarta z emocji - ale trzeba było tak patrzeć na świat - bez zbędnej uczuciowości i sentymentu. Wracajmy do tego typu książek, aby pamiętać. Wracajmy, aby grafomania typu "Tatuażysta z Auschwitz" nie przesłoniła nam prawdziwego obrazu obozowej walki o przeżycie każdej kolejnej godziny.

W zasadzie takim książkom nie powinno wystawiać się ocen, bo niby jaką miarą ocenić ludzkie cierpienie . Zwłaszcza gdy chodzi o cierpienie dziecka. Moja ocena jest zatem bardziej oceną literackiej formy tej książki. Co do treści. Ja tę książkę czytałam ze ściśniętym gardłem i w wielu miejscach z ogromnym wzruszeniem. To bardzo bolesna lektura. Książka została napisana w latach 1964 -1965 przez dorosłą już kobietę, ale zawiera wspomnienia autorki z okresu jej dzieciństwa przypadającego na lata 1939 - 1945. Jej wspomnienia rozpoczynają się bowiem w momencie wybuchu wojny , gdy autorka ma 10 lat a kończą gdy autorka ma 15 lat. Autorka opowiada nam swoją wojenną historię poczynając od wybuchu wojny, poprzez rzeczywistość getta warszawskiego, a następnie kolejnych obozów , w których przebywała po upadku powstania w getcie warszawskim tj. na Majdanku, w Auschwitz, Ravensbruck i wyzwolenie w obozie Neustadt - Glewe. Ogrom cierpień autorki , która w tym czasie była przecież tylko dzieckiem, przerósłby niejednego dorosłego. Ja nie będę tu opowiadać tej historii, dość że powiem , że autorka utraciła praktycznie wszystkich najbliższych. Z jej bliskich przeżył bowiem tylko jeden z jej braci, Marek. Samo zaś przetrwanie Haliny Birenbaum była to w istocie rzeczy, tylko i aż , wypadkowa szczęścia, przypadku , nadziei, odruchów człowieczeństwa przypadkowo spotkanych ludzi, nadludzkiej woli życia autorki , a czasem wręcz kaprysu niemieckiego oprawcy. Dodam, że do książki załączono krótkie wspomnienia autorki z jej pobytu w Polsce po 40 latach od zakończenia wojny, kiedy to w roku 1986 udała się z Izraela do Polski by odwiedzić Majdanek, Auschwitz i Treblinkę .Nie muszę chyba dodawać, że książkę polecam. Z tym, że ostrzegam to nie jest lektura dla ludzi , którzy powinni unikać silnych wzruszeń. Tę pozycję czyta się bowiem z ogromnym bólem.

Książka, po którą powinien sięgnąć każdy. Ku przestrodze do czego są zdolni ludzie, jaki dramat odbywał się na naszej ziemi za nie tak odległych czasów naszych babć i dziadków. Niesłychane ile ta kobieta przetrwała - jej życie wydaje się być cudem. Ciężko sobie wyobrazić wydarzenia, o których się czyta - nie wszystko nawet do człowieka dociera - tak trudne to były czasy. Reportaż na medal, bolesne ale potrzebne świadectwo, które rzeczywiście opisuje codzienność autorki podczas prawie dwóch lat w obozie śmierci.

Z półki mojego ulubionego dyrektora Szymona podebrałam jeszcze taką opowieść. Świadectwo jednego z tych co przeżyli. Co mogą opowiedzieć. Warto pamiętać. Warto czytać. Ludzie ludziom zgotowali ten los. Musimy pamiętać by do takich rzeczy nie pozwolić wracać. Dziekuję Szymon. https://www.instagram.com/p/CCodOZ1JWhQ/?utm_source=ig_web_copy_link

Wspomnienia obozowe Wiesława Kielara, jednego z pierwszych więźniów Auschwitz. Książka jest momentami wstrząsająca, Kielar przekazał nam niezwykle mocne świadectwo tego, co działo się za drutami obozu. ,,Anus mundi'' znaczy odbytnica świata, bardzo adekwatny tytuł dla opowieści o piekle obozu . Autor trafił do Oświęcimia w wieku 21 lat, był tam min. blokowym, tragarzem trupów, pielęgniarzem i pisarzem. Wiesław Kielar spędził w obozie cztery i pół roku, to co przeżył i widział opisał z całą brutalnością, jaka panowała w tym miejscu. Przerażające oprócz bicia , poniżania , głodzenia jest to,że więźniowie zmuszeni do życia w takich warunkach, z czasem zobojętniali na widok umierania i cierpienia. Kielar cudem uniknął śmierci, razem z Edkiem Galińskim planowali ucieczkę z obozu, w ostatnuej chwili Galiński zdecydował, że zabierze ze sobą swoją dziewczynę Malę, a Wiesiek ucieknie dzień później. Historia Edka i Mali była bardzo głośna, niestety nie skończyła się dobrze. Zakochani zakończyli swoje żywoty na szubienicy, a Kielar nie zdecydował się na ucieczkę. Książka jest ciężka emocjonalnie , ale pod względem dokumentalnym ma niezwykłą wartość.Polecam

--- Niepozorna, dwustu stronicowa (+ zdjęcia) książeczka, niemniej ładunek ludzkiego cierpienia, bólu i krzywdy jest tak ogromy, że czyta się to bardzo powoli, z ciężkim sercem i w trwodze. Treści nie ma co przedstawiać - sadystyczny "lekarz" dr Mengele przeprowadza niczym nieograniczone eksperymenty medyczne na niewinnych ludziach w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Wydarzenia poznajemy pierwszoosobowo w kronikarsko-pamiętnikarskiej formie z perspektywy lekarza-więźnia nr 8450 Miklosa Nyiszli. Po przybyciu do obozu w 1944 roku został wyznaczony (czyli zmuszony) na jego "pomocnika", głównie do przeprowadzania sekcji zwłok. Uprzywilejowana pozycja daje mu możliwość obserwowania całego procederu trucia, egzekucji i masowych mordów oraz kremacji lub palenia w dołach zwłok kolejnych transportów ludzi. --- Trudno ocenić, niemniej w odniesieniu do innej obozowej literatury jest to bardzo dosadna, brutalna, dość sucho i rzeczowo napisana książka. Chyba nie dla każdego, niemniej pamięć o tych ofiarach warta jest podjęcia wysiłku i przeczytania.

To nie jest książka, którą się czyta, to książka, którą się przeżywa, z trudem i z wewnętrznym oporem. „Oświęcim w oczach SS” to wstrząsający zbiór wspomnień trzech esesmanów: Rudolfa Hössa, pierwszego komendanta Auschwitz, Pery Broada,członka obozowego gestapo, oraz Johanna Paula Kremera, lekarza, który w swoim dzienniku zapisywał codzienność obozowego „życia”, jakby notował przebieg zajęć akademickich. To świadectwa, które mrożą krew w żyłach, nie przez barwność języka, lecz przez beznamiętną, odartą z empatii relację oprawców. Szczególnie przeraża ton Kremera – suchy, rzeczowy, czasem wręcz obojętny, jakby pisał o eksperymencie naukowym, a nie o selekcji ludzi na śmierć. Wspomnienia Hössa, pisane w polskim więzieniu, mają charakter spowiedzi, ale i one nie są wolne od prób racjonalizacji i usprawiedliwiania się „koniecznością wykonywania rozkazów”. Broad z kolei pisze ze świadomością czytelnika z zewnątrz, chcąc najwyraźniej wypaść „lepiej” w oczach aliantów, i to być może czyni jego tekst najbardziej cynicznym. Wartością tej książki są liczne przypisy i komentarze, które pozwalają umiejscowić wypowiedzi sprawców w szerszym kontekście historycznym i faktograficznym. Pomagają one oddzielić suche świadectwo od okrutnej prawdy. Nie sposób tej książki polecać ot tak, to lektura ciężka, bolesna, przeznaczona raczej dla tych, którzy chcą zrozumieć, skąd bierze się zło systemowe, jak zwykli ludzie stają się narzędziami zagłady, i do jakiego stopnia można wyzbyć się człowieczeństwa w imię rozkazu. Ocena: 9/10,to ocena nie ze względu na literacką wartość, lecz z powodu dokumentalnej siły rażenia. To świadectwo, które trzeba poznać, by nigdy nie zapomnieć.

Wspomnienia Hossa nie są typową autobiografią. Może tak jest z pierwszą częścią książki, ale później przekształca się w ogólne sprawozdanie z funkcjonowania obozów koncentracyjnych. Hoss nie jest obiektywny w swej relacji. Owszem, wprost przedstawia fakty hitlerowskich zbrodni na więźniach, lecz, zdaje mi się, że wybierał takie fakty, które mogłyby ukazać jego samego jako współczującego oficera SS i wręcz zmuszonego do wykonywania rozkazów. A wykonywał je solidnie, rzetelnie, bez cienia zawahania podpisywał wyroki egzekucji i przy nich asystował, bez mrugnięcia okiem wysyłał na śmierć tysiące niewinnych ludzi. Hoss ciągle się tłumaczy w swej relacji, usprawiedliwia: że musiał być silny i niewzruszony wobec swoich żołnierzy, nie mógł im pokazać, że się waha lub okazuje współczucie, że dbał o dyscyplinę, wykonywał rozkazy płynące z Berlina, starał się dbać o więźniów i ich warunki bytowe. Hoss w swej książce stara się wybielić ze wszystkich zbrodni i pokazać, że w pewnym sensie, tak jak i więźniowie obozów był "ofiarą" całego systemu hitlerowsko-nazistowskiego. Zanim został komendantem obozu w Oświęcimiu, szkolił się w Niemczech. Najpierw w Dachau, potem w Sachsenhausen. Na początku 1940 roku otrzymał rozkaz stworzenia nowego obozu w Polsce na terenie starych wojskowych koszarów. Miał to być obóz kwarantanny. Hoss przybył do Oświęcimia i w maju 1940 roku został mianowany komendantem tego obozu. Obóz ten początkowo przeznaczony był dla więźniów polskich związanych z Ruchem Oporu oraz działalnością antyniemiecką. Dopiero później, w toku jego powiększania się zaczęto sprowadzać więźniów z innych obozów oraz spoza Polski. W wyniku braku kadry przywieziono z niemieckich obozów (Dachau, Sachsenhausen, Ravensbruck) więźniów politycznych i kryminalnych i ich postawiono na stanowiskach funkcyjnych (kapo). W roku 1941 po raz pierwszy użyto w bloku nr 11 gazu duszącego, tzw. cyklonu B. Efekt i skutek jego zastosowania były szokujące nawet dla esesmanów (zagazowano wtedy ok. 250 polskich chorych więźniów oraz ok. 600 jeńców radzieckich). Zaczęto stosować cyklon B do uśmiercania skazanych. Od tego właśnie wydarzenia obóz w Oświęcimiu zmienił formułę swego funkcjonowania - z obozu kwarantanny stał się obozem śmierci. Hoss wymienia cztery wielkie grupy więźniów, które kolejno ulegały zagładzie: Polacy, jeńcy radzieccy, Żydzi oraz Romowie. Gdy obóz rozwinął się na tyle i powstały krematoria w Brzezince grupy te eksterminowane były na bieżąco, szczególnie ludność żydowska i romska. Hoss swe wspomnienia kończy opisem chaotycznej ewakuacji obozu w styczniu 1945 roku na zachód, w kierunku obozu Gross-Rosen.

Książka warta uwagi, sam antybohater to obrzydliwy człowiek. Naprawdę - niedobrze robiło się, gdy czytałam o jego służbie w getcie. Podziwiam sędziego, prokuratora i wszystkich, którzy mieli z nim doczynienia w trakcie procesu za cierpliwość i opanowanie... Opinie piszę jednak głównie po to, żeby wyżalić się na korektę tekstu. Okropność! P. Katarzyna Szreniawska powinna mieć zakaz pracy nad jakimkolwiek tekstem. Tyłu błędów, co tutaj na jednej stronie, to w żadnej innej CAŁEJ książce nie znalazłam...

Chłopiec,który przeżył wojnę, po latach wspomina czas spędzony w kieleckim getcie , w obozie w Auschwitz , rozłąkę z najbliższymi i późniejsze swoje życie. Żydzi byli szczególnie źle traktowani przez Niemców, ale on miał szczęście i udawało mu się trafić na dobrych ludzi , nawet nazistów, którzy pomogli mu przeżyć. Thomas niewiele miejsca poświęcił w swojej książce na opisy trudnych czasów . Skupił się na tym co dobrego doznał od ludzi i dzięki czemu nazywa siebie dzieckiem szczęścia. Bardzo dobrze napisana biografia.

Dla interesujących się historią Pawiaka z czasów okupacji niemieckiej ta pozycja jest obowiązkowa do opracowania. Za sprawą autora więźnia tego jakże okrutnego więzienia dowiecie się wielu szczegółów życia codziennego osadzonych w nim więźniów jak i samych oprawców. Polecam wszystkim których temat zainteresował a jest on tematem obowiązkowym!

Książka szczera aż do bólu. Opisuje los autora w NIEMIECKICH OBOZACH ZAGŁADY w Majdanku, Gross-Rosen i Flossenburgu. Piekło przez jakie przechodzili więźniowie jest nie do pojęcia. Egzekucję, głód, choroby, katowanie to tylko krzta tego co nadludzie robili z więźniami. Ta książka jest bezcennym dowodem historycznym i opisem tego co NIEMCY podczas wieloletniej okupacji.

Z książkami o obozach koncentracyjnych miałam już styczność, szczególnie jeśli chodzi o Auschwitz. Natomiast o ofiarach Majdanka wiedziałam stosunkowo niewiele, z ciekawością więc sięgnęłam po tę pozycję, chcąc pogłębić swoją wiedzę o działalności tego położonego w województwie lubelskim niemieckiego obozu koncentracyjnego. Śmiało stwierdzam, że lektura pamiętnika Jerzego Kwiatkowskiego jest książką pokazującą życie na Majdanku. Została tutaj zachowana chronologia, opisane wydarzenia, chociaż bez pominięcia terroru i przemocy jaki panował w obozie, są dość łatwo przyswajalne. Przeraża mnie to co spotkało ludzi, najczęściej niewinnych, uwięzionych na Majdanku bez większego powodu, a skazanych na nieludzkie traktowanie... Przeraża mnie nienawiść do drugiego człowieka, taka bezmyślność ze strony osób nadzorujących ten obóz. Trudna ale jednocześnie ciekawa książka. Polecam tym którzy chcieliby dowiedzieć się "z pierwszej ręki" jak wyglądała codzienność osadzonych w obozie koncentracyjnym na Majdanku.

Zapierająca dech w piersiach opowieść o miłości ponad wszystko.. Cudownie napisana, wzruszająca. Machina śmierci w jaką zostają wciągnięci główni bohaterowie nie dała rady zniszczyć tego co najpiękniejsze między ludźmi - miłości. Serdecznie polecam - warto sięgnąć po tą książkę.

Książka ta przeleżała u mnie ponad 20 lat na półce. Nie miałem jej ochoty czytać, gdyż w tamtym okresie był przesyt tamtą tragedią w Nowym Yorku. W końcu postanowiłem po nią sięgnąć zanim się jej pozbędę. Książka opowiada o przeżyciach strażaka Richarda Piciciotto, który brał udział w akcji ratunkowej po ataku na WTC i znalazł się pod gruzami jednej z wież (południowej) Przyznam szczerze że trochę ostatnie 60 stron mnie nużyło. Autor się powtarza i miałem wrażenie jakby na kolejnej stronie było: kopiuj - wklej. Dziwie się że redakcja która wydawała książkę liczącą jakieś 190 stron nie zadbała o to, żeby poprawić tekst. Mimo wszystko nie jest to zła pozycja i można przeczytać. Pamiętajmy że to był strażak a nie jakiś wybitny pisarz.