Cytaty z tagiem "uczniowie" [22]

[...] ale żaden pracownik przemysłu rozrywkowego nie przeszedł takiej ciężkiej szkoły życia, jaką jest uczenie tępych jak but nastolatków w Centrum Językowym w Seaford. Stwierdzenie, że mieli długi czas reakcji, sugerowałoby, że w ogóle reagowali. Nauczanie angielskiego jako języka obcego w tej konkretnej grupie początkujących przypominało próbę wytłumaczenia fizyki kwantowej złotym rybkom, z jedną różnicą: złote rybki od czasu do czasu zamykają usta.

[...} szkoda, że studenci, biedne, nierozgarnięte dzieci, zapominają dziewięćdziesiąt pięć procent cudów, których słuchają, i nasze wspaniałe odkrycia zachwycają ich tylko przez kilka minut, mniej więcej do końca zajęć.

Jeżeli uczniowie z chęcią czerpią wiedzę, niechże korzystają. Gdy zjawiają się po nią z ociąganiem, oddal tutora i znajdź innego. Bo jesli adepcji przywykną do tego, że zdobywanie wiedzy jest nudne, znojne i bezuzyteczne, niczego sie nie nauczą.

(...) wiem sama, jakie boje staczają ci malcy. Przechodziłam niedawno koło szkoły i widziałam, jak Jerker z rozdzierającym okrzykiem „Walka i zwycięstwo!” rzucił się „bykiem” na pięciu czy sześciu chłopców, którzy bili się, ile im sił starczyło. Więc może jednak pewniej będzie, jeśli nie wyjdzie na przerwach.

Trze­ba przy­znać, że na­uczy­ciel był skru­pu­lat­nym czło­wie­kiem i po­stę­po­wał zgod­nie ze złotą mak­sy­mą: „nie kocha ten dzie­cię­cia, kto rózgi oszczę­dza”. Icha­bod Crane z pew­no­ścią bar­dzo ko­chał swych uczniów.

- Panie nauczycielu, a jakie to ma znaczenie, czy kręcimy się dookoła Słońca, czy dookoła Księżyca? - zapytała. - Przecież i tak nic się nie zmieni...
Zatkało go. Uświadomił sobie z przerażeniem, że nie potrafi tego wyjaśnić. No bo i faktycznie, wiedza, dookoła czego krąży nasz glob, w tej pegeerowskiej wsi była tylko zbędnym balastem dla umysłów...
- Kupa ludzi, na przykład Giordano Bruno, została spalona na stosach tylko dlatego, że usiłowali udowodnić tę teorię... Rozumiecie, ćwoki, ludzie poświęcali swoje życie, żebyście mogli się uczyć prawdy o ruchach planet. A wam to zwisa - zakończył z bólem w głosie.
- Hy, hy, hy, a to frajerzy - powiedział jeden z chłopców.

Dzieciaki, których nazwiska zaczynają się na pierwsze litery alfabetu, są najczęściej wywoływane do tablicy i w efekcie wyrastają na najbystrzejsze.

Przyj­mu­jesz wa­run­ki więk­szo­ści albo zo­sta­jesz out­si­de­rem. Jeśli zo­sta­jesz out­si­de­rem, to albo masz prze­rą­ba­ne do końca roku/li­ceum/cze­go­kol­wiek, albo bu­du­jesz swoją markę jako ktoś wy­jąt­ko­wy i wszy­scy cię po cichu sza­nu­ją. Prawo szkol­nej dżun­gli. Nic, czego bym nie znała. Tylko że dotąd za­zwy­czaj sama byłam w tej więk­szo­ści i za­zwy­czaj nie była ona aż tak agre­syw­na.

Uczniowie to zwykli krwiopijcy, którzy wysysają z człowieka całą energię. Karmią się ciałem pedagogicznym, żerują na jego odpowiedzialności i trosce o należyte sprawowanie opieki. Nacierają wytrwale. Głupimi pytaniami, wątpliwymi olśnieniami, niesmaczną przymilnością. Wampiryzm w najczystszej postaci.

Klasa wybucha znowu gromkim śmiechem. Nie śmieje się tylko Rozalka. Marszczy brwi. Nienawidzi tego bezmyślnego śmiechu. Jak ktoś się przewróci – śmiech, jak się uderzy – śmiech, jak się potknie – śmiech. Bezlitosny, zły śmiech.