Cytaty z tagiem "makbet" [13]

(Godzien haniebnej nazwy buntownika,
Bo go natura mnóstwem wszelkich złości
Uposażyła).

Palec mię świerzbi, to dowodzi,
Ze jakiś potwór tu nadchodzi:
Odsłońcie otwór, niech wnijdzie potwór!

Berlin jest jak Lady Macbeth – bez wytchnienia myje sobie ręce.

Co się raz stało, już się nie odstanie.

Przybądźcie, o wy duchy, karmiciele
Zabójczych myśli, z płci mej mię wyzujcie
I napełnijcie mię od stóp do głowy
Nieubłaganym okrucieństwem! Zgęśćcie
Krew w moich żyłach: zatamujcie wszelki
W mym łonie przystęp wyrzutom sumienia
By żaden poszept natury nie zdołał
Wielkiego mego przedsięwzięcia zachwiać
Ni stanąć w poprzek między mną a skutkiem .

Fałsz serca i fałsz lic muszą iść społem.

Ot­chła­ni mego ser­ca, cie­bie trze­ba, cie­bie,
Lady Mak­bet, ko­bie­to z po­tę­gą zbrod­ni­czą,
śnie Eschy­la zro­dzo­ny na pół­noc­nej gle­bie,

Lub cie­bie, Nox, córo Mi­cha­ła Anio­ła,
Co śpisz w mil­cze­niu świę­tym z twa­rzą ta­jem­ni­czą,
Kutą ryl­cem ge­nial­nym, u ty­ta­nów czo­ła!

Przypomniało jej się niedawne skojarzenie z lady Makbet. Oszalała z żądzy władzy żona szkockiego władcy pcha swojego męża do zamordowania legalnego króla, żeby umożliwić mu sięgnięcie po tron.

By świat oszukać, bądź jak świat jest cały, Nieś pozdrowienie w oku, ręce, ustach,
I niewinnego miej pozory kwiatka,
Ale bądź wężem, co się pod nim kryje.

A zbytnia ufność, jak to wszystkie wiecie, Głównym człowieka wrogiem jest na świecie.