(...) mogę wyrazić domysł, że świadomość rozwinęła się w ogóle tylko pod naciskiem potrzeby powiadamiania się – że pierwotnie tylko między człowiekiem i człowiekiem (między rozkazującym i słuchającym w szczególności) była potrzebna, pożyteczna i rozwinęła się także tylko w stosunku do stopnia tej pożyteczności. Świadomość jest właściwie tylko siecią, łączącą człowieka z człowiekiem – tylko jako taka musiała się rozwijać: pustelniczy i drapieżny człowiek nie byłby jej potrzebował. Że nasze postępki, myśli, uczucia, poruszenia same dochodzą nam do świadomości – przynajmniej ich część – to skutek straszliwego, długiego "musu" władnącego nad człowiekiem: potrzebował on, jako najbardziej zagrożone zwierzę, pomocy, obrony, potrzebował równego sobie, musiał wyrazić swą potrzebę, umieć się wytłumaczyć – a na to wszystko potrzebował przede wszystkim "świadomości", więc sam "wiedzieć", czego mu brak, "wiedzieć", jak mu jest na duchu, "wiedzieć", co myśli. Bo aby rzec raz jeszcze: człowiek, jak każde żyjące stworzenie, myśli ustawicznie, lecz o tym nic wie; świadome myślenie jest tylko najmniejszą tego częścią, powiedzmy: najpowierzchowniejszą, najlichszą częścią – bo jedynie to myślenie świadome odbywa się w słowach, to znaczy w znakach powiadamiania się, przez co zdradza się samo świadomości pochodzenie. Słowem, rozwój mowy i rozwój świadomości (nie rozumu, lecz jedynie uświadamiania się rozumu sobie) idą ręka w rękę.

I czułem, że ona odwzajemnia moje uczucia, choć nigdy nie wypowiedziała tego na głos. Nie czekałem na jej słowa, bo dostrzegałem miłość w jej spojrzeniu, w każdym dotyku mojego ciała. To dla mnie walczyła o siebie, walczyła, by zamknąć przeszłość raz na zawsze. I właśnie to nazywało się miłością. A słowa ... słowa to tylko słowa, wiązanka liter wypuszczona wysoko w powietrze.

I czułem, że ona odwzajemnia moje uczucia, choć nigdy nie wypowiedziała tego na głos. Nie czekałem na jej słowa, bo dostrzegałem miłość w jej spojrzeniu, w każdym dotyku mojego ciała. To dla mnie walczyła o siebie, walczyła, by zamknąć przeszłość raz na zawsze. I właśnie to nazywało się miłością. A słowa ... słowa to tylko słowa, wiązanka liter wypuszczona wysoko w powietrze.

Evanie Mathews, możesz wmawiać sobie i wszystkim wokół, że jesteś tu by poznać odpowiedzi. Ale prawda jest taka, że ją kochasz. Zawsze ją kochałeś. Zawsze będziesz ją kochał. Jesteś tutaj, bo nie możesz odejść. Widziałeś ją w Weslyn załamaną i bez życia i musiałeś za nią pojechać. Nigdy nie pozwolisz jej odejść. Jesteś tutaj, ponieważ... tu jest twoje miejsce. Przy niej.

Evanie Mathews, możesz wmawiać sobie i wszystkim wokół, że jesteś tu by poznać odpowiedzi. Ale prawda jest taka, że ją kochasz. Zawsze ją kochałeś. Zawsze będziesz ją kochał. Jesteś tutaj, bo nie możesz odejść. Widziałeś ją w Weslyn załamaną i bez życia i musiałeś za nią pojechać. Nigdy nie pozwolisz jej odejść. Jesteś tutaj, ponieważ... tu jest twoje miejsce. Przy niej.

- Uważasz, że powinnam powściągnąć swoje uczucia?
- Nie wtedy, gdy jesteś z nim. Ale radzę Ci, abyś zapomniała o nim, gdy wkraczasz we własną przestrzeń. Musisz mieć swoje życie, w którym przestajesz myśleć o mężczyźnie, choćby najbardziej kochanym; w którym koncentrujesz się na pracy twórczej. W ten sposób mniej się cierpi. - Uśmiechnęła się. - Poza tym tego wymaga sztuka.

- Uważasz, że powinnam powściągnąć swoje uczucia?
- Nie wtedy, gdy jesteś z nim. Ale radzę Ci, abyś zapomniała o nim, gdy wkraczasz we własną przestrzeń. Musisz mieć swoje życie, w którym przestajesz myśleć o mężczyźnie, choćby najbardziej kochanym; w którym koncentrujesz się na pracy twórczej. W ten sposób mniej się cierpi. - Uśmiechnęła się. - Poza tym tego wymaga sztuk...

Życie mnie nauczyło, że od ludzi zbyt wiele wymagać nie można.

Życie mnie nauczyło, że od ludzi zbyt wiele wymagać nie można.

Dbaj o siebie, drogi Thomasie, a przede wszystkim nie smuć się z mego powodu! Nie wiem, co Ci radzić, ale wybieraj właściwe bitwy! Niektóre należy pominąć, zwłaszcza gdy się jest samemu. Czasami warto negocjować i odnieść triumf tam, gdzie ja poległem. Zaangażuj się w innych, samotność zabija".

Dbaj o siebie, drogi Thomasie, a przede wszystkim nie smuć się z mego powodu! Nie wiem, co Ci radzić, ale wybieraj właściwe bitwy! Niektóre należy pominąć, zwłaszcza gdy się jest samemu. Czasami warto negocjować i odnieść triumf tam, gdzie ja poległem. Zaangażuj się w innych, samotność zabija".

Liczyć nie umie, pisać ani czytać, w życiu nie miała w ręku kalendarza ani telefonu. Śpi sama w dziurawym szałasie z patyków, dwa na dwa metry, na kałuży, w strachu, bo to nie jej kałuża.

Liczyć nie umie, pisać ani czytać, w życiu nie miała w ręku kalendarza ani telefonu. Śpi sama w dziurawym szałasie z patyków, dwa na dwa metry, na kałuży, w strachu, bo to nie jej kałuża.

Przemyśl to: pieniądze wywierają większy wpływ na Twoje życie niż cokolwiek innego.

Przemyśl to: pieniądze wywierają większy wpływ na Twoje życie niż cokolwiek innego.

Ale czy warto aż tak się upierać? Na tym świecie lepiej być gładkim, bez rogów, bo wtedy łatwiej toczyć się i zajść daleko bez trudu. Rogaty nie tylko musi się napracować, żeby toczyć się, ale gdy upadnie, musi cierpieć ból, gdyż rogi zawadzają i ścierają się. Tak czy owak nie jesteś sam na świecie, inni ludzie nie są i nie mogą być tacy, jak ty byś sobie życzył. Nawet nie warto o tym myśleć. To czysta strata walczyć z tymi, którzy mają pieniądze. Szarpie sobie człowiek nerwy, psuje zdrowie i nikt go nie pochwali. Przeciwnikowi natomiast nic to nie zaszkodzi, bo może posługiwać się innymi. Przecież to jasne, że sam przeciw wielu nic nie zrobisz. Twój upór przeszkadza ci tylko w nauce, w wypełnianiu codziennych obowiązków i w rezultacie doprowadza do nieprzyjemności i zmęczenia.

Ale czy warto aż tak się upierać? Na tym świecie lepiej być gładkim, bez rogów, bo wtedy łatwiej toczyć się i zajść daleko bez trudu. Rogaty nie tylko musi się napracować, żeby toczyć się, ale gdy upadnie, musi cierpieć ból, gdyż rogi zawadzają i ścierają się. Tak czy owak nie jesteś sam na świecie, inni ludzie nie są i nie mogą być tacy, jak ty byś sobie życzył. Nawet nie wart...

Powodzenie i majątek nie czynią może ludzi uczciwymi, na pewno jednak pomagają wytrwać w uczciwości.

Powodzenie i majątek nie czynią może ludzi uczciwymi, na pewno jednak pomagają wytrwać w uczciwości.