Blask kobiecości

Ta książka wywołała u mnie mieszane uczucia. Początkowo nudziła mnie, czytałem na siłę. Niektóre zaledwie aspekty, wątki wciągnęły mnie motywując do dalszego czytania. Druga część znacznie ciekawsza. Wątek paryski wynagradza początkowe nudy. W sumie polecam, choć nie jest to literatura wysokich lotów.

Dobry lektor/ka potrafi książkę pogrążyć, lub podkreślić jej wartość. Ja odsłuchałam książkę czytaną przez Romę Gąsiorowską i to była piękna podróż. Niezwykłe oddała energię, poczucie humoru bohatera i przeżywanie straty. Na koniec byłam wzruszona. To naprawdę świetny tytuł.

Dla krytyki literackiej - super, dużo rzeczy które można przemyśleć, forma raczej niebanalna, struktura skomplikowana i przemyślana, natomiast w trakcie czytania ujawnia się problem tej książki, jakim jest mania potoku słów które brzmią ładnie. To jest trochę tak jak poezja Dyckiego, tyle że ta forma broni się w formie poetyckiej, a w prozie - niezbyt.

Ten zbiór opowiadań pokazuje, że autor "Lektora" ma swój ulubiony lejtmotyw - nic nie jest takie na jakie wygląda i jakie się wydaje. Ten temat zwłaszcza w relacjach ukazuje w przeróżnych kostiumach i charakteryzacjach współczesnych. Minusem dla mnie jest to, że opowiadania pisane są jakby pod tezę psychologiczną . Samym fabułom brakuje lekkości , są często podkręcone i niepotrzebnie komplikowane. Choć mnie osobiście nie zachwyciły myślę , że wiele osób mogą skłonić do refleksji . Doceniam też wrażliwość psychologiczną autora i zmysł obserwacyjny.

Czasami tak bywa. Czasami napotykamy na swojej drodze istotę wyjątkową, tak piękną, że aż stajemy w miejscu i odwracamy za nią głowę. Kompletnie nam w niej zawróciła. Ale później, kiedy zaczynamy ją lepiej poznawać, okazuje się, że poza atrakcyjną powłoką ma też wady. I to takie, które sprawiają, że przestaje nam się tak bardzo podobać. Choć wizualnie wciąż jest piękna, zwyczajnie już nas nie interesuje. Czasami tak bywa. Tak właśnie stało się z tą książką. Skusiła mnie tytułem, opisem z przodu („Opowieść o kobietach obdarzonych szczyptą szaleństwa”) oraz treścią na tylnej okładce. Być może moje rozczarowanie jest tak duże, bo nastawiałam się na historię odważnych, niezależnych kobiet, które nie boją się sięgać po swoje mimo trudności, kłód rzucanych pod nogi przez czasy, patriarchat etc. A wyszło... No, nie do końca tak, jak sobie wyobrażałam. Fabuła „Wariatek” jest prowadzona niespiesznie. Czuć dystans, jakby była pokryta kurzem. Trochę mi się przez to kojarzy z japońskimi dziełami, z którymi miałam kontakt, ale nie chciałabym nikogo wprowadzać w błąd tą sugestią. Po prostu... tak mi się kojarzy. Ale nie dziwne, wszak to opowieść o życiu kilku kobiet z jednej rodziny. Zaczyna się w czasach okołowojennych, od prababki. A nawet praprababki, gdyby się uprzeć. Na początku byłam zachwycona. Urzekła mnie postać Julii, która powoli, spokojnie, w bardzo przemyślany sposób wydzierała swoje życie z ram ustalonych przez rodzinę. Robiła to skutecznie, na tyle, na ile mogła. Nawet w dojrzałym wieku musiała pogodzić się z tym, że jako (tylko) kobieta ciągle jest na gorszej pozycji. Przykład? Nie mogła dostać rodzinnego obrazu w ramach spadku, bo tego typu pamiątki dziedziczą wyłącznie mężczyźni. A ona, pomimo upływu lat, wciąż była na cenzurowanym za to, że odważyła się kiedyś żyć inaczej. Początek poświęcony Julii mnie oczarował (i zasmucił, ale takie były czasy). Za to kolejne bohaterki budziły coraz większy grymas na mojej twarzy. Albo ustępowały miejsca mniej zdolnym i bardzo zakompleksionym przez to mężom, albo zwracały uwagę na osobniki, które powinny mieć nad głową wielki czerwony neon „Uciekaj od niego!” Najbardziej drażniły mnie chyba te, którym nie zależało. Na swoim szczęściu, na swoim talencie, na niczym. Kompletnie ich nie rozumiałam. Męscy bohaterowie, którzy przewinęli się przez „Wariatki”, byli za mało albo za bardzo. Wpisani (wręcz wdrukowani) w konwenanse, żywcem wyjęci z szablonu albo rozedrgani, uciekający przed życiem, niedostosowani. Nawet jeśli kochali, to z daleka – bo proza życia zabija namiętność. Zaczynałam urzeczona, a kończyłam, żeby doczytać. Jednocześnie chcę podkreślić, że cały czas uważam dzieło Chantal Delsol za kawał dobrej literatury. Jest pięknie pisane, choć trochę niedzisiejszo, więc nie każdemu będzie odpowiadać. Po prostu... to przystojny mężczyzna, który zawrócił mi w głowie, a później zniechęcił charakterem.

Mała książeczka, o wielkiej treści. Zaczarowała mnie od pierwszej strony, choć na początku byłam nastawiona sceptycznie. Trochę mnie też zastanawiały powtórzenia, ale z czasem je doceniłam i zrozumiałam co Autor chciał poprzez nie przekazać. Te parę stron pokazało mi, jak inaczej postrzegać opowieść. Nie trzeba obszernych opisów przyrody, ani wymyślnych słów. Gdy jest pomysł i umiejętne przekazywanie emocji, niesamowita historia napisze się sama. Znajdziemy też tutaj wiele niesamowitych motywów. Już same jedwabniki to bardzo intersujący element. Do tego ptaki w wolierze, granie w bilard lewą ręką, milczący mężczyzna i tak dalej. Opowieść aż kipi od symboliki, co jest niezwykle fascynujące.

Książka nie należy do łatwych. Fabuła trochę się skupia nad sensem życia, ale to poszukiwanie jest nudne, niewyraziste. Na dobrą sprawę nie wiem w jaki sposób autor szukał sensu życia, poznania siebie, drugiego człowieka. Może nie warto się zbyt nad tym zastanawiać, bo na świecie kiedyś, teraz i chyba zawsze będzie ogromne zróżnicowanie. Książka mnie nie powaliła, nie wciągała - trochę ją wymęczyłem.

Przedostatnie stadium samotności oraz sposoby na jej godne znoszenie w aglomeracji paryskiej okraszone przemyśleniami autora i zaprezentowane gustowną grą językową. Książka prowadzona nierówno, ale "selektywna afektacja" pomogła przesądzić mi o jej wartości.

Może jednak wydawca polski nie przeczytał powieści uważnie. Tytuł "Milk in my coffee" jest esencją tej historii i - chociaż na pierwszy rzut oka nie wygląda - to nijak się ma do "Kawy z mlekiem". To są ważne niuanse. I to nie jest typowy babski romans... Powieść ukazuje wieloaspektowy rasizm na poziomie grupy, jednostki, "uciśnionych" i "oprawców". Wszyscy jesteśmy uciśnionymi i oprawcami jednocześnie, tylko gramy różne role, które czasami się zmieniają. Warto przeczytać.

Odrobinę męczący styl, trudno wyłuskać sedno z niektórych niezrozumiałych słowotokowych sentencji. Łatwo wbić czytelnika w poczucie niższości gdyby nie to, że wielokrotnie złożone, wypełnione rzadko używanymi słowami, zdanie, można by z łatwością zamienić 4-5 wyrazowym prostym stwierdzeniem. Gdyby jeszcze ten język malował wielobarwny magiczny obraz będący sam w sobie artyzmem i sztuką, ale na mnie sprawiał wrażenie sztuczności.

Pokochałam Jozego i jego kamienny spokój, lecz przede wszystkim pokochałam dojrzałe pióro Květy Legátovej, która napisała tę opowieść w podeszłym wieku. Żelary, do których trafiła nasza bohaterka zdają się być miejscem żyjącym poza światem i wielką historią dziejącą się za górami. Mała, samowystarczalna społeczność to plejada osobowości, której warto przyjrzeć się z bliska. A sama historia miłosna to tak nietypowe love story, że czystą przyjemnością jest się w niej zanużyć, co i Wam bardzo polecam!

Mężczyzna na rozdrożu podejmuje dramatyczną decyzję. Niestety autor w ten sposób poustawiał klocki, że tak naprawdę brak tu wspomnianego dramatyzmu - wiadomo, lepiej być pięknym, młodym i bogatym niż starym, biednym i brzydkim - czytelnik może tylko kiwnąć głową i to wydaje mi się słabe, chociaż na pewno znajdzie amatorów. Zresztą chyba często tak to właśnie wygląda. Muszę przyznać, że mój, chciałbym wierzyć, realizm każe mi sceptycznie oceniać sytuację i jej przyszłość ale, jak napisałem, te klocki leżą, jak leżą. Uwaga: historia nie ma bardzo wiele wspólnego z filmem zrobionym na podstawie książki. Tak jak w poprzednich opiniach bardzo proszę o usunięcie tych idiotycznych potwierdzeń , że jestem człowiekiem. Opinię, podobnie jak masę poprzednich, chyba sensownych, dodaję ze swojego konta - czyżby to mnie nie weryfikowało? Po zalogowaniu na wspomniane konto zaznaczałem już te kwadraty setki razy - to też nie?! Apel będę powtarzał przy każdej dodawanej opinii i namawiam innych do tego samego, ponieważ prośby wysyłane do moderatorów nie dają rezultatów

Piękna i emocjonalnie intensywna opowieść, składająca się z dwóch historii o kobietach rozczarowanych swoim życiem. Choć na pierwszy rzut oka ich problemy są różne – zdrada męża i zdrada syna wydają się całkowicie nieporównywalne – to na głębszym poziomie okazują się zadziwiająco podobne. Obie bohaterki zostają zranione przez najbliższe im osoby i próbują odzyskać dawne poczucie stabilności oraz sensu. To niezwykle poruszające historie, z którymi łatwo się utożsamić na wielu płaszczyznach.

Wilczyca naprawdę mogła być zazdrosna. Nie wierzyłam w to, ale taka jednak była prawda... Kojarzyłam nazwisko Katherine Mansfield właśnie z Virginią Woolf, moją ulubioną pisarką. Dzięki opowiadaniom z tego tomu widzę, że Katherine sama w sobie była utalentowaną autorką, która miała ogromny talent w tworzeniu krótkich form. Każdą z tych historii ma w sobie magnetyzm, jakąś wyjątkową cechę, dzięki której nic nie zlewa się w jedno. Nie mówiąc o niezwykłych zwrotach akcji! Niepozorne opowieści, które często zaskakują. I trafiają w czuły punkt czytelnika. Tak będę kojarzyć Katherine Mansfield. Nie tylko z Wilczycą. Jeśli miałabym wybrać konkretne opowiadania, to zdecydowanie "Upojenie" (genialne!!!!),"Psychologia", "Je ne parle pas francais" oraz "Mała guwernantka". I pomyśleć, że Katherine Mansfield zmarła zdecydowanie przedwcześnie, a mogła zrobić spore zamieszanie swoją twórczością... Książkę dołączam do Wielkobukowego Binga 2025 pod hasłem "W tytule: uczucie".

Trudno mi ubrać w słowa emocje, którymi chciałabym się podzielić, a które towarzyszyły mi od samego początku historii, aż do jej końca. Nie było rozdziału, który by mnie czymś nie zaskoczył, ani zdania, które by mnie uraziło, czy zniechęciło do autorki, bohaterów. Esquivel w sposób niezwykle subtelny (czyli taki, który uwielbiam) ukazuje wszelkie prawdy o życiu, miłości czy śmierci, co niejednokrotnie wprowadzało mnie w stan zdumienia, ponieważ nigdy nie potrafię choć trochę zbliżyć się do zrozumienia faktu, iż pisarze latynoamerykańscy zawierają w swoich dziełach nutkę miłości, magii oraz ciepła, co niezwykle zadowala moje czytelnicze wymagania. Powieść fundamentalna jak dla mnie, gdyż w piękny sposób ukazuje świat osoby, która widzi go zupełnie inaczej, niż reszta społeczeństwa. Przede wszystkim zrozumiałam z tej historii, że wielu z nas nieraz nie zdaje sobie sprawy, iż nie potrafimy "trafić w sedno" w chwili wyrażaniu swoich uczuć, czy emocji. Mamy wiele myśli w głowie, jednak brakuje nam słów i czegoś, co by nas popchnęło do ich użycia w odpowiednim momencie i kontekście. Główny bohater ze względu na swój niezwykły dar rozumienia i "słyszenia" niewypowiedzianych przez rozemocjonowane osoby słów, zyskał ogromną sympatię w moich oczach. Z całego serca polecam tym, dla których ważna jest prawdziwa miłość, a także umiłowanie wszelkiego typu słowa, czy to mówionego, czy pisanego, czyli mówiąc po grecku, osób zwanych 'filologami'.

Elsa to dziewięcioletnia dziewczynka, która pewnego dnia ginie w niewyjaśnionych okolicznościach, nikt nie wie co się stało z dziewczynką. Jednak jej bracia składają przysięgę, że nigdy nie zapomną swojej siostrzyczki. Swoim córkom bracia nadają imię Elsa. Siostry są bardzo podobne do siebie fizycznie to bliźniaczki,lecz każda z nich wiedzie inne życie. Jedna z nich jest spokojna, zrównoważona i pilna, a druga nie może znaleźć w swym środowisku co się otacza zupełnie wcale miejsca w życiu. Zostaje wciągnięta do sekty. Ucieka z sekty dziewczyna, a celem gróźb sekty staje się grożeniem z powodu powierzchowności Elsy i zbieżności nazwisk jest jej nieświadoma niczego nie wiedząca kuzynka. Jest ona osaczana, zastraszana i poniżana pragnie wyjechać do swej rodziny na prowincję i zamieszkać. Tam ją otaczają cienie przeszłości z,którymi musi walczyć i się uporać. Historia oparta na prawdziwych faktach, życiowa,wstrząsająca wstrząsnęła mną mocno i utkwiła we mnie głęboko, bardzo dobrze napisana fabuła,super napisana przez hiszpańską pisarkę Marię Laurę Espido Freire opowiada historię kobiet, które swoim życiem płacą za milczenie mężczyzn. Jest to studium psychologiczne,dobra, ciekawa książka okładka mnie przykuła uwagę i moje oczy, że postanowiłam ją przeczytać i nie zawiodła mnie wręcz zaskakująca, wciągająca intrygująca książka. "Zmrożone brzoskwinie"to zaintrygowała mnie,wzruszyła niezwykle od pierwszych stron do końca wbiła mnie w fotel nie dało się oderwać ani na chwilę.

Gdyby w każdym domu umieścić czerwoną sofę właśnie na niej sadowiłyby się wspomnienia. Bo ten mebel to nic innego jak symbol chwil już przebrzmiałych. Przesiadująca na sofie Clemence wciąż wspomina minione życie i bardzo chce przywrócić chwile jej najdroższe. Historia Anny to podróż do przeszłości i jej utopijnych marzeń. Każda z nich podróżuje swoją drogą i na swój własny sposób. Czy obie dotrą do celu? Przekonajcie się sami.

Trudno wyrazić jednoznaczną opinię o tej książce, bo z jednej strony Zeruya Shalev jest świetną autorką, „Los” i „Ból” mnie zachwyciły. Z drugiej strony tutaj główna bohaterka tak działała mi na nerwy, że musiałam się zmusić, żeby przeczytać książkę do końca.