Narzeczeni

Powieść o cierpieniu, nadziei i wybaczeniu. Trafiła mi się w czasie trudnym rodzinnie, rozświetlając spojrzenie na bliskich. A dowiedziałem sie o niej z autobiografii papieża Franciszka, wspominał ją z dzieciństwa. W pewnym momencie może trochę zmęczyć, ja chciałem nawet zrezygnować ale warto przebrnąć dalej. Jak to w życiu. Czasem trzeba sie trochę namęczyć ale na koniec człowiek jest szczęśliwy.

Powieść o cierpieniu, nadziei i wybaczeniu. Trafiła mi się w czasie trudnym rodzinnie, rozświetlając spojrzenie na bliskich. A dowiedziałem sie o niej z autobiografii papieża Franciszka, wspominał ją z dzieciństwa. W pewnym momencie może trochę zmęczyć, ja chciałem nawet zrezygnować ale warto przebrnąć dalej. Jak to w życiu. Czasem trzeba sie trochę namęczyć ale na koniec...

Zaczyna się niewinnie - zakochani chcą wziąć ślub. Odmowa proboszcza nastraszonego przez lokalnego bogacza prowadzi do szeregu zwrotów akcji przedstawionych tak barwnie, że ciężko się oderwać. Do tego autor dorzuca społeczno - polityczną panoramę XII - wiecznych Włoch z galerią interesujących postaci.

Zaczyna się niewinnie - zakochani chcą wziąć ślub. Odmowa proboszcza nastraszonego przez lokalnego bogacza prowadzi do szeregu zwrotów akcji przedstawionych tak barwnie, że ciężko się oderwać. Do tego autor dorzuca społeczno - polityczną panoramę XII - wiecznych Włoch z galerią interesujących postaci.

Nietuzinkowa. Ciekawa, ale trzeba się w nią wczytać.

Nietuzinkowa. Ciekawa, ale trzeba się w nią wczytać.

Napisane po rzekomym nawróceniu autora ? Wydane w 1827 roku. Ja tego tak nie odczuwam. Dla mnie ta książka jest wręcz diaboliczna. Postać signory - "męczennicy" z klasztoru, tzn. nie chcem być w klasztorze, ale muszem - to chory obraz. Splendor w klasztorze ? "ubóstwiała własną urodę i opłakiwała ją ...", "widok tych zakonnic ... był jej nienawistny".
Zmowa w celu wybrania papieża ?
Historia Renzo i Lucii to tylko jakby zasłona dymna dla zakamuflowanego ataku na Kościół.
Autor dużo pisze o duchownych, ale nawet wtedy gdy pisze dobrze, ci duchowni są jacyś tacy sztuczni, płascy, karykaturalni, pokraczni. Też tchórzliwi i fałszywi.
Oczywiście zabobon należy tępić, tak samo jak chory system prawny (?) - sprawa mazaczy dżumowych w Mediolanie.
Sama procesja ( w trakcie dżumy) jednak nie wystarczy do ustąpienia zarazy. Musi być jeszcze predyspozycja serc/sumień.
Podobał mi się fragment, gdy monatti mówili o hołocie mediolańskiej.
Akcja 1628-1630.

Napisane po rzekomym nawróceniu autora ? Wydane w 1827 roku. Ja tego tak nie odczuwam. Dla mnie ta książka jest wręcz diaboliczna. Postać signory - "męczennicy" z klasztoru, tzn. nie chcem być w klasztorze, ale muszem - to chory obraz. Splendor w klasztorze ? "ubóstwiała własną urodę i opłakiwała ją ...", "widok tych zakonnic ... był jej nienawistny".
Zmowa w celu wybrania...

Renzo, młodzieniec całkiem zamożny i słodka Lucia, wybranka jego serca, kochają się szczerze i pragną się pobrać. Gdy Rezno zjawia się u proboszcza, by dopełnić ostatnich formalności, don Abbondio niespodziewanie, klucząc i cytując łacińskie maksymy, odmawia udzielenia ślubu. Renzo, w wielkiej złości, domaga się wyjaśnień, don Abbondio, przymuszony niezłomną postawą Renzo ( i nie tylko) wyjawia mu, że pod groźbą utraty życia możny don Rodrigo, poprzez swoich zbirów, zabronił proboszczowi udzielić ślubu dwojgu zakochanym, gdyż w oko wpadła mu miła Lucia i ma wobec niej swoje plany...Przerażeni młodzi ludzie szukają pomocy u brata Cristoforo z pobliskiego zakonu, jednak don Rodrigo za nic ma słowa braciszka. Młodzi muszą uciekać z wioski, by haniebny plan don Rodrigo się nie ziścił, a to dopiero początek ich nieszczęść i wydarzeń, które z ich rodzinnej wioski zawiodą ich aż do Mediolanu...
Narzeczeni to prawdziwie epicka historia, w której perypetie miłosne Renza i Lucii posłużyły autorowi by przedstawić niezwykle barwny obraz Włoch początku XVII wieku, mechanizmów rządzących ówczesnym społeczeństwem, zależności między możnymi tego świata a maluczkimi, którzy tak niewiele znaczą i zdani są na łaskę bogatych panów. W swojej powieści Alessandro Manzoni ukazuje również skomplikowany system działania włoskich państewek, skutki nieustannie wybuchających wojen i spustoszenie, jakie poczyniła epidemia dżumy, która panoszyła się w Mediolanie wiele miesięcy, szczególnie te obrazy maluje przed nami autor w pełen współczucia i wrażliwości sposób. Powieść jest pięknie napisana, chwilami żartobliwa, wzruszająca, momentami porywająca, jednak wymaga od czytelnika sporo cierpliwości, bowiem mnogość szczegółowych opisów i dygresji znacznie spowalnia fabułę, co może nużyć , i tak czasami się czułam. Polecam miłośnikom klasyki!

Renzo, młodzieniec całkiem zamożny i słodka Lucia, wybranka jego serca, kochają się szczerze i pragną się pobrać. Gdy Rezno zjawia się u proboszcza, by dopełnić ostatnich formalności, don Abbondio niespodziewanie, klucząc i cytując łacińskie maksymy, odmawia udzielenia ślubu. Renzo, w wielkiej złości, domaga się wyjaśnień, don Abbondio, przymuszony niezłomną postawą Renzo (...

Na tegorocznych targach książki szukałam powieści, które toczą się niespiesznie i ta pozycja została mi polecona przez wydawcę. W wypadku tej książki trzeba jednak powiedzieć, że jest ona po prostu rozwleczona, liczne opisy drugoplanowych postaci z całym życiorysem, zjawisk historycznych itp., oddalają nas od głównego wątku i czasem aż trudno zdecydować czy główny wątek jest aby na pewno główny. Rozumiem, że jest to dzieło literackie, ważne dla rozwoju włoskiej powieści, ale nie do końca mnie to przekonuje, by dać z tego powodu wyższą ocenę. Zwłaszcza, że przy rozwleczeniu tej powieści, sam finał odbywa się w dwóch akapitach, co jest już zupełnie niezrozumiałe.

Na tegorocznych targach książki szukałam powieści, które toczą się niespiesznie i ta pozycja została mi polecona przez wydawcę. W wypadku tej książki trzeba jednak powiedzieć, że jest ona po prostu rozwleczona, liczne opisy drugoplanowych postaci z całym życiorysem, zjawisk historycznych itp., oddalają nas od głównego wątku i czasem aż trudno zdecydować czy główny wątek...

Czytałem w oryginale - arcydzieło. Nie wiem, jak przekład polski. Manzoni szlifował to językowo przez długi czas, do doskonałości. Moja "dziesiątka" jest właśnie dla jego książki, mam nadzieję, że tłumacz sprostał zadaniu.

Czytałem w oryginale - arcydzieło. Nie wiem, jak przekład polski. Manzoni szlifował to językowo przez długi czas, do doskonałości. Moja "dziesiątka" jest właśnie dla jego książki, mam nadzieję, że tłumacz sprostał zadaniu.

Rzecz dobrze napisana, ale to proza niemal konfesyjna i razi chrześcijańską naiwnością. Nie dla mnie, choć czyta się dość gładko.

Rzecz dobrze napisana, ale to proza niemal konfesyjna i razi chrześcijańską naiwnością. Nie dla mnie, choć czyta się dość gładko.

W drugiej połoie akcja trochę zwalnia, ale powieść z pewnością warta uwagi.

W drugiej połoie akcja trochę zwalnia, ale powieść z pewnością warta uwagi.

Określana arcydziełem włoskiego romantyzmu wciągająca powieść o perypetiach miłosnych wiejskich postaci tj. dziewczyny i młodzieńca, których szczęście zostało nagle zburzone przez miejscowego łobuza pragnącego zawłaszczyć sobie dziewczynę i uległego mu bojaźliwego księdza...

Poza kluczowym wątkiem miłosnym (i związanymi z tym perypetiami i określonymi przemianami bohaterów) akcja ogniskuje się wokół wielkiej epidemii jaka nawiedziła miejscową ludność.

Określana arcydziełem włoskiego romantyzmu wciągająca powieść o perypetiach miłosnych wiejskich postaci tj. dziewczyny i młodzieńca, których szczęście zostało nagle zburzone przez miejscowego łobuza pragnącego zawłaszczyć sobie dziewczynę i uległego mu bojaźliwego księdza...

Poza kluczowym wątkiem miłosnym (i związanymi z tym perypetiami i określonymi przemianami...