Życie jest tylko przechodnim półcieniem,
Nędznym aktorem, który swą rolę
Przez parę godzin wygrawszy na scenie
W nicość przepada - powieścią idioty,
Głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą.

Zamiary są wiatrem, kiedy nie idą z wykonaniem w parze

Życie jest to opowieść idioty, pełna wrzasku i wściekłości, nic nie znacząca.

Żyjmy nadzieją, Jak mówią prorocy Dzień w końcu staje Po najdłuższej nocy

Wyglądaj jako kwiat niewinny, ale niechaj pod kwiatem tym wąż się ukrywa

Niech będzie, co będzie; czas wszystko równo w swym unosi pędzie

Tu gdzie jesteśmy, sztylety
W ludzkim uśmiechu są skryte.

Co ma przyjść, przyjdzie, co ma minąć, minie;
W dni najburzliwsze czas jednak płynie.

Wiem jednak, że na tym świecie żyję, gdzie pochwałę często zyskuje czynienie zła, kiedy czynienie dobra bywa uznawane za niebezpieczne szaleństwo.

Idźmy i szydźmy z świata jasnym czołem: fałsz serca i fałsz lic muszą iść społem

Umiesz śmiało marzyć, ale na śmiały czyn to już cię nie stać.

Sam w sobie wszystkim i końcem wszystkiego.

Aby oszukać świat, naśladuj świat.

I to jest tylko we mnie, czego nie ma.

I tylko przyjdź.
Dotknij mnie czule, i przytul tak, abym zapomniała o wszystkim.
Pocałuj tak, abym na przekór samej sobie poczuła się szczęśliwa.
A wtedy pójdę za tobą na koniec świata.

Grajmy komedię: niechaj twarz fałszywa
/Przed wzrokiem świata fałsz serca ukrywa.

A zbytnia ufność, jak to wszystkie wiecie,
Głównym człowieka wrogiem jest na świecie.

Jeśli to, co się ma stać, stać się musi,
Niechby przynajmniej stało się niezwłocznie.

Nie - nic się w życiu na lepsze nie zmienia,
Jeśli nie cieszą spełnione pragnienia.
Zagładę łatwiej już znieść by się dało
Niż tryumf, w którym radości tak mało.

Chcąc świat oszukać stosuj się do świata, ubierz w uprzejmość oko, dłoń i usta, wyglądaj jako kwiat niewinny, ale niechaj pod kwiatem tym wąż się ukrywa.

Sen jest najposilniejszym składnikiem uczty życia.

A picie, (...) jest ojcem trzech rzeczy.
(...)
Co się tyczy miłości, jest ono po części jej ojcem, a po części nie jest, bo pobudza żądzę, a wstrzymuje wykonanie, (...) bo ją rodzi i uśmierca; podżega ją i ostudza; pociąga ją i odpycha; daje jej egzystencję ale bez konsystencji; kołysze ją do sny i kłamiąc jej rzeczywistością, w rzeczywistości ją upośledza.

Często przyjacielu,
narzędzia piekła prawdę nam podają,
Aby w nas zgubne potem sieci wplątać;
Łudzą duszę pozorem słuszności,
Aby nas zepchnąć w przepaść następstw.

Drwiąc z losu, śmierć też mając za nic,
Nadzieją karmiąc się bez granic,
Wbrew rozumowi, łasce, trwodze;

Zbytnia ufność w bezpieczeństwo pogrąża w przepaść człowieczeństwo.

Życie jest cieniem ruchomym jedynie, nędznym aktorem, który przez godzinę pyszni się i miota po scenie, aby umilknąć później na zawsze. Jest bajką opowiedzianą przez głupca, pełnego furii i wrzasków, które nic nie znaczą.

Śmiem czynić wszystko, co uczyni człowiek.
Kto może więcej nie jest nim.

Uderzcie w dzwony! Dmij, wichrze! Wrzej, toni! Skoro umierać mam, to z mieczem w dłoni.

Czas niby strumień płynie, drwiąc sobie z ludzkich żądz i sumień. ( akt I, scena III w przekładzie S. Barańczaka).

Życie jest tylko przechodnim półcieniem,
Nędznym aktorem, który swoją rolę
Przez parę godzin wygrawszy na scenie
W nicość przepada - powieścią idioty,
Głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą.