Cytaty z tagiem "ziarno" [17]

Noszę w sobie ziarno śmierci i sieję je wszędzie, gdzie zatrzymam się na tyle długo, by pokochać. Moi rodzice umarli, by inni mogli żyć; ja żyję, więc inni muszą umierać.

Pchnął z entuzjazmem. Bicepsy nabrzmiały mu na rekach niczym ziarnka grochu na ołówku.

Wierzchem ziemi, od wieków przetaczają się wojny. Ziemia tętni kopytami, chrzęści gąsienicami czołgów, gnie się pod ciosami bomb. Ale rodzi, rozmnaża kłosy, wydaje plon. Wojny mijają, a w ziemi soki krążą zawsze. Ziemia przyjmie ciepły deszcz i cuchnący nawóz, sypkie fosfaty i krzepnącą krew. Przyjmie wszystko, a odda zawsze tylko jednym: ziarnem.

Zasiewany ziarno własnego zniszczenia, nawet sobie tego nie uświadamiając.

Talent usycha, jeśli nie padnie na żyzną glebę wyobraźni.

Jeśli opowieści są ziarnem, to my jesteśmy dla nich glebą.

Kiedy kropla rosy
opadnie na zaspaną ziemię
zbudzi się samotne ziarno
drzewa – jesień
raz jeszcze
zatrzyma się w pół kroku
a wydeptana góra
zabliźni wszystkie ścieżki
którymi wracałem
oddalając się od szczytu
[***, s. 4].

A ja ni ludziom, ni Bogu!
Niech ziarno w polu przepadnie,
Niech ginie siano ze stogu,
Niech sąsiad kopy rozkradnie,
Niech trzodę wyduszą wilki!
Nie masz, nie masz Marylki!

Słowa są jak ziarna.

Każdy w sobie nosi ziarno zła, ale to od człowieka zależy, czy pozwoli mu wykiełkować. Ty hodujesz je w sobie od dawna. Od bardzo, bardzo dawna...