[...]
-Niech pan tam nie wchodzi - powiedział Piotrowski.
-Coście taki strachliwy, i to w waszym fachu?
-Ja się boję tylko ludzi, nie umarlaków - odparł poważnie Piotrowski.
-Ma pan w domu jakąś kłódkę i kawałek łańcucha?
-Znajdzie się.
-To przynieś pan. Do jutra zabezpieczymy.

- (...)Znalazłaby się może garstka osób, która by potrafiła nas zrozumieć i zaakceptować. Reszta naszego wspaniałego społeczeństwa to zastraszeni współczesnymi instytucjami państwowymi, prości ludzie lub kołtuńskie grupy nienawiści, pełne kompleksów i chęci odwetu za to, że im w życiu nie wyszło. Marzenia o tolerancji, zrozumieniu, równouprawnieniu możemy włożyć między bajki. (...)Tu nie można być innym. Tu musisz mówić, zachowywać się, wyglądać i wypowiadać się jak wszyscy. Bo jak wychylisz głowę zza połowy... to natychmiast ci ją zetną.
- (...)Co oni z tobą zrobili...?
- To samo, co z tobą (...)Najpierw zbrodniarze wycięli mi z życia dzieciństwo, a potem tak zwani normalni ludzie postarali się, bym musiała się ukrywać do końca życia.(...)Nikt mnie nie szukał, nikt mnie nie potrzebował. A już na pewno nikt mnie nie kochał...

- (...)Znalazłaby się może garstka osób, która by potrafiła nas zrozumieć i zaakceptować. Reszta naszego wspaniałego społeczeństwa to zastraszeni współczesnymi instytucjami państwowymi, prości ludzie lub kołtuńskie grupy nienawiści, pełne kompleksów i chęci odwetu za to, że im w życiu nie wyszło. Marzenia o tolerancji, zrozumieniu, równouprawnieniu możemy włożyć między bajki. (...

To był pierwszy dom, w którym rozpakowałem kartony z rzeczami, bo chciałem tutaj zostać. Wszystko z powodu pewnej dziewczyny o ognistym temperamencie, która dała mi do zrozumienia, co o mnie myśli. Tylko tyle było trzeba, i już należałem do niej. A teraz musiałem opuścić jedyne miejsce, które kiedykolwiek uważałem za dom.

To był pierwszy dom, w którym rozpakowałem kartony z rzeczami, bo chciałem tutaj zostać. Wszystko z powodu pewnej dziewczyny o ognistym temperamencie, która dała mi do zrozumienia, co o mnie myśli. Tylko tyle było trzeba, i już należałem do niej. A teraz musiałem opuścić jedyne miejsce, które kiedykolwiek uważałem za dom.

Kobiety istnieją po to, aby je kochać, a nie, aby je rozumieć.

Kobiety istnieją po to, aby je kochać, a nie, aby je rozumieć.

Dlatego człowiekowi przypisana jest egzystencja: zarazem bycie i uświadamianie sobie, że się jest i że się kiedyś nie będzie. Inne byty istnieją, przestają istnieć, nigdy jednak nie egzystują.

Dlatego człowiekowi przypisana jest egzystencja: zarazem bycie i uświadamianie sobie, że się jest i że się kiedyś nie będzie. Inne byty istnieją, przestają istnieć, nigdy jednak nie egzystują.

Żyłam ze wszystkich sił...Żyłam tutaj...

Żyłam ze wszystkich sił...Żyłam tutaj...

Bo, widzi pan, tamci wszyscy, co żyli w tych domkach, te przeklęte kupczyki nawykłe do łatwego życia, byliby do niczego. To ludzie bez ducha, bez dumnych snów, bez wzniosłych porywów. A człowiek bez tego to zwykły tchórz, to szmata. Umieli tylko spieszyć się codziennie do pracy. Widziałem ich setkami, jak z drugim śniadaniem w garści gonili jak wściekli do pociągu, aby tylko nie spóźnić się, tylko jak najwcześniej otworzyć te swoje marne sklepiki i ciułać te swoje głupie groszaki. Widziałem, jak potem gonili do domu, żeby się tylko nie spóźnić na obiad i, broń Boże, nie jeść chłodnej zupy; jak siedzieli wieczorami w domu ze strachu przed bandytami; jak szli do łóżek ze swoimi żonami, nie dlatego, że je kochali, ale dlatego, że było to wygodne i nie komplikowało ich nędznej wegetacji. W powszednie dni ubezpieczali się ze strachu przed jakimś wypadkiem na tym świecie, a w niedziele - ze strachu przed życiem pozagrobowym. Tak jakby piekło było dla królików!

Bo, widzi pan, tamci wszyscy, co żyli w tych domkach, te przeklęte kupczyki nawykłe do łatwego życia, byliby do niczego. To ludzie bez ducha, bez dumnych snów, bez wzniosłych porywów. A człowiek bez tego to zwykły tchórz, to szmata. Umieli tylko spieszyć się codziennie do pracy. Widziałem ich setkami, jak z drugim śniadaniem w garści gonili jak wściekli do pociągu, aby tylko ni...

Pieniądze mogą dać szczęście tylko tam, gdzie nie może ono przyjść z innego źródła.

Pieniądze mogą dać szczęście tylko tam, gdzie nie może ono przyjść z innego źródła.

Kupującemu nie wolno powiedzieć, ile ma przy sobie pieniędzy. Równie dobrze mógłbyś wręczyć handlarzowi portfel i wysypać z kieszeni drobne na podłogę. Jeśli nie umiesz kłamać, milcz! To pierwsza zasada uczciwego handlu.

Kupującemu nie wolno powiedzieć, ile ma przy sobie pieniędzy. Równie dobrze mógłbyś wręczyć handlarzowi portfel i wysypać z kieszeni drobne na podłogę. Jeśli nie umiesz kłamać, milcz! To pierwsza zasada uczciwego handlu.

Jeśli uważasz, że pieniądze nie są ważne, po prostu nie będziesz ich miał.

Jeśli uważasz, że pieniądze nie są ważne, po prostu nie będziesz ich miał.