Zimny równik

Jest 1983 rok gdzieś w polskich Bieszczadach. Prominentni działacze komunistyczni z bratnich państw spotykają się na polowaniu. Wszystko toczy się wokół towarzysza Wasylija Szewczenki. Każdy z przybyłych komunistów zawdzięcza mu życie. Historię ich powiązań oraz ważnych wydarzeń (rewolucja październikowa, II wojna światowa, Węgry 1956 itp.) opowiada stary tłumacz swemu młodemu następcy, obecnemu na polowaniu. Polowanie jawi mi się jako inicjacja młodego idealisty w grząskim świecie polityki. Podobna historia mogłaby się rozegrać w każdy innym wariancie sojuszu. Autorzy jednak wybrali ten, aby ukazuje zawiłą historię Europy środkowo-wschodniej w strefie wpływów ZSRR i dobrze się to udało. Wydaje się też zostawiać ocenę tego świata czytelnikowi, ale w moim odczucie to tylko subtelna zasłona... Ilustracje stanowią kwintesencje stylu Enki Bilala. Można je uwielbiać lub odrzucać, ale są niepowtarzalne jak odciski palców. I chyba coraz bardziej się do nich przekonuję.

Wybitny, genialny, tajemniczy. Komiks dla miłośników niedopowiedzeń i zagmatwanych historii. A to dopiero pierwsza część przygód Rorka, dalej jest jeszcze lepiej - o ile to możliwe. Mistrzowsko narysowane, niesamowite kształty i wielkości kadrów, wysmakowane i dla estetów komiksowej sztuki. Jeśli przeczytasz i się zakochasz, czeka Cię wspaniała przygoda z Rorkiem i postaciami, które kreuje Andreas. Jeśli Ci nie podejdzie, daj sobie spokój, dalsze części tylko będą irytować, swoją mnogością zdarzeń, czasów, światów. Dla mnie to podróż w najbardziej niesamowite uniwersum, jakie poznałam.

Troszkę gorsza od części pierwszej. Zdecydowanie lepsza graficznie ale gorsza fabularnie. Typowe interludium i przedsmak finału w genialnej części trzeciej. Polecam jako część doskonałej całości. Duży plus za przedruk - gazetę (kartka luzem),smaczek dla czytelników, wprowadzający dodatkowe wątki fabularne.

Choć mitologiczny motyw zaledwie od niedawna zaczął świtać w literaturze i komiksie, przynajmniej z mojej wiedzy, to bodaj na pewno jeszcze nigdy nie spotkałem się z wykorzystaniem tego, jakże niezwykłego tematu w postapo czy science fiction, dopóki nie polecono mi tegoż komiksu. Co prawda sam nie jest pierwszej świeżości, za to nadrabia to klimatem, połączeniem totalitaryzmu przyszłości oraz mitologii, ze szczególnym naciskiem na wierzenia starożytnych Egipcjan. Komiks jest okrutny, mroczny, niezwykle ciekawy i - o dziwo - biorąc pod uwagę jego bynajmniej, niezbyt obszerną całość, fabuła poprowadzona jest świetnie, w ugodowym stopniu wyjaśnia istotne fakty i może wszystko dzieje się nader szybko, to całokształt prezentuje się wcale zacnie. Legendarny, kultowy, niezwykły to słowa, które cisną się na usta po wtajemniczeniu się w treść, fabułę, poznając li doskonałą kreskę oraz wykorzystaną barwę, będącą weń nieodłącznym elementem niecodzienności.

Nietypowa spirytualistyczna fantastyka, po którą pewnie sama bym normalnie nie sięgnęła gdyby okładka nie przykuwała mojego wzroku za każdym gdy odwiedzałam bibliotekę. Pomimo mojego braku zaznajomienia z wiarą buddyjską i kulturą Tybetu to lektura nie sprawiała większych trudności. Widać było że autor poczynił wiele starań by ta tematyka była zrozumiała dla przeciętnego czytelnika. Piękne ilustracje dobrze oddają klimat przedstawianych wydarzeń. Jedyną większą krytyką z mojej strony jest karykaturalne przedstawienie chrześcijaństwa. Potępienie działań misjonarzy i supresji religijnych w Tybecie jak najbardziej ma miejsce w tej opowieści, ba wręcz tego oczekiwałam, jednak mogło być to zrobione w sposób bardziej taktowny. Na szczęście nie jest to duża część fabuły dlatego też nie zmienia mojej oceny.

Pięknie zilustrowana opowieść o konflikcie między dwiema społecznościami żyjącymi dotąd w przyjaźni. Gwałt dokonany przez dwóch Indian na białej osadniczce prowadzi do krwawej wojny, w której nie będzie zwycięzców. Wojna ta jest jednak tłem do opowieści o moralności i roli kobiet w ówczesnym świecie. Rzecz dzieje się podczas babiego lata (czyli indiańskiego lata) i ta malownicza pora roku na planszach Manary wygląda prześlicznie - niemal czuć zapach morza, szum traw i trzepot mew. Jest tutaj również erotyka ale nie nachalna, choć niekiedy mam wrażenie wciśnięta na siłę.

Pająk Jeruzalem - zakała społeczeństwa? Bez zasad, moralności, sumienia. Celnym komentarzem, ostrym słowem rozwali system? Na pewno wstrząśnie, opluje i rozgniecie butem. Marazm przesiąkniętego zgnilizną i znieczulicą miasta opadnie. Czy miasto jest tak bardzo złe, gorsze od tego co znamy z historii, widzieliśmy i widzimy na co dzień? Nie, ma tylko nową scenerię. Cyberpunk, anarchia i jazda bez trzymanki. Do komiksu warto zajrzeć.

Obecne komiksy nie mają tego czegoś. Filmy, książki nie są prowadzone już w taki sposób. Historia zaczyna się w indiańskim namiocie. Stary, leciwy już cringo opowiada historie tamtych dziejów. Kiedy był jeszcze młodym szczeniakiem, pełniącym funkcje dobosza na okręcie marynarki brytyjskiej. Wspomina pewną piękną dziewkę i uczucie które do niej czuł. - Trochę taki Tytanik. Jest to komiks przygodowy osadzony w realich historycznych z elementami erotyki. Podobał mi się. Był smaczny. Rysunków nie mi oceniać. Manara już zapisał się w historii, jest to artysta najwyższych lotów. Historia Pratta według mnie taka sobie ale lektura komiksu była miłym doświadczeniem. Ciekawe są również dodatki.

I znów (jak w przypadku drugich "Pasażerów wiatru") OKŁADKA robi robotę, kusi roznegliżowanymi dziewczętami wbrew ich woli i bezkarnymi w tych sytuacjach mężczyznami. Ach średniowiecze, piękne to były czasy, kiedy gwałcić można było do woli i zapłacić za to głową... Czy warto? A sam komiks? Cóż, Francois Bourgeon nigdy nie był Van Hamme/Rosińskim ani Duchateau/Kasprzakiem i tym razem też nie jest. Komiks znów ma rozmach, ale opowiedziany bywa, niezrozumiale (nieczytelne kadry, dziwne punkty widzenia). Na korzyść przemawia znakomite zakończenie - pozbawione złudzeń, nadziei, wszystkiego. A przecież jest to komiks o wierze...

Każdy, kto ma dobre pióro musi pisać dobre dialogi. Dotyczy to absolutnie każdej branży artystycznej. Taką mam teorię w pisarstwie. Dlatego ,,Kot Rabina'', to udana polemika filozoficzna z sarkastycznym dowcipem. Bo wierzy w inteligencję czytelnika, obsypuje go kąśliwymi pytaniami o naturę religii, tutaj dodatkowo żydowskiej, czyli wyjątkowo paskudnej. Nasz rabin ma córkę, a ta ma kota, który zaczyna rozmawiać, gdy pożera papugę. Koci indywidualizm wparowuje do sztywnego Talmudu, wyśmiewając jego reguły, jak niechęć do psów, podejścia do koncepcji Boga, który nawiasem mówiąc - nie ma nic wspólnego z Instytucją czy fundamentalizmem. Dosyć jawna koncepcja, by obśmiewać zbytnie przywiązanie do ciasnych ram rozumu. I choć kot rabina nie wydaje się prowokatorem, dosyć czytelnie komentuje nieścisłości czy judaistyczny traktat poprzez liczne obserwacje. Ciekawe rozprawki, w jakże specyficznym Algierze z brodatymi mężami stanu, delikatną córką, a kocim zmysłem do obalania religijnych przesądów. Dialogi równie celne, jak w innych dobrze napisanych produkcjach, choćby w ,,Brothers in Arms'', ,,Kongres futurologiczny'', ,,Sprzedawcy'' czy ,,Sadboi''. Pozycja godna uwagi - zwłaszcza dla sceptyków muzułmaństwa, Kościoła czy wszelkiej fanatyzacji kultury.

Troszkę Mrożek, a troszkę Gombrowicz z tymi ustalonymi rolami i przekręconym portretem poszczególnych pokoleń. Zachwycił mnie ten komiks kilka lat temu, dziś myślę sobie, że pokazanie tych jednowymiarowych bohaterów przestało robić aż takie wrażenie , choć wrzucenie ich wszystkich w jeden kontekst, którego kulminacją jest kupa na talerzu, zawsze będzie ok. Kreska brzydka programowo, więc się to wszystko klei. Przynajmniej raz w życiu przeczytać należy

Słynny(?) "Szninkiel" Van Hamme'a i jednego Polaka. Podzielony na 10 części, ukazywał się w 1986-87, we Francji. Recenzuję czarno-białą wersję z serii "Kolekcja komiksów Grzegorza Rosińskiego" z 10 rozdziałami. Bez ciężaru nostalgii. Do roboty. Na planecie Daar od lat ścierają się armie trójki "nieśmiertelnych". Na rzeź pędzą roznegliżowane wojownicze amazonki, rycerze na plujących ogniem bestiach, włochate małpoludy i niebinarni łucznicy na latających mięsożernych roślinach. Kręcą się między nimi jeszcze pokurcze szninkiele; niby hobbici, ale trochę gryzonie – niewolnicy, mięso armatnie. Jeden z nich, J'on, budzi się na pełnym trupów pobojowisku. Ukazuje mu się O’n, czyli "Władca Stworzyciel Światów", czyli gadający monolit z "2001: Odyseja Kosmiczna". Każe szninkielowi zaprowadzić pokój na Daarze, bo inaczej zrobi armagiedon. Do pomocy w zadaniu daje małemu "wielką moc". J’on do ostatniego rozdziału będzie się głowił, co to za moc. Tak zaczyna się "mission impossible" niechętnego bohatera. Nie będzie sam. Spotka pomocnego małpoluda Bom-Boma, a potem tłumy oddanych szninkielów z ponętną G’wel na czele. To nie komiks dla dzieci! Przemoc, okrucieństwo, golizna. Autorzy z lubością rozbierają kobiety, a ulubioną zabawką Rosińskiego jest G’wel. Poznajemy ją, gdy omal nie pada ofiarą gwałtu zbiorowego, a potem jej idealne piersi oglądają Daar równie często, jak jego dwa słońca. No i ta słynna scena u Volgi. Co Van Hamme i Grzegorz chcieli powiedzieć? Najlepszy kochanek to hojnie obdarzony murzyn, który straci panowanie, gdy zobaczy modelkę Playboya? Czy tak? To miał być żart? Dzisiaj by nie przeszedł. Oj, nie. Jean Van Hamme czerpał garściami z innych dzieł, gdy lepił "Szninkiela". Wspomniana już "Odyseja", Tolkien, wątki mesjanistyczne, nawiązania biblijne, stwór z Lovecrafta, zrzynka z "Ciemnego Kryształu" Hensona… Komiks miał być przygodówką, opowieścią o zbawicielu, rozprawą na temat relacji człowiek-stwórca, o wybaczaniu... To za wiele srok ciągniętych za ogon. Część wątków interpretuj sobie czytelniku sam. J’on podejrzanie często wychodzi z opresji – tylko szczęście? W co grał O'n? Zakończenie jest dziwne, mało logiczne, pozostawia niedosyt. Mimo to, "Szninkiel" zostaje w pamięci. Nie można przejść obok niego obojętnie. Ma w sobie ogromne pokłady ambicji. Do tego rysunki Rosińskiego – fantastyczne. Zachwycają pięknem i harmonią, by za chwilę oddawać ze szczegółami brzydotę. Podobno istnieje wersja kolorowana. Cieszę się, że trafiłem czarno-białą. "Szninkiel" to wysoka liga, ale nie należy do moich ulubionych komiksów. Interesująca, słodko gorzka przygoda, rozczarowujący finał. Siedem gwiazdek to jednak za mało i nie fair. Osiem. Wydanie zawiera wstęp Kseni Chamerskiej -trochę o autorach, więcej o roli stwórcy w opowieści. Średnio pomocne interpretacje. Dodatki na końcu - zobacz czytelniku, jak bohaterowie "Szninkiela" mogli wyglądać i co G’wel ma między nogami (jeśli cię to interesuje). Poza tym.. Skąd się brały amazonki, ciężkozbrojni i dżender fluidy? Trójca musiała uzupełniać ich szeregi. Zabicie J’ona stworzyłoby męczennika. I nie poprawiło sytuacji. Zły pomysł, "nieśmiertelni". 27.02.26

Duzo lepszy tom niz poprzedni. Przede wszystkim spodobal mi sie wykreowany swiat. Ta planeta ma ciekwa faune i flore. Z wielka przyjemnoscia ja poznawalam. Fabularnie jest bardzo przyjemnie. Moim zdaniem wszyscy zbyt podziwiaja glowna bohaterke. Graficznie jest bardzo ladnie i przyjemnie. Polecam cala serie milosnikom sci-fi, zwlaszcza osobom lubiacym pozanawac nowe swiaty.

Podchodziłam do Hellboya dwa lub trzy razy, bo jest to klasyk i postanowiłam sobie, że muszę się z nim zapoznać. Chciałam w końcu wiedzieć o co z nim chodzi, wyrobić sobie zdanie, i może nawet dać się zaskoczyć. Próbowałam dać się przekonać, ale niestety bezowocnie. Nie wiem czy moja niechęć do kontynuowania utworu wynikała ze słabo przedstawionej treści, mało angażującej fabuły, mojego niezrozumienia przekazu, czy rozciągnięcia w czasie poznawania komiksu. Być może złożyły się na to wszystkie wyżej wymienione czynniki, nie wiem. W każdym razie, jestem niemalże pewna, że do Hellboya nie wrócę, bo najzwyczajniej w świecie nie interesuje mnie co dzieje się dalej, a też dużej części nie zrozumiałam, bo była bardzo chaotyczna.