Będzie mi cię żal, ale nie ma niczego na świecie, czego by człowiek nie odżałował i o czym by nie zapomniał.

- Pragnę go bardziej niż życia.(...)
- Och, nie mów tak, córko(...) Nic na tym świecie nie liczy się bardziej niż życie. Musisz się jeszcze wiele nauczyć i wiele doświadczyć, skoro jeszcze tego nie wiesz.

- Pragnę go bardziej niż życia.(...)
- Och, nie mów tak, córko(...) Nic na tym świecie nie liczy się bardziej niż życie. Musisz się jeszcze wiele nauczyć i wiele doświadczyć, skoro jeszcze tego nie wiesz.

(...) nieważne, kogo się kocha, ale jak się go kocha.

(...) nieważne, kogo się kocha, ale jak się go kocha.

- Czyż on ma duszę? Pani go zawsze bronisz. Dlaczego? Uczynił wam co dobrego? [...]
- Ja - powtórzyła powoli namyślając się - ja mam prawo go bronić, bo on mi uczynił dużo złego.

- Czyż on ma duszę? Pani go zawsze bronisz. Dlaczego? Uczynił wam co dobrego? [...]
- Ja - powtórzyła powoli namyślając się - ja mam prawo go bronić, bo on mi uczynił dużo złego.

- Nie wiem. Myślałem, że sztuka powinna coś oznaczać.
- A nie sądzisz, że może istnieć, nie domagając się wyjaśnienia? Czy wszystko musi być dla nas zrozumiałe?
Być może sensem jej istnienia jest wzbudzanie emocji - i tyle. A nie oznacza czegoś konkretnego.

- Nie wiem. Myślałem, że sztuka powinna coś oznaczać.
- A nie sądzisz, że może istnieć, nie domagając się wyjaśnienia? Czy wszystko musi być dla nas zrozumiałe?
Być może sensem jej istnienia jest wzbudzanie emocji - i tyle. A nie oznacza czegoś konkretnego.

(...)prawdziwa miłość mało umie, jak pan wie. Trudno ją zauważyć...

(...)prawdziwa miłość mało umie, jak pan wie. Trudno ją zauważyć...

(...) wyobraźnia, ona ustanawia naszą pamięć, nadaje jej znamiona, dyktuje jej wybory, nie odwrotnie. Wyobraźnia jest ziemią naszego istnienia. Pamięć jest tylko funkcją wyobraźni. Wyobraźnia jest tym jedynym miejscem, z którym czujemy się związani, którego możemy być pewni, że tu właśnie żyjemy. I także umierając, w niej umieramy.

(...) wyobraźnia, ona ustanawia naszą pamięć, nadaje jej znamiona, dyktuje jej wybory, nie odwrotnie. Wyobraźnia jest ziemią naszego istnienia. Pamięć jest tylko funkcją wyobraźni. Wyobraźnia jest tym jedynym miejscem, z którym czujemy się związani, którego możemy być pewni, że tu właśnie żyjemy. I także umierając, w niej umieramy.

Ale czy warto aż tak się upierać? Na tym świecie lepiej być gładkim, bez rogów, bo wtedy łatwiej toczyć się i zajść daleko bez trudu. Rogaty nie tylko musi się napracować, żeby toczyć się, ale gdy upadnie, musi cierpieć ból, gdyż rogi zawadzają i ścierają się. Tak czy owak nie jesteś sam na świecie, inni ludzie nie są i nie mogą być tacy, jak ty byś sobie życzył. Nawet nie warto o tym myśleć. To czysta strata walczyć z tymi, którzy mają pieniądze. Szarpie sobie człowiek nerwy, psuje zdrowie i nikt go nie pochwali. Przeciwnikowi natomiast nic to nie zaszkodzi, bo może posługiwać się innymi. Przecież to jasne, że sam przeciw wielu nic nie zrobisz. Twój upór przeszkadza ci tylko w nauce, w wypełnianiu codziennych obowiązków i w rezultacie doprowadza do nieprzyjemności i zmęczenia.

Ale czy warto aż tak się upierać? Na tym świecie lepiej być gładkim, bez rogów, bo wtedy łatwiej toczyć się i zajść daleko bez trudu. Rogaty nie tylko musi się napracować, żeby toczyć się, ale gdy upadnie, musi cierpieć ból, gdyż rogi zawadzają i ścierają się. Tak czy owak nie jesteś sam na świecie, inni ludzie nie są i nie mogą być tacy, jak ty byś sobie życzył. Nawet nie wart...

Wiedział, że to ludzie zarabiają pieniądze, ale też pieniądze czyniły ich ludźmi.

Wiedział, że to ludzie zarabiają pieniądze, ale też pieniądze czyniły ich ludźmi.

Żebracy, prawdę rzekłszy, nie byli aż tak zaawansowani w praktykach folkloru. Po prostu hałasowali z dobrze umotywowaną nadzieją, że ludzie dadzą im pieniądze, byle tylko przestali.

Żebracy, prawdę rzekłszy, nie byli aż tak zaawansowani w praktykach folkloru. Po prostu hałasowali z dobrze umotywowaną nadzieją, że ludzie dadzą im pieniądze, byle tylko przestali.