Cytaty z tagiem "dyskomfort" [8]

Nie ma szans na to, by Australijczyk zwracał się do innych per "pani" czy "pan". Skoro ktoś zadał sobie trud i wybrał człowiekowi imię, niby dlaczego nie należy go używać? Jeśli to sprawia komuś dyskomfort, pewnie ma jakiś problem emocjonalny - więc gdy mu taka forma zwracania nie pasuje, niech zaczeka aż dostanie przezwisko.

Ludzie cierpią dzisiaj przypuszczalnie na "syndrom księżniczki na ziarnku grochu". Paradoksalność tego syndromu polega na tym, że cierpimy z coraz mniej istotnych powodów. [...] Rosnące oczekiwania względem medycyny połączone z bezsensem bólu każą postrzegać nawet łagodne bóle jako nieznośne cierpienia. [..] Gdy zniknie ziarnko grochu, ludzie zaczną cierpieć z powodu miękkich materaców. To uporczywy bezsens życia jest źródłem bólu.

Ponieważ jesteśmy niewolnikami własnych nawyków, powinniśmy działać pomimo lęku, pomimo wątpliwości, pomimo niepokoju, pomimo niepewności, pomimo niedogodności, pomimo uczucia dyskomfortu, a nawet wtedy, gdy nie jesteśmy w nastroju do działania.

Wszystko na początku powoduje dyskomfort, ale jeśli będziesz to robił dalej, w końcu przejdziesz przez strefę dyskomfortu i odniesiesz sukces.

Czujesz się teraz, mówiłam sobie, wyalienowana od ludzi i inna niż oni, dlatego właśnie na nich przenosisz całą swoją złość i uczucie dyskomfortu. Spoglądając na czyjąś twarz, widzisz rozmazaną plamę, ponieważ niepokoi cię, że twoja własna twarz jest taką rozmazaną plamą.

Co noc to samo. Rżące po­krzy­ki­wa­nia bez­sen­nych sę­pów, szu­ka­ją­cych cie­pła na da­chach, i tych mniej­szych pta­ków, jesz­cze gor­szych, które naj­wy­raź­niej szko­liły się, by także zo­stać sę­pami, i któ­rych osob­nik, wi­dziany przez Sig­bjørna, już pierw­szego dnia zwia­sto­wał, że co wie­czór na pur­pu­ro­wej nie­biań­skiej ścieżce za­cho­dzą­cego słońca, tego sa­mego żąd­nego krwi, za­cho­dzą­cego słońca, na któ­rego tle ry­so­wała się syl­wetka ka­te­dry ze złota lub ka­te­dry o zło­tych ko­pu­łach – co wie­czór wieża ka­te­dry pre­zen­to­wała się na tle czy­stego, bla­dego tur­kusu i zło­tych gwiazd, kiedy świa­tło dnia ga­sło od strony wul­ka­nów, a za­pa­lały się świa­tła na wieży straż­ni­czej wię­zie­nia i pod ob­skur­nymi, skrom­nymi ar­ka­dami Pa­łacu Cor­tésa, i wo­kół wiel­kiego go­lema z sza­rego ka­mie­nia, któ­rego aku­rat obok rzeź­biono – po­ja­wią się one, le­cąc do domu w to­wa­rzy­stwie ma­leń­kich, po­dry­gu­ją­cych li­rycz­nych ptasz­ków, żeby spę­dzić noc na placu; co za spek­takl – Sig­bjørn, sku­lony na łóżku jak w leju po bom­bie, roz­my­ślał o tych ohyd­nych, obrzy­dli­wych pta­szy­skach o dłu­gich ogo­nach i okop­co­nych pió­rach, tak brzyd­kich w lo­cie, roz­chwia­nych ni­czym ko­ślawo pro­wa­dzone ro­wery, wy­glą­da­ją­cych jak skrzy­żo­wa­nie szpaka z ja­kimś wstręt­nym owa­dem. Tak, to było szcze­gól­nie prze­ra­ża­jące, gdy słońce za­cho­dziło w ogni­stym bla­sku, nad ulicą uno­siły się cy­klony ku­rzu, a na ciem­no­nie­bie­skim nie­bie nad głową ni stąd, ni zo­wąd ja­śniała tę­cza – czy to moż­liwe, że ja mam taki wpływ na ży­wioły, skoro nikt tu nie pa­mięta, by w po­ło­wie stycz­nia zda­rzały się tak gwał­towne, cho­ciaż spo­ra­dyczne ano­ma­lie po­go­dowe? – a do tego zwały dzi­kich, gna­nych wi­chrem chmur i te cho­lerne ptaki spa­da­jące na­gle z nieba, roz­pra­sza­jące się na wszyst­kie strony, oraz wiatr, wiatr, wiatr!

W jego brzuchu pojawiło się to nieprzyjemne ściągnięcie, jak po zjedzeniu czegoś, co pachniało inaczej, niż smakowało.

Tam gdzie jest dyskomfort, tam jest coś do odkrycia. Jeśli nie lubisz spędzać czasu ze sobą, to jak możesz oczekiwać, że ktoś inny będzie chciał to robić?